#สู่เรือนเจ้า_VRKN
[ย้อนกลับไปในอดีต]

ท่ามกลางความมืดมิดแสนอึดอัดรอบกาย..

สายตาที่พร่ามัวคู่นั้น—รับรู้ถึงแสงสว่างที่คุ้นเคยจากเบื้องบนสาดส่องทะลุจากผิวน้ำ พาดผ่านลงมา

เธอไม่ได้เอื้อมมือหรือดิ้นรนส่งตนเองให้กลับขึ้นไปหาปลายทางที่รอคอยยู่ข้างหน้านั่นในทันที

กลับกัน

อัปสรามณีปล่อยให้ร่างกายลอยขึ้นช้าๆโดยที่ไม่เร่งรีบมัน

สายตาที่พร่ามัวคู่นั้น—จับจ้องมองลงสู่เบื้องล่างที่เธอจากมาเงียบๆ

+

“จริงๆ หลังจากผ่านปี1 มา ก็ไม่เคยมีอะไรวุ่นวายเลยล่ะค่ะ เงียบสงบจนกลัวเคราะห์จะมาลงปีนี้ไหมเลยล่ะค่ะ ฮ่าา”

เด็กสาวพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย สีหน้าเธอยังคงยิ้มแย้มพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ แต่นั้นแหละคือท่าทีปนกังวลของเธอ

มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นลูบหลังคอตัวเองไปพลาง

เอียงหัวรับมืออีกฝ่ายอย่างว่าง่าย ยกยิ้มพึงใจ

“คงงั้นค่ะ เห็นเขี้ยวอาจารย์ชัดขึ้นเยอะเลย”
เธอเย้าหยอก อย่างสนิทสนมเพราะเห็นไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ

…

“ดีค่ะ แต่นอกจากฝึกนั่งสมาธิ สัมผัสพลังเวทย์แล้วก็จดจำรูปแบบของมันตามที่อาจาร์สอน หนูก็ยังไม่ค่อยมีกิจที่ต้องได้ใช้มันมากเท่าตอนอยู่โรงเรียนเท่าไร”

(+)

คาบเรียนที่ 1
วิชาเวทย์มนตรา
#คาถาคำร่าย_VRKN

หลังผ่านการเรียนสองสัปดาห์แรกไปอย่างสงบสุข วันนี้ก็เป็นอีกวันแสนธรรมดาที่อาจารย์แจ้งว่าคาบศึกษาด้วยตนเองของวันพฤหัสนี้จะเป็นการทดสอบเวทมนตร์

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

[อีเว้นต์ส่วนหนึ่งมีการลงทะเบียนภายใน 24 ชั่วโมง]

(น่ารักเกินไปมากแล้วค่ะ ผปค.นอนแห้ง เสียสิ้นสติ)

(รับเชิญ ผปค. วานิลมาหยุมหัวค่ะ👊)

(โอเค ไม่ฟื้นแล้ว ลาก่อนวราคณาที่รัก💔)

(ไปนอนเบียดบ้านเธอ)

(โอ้ย โอ้ย ฮรื้อออออๆๆๆ อาจารย์เธียรรรขาาา😩🙌✨ /ทำไมโดนสวน สิ้น💔)

( นานๆทีจะว่างมาแวะอัพเดตเจ้าค่ะTT
เดี๋ยวไปทะยอยตอบเดมทุกคนนะคะ

มาลงสัตว์เลี้ยงน้องข้าวฟ่างไว้ค่ะ มาเพ้ทๆจ้าววายุได้ น้องเป็นมิตรมากๆ)

(ได้เปย์อาจารย์ทั้งที ขอหนีงานมาปั่นเบอร์นี้แหละค่ะ😔🙏🦦)

(มาแร้วว หนูมาเก็บภาพนิดหน่อย)

บรรยากาศยามย่ำสนธยาในรั้วโรงเรียนนี้ ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนจะคุ้นเคย

ในจังหวะที่เด็กคนสุดท้ายจากไป น้ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“ยังพอมีเหลือให้ลูกศิษย์คนนี้บ้างไหมจ๊ะ”
สัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่มาแตะตัว เสียงที่จะว่าคุ้นเคย..แต่ก็ไม่เชิงนัก

