มิโอโตะหันกลับมาหาเธอ อดไม่ได้จริงๆที่จะมองหางแมวที่ซ่อนอยู่

อือ… มันดูนุ่มฟูดี

”อะแฮ่ม แล้วเธอไม่ต้องรีบเข้าห้องเรียนเหรอ?“

เขาปรับโฟกัสไปที่เรื่องอื่น

“ปิโกะ?”

ชื่อเหมือนลูกอมอะไรสักอย่าง เขาเผลอหัวเราะขึ้นจมูกแผ่วเบาเหมือนคิดว่าเธอตรงหน้าก็ตัวเล็กจิ๋วสีหวานแหวนเหมือนลูกอมไม่ต่างกัน

ชื่อของแมวำให้หัวคิ้วเขาเลิ่กขึ้น

”มิ?“

ชื่อที่อย่างกับตั้งให้แมวสามสียังไงยังงั้น เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่ามันคล้ายกับชื่อตนชอบกล

“ได้ชื่อแล้วนะแกน่ะ จากนี้ก็ทำตัวดีๆนะเจ้ามิ”

เขาปล่อยเจ้าแมวให้เดินไปมาละแวกนั้น ไม่รู้เข้าใจหรือเปล่าว่ามันได้ชื่อใหม่แล้ว

+

เขาสะบัดตัวหลบ เดินหนีฉับๆเข้าอาคารเรียนยกมือข้างนึงปิดปากทั้งที่หน้ายังแดงจัด

“ชิ”

ถ้าจะพูดว่ายิ้มแล้วน่ารัก ต้องเป็นทางนั้นมากกว่าไม่ใช่รึไง..

ขาที่ก้าวหยุดชะงักก่อนจะหันไปหาเธออีกรอบ มือล้วงเอาของในกระเป๋าเสื้อโยนไปหา มันเป็นลูกอมเม็ดจิ๋วรสซากุระ

“..”
“ถือเป็นรางวัลที่ล่าลายเซ็นจากฉันแล้วกัน”

“ขอให้เป็นเทอมใหม่ที่ดี โอนิมิยะ“

“!?”

มิโอโตะสตั๊นค้างกับคำพูดนั้นไปสามวิ ก่อนที่สองข้างแก้มจะขึ้นสีแดงจัด คิ้วพันยุ่งขมวดเหมือนแมวแยกเขี้ยวขู่

“ห๊า—!”

“น่ารักตรงไหนกันฟะ!”

เขาเผลอตะโกนโดยไม่รู้ตัว พอรู้ว่าหน้าตนคงยู่ยี่ดูไม่ได้ก็เป็นฝ่ายดันหน้าเธอให้หันไปทางอื่นแทน รอยยิ้มแบบนั้นช่างชวนเอาทำตัวไม่ถูกเสียจริง

“พอแล้ว ห้ามดู! จะไปที่ไหนก็ไปเลย!” 🫵

ไล่เหมือนเด็กสามขวบงอน

+

(ขอโทษที่มาช้าค่า😭)

”ฉันก็เหมือนคนอื่นนะเห้ย“

คำของเธอทำเจ้าตัวรู้ตัวว่าคงทำหน้าแปลกๆ(?)ออกไป ถึงบอกว่ายิ้มเป็นเหมือนคนอื่นแต่ก็เป็นความจริงที่เขาไม่ค่อยยิ้ม เพราะปกติก็ทำหน้ามู่ทู่ตลอดเวลา เช่นตอนนี้ที่พอรู้สึกตัวก็กลับมาเบ้บึ้งใหม่

”เฮอะ ถ้าไม่อยากเห็นก็ไม่ทำแล้ว รู้น่าว่าไม่เหมาะ”

แก้เขินด้วยการถูหลังท้ายทอยอีกครั้ง เสไสหลบสายตาไปทางต้นไม้ด้านข้าง

”ใครจะยิ้มตลอดเหมือนเธอกันเล่า“

จะว่าไปก็ไม่ได้แนะนำตัวเองมานานแล้ว เขาอยู่คนเดียวบ่อยนี่นะ

“ส่วนเจ้านี่ไม่รู้หรอก ฉันไม่ใช่เจ้าของมันสักหน่อย”

