หวายย 🫣😶‍🌫️

เด็กสาวทั้งสองโบกมือลาต่อกันท่ามแดดสลัวยามบ่ายที่อุ่นสบายไม่ร้อนเกินไป

ธาราที่ระหว่างนั้นเดินมาตามทาง ฝ่าฝูงชนออกมาจนถึงจุดที่ผู้คนเริ่มบางตา เธอก็หยิบสมุดเล่มที่สอด 'ของขวัญชิ้นใหม่' ไว้ออกมาจดอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้มก่อนจะเริ่มก้าวเดินต่อไป

(เหมือนกันคับ ขอบคุณที่โรลกันจนจบน้า ไว้จะเอาเด็กคนนี้ไปกวนถ้ามีโอกาสอีกนะคับ(?) 😶🫰❤️💕✨)

(อีกโรลหรือจบเลยก็ได้คับ ขอบคุณที่โรลด้วยกันน้า ชอบความมีเสียงในหัวของทางนั้นจังแฮะ 🤣🫶)

"ไม่เบื่อหรอก คงเหนื่อยมากกว่าค่า"

คำกล่าวที่จะว่าขวานผ่าซากหรือเป็นมุกตลกก็ไม่อาจทราบได้นั้นมาพร้อมกับการชูสองนิ้วให้คู่สนทนาขณะเดินออกจากตรอกไป

ระหว่างเดินก็คิดถึงเรื่องของเพื่อนใหม่คนนี้ไปพลางๆ แล้วสุดท้ายก็สรุปได้ด้วยความคิดเรียบง่ายหนึ่งข้อที่ไม่น่าพูดให้ได้ยินอย่างยิ่ง

'ท่าทีล่กแบบนั้นน่าจะให้เลี้ยงอีกแก้วน้า...แต่แบบนั้นคงเสียมารยาท​เกินไป'

"จะไปหาแน่นอนค่ะ"

ธารากล่าวกับอินขณะยิ้มยิงฟันและสายตาทอประกายขี้เล่น--เธอเก็บที่คั่นอันที่ได้รับมาใส่บันทึกเล่มหนึ่งในย่ามก่อนจะจดอะไรบางอย่างลงไปด้วยดินสอ

ตอนนั้นเองที่มีอะไรบางอย่างดังขึ้นจากในเสื้อคลุมของ เรียกร้องให้เธอหยิบมันขึ้นมาดู--

--และมันคือนาฬิกาพกเรือนงามของเธอเอง ที่เข็มชี้นั้นทำเอาเธอบ่นอุบออกมาด้วยเสียงราบเรียบ

"แง่ะ ต้องไปแล้วค่า..ยังอ่านได้ไม่เท่าไหร่เอง"

"ค่า"

หลังจากรุ่นพี่ตรงหน้าผลอยหลับไปยามทั้งคู่คุยเล่นกันจนประมาณหนึ่ง ธาราก็นั่งพิงหน้าต่างเช่นเดิมพลางหยิบหนังสือที่ยืมมาขึ้นมาอ่าน แม้ในหัวจะยังยุ่งเหยิงอยู่บ้างก็ตาม

กวาดตาผ่านหนังสือและมองวัณฬาเป็นระยะ ปล่อยให้บรรยากาศสงบสุขรอบข้างพาไป

(เช่นกันคับ ขอบคุณที่อุส่าลูบหัวรุ่นน้องน้า รุ่นพี่น่ารักเช่นเคยคับ 🥹 💖💞​✨)​

"ไหวมั้ยค้า?"

เด็กสาวยิ้มด้วยความเป็นห่วงให้กับรุ่นพี่ที่ดูพลังงานต่ำและเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ

(เนียนมารับจากรุ่นพี่แบบสั้นๆคับ 😶✨)​

"เย็นๆเลยค่า มีของต้องซื้ออีก เสร็จนี่คงเดินต่อ"

หลังจากหมดธุระกับน้ำหวานถึง 2 แก้วแล้ว ธาราก็ล้วงสิ่งนึงแล้วยื่นให้สรา

ที่คั่นหนังสือเปล่าผูกเชือกสีฟ้า

"โบราณว่าไว้ ถ้าเรายืมของใครแล้วไม่ได้คืน ชะตาจะลากมาเจออีกรอบ ถ้ายังไม่เบื่อหน้ารับไว้ก่อนได้นะค้า"

คำกล่าวนั้นบอกเป็นนัยว่าเดี๋ยวจะตามไปหาแล้วขอคืน แม้จะเป็นวิธีผูกมิตรที่ดูแปลกไปบ้างก็ตามที

