( เจ็บจริงคุณ ฮือ 😭😭😭 )

อยากขอโทษ อยากพูดออกไปว่าไม่ได้ตั้งใจ
แต่ก้อนความคิดบางอย่างก็จุกคอแน่นเกินกว่าจะสารภาพ

สุดท้ายเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น อยู่ที่เดิม

ต่างกันเพียงแค่ครั้งนี้ไม่มีคนมายืนเคียงข้างอีกแล้ว

ก็แค่ไม่อยากให้ไคโตะรู้ว่าตนไปทำอะไรมา โดนอะไรมา ไม่อยากให้เป็นห่วง แต่การกระทำที่กลั่นกรองออกมากลับมีแต่จะทำให้อะไร ๆ แย่กว่าเก่า

“ ไคโตะ ฉันไม่… ”

มือเอื้อมตามแผ่นหลังที่เคลื่อนออกไปไกล คำพูดติดอยู่เพียงแค่ตรงนั้น จิตใจสั่นคลอนเมื่อตระหนักได้ว่าตนพึ่งจะพูดบางสิ่งที่เลวร้ายออกไปกว่าที่ควรเป็น

+

ว่ากันตามสัตย์ ตลอดชีวิตที่ผ่านพ้นมาจวนจะสิบแปดปี ยูตะมีไคโตะเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวเสมอมา

ครั้งแรกที่ความสัมพันธ์พังทลายลงก็เพราะตัวเขาเองที่ไม่สามารถจัดการอะไรได้เลย

และนี่ก็คงเป็นอีกครั้ง ที่เขาพึ่งจะผลักไสความเป็นความปราถนาดีออกไปจากคนที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุด

ทัตสึมากิ ไคโตะ

+

“ …. ” เขาเงียบ

แต่กระนั้นยูตะก็ยังไม่หยุด ยังคงยืนยันความเชื่อปลอม ๆ ที่ถูกสร้างมากลบเหตุผลที่แท้จริงในใจ

“ ไม่รู้ ”

ดวงตาสีเขม่าเบือนหลบไปมองทางอื่นราวกับไม่สามารถยืนยันเรื่องที่ง่ายดายที่สุดได้

“ ก็คงจะใช่ ”

แต่แล้วก็ชะงัก หันกลับมาทางเดิมด้วยรอยยิ้มชวนหลอนประสาทที่เค้นให้คลี่ออกในสถานการณ์ที่ไม่ควร

“ หรืออาจจะไม่ ? ”

ตอบโต้ ในทางที่เขาเองก็ไม่ทันยั้งปาก

“ เพื่อน … ”

“ นายคิดงั้นเหรอ “

คำพูดเรียงร้อยออกไปอย่างหยาบกระด้างผ่านน้ำเสียงที่นุ่มสงบตามนิสัย

รู้ตัวอีกที เขาก็พึ่งจะทำสิ่งที่คล้ายกับจะพาให้ซ้ำรอยอดีตอีกหนเสียแล้ว

ยูตะขยับเอาแขนเสื้อลงมาปิดร่องรอยพันแผลดังเดิม เขารู้มาว่าไคโตะมักจะเป็นห่วงตนอยู่เสมอ ห่วงมากเสียจนบางครั้งเขาเองก็เริ่มจะกลัวใจ

“ ฉันจะเจ็บหรือไม่เจ็บ ก็ไม่เกี่ยวกับนาย ”

บัดนี้รอยยิ้มที่เคยมีพลันเหือดหายไปจนสิ้น เหลือเพียงดวงตาสีเทาไร้แววที่จ้องเขม็งไปทางไคโตะ

ยินคำพูดนั้น สายตาเศร้าสร้อยแบบนั้น มันราวกับเข้าไปสะกิดบางอย่างในใจให้ตอบโต้ออกไป

+

“ ฉันไม่ได้เจ็บอะไร ”

ยืนยันออกไปทั้งที่ไม่มีอะไรตรงกับความจริงเลยสักข้อ ซ้ำยังออกแรงจะชักแขนกลับให้พ้นจากการจับ

“ ไคโตะ ”

“ ปล่อย ”