สื่อนัยๆว่าเป็นแค่แมวจรจัดที่บังเอิญเจอแล้วติดสอยห้อยตามมาจนบัดนี้ เขามองมัน

”แต่ก็เห็นมันเดินเล่นอยู่แถวนี้ตลอด เธอตั้งชื่อให้มันก็ได้มั้ง“

(กี๊ด ขอโทษที่มาช้าค่ะ🥹)

หาง

สิ่งที่เห็นแวบๆใช่จะหลุดรอดสายตาไปได้ มันเหมือนกับหางเจ้าแมวนี่ไม่ผิด แต่ท่าทางลนลานขัดเขินของเธอก็ทำให้เขาได้แต่ทำไม่รู้ไม่ชี้ตาม

“เอ้อ…ไม่เห็น ก็ได้“

ก็ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน

แต่เข้าใจได้ว่าคนที่นี่คงจะมีเหตุผลของตัวเองแตกต่างกัน จะซ้ำซี้ไปก็ใช่เรื่อง

คำขอบคุณนั้นทำเขาหน้าเบ้หน่อยเพราะไม่คุ้นชิน

“ฉัน?”

“อาริสุงาวะ มิโอโตะ”

+

(5555555555555555)

(เอ้าลืมแปะ🫳)

ไม่ทันได้มีโอกาสบ่นอีกฝ่าย การเสียหลักก็พาทั้งคู่ล้มลงกับที่ ครานี้จากที่หน้าจุ่มอกเบาๆ กลายเป็นหน้าผากของโยระกระแทกจุดเดิมซ้ำจนขึ้นรอยแดง

คนในอ้อมแขนนิ่งไป ก่อนจะเงยหน้ามองคิ้วขมวด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ

”เอาคืนมานะครับ“

”ไม่งั้นผมแช่แข็งเซจังอีกรอบแน่“

เปลี่ยนมาเรียกชื่อสั้นๆอย่างสนิทสนม แล้วคว้านหาอะไรบางอย่างใต้สาบเสื้อ

ดูท่าจะเอาจริงนะนั่น

(คนน่ารักไม่เคยผิด แก้งไอ่เด่กแยงกี้ปลอมๆนี่ไปเรยยูกิโกะจัง!! 😭🫵🌸✨)

มือเอื้อมไปหยิบพู่กันเล็กใต้เสื้อคลุมขึ้นมาตวัดตัวย่อชื่อตัวเองลงไปโดยไม่เกี่ยง ลายมือของเขาเรียบร้อยบรรจงผิดหน้าตา ดูเหมือนจะคุ้นชินกับงานพู่กันอยู่แล้ว

”…“

เขามองรายชื่อมากมายบนนั้น คนมีเพื่อนนี่ก็มีแฮะ เป็นเขาคงหาได้ไม่ครบแหง

”ทีนี้ก็ได้รางวัลอะไรนั่นแล้วสิ“

”ดีใจด้วย“

เขาพูดเรียบๆ ยักมุมปากขึ้นขำๆ

“อย่าหัวเราะเซ่!”

เขาร้องว๊ากขึ้นมาเสียงดัง ทว่าพอได้ยินเสียงหัวเราะสดใสกับรอยยิ้มก็ชักเขินแทนเลยบึ้งบุ้ยใบหน้าตอบกลับ เขาคาดเดาเธอคนนี้ไม่ได้เลย

แต่ก็ไม่ได้เกลียดอะไร

“..ให้ตายสิ”

กระดาษเซ็นชื่อถูกยื่นมาตรงหน้า มิโอโตะเลิ่กคิ้วขึ้น ในที่สุดก็เข้าใจเหตุผลว่าก่อนหน้านี้เธอพยายามจะดูเขี้ยวเขา

“บอกกันแต่แรกก็ได้” เขาว่า “นึกว่าเธอได้ครบแล้วซะอีก”

+

(อย่ามาน่ารักน้า 😭🫳✨)

“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันต่างหากที่จัดการมันอยู่หมัด!”

