((แวะมาแปะกิจกรรมเล็กๆของชาวหอฤดูร้อนค่ะ
ชาวหอฤดูร้อนมาวาดใน Magma กันเถอะ🤲🥺
-สามารถร่วมได้เฉพาะนักเรียนและบุคลากรหอพักฤดูร้อน
-สเกลจิบิ ก้อนเล็กๆ
เปิดให้วาดเรื่อยๆ ถึงวันที่ 7 เมษา (23.59 น.)
และลงภาพทั้งหมดวันที่ 8 เมษา
ช่วยแชร์+รีให้ชาวหอพักฤดูร้อนคนอื่นๆเห็นได้นะคะ ขอบคุณค่า🤍🥺))
#MSG_Commu
magma.com/d/1I5QVUayJg
(ฝากรีหน่อยค้าบ🙇♂️
มาประกาศตามหาสมาชิกก่อตั้งชมรมแฟชั่นจำนวนมากครับบ👗✨กิจกรรมชมรมหลักๆจะเป็นการให้คำปรึกษาเรื่องภาพลักษณ์ การปรับลุคแบบโรงเรียนสอนบุคลิกภาพ, มีอีเว้นใหญ่เป็นจัดแฟชั่นโชว์ครับ🙌
ไม่จำเป็นต้องมีสกิลตัดเย็บหรือดีไซน์ ขอแค่สนใจก็เพียงพอคับ
ปล.คนที่ติดเรื่องคาร์ลูก สามารถให้ริเซลคุงเป็นคนลากเข้าชมรมได้นะครับ555😂
หากสนใจเข้าชมรม สามารถReply/DMมาได้เลยฮะ)
"สำหรับรุ่นพี่ที่ผ่านฤดูกาลในสถาบันแห่งนี้มามากกว่าผม... สีซากุระที่ 'ชัด' เกินไปแบบนี้ เป็นสัญญาณเตือนถึงเรื่องดีหรือเรื่องร้ายหรือครับ?"
เอียงคอถามด้วยความสงสัยแบบรุ่นน้องผู้ด้อยประสบการณ์ ทั้งที่ในใจกำลังเริ่มประเมินบางอย่างผ่านออร่าที่เขามองเห็นได้ด้วยดวงตาที่ผิดปกตินี้ ซึ่งกำลังแผ่ขยายมาจากตัวอีกฝ่ายด้วยความรื่นรมย์
คนคนนี้...จะมาเป็นเครือข่ายบุญคุณชั้นมังไกคนแรกของเขาได้คุ้มค่าไหมนะ?
—การที่รุ่นพี่ทักทายเรื่องสีของซากุระแบบนี้ช่างเป็นสุนทรียภาพที่หาได้ยากในวันปฐมนิเทศที่แสนวุ่นวายจริงๆ"
กล่าวโดยมองตาอย่างซื่อตรง—ครั้งแรกที่สบตากับอีกฝ่าย—รอยยิ้มยังปรากฎไม่จางหาย นัยน์ตารูปดอกซากุระเป็นสีแดงเข้มตัดกันอย่างรุนแรงกับดวงตาสีหม่นนั่น เช่นเดียวกับทางเดินที่ถูกโปรยด้วยกลีบซากุระไม่ต่างจากกองหิมะเดือนธันวา ปกคลุมกลบเกลื่อนร่องรอยทุกสิ่งให้มีเพียงแต่ตนที่เด่นชัดอย่างอุกอาจ +
สายตาภายใต้กรอบแว่นหนีบจมูกกวาดมองคนข้างกายอย่างพิจารณาเพียงชั่วครู่—เข็มกลัดมังไก , เครื่องรางฤดูใบไม้ร่วง—ก่อนจะน้อมกายลงอย่างสุภาพและอ่อนน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ยินดีที่ได้พบนะครับ—รุ่นพี่"
น้ำเสียงนุ่มนวลและกังวานไม่ต่างจากกระพรวนทองแดงบนขักขระไม้สนนิลในมือ
"ผม 'อิชิโจว ซากุระงิ' นักเรียนใหม่ครับ—
+
"...นั่นสินะครับ บางทีอาจเป็นเพราะ 'ดิน' ในปีนี้ได้รับสารอาหารที่เข้มข้นกว่าปกติกระมัง"