เมื่อแขนถูกคว้าเข้าอย่างจังโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ชั่วขณะนั้นเอง ใบหน้าเขากระตุกด้วยความเจ็บจากแรงบีบ

“ อึก — ”

หน้านิ่วแต่รอยยิ้มเดิมยังไม่หายไปแม้บัดนี้จะดูกระด้างกว่าเก่าเมื่อพบความจริงที่ว่าตนเผลอปล่อยให้ไคโตะสังเกตเห็นร่องรอยการรักษา

+

“ เฮ้อ นั่งรถนานทำให้ปวดตัวตลอดเลยน้า ~ ”

พูดกับคนเองราวไม่รู้ร้อนรู้หนาวนัก

“ ยอมใจนายที่ถ่อสังขารมาถึงตรงนี้ได้จริง ๆ ”

ยูตะยิ้มรับแต่ก็ไม่ได้หัวเราะ เขาเพียงแค่เหลือบตามองแว้บหนึ่งแล้วกลับไปมองที่เดิม

“ แน่อยู่แล้ว ฉันจะไปขาดส่วนไหนไปได้ล่ะ ”

ว่าพลางยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจ สองมือประสานกันเหยียดแขนตรงขึ้นเหนือหัวจนกระดูกลั่นกราว

บนแขนนั้นเอง ผิวใต้ผ้าที่ควรจะเรียบเนียนกลับถูกปกคลุมด้วยผ้าก๊อซหนา ไม่ใช่เพียงข้างเดียวแต่กลับเป็นทั้งสองข้าง

ตามลำคอเองก็มีแผ่นผ้าสำหรับปิดแผลติดเช่นกัน

+

“ อืม ”

ยูตะยิ้มตอบ รอยยิ้มแบบเดิมที่มีเสมอมา

“ อย่างน้อยก็ตอนนี้ ” ไม่วายพูดห้อยท้าย

สำหรับยูตะ เมฆหมอกรอบกายมันไม่เคยหายไป ไม่เคยจางลงเลยนับตั้งแต่เด็ก

ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น

ยูตะไม่ได้พูดอะไรต่อไปอีกพักใหญ่ เพียงแต่ทองตรงไปข้างหน้า ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงระหว่างเรา

…

“ ได้เจอนายบ้างก็ดีเหมือนกัน ”

คำพูดติดชะงักราวกับเครื่องเล่นเทปสะดุดกลางคัน ยูตะเงียบไปชั่วอึดใจ เบือนหน้ากลับไปมองตู้ปลาขนาดใหญ่ตรงหน้า

“ แต่ใครสนล่ะ มันสำคัญซะที่ไหน ”

พูดราวกับเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญอะไร ซ้ำยังเค้นเสียงหัวเราะในลำคอทั้งที่ไม่ได้รู้สึกขบขัน

“ ตลกดีที่พวกเรานั่งอยู่ข้างกันแต่กลับไม่ค่อยได้หน้ากันเลย ”

“ ว่างั้นมั้ย ไคโตะ ”

คำถามที่ว่าเขาได้ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลหรือไม่ถูกตอบด้วยสีหน้าประจำของยูตะ รอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตาที่ดูดำสนิทและกลวงเปล่า

ดอกไม้ในแจกันดอกแรก
ลิลลี่สีเหลืองหนึ่งดอกที่หัวเตียงดอกนั้น
ใช่ มันคือฝีมือของเขาเอง

“ ช่วงนี้ที่บ้านเรียกตัวฉันกลับบ่อย ”

คราวนี้เลือกที่จะพูดเปลี่ยนเรื่อง ปล่อยให้ไคโตะพิจารณาคำตอบของคำถามนั้นด้วยตนเอง

“ มีหลายอย่างเกิดขึ้น “

” … “

+

“ พอเดาออก “

หัวเราะในลำคอแผ่ว ๆ หลุบตาลงมองแว้บหนึ่ก่อนจะเหลือบขึ้นมองหน้าดังเดิม

“ ก็แผลยาวขนาดนั้น มีแรงมาเดินวันนี้ได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว ”