แทนที่คำพูดและการกระทำนั้นจะทำให้เธอสงบใจลงบ้าง คนเป็นรุ่นน้องกลับได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองผ่านขอบหนังสืออย่างเงียบๆขณะโดนลูบหัว

แม้จะเจอกันแค่สองครั้ง ธารากลับไม่เข้าใจว่าทำไมอิริยาบทของวัณฬาถึงดึงดูดสายตาเธอได้เสมอ แถมยังทำเธอลนลานทุกครั้งที่อีกฝ่ายร่นระยะเข้าหา

ความรู้สึกที่มีนั้นไม่ใช่ความรู้สึกที่แย่ แต่เธออธิบายมันออกมาเป็นคำพูดไม่ได้แม้เพียงนิด

เธอ...รับมือคนตรงหน้าไม่ถูกจริงๆ

วารสูรสะดุ้งตามคำหยอกล้อประหนึ่งโดนเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ก่อนที่เธอจะหลุบหน้าลง มือหนึ่งยื่นมาข้างหน้า​รับหนังสือที่วัณฬาขอยืมแต่โดยดี

"เอาค่า"

น้ำเสียงนั้นดูปกติดี แต่หากวัณฬามองเห็นใบหน้าที่ถูกผมปรกไว้ยามก้มลง หรือธารามีกระจกส่องตัวเองก็คงเห็น

--ว่ามันแดงเกือบถึงหู

มันเริ่มเป็นแบบนี้ ตั้งแต่เจอคนตรงหน้าในห้องสมุด แถมอธิบายไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ

คือเธอกำลัง 'เขิน' อีกแล้ว

ธาราที่เห็นเช่นนั้นก็มิได้จัดหรือพยายามอธิบายอะไร โดยเฉพาะเมื่ออีกฝั่งเริ่มเปล่งทำนองคลอมากับบรรยากาศ​โดยรอบ

ท่าทีนั้นทำให้คนเป็นรุ่นน้องมองวัณฬาตาไม่กระพริบพลางสดับฟังเพลงนั้นอย่างเงียบๆ

ใบหน้าปรากฎรอยยิ้มอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ไม่ใช่ความสดใสหรือขี้เล่น--เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและสงบผิดกับนิสัยของวารสูรสาวตามปกติโดยแม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ตัว

'เพราะดีนะ'​ เธอคิดเช่นนั้น

(เจอเรื่องน่าสนแล้วดีด แต่อย่างน้อยจะพยายาม​นิ่งนะคับอาจารย์ 👉👈🫶😶💦)

"ขอรับไว้แล้วกันนะค้า"

ธารารับลูกกวาดจากวัณฬามาหนึ่งลูกแล้วแกะห่อโยนเข้าปากด้วยหน้าตาเปี่ยมสุขหลังจากได้สัมผัสของหวานหนึ่งกรุบ

"คุณแม่ดุแหงเลยค่า"

เธอรำพึงเบาๆขณะปล่อยให้รสหวานนั้นละลายในปากด้วยอย่างสงบราวกับไม่ได้กล่าวอะไรไป

"ครีมโซดาหนึ่งค่าคุณลุง...ปีหนึ่งค่า ทางนี้แอบหาเรื่องติดทัณฑ์บนตั้งแต่ปีแรกคงแปลกๆ...ทางนั้นล่ะค้า?"

เธอกล่าวกับสราขณะเหม่อมองฟ้าเหมือนเป็นบทสนทนาประจำวันที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากหันไปสั่งอีกแก้ว โดยรอบนี้ไม่ลืมที่จะจ่ายด้วยเงินตัวเอง

เป็นบรรยกาศที่ดูสงบดี แม้จะดูเป็นบทสนทนาที่ฟังแล้วแอบนิสัยเสียไปบ้าง แต่ธารากลับไม่ปฏิเสธสราเรื่องโดดหอเสียอย่างนั้น

"ค่า"

เด็กสาวที่หันหลังอยู่ตอบเสียงดังฟังชัด ทว่ามือหนึ่งก็ไม่ลืมจะแตะที่อกแล้วยกขึ้นมาเป็นนิ้วโป้ง

นั่นแปลได้ว่าจะพยายามอย่างเต็มที่แต่ไม่ใช่การรับปากเต็มขั้น เพราะสำหรับธาราแล้วเธอรู้นิสัยตัวเองดีเกินกว่าจะรับปากเด็ดขาดได้

เอาเป็นว่าจะพยายามเป็นเด็กดีที่อาจารย์รักแล้วกัน

(ขอบคุณที่มาโรลด้วยเหมือนกันคับ 💕)

"นั่นสินะค้า ถ้าได้อยู่เรือนเดียวกันก็คงดี"