เว้นจังหวะพลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายบนขักขระอย่างแผ่วเบา สื่อความหมายนัยลึกถึง 'สารอาหาร' ที่อาจหมายถึงหยาดเหงื่อหรือแรงปณิธานของเหล่านักเรียนใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามา ไม่ก็บางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น ซึ่งเกี่ยวข้องกับตัวเขาเอง—รอยยิ้มเจือจางผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะลืมขึ้นพร้อมหันไปเผชิญหน้าอย่างเต็มตัว+
ซากุระด้านบนเรียงตัวขนัดแน่น บดบังท้องฟ้าด้วยสีชมพูอ่อน สร้างสุนทรียภาพให้กับผู้คนด้วยกลีบที่ร่วงโรยรา แต่สำหรับเขาผู้ซึ่งเกิดมาไม่ต่างอะไรไปจากไม้ยืนต้นพวกนี้...กลับยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเอียน
น้ำเสียงไม่คุ้นเคยพร้อมการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ไม่ได้เบี่ยงเบนความสนใจในทันที เขาเพียงแค่หลับตาลงรับสัมผัสจากสายลมที่พัดพาเอากลิ่นอายของฤดูกาลใหม่มาปะทะใบหน้า
+
#GSM_slooflirpa
"ครับ? บลอสซัO? ไม่รู้จักคนชื่อนั้นนะครับ บับเบิOกับบัตเตอร์คัOผมก็ไม่รู้จักครับ"
"โมโOโจโจ้? คุณหมายถึงอนิเมญี่ปุ่นที่ใช้สแตOด์น่ะเหรอครับ ผมไม่ได้ดูหรอก"
น้ำตาล เครื่องเทศ สารพัดของกุ๊กกิ๊ก ทั้งหมดคือเครื่องปรุงที่เลือกสรรเพื่อสร้าภาชนะรองรับชีวิตสมบูรณ์แบบ แต่ศาสตราจารย์ยาเซนโทเนียมเติมสารพิเศษอีกอย่างลงไปโ
#MSG_Commu
เขากุมความลับไว้... ตรึงแนบสนิทใต้ริมฝีปากสีชาด
ดั่งรอยหยาดโลหิตแดงฉานบนหิมะขาว หลังม่านเงาแห่งเกียวโต
「 อยากจะรู้จักกันจริงหรือ? 」
「 ท่ามกลางภาพมายาเหล่านี้ กระทั่งตัวผมเอง… ยังไม่รู้เลยว่าตนเองเป็นใคร 」
“ Who are you? ”
[ 月稲 雅幸 ] — ทสึกิอินา มาซายูกิ 🪭
มังไก 3-D
ฤดูใบไม้ร่วง | มายา
✉️ โค / โรล / เวิ่น ➔ DM
📖 Doc in Bio
#MSG_nyugaku | #MSG_โรลเปิด
[ ช่วงเวลาล่าลายเซ็น ]
หลังจากที่ท่านผู้อำนวยการได้กล่าวสุนทรพจน์เสร็จสิ้น ก็ได้เวลาสำหรับกิจกรรมกระชับมิตร และแน่นอนนาโอโตะก็เข้าร่วมเช่นกัน
แต่ก็ติดปัญหาอย่างหนึ่งซะแล้ว
เพราะความผิดปกติด้านพันธุกรรมนี่ ทำให้ตาข้างหนึ่งเขากลายเป็นสีซีดจนแทบเป็นสีขาว
แล้วจะหายังไงดีล่ะเนี่ย
(แลกลายเซ็นกันได้นะคะ!)
#MSG_COMMU
“ฟุยุสึกิ นีโอโกะค่ะ…”
“สิ่งที่น่ากลัวอาจไม่ใช่ความมืด หากแต่เป็นแสงสว่าง ที่พรากทุกอย่างไปจากเรา“
• 冬月にょこ [ฟุยุสึกิ นีโอโกะ ]
• ปี : ไคกะ 2-B(15 Y.)