เพราะเด็กน้อยของเธอในวันนั้น วันเวลาผ่านไป บัดนี้ได้กลายเป็น นักเรียนรุ่นที่โตที่สุดในชั้นปีไปเสียแล้ว

เหนือหมอกที่วิ่งนำหน้าทุกคนไปก็ถูกขัดจนอีกสองคนเกือบไล่ทัน

“หมอกรอด้วย”
นาร้องทักพลางหลบคนอย่างระมัดระวัง

จนกระทั้งเธอเห็นยักษ์ชายร่างสูงใหญ่คนนึงที่กำลังแบกกระสอบปุ๋ยเดินออกมาจากหัวมุมร้าน เขาสะดุดคนตรงหน้าเธอเข้า ‘เห้ยๆๆ!!’

กระสอบหลายใบที่ดูหนักมากๆ โถมใส่ตัววารสูรตรงหน้า

เสียงเอิกเกริกของสามสาวเริ่มเป็นจุดสนใจทันที เจ้าสุนัขวิ่งไปอาจจะไม่ได้ไวผิดหูผิดตา แต่มันเชี่ยวชาญเส้นทางนี้กว่าอย่างเห็นได้ชัด

ผู้คนไม่ได้สนใจสิ่งมีชีวิตสี่ขาที่วิ่งมุดหลบพวกเขาไปแต่อย่างใด แต่กลับถูกขัดด้วยพวกเธอที่วิ่งตามมามากกว่า

บางคนที่เห็นพวกเธอมาแต่ไกลก็ถอยหลบ บ้างคนก็หยุดนิ่งให้พวกเธอผ่าน บางคนก็มีกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย

…

(+)

#สู่เรือนเจ้า
โรลเปิด | แยกรูท

คุณเดินผ่านแต่ละโบกี้ไปอย่างเนิบนาบเพื่อหาที่นั่งขณะที่รถไฟเริ่มออกตัว ทว่าบางสิ่งก็รั้งให้คุณชะงัก

'กึด'

เสียงบางอย่างลั่นที่ใต้เท้าคุณ เมื่อยกเท้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นปากกาหมึกดำของใครบางคน เคราะห์ดีที่มันไม่แตกเสียหายอะไรนัก

ข้างกันนั้นคือใครคนหนึ่งที่นั่งซบหลับอยู่บนเบาะ บนตักมือหนังสือและสมุดที่จะตกแหล่ไม่ตกแหล่

ดูเหมือนว่าปากกาจะกลิ้งมาจากเธอตรงนั้นนะ ?

#สู่เรือนเจ้า_vrkn
โรลเปิด | แยกรูท
ตู้โซนพักผ่อน

ดาราอยากจะหาอะไรอ่านฆ่าเวลาเดินทางไปโรงเรียน แต่เพราะมีแต่เสียงพูดคุยของนักเรียนคนอื่นๆเยอะเกินไปจึงหลีกหนีความวุ่นวายออกมา

สัมภาระของเธอมีแค่กระเป๋าถือใบเดียวที่บัดนี้วางอยู่ใต้โต๊ะตัวสูง เธอหย่อนก้นนั่งเก้าอี้ และเริ่มใช้เวลาไปกับหน้ากระดาษเงียบๆ..

" ยินดีตอนรับสู่เรือน" ผกามาศ "นะคะ

ฉันพูดตอนรับรุ่นน้องคนใหม่ที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำพรางหยิบผ้ามาคุมตัวรุ่นน้องไว้แต่ว่าพอมองดีๆหน้าตาเด็กตรงหน้าคุ้นเสียจริง

" อ่าว นั้นน้องจันจานี่คะ ?! "

ฉันพูดอย่างดีใจที่ได้เจอหน้ารุ่นน้องที่เคยได้ช่วยนำทางเอาไว้เมื่อครั้งก่อน
เพียงไม่นานก็หยิบผ้ามาคลุมตัวรุ่นน้องเอาไว้ แล้วใช้เวทดึงน้ำออกจากตัวรุ่นน้อง

" รีบขึ้นมาจากน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ ^ ^ "

#สู่เรือนเจ้า_VRKN
โรลเปิด | สำหรับเรือนเมฆามินทร์ | ทางเลือก

เมื่อทัศนียภาพเบื้องหน้าเริ่มชัดแจ้ง หลังความรู้สึกอึดอัดถูกแทนด้วยลมเย็นกระทบผิว