เถียงกลับเรื่องนี้ทำไมไม่รู้ แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะก็ชักเขินๆกับความเอาจริงผิดเรื่องของตัวเอง เขาลูบท้ายทอยงึมงำ

“งั้นเหรอ..”

“แล้วเธอกินข้าวยัง?”

มือปล่อยให้แมวลงพื้นก่อนมันจะเดินเรื่อยออกไป เขายกแขนเสื้อถูข้างใบหน้าที่ยังมีรอยถลอกเซ็งๆ

หยุดร้องแล้ว..

มิโอโตะโล่งใจขึ้นมาเฮือกใหญ่ ถึงเจ้าเหมียวนี่จะสร้างปัญหาให้พอสมควร แต่ทำให้เด็กคนนี้หยุดร้องได้ก็ดี

“เปล่าสักหน่อย”

เขายังเบ้ปากปฏิเสธทั้งที่รอยเล็กแมวชัดเจนขนาดนั้น ก็มันไม่เท่นี่นา

กระทั่งเห็นมือเจ้าแมวเหมียวตัวเล็กกวัดออกไปด้านหน้าเกือบจะโดนเธอเขาก็ถอยหลังห่างออกไปอีกหนึ่งก้าว คิ้วขมวดจิ้มกลางกระหม่อมมัน

“ห้าม-ข่วน-เธอ นะเฟ้ย” 👇

สั่งแมวอย่างดุร้าย(?)

(ผปค.จะอุ้มเองค่ะ มิโอโตะคุงเขินเกินกว่าจะหยุมน้องแสนน่ารัก 🌸🙂‍↕️)

(😭🫵👊👊 แล้วหัวเราะซะน่าร้ากกก)

(เห็นช้า แต่ฃ ณ๊องงง ง ง ง ง 😭😭😭😭😭 โอ๊ย เร้กๆมาก 😭🫳🌸🌸)

(😭😭😭😭 จู่ๆก็กลายเป็นคนไร้บ้าน อะไรกันคับ บ บ บ บ😭😭😭 หนอยยยย)

(เซ้อพร๊าสส 🤩 ถ้าตรงไหนวาดผิดขอโทษด้วยนะคะ 🤣)

(ประกาศหาแนวร่วมสมาชิกชมรมยูโดค่ะ👐✨️)

(ยังขาดสมาชิกและอาจารย์อีกจำนวนมาก🔥 กิจกรรมชมรมจะมีตั้งแต่ฝึกความแข็งแรงทางกาย ศิลปะป้องกันตัว ออกกำลังกายประจำวัน หรือการแข่งขันเล็กๆในชมรมค่ะ!

หากสนใจสามารถเมนชั่น / DM มาได้เลยนะคะ! ขอบคุณที่สนใจค่ะะ)

“..ก็บอกว่าไม่ได้เป็นคนดีไงเล่า”

เขางุบปากกลับกับคำชมที่สร้างหลากหลายความรู้สึก

เธออาจคิดว่าเขาเหมือนแมว.. แต่เขาก็คิดว่าเธอเหมือนแมวดำสักตัวเหมือนกัน ตรงที่จู่ๆเข้ามาใกล้แล้วคาดเดาอะไรไม่ได้แบบนี้

“พอแล้ว คุยกับเธอแล้วงงเป็นบ้า กลับเข้าอาคารเถอะ”

มิโอโตะยกไหวไหล่ขึ้น ดูเหมือนเวลาพักกลางวันกำลังจะหมดลงแล้ว

(แก้งได้ค่ะผปค.ชอบ(?))

เจ้าตัวที่กำลังแยกเขี้ยวบนล่างแบบไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลยิ่งงุนงงไปใหญ่กับท่าทางอันคาดเดาไม่ได้ของเธอ

นัยน์ตาเข้มขลับจับจ้องที่เขาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นบอกไม่ถูก คำชมที่เขาแสนไม่คุ้นชินทำเอาชวนสะดุ้ง

???