• หอพัก : ฤดูหนาว
影 ( คาเงะ ) - วิถีแห่งความมืด
• ชมรม : เรียนรู้ยูเมะจู
Doc : docs.google.com/document/d/1...
(ขออนุญาตปักไว้ก่อนนะคะ 🙌 ย ยังทันไหมนะ—)
"อ๊ะ—ที่ผมรู้เกี่ยวกับคุณเพราะผมต้องการที่จะทำความรู้จักกับ 'เพื่อน' ชั้นปีสึโบมิให้มากที่สุดน่ะครับ คุณคาคิอุจิโดดเด่นกว่าใครเลยจำได้ง่ายน่ะ"
ไม่ลืมที่จะสร้างความประทับใจด้วยคำพูดที่มากด้วยคารม แววตารูปดอกซากุระสบกับอีกฝ่ายอย่างไม่ไหวติง
กรงขังแห่งบุญคุณอันงดงามได้เริ่มถักทอขึ้นอีกแห่งแล้ว.
(อาจจะยาวหน่อยนะคะ 😭 แหะๆ)
อีกครั้งที่เขาสร้างความประหลาดใจด้วยการแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารู้จักชื่อของเธอทั้งที่ไม่แม้แต่เจอหน้ากันมาก่อนด้วยซ้ำ
"ผม อิชิโจว ซากุระงิ ครับ...ชั้นปีเดียวกัน"
ริมฝีปากบางเผยยิ้มอันอ่อนโยน
+
"อ๊ะ—ที่ผมรู้เกี่ยวกับคุณเพราะผมต้องการที่จะทำความรู้จักกับ 'เพื่อน' ชั้นปีสึโบมิให้มากที่สุดน่ะครับ คุณคาคิอุจิโดดเด่นกว่าใครเลยจำได้ง่ายน่ะ"
ไม่ลืมที่จะสร้างความประทับใจด้วยคำพูดที่มากด้วยคารม แววตารูปดอกซากุระสบกับอีกฝ่ายอย่างไม่ไหวติง
กรงขังแห่งบุญคุณอันงดงามได้เริ่มถักทอขึ้นอีกแห่งแล้ว.
"หากยังไม่ใช่ผมช่วยหาจนกว่าจะเจอ 'พรหมลิขิต' ของคุณเอง"
ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางเบาที่ดูอ่อนโยนหากแต่ไปไม่ถีงดวงตา เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่มีกลิ่นซากุระติดอยู่เล็กน้อยออกมาซับเลือดจางๆ ที่หัวเข่าของเธออย่างถือวิสาสะและบรรจง
"อย่าฝืนตัวเองจนเจ็บปวดไปมากกว่านี้เลยนะครับ... ให้ผมเป็น 'ดวงตา' ให้คุณในบ่ายวันนี้ ดีไหมครับ? คุณคาคิอุจิ"
+
ซากุระงิจงใจใช้คำพูดให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขารู้ถึงอาการผิดปกตินั่น พลางยื่นมือที่ดูสะอาดสะอ้านขัดกับสภาพของเธอไปหยิบเปลือกหอยชิ้นหนึ่งขึ้นมาเช็ดคราบทรายอย่างใจเย็น ก่อนจะวางมันลงบนฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแผลถลอกของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขานั้นเย็นเยียบแต่กลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด
"นี่ใช่สิ่งที่คุณตามหาหรือเปล่าครับ?"