เบื้องหน้าของ[คุณ]คือเรือนเมฆามินทร์อันรุ่งโรจน์

"ยินดีต้อนรับสู่เรือนเมฆามินทร์ค่ะ"

(หมายเหตุสำหรับโรลเพลย์อยู่ในเมนชั่น)

[ โสภา ]

เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เข้าใจฉันทุกอย่างและไม่เคยรังเกียจข้อบ่กพร่องของฉันเลย เธอเป็นคนเดียวในโลกที่ฉันรู้จัก นอกนั้นเป็นเพียงคนนอกที่ฉันไม่แม้แต่จะจำหน้าได้

ฉันกลัวที่จะอยู่คนเดียวในโลกที่ฉันไม่รู้จักโดยไม่มีเธอและอยากจะขอโทษที่เผลอผลักไสเธอไปด้วย

ได้โปรด...

#จัดกระเป๋า_VRKN

ตะวันคล้อยใกล้ลับวันที่ ๘ เดือน ๔

หลังตระเตรียมสิ่งสำคัญตามรายการเรียบร้อย จึงเหลือเวลานิดน้อยมาเอ้อระเหยลอยชายในร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ณ สำเพ็ง

ดูแตกต่างจากเดิม?
คงเพราะใช้มนตร์จำแลงเพื่อให้กลมกลืนกระมัง— ถึงกระนั้นก็ยังเหลือจุดสังเกตอยู่ดี

(หึ้ยย มาจับเจ้ามอมห่อ)

#สู่เรือนเจ้า_VRKN

(ในสมัยที่ตันหยงพึ่งเข้าปี1)

ผิวน้ำเย็นของธาราแตกเป็นระลอกเบา หยดน้ำไหลตามกรอบหน้า ก่อนร่วงกลับสู่สายน้ำที่เพิ่งรับรองผู้ถูกเลือก

กระแสน้ำเอื่อยคล้ายเล่นตลก เชือกของหน้ากากคลายออกเล็กน้อย ผมเปียที่เคยเรียบร้อยหลุดลุ่ย แนบชื้นอยู่ข้างแก้ม

พิธีคัดสรรสิ้นสุดลงแล้ว และธาราที่โอบล้อมอยู่นี้ก็คือคำตอบ

’ ธาราลัย ‘

#สู่เรือนเจ้า_VRKN
【สตอรี่ 01 /???】

—ใต้น้ำและภาพจำปริศนา

เด็กสาวลุกเฮือกขึ้นมาจากบ่อน้ำด้วยสีหน้าที่ดูตกใจกับอะไรบางอย่าง

..อะไรบางอย่างที่แม้แต่ตัวเธอยังไม่เข้าใจนัก..

(ผ้าบ้านเหลืองอุ่นจังค่ะ)

#สู่เรือนเจ้า_VRKN

(เอาพี่ดรุณมาช่วยงานแล้วค่ะะะ ช้าหน่อยแต่มานะะะะ)

(ขออนุญาตเอาเด็กตัวใหญ่ปีเดียวกันมารับพรค่ะ🙏)

(อ่ย น่ารักก🤏)

#สู่เรือนเจ้า_VRKN

14 เมษา | พิธีคัดสรร

หลังถูกสายน้ำพัดพาไป ลูกครึ่งยักษ์สาวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แตกต่างจากก่อนหน้าจึงรีบว่ายน้ำพาตนเองไปตามเสียง

เฮือก

พอขึ้นมาได้แล้วพลางกวาดสายตามองรอบๆถึงรู้ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นมาจากรุ่นพี่กับอาจารย์ทั้งหลายนี่เอง

แต่ปัญหาคือเธอตัวเปียก ผ้าโพกหัวก็ชุ่มน้ำจนจะหล่นมาอยู่แล้ว ก็เลยกลายเป็นยักษ์หน้าแดงแจ๋หลบหน้าทุกคนแทน🧍‍♂️

(มาลงน้องยักษ์อายคับ🕺)

(คนสวยมอมมาก)

#สู่เรือนเจ้า_VRKN

14 เมษายน | พิธีคัดสรร | เรือนธาราลัย

ถามว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่หลังจากโผล่มาจากน้ำแล้ว

'ช่างอับอายเสียเหลือเกิน นี่กำลังทดสอบกันอยู่รึเปล่าคะ?'