มิโอโตะรู้สึกจั๊กจี้ปนขนลุกนิดๆ

อะไรล่ะเนี่ย..

เขาชินแล้วเรื่องที่เด็กโรงเรียนนี้แปลกประหลาด แต่ก็ไม่ได้บ่อยที่จะเจอคนแบบนี้

+

“??”

เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นกลางหัว

“ทำไม?”

คิ้วขมวด ต่อมขี้ระแวงทำงานทันที ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองอาจจะระแวงเพื่อนร่วมโรงเรียนมากไปหน่อย

“..ถ้าทำอะไรแปลกๆล่ะก็ฉันจะโกรธนะ”

พูดเหมือนยังไม่ไว้ใจเท่าไหร่แต่ก็ยอมอ้าปากแต่โดยดี ตายังจ้องเขม็งอยู่

และทันใดนั้นเจ้าแมวตัวหนึ่งก็โผล่ผลุบออกมาระหว่างเสื้อคลุมที่กลางอกมิโอโตะ มันร้องเสียงยาวเหมือนเรียกร้องความสนใจเธอ

”เหมียวววว—”

(ณ๊องง😭🫳🫳)

“!!!??”

เห็นน้ำตาแล้วลนขั้นMAX ถ้าตำรวจผ่านมามีหวังแก้ตัวอะไรไม่ขึ้นแหงๆ มิโอโตะเลิ่กลั่ก ทำไม้ทำมือไม่ถูก

“เดี๋ยว เฮ้ย อย่าร้องสิ!!“

เอาไงดี!?

จับอุ้มหนีเลยดีมั้ย!?

ไม่ดิ ถ้าทำแบบนั้นได้เข้าตารางจริงแน่เห้ยมิโอโตะ

ในหัวตีกันไปมา ไอ่เขาก็ยิ่งไม่ถูกกับน้ำตาเด็กผู้หญิงสุดๆ เหมือนตัวเองทำบาปมหันต์ลงไป โดนนักเลงหาเรื่องยังไม่จัดการยากเท่านี้

+

Cr Pin.ท่านแรงมัสตอย อนุมัติ

"ผ้าปิดตานี่น่ะเหรอ?…ถึงไม่ถอดออกผมก็มองเห็นปกติดีครับ"

"เลิกจ้องสักทีได้ไหม ผมไม่ถอดให้เธอดูหรอก"

°❀⋆.ೃ࿔*:･⋆˚ʚɞ

「 紅園 朔也 」โคเอ็น ซาคุยะ
• 19 ปี | 176/64
• มังไก (満開)
• จิตวิญญาณแห่งฤดูใบไม้ผลิ | วิถีชีวิต
• Doc shorturl.asia/SBQJ7

°❀⋆.ೃ࿔*:･⋆˚ʚɞ
Only for #MSG_Commu
( Roleplay | Co-Op | DM OK! )

(เวลคั่มค่า น้องงงงง 😭🫳🌸)

คนโดนชนตกใจตามเผลอทำหน้าดุกว่าเก่า หันไปไม่เห็นใครจนกระทั่งก้มหน้าลงมาถึงเห็นร่างหญิงสาวตัวจิ๋วที่ตัวสั่นงันงกเสียงตะกุกตะกัก

“ห๊ะ“

นี่ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลย..

เห็นเธอแบบนั้นเขาก็ลนลานเหงื่อตก รีบก้มยองมอง

”ใจเย็น ไม่ได้โกรธซะหน่อย“

พูดไปแบบนั้นแต่ตาขวางกว่าเก่า ดูแล้วเหมือนนักเลงที่กำลังข่มขู่(?)

เขาเอ่ยเสียงดุ ยีนิ้วชี้กลางกระหม่อมตอนเห็นมันกางเล็บตอนอ้อนเธอ ไม่อยากจะให้มันไปข่วนเด็กสาวตรงหน้าเข้า ท่าทางว่าแผลถลอกบนหน้าของมิโอโตะก็ไม่พ้นกรงเล็บจิ๋วๆนี่

”จะว่าไปนี่ทำอะไรกันอยู่?“