+
น้ำเสียงนุ่มทุ้มกล่าว ประกอบด้วยเสียงกรุ๊งกริ๊งจากกระพรวนทองแดงคลอเคล้าเสียงนกนางนวลจากเบื้องบน ที่ราวกับกำลังหัวเราะเยาะอยู่แล้วให้ดังมากขึ้นไปอีก เขาไม่ได้ยื่นมือไปช่วยทันที แต่กลับใช้ปลายไม้เท้าขักขระเขี่ยทรายบริเวณข้างมือของเธอเบา ๆ เหมือนช่วยหา
"ในโลกที่สีสันจางหายไป... การตามหาสิ่งที่ 'ใช่' คงจะเป็นเรื่องที่ทรมานใจน่าดูนะครับ"
+
เขาสะบัดไม้เท้าขักขระเบา ๆ ปล่อยเวทสายลมให้ปลิวไปกับลมทะเล ซัดคลื่นให้ห่างออกไปจากร่างเล็ก ๆ นั่น ให้หาดทรายเปิดโล่งมากขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งทำเป็นทรุดกายลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งอย่างทุลักทุเล ราวกับร่างกายของเขาเองก็รับภาระหนักอึ้งไม่แพ้กัน
"อา... ช่างเป็นภาพที่น่าลำบากใจจังเลยนะครับ"
+
(มาแกล้งน้องแล้วค่า! 🙋)
เสียงฝีเท้าย่ำลงบนหาดทรายหยุดลงไม่ไกลนักจากร่างที่กำลังขะมักเขม้นกวาดคลำหาเปลือกหอยอย่างน่าเวทนา ซากุระงิจ้องมองภาพเด็กสาวที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนด้วยสายตาเรียบเฉยภายใต้กรอบแว่นขาลูกโซ่... ช่างอ่อนแอและหลงทิศทางเสียจริง
+
🍁 #msg_co-op
doc : bio
🔁 : ช่วยหาเพื่อน / เนียนรู้จัก
❤️ or Mention : สนใจโค
เดี๋ยวเค้าจะทักไปนะคะ! หรือจะDMมาก่อนก็OKค่ะ!
(ปักหมุดยังไม่เสร็จ แอบเอาใบโคมาหย่อนก่อนค่ะ
พาโดดเดี่ยวน้อยมาหาเพื่อนค่ะ จริงๆเป็นมิตรมาก เพราะงั้นมาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ
ตำแหน่งอื่นๆก็เสนอได้นะคะ!💗)
#GSM_slooflirpa
“ ฉันชื่อ อากางิ ฮิบิกิ ของที่เกลียดมีเยอะแยะ ส่วนของที่ชอบไม่มีสักอย่าง เป้าหมายของฉันจะไม่เป็นเพียงความฝัน มันจะต้องกลายเป็นจริง เพราะฉันพิสูจน์ตัวเอง และแก้แค้นชายคนหนึ่งให้ได้ "
#MSG_nyugaku
#MSG_MainEvent
#MSG_เปิดโรล
'ยินดีต้อนรับสู่ฤดูกาลใหม่'
เป็นอีกครั้งที่สองเท้าย่างกลับเข้ามาเยือนยันสถาบันแห่งนี้ในระดับชั้นมังไก
บรรยากาศรอบตัวยังคงไม่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่เขามาเยือน เสียงของผู้คน และเสียงของไม้เท้ากระทบกับพื้นยังคงดังเป็นจังหวะดังเคย...
+
(แจมโรลทั่วไปคอมเมนต์ในภาพหลักได้เลยค่ะ! สำหรับมุมแจมเควส รายละเอียดอยู่ในคอมเมนต์นะคะ)
#GSM_slooflirpa
#MSG_เปิดโรล
วันนี้ก็มาโรงเรียนและทักทายทุกคนที่เจอตามปกติ ด้วยคำว่า
'ทุกคนเก่งและมีศักยภาพในแบบของตัวเองเสมอ'
"ไอ้สามัญชนเอ้ย พวกแกมันก็แค่เดรัจฉาน มีตาแต่มืดบอด!!!"
'วันนี้ก็ยังพยายามอย่างหนักเหมือนเดิมเลยนะ'
"แม้แต่วันนี้ก็ยังหลับหูหลับตาอยู่ได้"
ทุกอย่างก็เกือบจะปกติดี ติดแค่ว่า คำพูดในหัวที่รู้สึกกับเสียงที่ออกมา มันดันไม่เป็นไปตามที่ควรจะเป็นน่ะสิ!!?