ยูตะยักไหล่ พูดราวกับว่าตนเองรู้เห็นทุกสิ่งเสียแบบนั้น

ได้ยินประโยคหลังเขาก็เงียบไปชั่วขณะหนึ่งคล้ายกำลังคิดหาคำตอบของคำถาม

“ ฉันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ”

สุดท้ายก็เลือกที่จะตอบไปแบบนั้น

#OMTKSS2_ทัศนศึกษา
[ โรลปิด | อควาเรียม | w/ @yuta-omtk.bsky.social ]

วันที่สองของทัศนศึกษาแล้ว ตัวไคโตะเองก็ยังคงเพลิดเพลินกับการเที่ยวชมบรรยากาศที่รื่นรมย์สงบใจ ถึงแม้ร่างกายยังรู้สึกปวดระบมกับแผลอยู่เล็กน้อยก็ตาม

ในขณะที่เขากําลังมองดูหลากหลายชนิด สองตาก็พบกับเพื่อนสมัยเด็กของเขา

ช่วงนี้ทั้งสองแทบไม่ได้คุยกันเลย จึงถือโอกาสเดินเข้าไปยืนชมตู้เดียวกันข้างๆ
+

ยูตะยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเหม่อลอยไปไกลราวกับไม่ได้ตั้งใจมองหมู่ปลาในตรงหน้า ปล่อยให้ตนตกสู่ภวังค์ความคิดอันยุ่งเหยิง

เขาปรายตามองเจ้าของฝีเท้า เมื่อพบว่าไม่ใช่ใครอื่นไกลก็หันกลับมามองตู้กระจกเบื้องหน้าดังเดิม

ทัตสึมากิ ไคโตะ
ใช่แล้ว เพื่อนวัยเด็กของเขานั่นเอง

“ ไง ทัตสึมากิ ”

เขาตอบ รอยยิ้มตาหยีปรากฏขึ้นบนใบหน้าตามแบบฉบับ

“ ก็สบายดี ”

…

“ นายล่ะ เป็นยังไงบ้าง ”

Cr.Kanticha Ra

#OMTK_คาโกเมะ

นัตสึเมะจับดาบลุกขึ้น โลหิตหลั่งไหลเป็นทาง นัยน์ตามืดครึ้มลง

ทันทีที่ศัตรูพุ่งกลับเข้ามา นัตสึเมะรีบยกดาบสกัดกั้นเอาไว้ มืออีกข้างของชายชุดขาวกำมีดหมายจะแทงเข้าที่ท้อง ตอนนั้นเองที่เด็กหนุ่มปล่อยมือข้างหนึ่งจากดาบแล้วเอามากัน ทำให้มีดแทงทะลุฝ่ามือซ้ายไปแทนที่จะโดนท้องเต็ม ๆ

#OMTKss2_OkiTrip
ในที่สุดปิดเทอมฤดูร้อนก็มาถึงแล้ว
หนีจากความวุ่นวาย สู่ทะเลสีฟ้าใสของโอกินาวา นี่คือช่วงเวลาที่เราจะได้หัวเราะ เล่นน้ำ ถ่ายรูป เที่ยวเล่น และสร้างความทรงจำดีๆร่วมกัน (ดีมั้ง?ไม่รู้)

รายละเอียดต่างๆ
Doc: bit.ly/4aZNWcN

*อีเว้นท์นี้ได้รับการอนุมัติจากทีมงานแล้ว*

( ในที่สุดดด 5555555555 )

#OMTK_commuSs2

“ ขอร้อง ? , โถ่ อย่าพูดจาไร้สาระสิ “

” ล้อเล่นหรอกน่า คงไม่ถือสากันหรอก “

” เนอะ ? “

—

緋成 祐太 | Hikanari Yūta
17y , y2 , ชมรมถ่ายภาพ

Co-op / Rp : Dm 24/7
doc : in bio 👈🏻

< เหตุการณ์พิเศษ : ฝนสีชาด… >

กลุ่มเมฆสีดำขนาดมหึมาลอยต่ำลงมาปกคลุมนครไมซูรุแม้จะยังอยู่ในห้วงฤดูร้อน ไม่นานนักฝนสีชาดก็โปรยปรายลงมาทั่วทั้งเมืองติดต่อกันถึงสามวันสามคืน
ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่านั่นคือโลหิตของคนที่สูญหายในคดีลึกลับก่อนหน้า
แม้ฝนเหล่านั้นจะไม่ได้แตกต่างจากสายฝนธรรมดาเลยสักนิด…
ทว่ามันกลับนำพาเรื่องราวอันน่าพิศวงให้เริ่มต้นขึ้น

