#TWD2_Firelit | โรลเปิดแยกรูท
ระหว่างอยู่ในพื้นที่ทสำหรับชมวิวรอจุดดอกไม้ไฟ ณ เวลาที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวประดับพร่างพราว [คุณ] ก็ได้บังเอิญพบคนคุ้นหน้าคุ้นตาเข้าพอดี
" ไง! มาดูเหมือนกันหรอ! "
( ข้าพเจ้ามาแล้วทุกท่าน )
#TWD2_Firelit
แสงแดดกระทบเรือนผมสีเงินสดระยิบสวย อาภรณ์แต่งแต้มลายเงินปักของบุปผา เขียวมินต์คาดผมประดับดอกยาสมินเชิญชวนสู่งานเทศกาล
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ได้เวลารื่นเริงในยามราตรีประดับดอกไม้ไฟ"
©️ Kamonchanat Danai
[ Mini Event : Astrology ]
Tag : TWD2_Class03
รายละเอียด : bit.ly/TWD2Class03
── ⋆⋅🌠 ⋅⋆ ──
ส่งการบ้าน : bit.ly/TWD2Homework
ตรวจสถานะ : bit.ly/TWD2ClassCheck
#TWD2_Class02
ในวันธรรมดาและแสงอาทิตย์ที่ดูท่าจะสว่างกว่าทุกวัน ถึงแม้จะไม่ชอบแดดก็ตาม
ในขณะที่ขี่ไม้กวาดอย่างระมัดระวังอยู่ แสงแดดก็เป็นใจสุดๆ มันแยงตาเข้าเต็มๆ
`` ...รู้งี้เอาแว่นกันแดดมาตั้งแต่แรกดีกว่า ``
พูดไปลอยๆแต่อยากเอามาใส่จริงๆ
[ Event 05 - A Firelit sky ]
Tag Event : #TWD2_Firelit
Date : 19 - 25 เมษายน 2026
รายละเอียด : bit.ly/TWD2Firelit
" แฮปปี้เบิร์ดเดย์เพื่อนยาก ! "
(ขอบคุณที่เปิดให้เล่นด้วยกันนะฮะ สนุกมากเลยยยย )
" ดีล "
หมั่นเขี้ยวใบหูนั่นชะมัด คันเหงือก อยากแทะ
" งั้นฉันขอตัวก่อนล่ะ คืนนี้ฝันดีนะ ไว้ไปเดินเล่นคนเดียวอีกเมื่อไหร่ก็ชวนกันได้เสมอ~ "
” ส่วนเรื่องเชือกถัก รอพรุ่งนี้นะ โอเค๊? อิลอิล “
เพราะอีกคนดูตื่นเต้นกับมันเป็นพิเศษด้วยล่ะนะ, แล้วก็ยินดีด้วย มิคาอิล คุณได้รับชื่อเล่นใหม่ที่มาริทตั้งให้ และจากนี้เขาคงจะไม่เรียกชื่อเต็มๆ ของคุณอีกแล้วล่ะ
“ เงือกเกือบทุกคนก็กลัวเป็นเรื่องปกตินี่? “
เลือกจะตอบด้วยสีหน้าท่าทีตาใสแป๋ว แต่ก็แอบคิดแล้วเหมือนกันว่าชั้นปีเดียวกันทั้งที ไม่เคยโคจรมาอยู่ในคาบพละด้วยกันเลยนี่ช่างโชคดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นอีกคนน่าจะเห็นสภาพเขาตั้งแต่ต้นจนจบแหง
” ขอบใจน้า ที่พามาส่ง
กลับโรงเรียนไปฉันเลี้ยงที่เล้าจ์สักมื้อเป็นไง? “
ได้ยืนด้วยสองขาของตัวเอง สีหน้าแม้จะไม่เปลี่ยน แต่เสียงก็กลับมาปกติ
+
“ ส สบายมากน่า “
มาริทกลัวความสูง—แต่เพราะอะไรไม่รู้ที่เขาเลือกที่จะปีนขึ้นมาบนหลังมิคาอิลแบบนี้ ทั้งๆที่แค่ขึ้นไม้กวาดนิดเดียวก็เสียงสั่นร้องไห้แล้วแท้ๆ โชคดีที่ตอนนี้อาการออกแค่อย่างแรก
ไม่รู้สิ
แต่เขาคิดว่าถ้าตนเองนั้นจะตกลงไป ยังไงอีกคนก็จะไม่ยอมให้เขาเจ็บแน่ๆ
ถึงได้นึกครึ้มปีนขึ้นมาล่ะมั้ง
แขนผอมแต่ก็มีกล้ามเนื้อกระชับที่กอดเอาไว้ให้แน่นขึ้นอีกหน่อย—อย่างกลัวว่าสักพักอิลอาจจะหายใจไม่ออก
" ให้ตายสิ นายนี่มัน "
เป็นการลงที่ดูทรงแล้วเขาจะขาดทุนในอนาคตแน่ๆ
แต่ถึงกระนั้น มาริทก็ขึ้นไป อยู่บนหลังหมีขาวตัวโตกว่าตัวเองเกือบ 20 เซนนั่น กอดคอหนาเอาไว้ไม่ให้ตัวเองตกได้อย่างน่าภูมิใจในทักษะการเอาตัวรอด
" ไปกันเลย ! วู้ววว "
ดูไปดูมา เหมือนเด็กที่แฮปปี้ตอนขี่คอพ่อมากกว่า
...