+
เพิ่มน้ำหนักคำพูดด้วยรอยยิ้มตาปิดและคิ้วที่ขมวดเสียใจ เมื่อหยุดในที่ร่มจึงปล่อยมือ ล้วงผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไรที่เห็น 'เพื่อนใหม่' ต้องเปียกโชกแบบนี้".
ทว่าแทนที่จะมีดอกบัวผุดรับฝ่าเท้าที่เปียกชื้น กลับมีเพียงกลีบซากุระร่วงโรย... หาใช่เพื่อประกาศการหลุดพ้น แต่คือการปูพรมดอกไม้เพื่อล่อลวงให้ โลกทั้งใบให้เดินตามหลังเขาไปสู่กรงทองที่ถูกฉาบไว้ด้วยบุญคุณอย่างไม่อาจขัดขืน
"อุตส่าห์เตรียมชุดมาอย่างดีสำหรับปฐมนิเทศวันแรกกลับต้องมาเปียกแบบนี้... แย่เลยนะครับ"
+
เขาปล่อยให้เธอช่วยประคองเดินนำไปสู่ที่ร่ม โดยมีเสียงกระพรวนจากไม้เท้าขักขระดังกังวานเป็นจังหวะเนิบนาบ ทุกก้าวที่เหยียบย่ำทิ้งรอยเท้าเปียกชื้นและความสำราญใจที่มีต่อหมากคนแรกของแผนการสร้างเครือข่ายบุญคุณลงบนผืนทราย ก่อเกิดเป็นบาทวิถีที่เปี่ยมด้วยความลำพองใจ ประหนึ่งย่างก้าวทั้งเจ็ดหลังประสูติของมหาบุรุษ
+
นัยน์ตาสีสดเลื่อนลงมองมือเล็กๆ ที่ยื่นมาเบื้องหน้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจในข้อเสนอแสนใจดีนั้น ก่อนจะค่อย ๆ วางมือลงบนฝ่ามือของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบจากปลายนิ้วของกันและกันทำให้ไม่รู้สึกถึงสิ่งใดอื่น
"ถ้าอย่างนั้น... รบกวนด้วยนะครับ ผม อิชิโจว ซากุระงิ จากชั้นปีเดียวกัน แล้วคุณล่ะครับ เจ้าของเหมันต์ที่พลัดหลงมาในฤดูกาลนี้...?"
+
波打ちて (คลื่นสาดกระทบฝั่ง)
迷える冬は (พาเหมันต์หลงฤดูกาล)
桜に消える (เลือนหาย...ใต้กลีบดอก)
ริมฝีปากบางระบายยิ้มกว้างขึ้นดูเหมือนยินดีที่ฮามากุริกลับไปอยู่กับเจ้าของ แม้ความจริงรอยยิ้มนั้นจะเกิดขึ้นเพราะบทกลอนไฮกุที่ผุดขึ้นมาในหัวเพื่อจารึกสถานการณ์ตรงหน้าตามนิสัยเจ้าบทเจ้ากลอนอย่างเขาก็ตาม
"ขอบคุณในความหวังดีนะครับ... คุณพูดถูก ทะเลกับพวกเราดูจะไม่ถูกกันจริง ๆ นั่นแหละ"
+
"—กลับกัน เมื่อคนเราเจอสถานการณ์ที่ดีก็มักจะใช้คำว่าพรหมลิขิตแทน... สำหรับคุณแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ คือ 'เรื่องบังเอิญ' หรือ 'พรหมลิขิต' ล่ะครับ?"
คำพูดของเขาแขวนลอยอยู่บนอากาศท่ามกลางความเงียบระหว่างกัน ราวกับทุกอย่างหยุดชั่วคราวเพื่อให้ครุ่นคิดถึงความหมายนั้น เขาเหลือบมองมือที่ยื่นมาหยิบหอยฮามากุริกลับไป ตัวอักษร ฟุยุ (冬) ปรากฏชัดบนเปลือกแข็ง
+