มือของเธอขยับนิ้วขึ้นลงเรียงกันบนตักในทีแรกหยุดลงขณะที่คุยกับรุ่นพี่ตรงหน้าเธอ ปล่อยให้ทัศนียภาพและบรรยกาศของการพูดคุยพาไป

ธารากลอกตาขึ้นครู่หนึ่งก่อนเหมือนใช้ความคิดก่อนพูดออกมา

"แต่ถ้าคนละเรือนแล้วโรงเรียนไม่ห้าม เดี๋ยวไปหาบ่อยๆนะค้า"

เสียงของเด็กสาวนั้นกล่าวไปเสียงสั่นเล็กน้อยไป ฟังแล้วเหมือนหัวเราะระหว่างพูดมากกว่าจะเป็นอื่น

"หลับต่อก็ได้นะค้า พอดีเห็นที่ว่างเลยนั่งด้วย--"

เด็กสาวยิ้มยิงฟันด้วยหน้าทะเล้นให้วัณฬาแบบที่มักทำประจำเวลาอารมณ์​ดี โดยยังคงอิริยาบถ​เท้าคางเอาไว้จากการนั่งมองเมื่อครู่นี้

"--หรือถ้าอยากได้ชาแก้ง่วงก็มีนะค้า"

มือหนึ่งของเธอชี้ไปยังย่ามประจำตัวข้างกายขณะกล่าวเช่นนั้น

ธาราหันมาแล้วมองเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยกำลังหลับตาพริ้ม นอนหลับอยู่ใต้แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่าง

ยังคงคนที่น่ามองในทุกอิริยาบถเช่นเคย

เด็กสาวมองดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีนั่งที่เก้าอี้อีกด้านจึงจัดแจงสัมภาระอย่างแผ่วเบาที่สุด รวมถึงประคองของๆหญิงสาวตรงหน้า--นำจากตักไปวางไว้ข้างกายเธอผู้หลับไหลอย่างเบามือโดยไม่ให้อีกฝั่งตื่นก่อนเวลาอันควร

แล้วจบลง--ด้วยการนั่งเท้าคางมองอีกฝ่าอย่างเงียบๆ

(กดเคลียร์แจ้งเตือนไว้ตอนยุ่งๆแล้วลืมสนิทเลย ขอโทษคับ 🙏😔)

"อืม เรียบร้อยแล้วล่ะค่า นี่รอคุณพ่อมารับน่ะ"

ธารากล่าวก่อนจะทำท่านึกอะไรบางอย่างออก เด็กสาวล้วงบางสิ่งบางอย่างก่อนจะยื่นมันให้กับอิน

สิ่งที่อยู่ในมือคือที่คั่นหนังสือที่ดูราบเรียบไร้ลาย มีเชือกสีน้ำเงินผูกไว้

"ฉันเล่นมุกนี้กับรุ่นพี่คนหนึ่งที่บังเอิญเจอเมื่อเช้า..เคยได้ยินว่าถ้าเรายืมของใครแล้วยังไม่ได้คืนน่าจะมีโอกาสเจอทีหลังกันง่ายขึ้น ดังนั้น..นี่ให้ยืมค่า"

เธอกล่าวด้วยรอรอยยิ้มทะเล้น

ธาราดูดน้ำอัดลมทำมือแก้วใหญ่จนพร่องไปเกินครึ่งแก้วแล้วจึงกล่าวตอบ

"ดื่มแล้ว...นึกถึงตอนอยู่กับน้องๆที่พนัสนิคมน่ะค่ะ"

ประโยคนั้นฟังแล้วดูหวนคิดถึงวันวานนิดๆ

เธอดูดน้ำต่อราวกับบทสนทนาเมื่อครู่นี้ที่ลื่นไหลผ่านทั้งคู่ไปไม่ได้มีอะไรให้ใส่ใจนักจนกระทั่งหมดปรากฏ​เสียงดูดแก้วเปล่าแล้วจึงหันมากล่าวต่อ--

"อีกอย่าง วรางคณามันต้องเข้าหอ ไม่น่าได้กลับมากินอีกตั้งปีเลยค่า"

--เป็นคำตอบเรื่องที่เรียนในตัว

"ค่า ถ้าไม่เข้าใจไว้จะไปถามรายละเอียดกับอาจารย์​แล้วก็รุ่นพี่นะค้า"

เด็กสาวยิ้มยิงฟันให้กับอาจารย์​ร่างสูงตรงหน้าเฉกเช่นที่มักทำกับคนอื่นตอนอารมณ์​ดีเป็นพิเศษ

บทสนทนา​ที่ฟังดูปกติเมื่อครู่นี้--จะว่าเป็นการเล่นมุกเข้าตัวก็คงไม่ผิดนัก

"งั้น เดี๋ยวขอไปผูกกับคนอื่นก่อนนะค้า"

