صبح شنبه‌ی بی‌رمقی که سر یه دوراهی اخلاقی، تصمیم راحت‌تر رو گرفتم.

از خونه‌ای میام که دیوارهای شیشه‌ای داره ولی پنجره نداره.

عجیبه که بعد از سال‌ها خواننده/شنونده بودن، یهو بخواد آدم تبدیل به کلمه بشه و خونده/شنیده بشه.

فقط جای چندتا کاربر توییتر و فلیت اینجا خالیه.

سکوت اینجا رو خوشمه.