#OMTKSS2_INK

( เราหัวใจไคโตะคุง 😭🥺 )

“ เอาเหอะน่า ฉันพึ่งได้เงินแบ่งจากภารกิจนอกมา ”

รอยยิ้มเหยียดไปจนถึงตาปรากฏขึ้นอีกหน มือยื่นออกไปรับทั้งนิกิริและไดฟูกุมาถือไว้ พลิกเล่นไปมาในมือ

แน่นอนว่าเขาไม่ลืมหรอก ว่าเพื่อนคนนี้ชอบกินอะไรมาตั้งแต่ยังเด็ก

“ พรุ่งนี้เจอกันที่เดิมล่ะ ”

ไม่พูดเปล่า ยังหันหลังกลับและเริ่มออกเดิน โบกมือให้คนข้างหลังทั้งที่ไม่ได้หันกลับมามอง

“ ไดฟูกุด้วยก็ดี รสชาเขียวก็ได้ ”

“ ส่วนนิกิริ … ทูน่าแล้วกัน ”

เขาว่า ปรายตามองข้าวของในมือไคโตะปราดหนึ่งสลับกับพลาสเตอร์และผ้าพันแผลตามร่างก่อนจะกล่าวต่อ

“ พรุ่งนี้ไปกินอุด้งกัน ”

จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องเสียแบบนั้น

” ฉันเลี้ยงเอง ปลอบใจคนเจ็บ “

ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำหน้าละห้อยที่ไม่มีนิกิริไส้โปรด แต่สุดท้ายก็กลับมายิ้มดังเดิม

“ หวา น่าเสียดาย ”

ว่าพลางยักไหล่ให้ทีหนึ่ง

“ ช่วยไม่ได้ งั้นก็กินไส้ที่มีนี่ล่ะ ”

“ เอามาเลย อะไรก็ได้ ”

( แอะแหะ เนียนด้วยคนค่ )

ยูตะรวบแขนขึ้นกอดอกขณะที่ก้าวขาเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า สายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจ

รอยยิ้มตาหยีปรากฏขึ้นบนใบหน้าเด็กหนุ่มเหมือนทุกครั้ง

“ สภาพไม่จืดเลยนะ ทัตสึมากิ ”

หัวเราะแผ่วเบา ชี้นิ้วลงบนกล่องข้าวปั้น

“ มีไส้บ๊วยมั้ย ? ”

#OMTK_M2
เมื่อจบภารกิจและการเรียนกลับมาปกติ
ก่อนเปิดเรียนไคโตะเองก็แอบมุ่งทําไรสักอย่างแทนที่จะพักผ่อน และในเช้าวันรุ่งขึ้นนั้นเอง:

“ เหนื่อยกันหน่อยนะครับทุกคน ผมทําข้าวปั้นกับไดฟุกุมาให้ทุกคนด้วยครับ!“

”เติมพลังๆ :>”

ไคโตะเข้าห้องเรียนมาพร้อมกับถุงห่อกล่องสองกล่อง กล่องนึงมีข้าวปั้นและอีกกล่องที่มีไดฟุกุหลากไส้

(แวะมารับของเติมพลังกับไคโตะได้นะครับเพื่อนๆ✨)

( ยังไม่ได้มีอะไรพิเศษลงแต่มาลงอีกาอ้วนหลับกับมีโยไคติดมาด้วยค่ะ🤲🥺 )

#OMTK_CommuSS2

”ฟังดูน่าสนุกดี แต่ไม่ละ”

“มีเหตุผลที่ฉันต้องยอม?”

“อยากได้คู่ซ้อมหรอ เอาสิ”

🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊🌊

黒禍 エス| Kurogami Esu | Y.3 |
__________________________________
Doc: Bio
co/role>DM 24/7 (มาช้าแค่มานะ--)