พูดเช่นนั้นแล้ว--ศิษย์​ก็ขอตัวลาอาจารย์​

(ต่ออีกโรลหรือตัดได้เลยคับ ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันน้า 😶✨

รุ่นพี่คูน่ารักจัง 💞💖)

"ค่า...จะไปเอาคืนให้ได้เลย"

เธอตะเบ๊ะพลางขอตัวบอกลาด้วยท่าทีติดเล่นราวกับเด็กน้อยหนีเที่ยว เนื่องจากยังต้องใช้เวลาช่วงเช้าคอยตระเวน​หาของที่อยากซื้อ

ตั้งแต่อยู่กับครอบครัวใหม่มา มาเธอพึ่งได้รับอนุญาต​ให้เที่ยวคนเดียวเหมือนวันเก่าๆนี่ล่ะ แถมยังบังเอิญ​ได้เจอสหายร่วมโรงเรียนอีก

ทำเอาอยากเดินเที่ยววันนี้อีกยาวๆเลย--เมื่อคิดเช่นนั้นแล้วธาราก็ได้แต่หัวเราะเบาๆกับตัวเอง

"ธาราค่ะ...อาจารย์​ชื่ออะไรเหรอค้า"

เธอตาเป็นประกายกว่าเดิมแล้วกล่าวถามอาจารย์ตรงหน้าหลังจากได้มองหน้าอาจารย์ชัดๆ

แม้จะต่างจากที่จำได้ แต่ดวงตาคู่นั้นโดดเด่นมากจริงๆ

แม้คงไม่เหมาะจะทักทายอย่างออกนอกหน้า ณ เวลานี้ แต่ถือเสียว่าทดแทนครั้งก่อนที่ไม่ได้แนะนำตัวและถามไถ่ตามมารยาท​แล้วกัน

ยามที่ถึงคิวของตน ธาราปล่อยให้อีกฝ่ายบรรจงผูกสายสิญจน์อีกเส้นลงบนข้อมือขณะที่จ้องมองอีกฝ่ายเหมือนพินิจบางอย่าง

--แต่แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรมากนอกจากยิ้มให้อีกฝ่ายยามผูกเสร็จ

(แวะมารับพรคับ 💕)

"ธาราค่า ปกติเรียกคนแบบนั้น"

เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน แล้วพักดูดน้ำอัดลมทำมือฉบับต้นตำหรับในมือขณะทำหน้าเปี่ยมสุขเหมือนได้เติมพลังงานเต็มพิกัด

"อยากกินไอ้บ่อยๆนี่แต่แม่ห้ามเกิน 1 แก้วตลอดเลยค่า"

เธอดื่มไปหลับตาพริ้มทำหน้าชวนหยิกแก้มไป

หรือถ้าพูดให้ฟังดูตลกขึ้นอีกนิด หากทั้งสองคนอยู่ในหนังสือภาพวาด สราคงเห็นคนตรงหน้าหัวใจลอยขึ้นจากหัวไปแล้ว

"ค่า ขอสละค่า"

เธอพยักหน้ารับทราบให้สราก่อนจะหันไปสั่งของตนเองแล้วพิงโต๊ะขาสูงสำหรับยืนกินรอ--

--และตอนรอนั้นเองที่เธอเริ่มคุยกับสราด้วยท่าทีสบายๆราวกับคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกันในยามสายแสนธรรมดานี้

"ถ้าไม่คุ้นปากไม่ต้องสุภาพก็ค้า"

แม้จะยังลากเสียงราวกับเฉื่อยชา แต่สายตาก็จดจ้องคู่สนทนาตรงหน้ามากขึ้นขณะที่น้ำหวานถูกตักใส่แก้วแล้วอัดลมเสียงดังฟู่ให้ได้ยิน

(แวะเนียนมาให้พี่นลินผูกคับ 💞💖)

"ค่า--"

เธอยิ้มยิงฟันให้กับรุ่นพี่นภาก่อนจะค่อยๆซึมซับบรรยากาศ​ของงานขณะเดินไปข้างหน้าทีละก้าวเพื่อเข้าร่วมงานต่อไปโดยที่มีสายสิญจน์​เส้นแรกอยู่ ณ ข้อมือซ้าย

เป็นดั่งของขวัญ​อีกชิ้นที่จะติดตามและพาเธอเดินไปข้างหน้าในชีวิตโรงเรียนที่เหลือต่อจากนี้

(ขอประมาณนี้นะคับ รุ่นพี่จ้ามากเลย 😶✨🔆

ไว้มีโอกาสจะมาเล่นด้วยอีกนะคับ 💞)​