พอจะรู้อยู่แล้วว่าถึงตัวเองวิ่งแทบตายก็ไม่มีทางชนะ มันหัวเราะเสียงดังก่อนจะค่อยๆ หยุด หอบแฮ่กเช่นคนที่ยอมเป็ยกุ้งจิ๋วอย่างหมดแรง
" แฮ่ก ... ให้ตาย ไม่น่าชวนวิ่งกับหอสะวันน่าจริงๆ "
" แล้วจ่ายที่ว่า อะไรล่ะ? "
มองรอยยิ้มนั่นแล้วก็ได้แต่คิด
ว่าที่ผ่านมาไม่เคยเห็นได้ยังไงกันนะ
“ นี่มุกเฟ้ย มุก ”
ตีไหล่หนาคนที่เดินตามหลังมาไปป้าบนึงด้วยรอยยิ้ม (พร้อมแรงที่น้อยจนน่าตกใจ) มันส่ายหน้าหัวเราะ “โถ่เอ้ย นี่ ถ้านายจะเหลี่ยมแบบพวกเราชาวออคต้า ยังอีกไกลนะ ”
ถึงจะรู้สึกวูบวาบเวลามองหน้า แต่ก็เห็นนะว่ารอยยิ้มนั่นน่ะมีแผนอะไร
ไม่! ด้วยเกียรติแห่งแม่มดท้องทะเล เราจะต้องเป็นฝ่ายได้เปรียบเท่านั้น
“ ไปเหอะ! ใครถึงช้ากว่าเป็นกุ้งจิ๋ว! “
คิดอะไรไม่ออก เผ่นเลยจ้า
" ? โฮ่ จะจับมือกันฉันคิดเงินนะ " พูดทั้งๆ ที่ตัวเองเพิ่งลูบหูคนตรงหน้าไปแท้ๆ ถึงกระนั้นก็แลบลิ้นโชว์หนึ่งที พูดเล่นจ้า, มันคว้ามือมิคาอิลเพื่อช่วยพยุง และลุกขึ้นในทันที
" ขี้เกียจเดินกลับอ่ะ " ปัดกางเกงปัดทรายออกให้เรียบร้อยก่อน ถึงกระนั้นก็ยังจะบ่น วันนี้ใช้พลังกับการเล่นไปเยอะแล้วนี่นะ
" ขี่หลังหน่อยเด่ะอิล, ว่าไปนั่น ป้ะ กลับกันเหอะ "
ถองศอกใส่แขนคนที่ตัวใหญ่กว่าเบาๆ แล้วจึงเดินนำ
" ฉันน่ะความจำดีนะ ไม่เห็นต้องพึ่งเถาวัลย์นี่เลย "
พูดงั้นแต่ก็รับมา และเก็บมันไว้ในกระเป๋าหลังกางเกง ที่จะไม่หายอย่างแน่นอน
" ใกล้จะมืดเต็มทีแล้ว, กลับกันเลยมั้ย? อยู่ตรงนี้แล้วโดนมอสกีโต้จุ๊บเอาคงไม่ดี "
" มานี่แป๊บนึงสิ "
เห็นอีกคนนั่งด้วยก็คว้าข้อมือมา ใช้หัวแม่มือกับนิ้วชี้ของตนวัดรอบขนาดอย่างบรรจง
" ไซส์นี้สินะ "
แล้วก็เอามือออก พยายามจำเอาไว้ ขืนไปถักแล้วยาวไม่พอหรือยาวเกินจะไม่สนุกเอาล่ะนะ
เห็นอากัปเหล่านั้น โลมาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ดวงตาสีเมฆมอครามของมันเองก็จับจ้องไปยังอวัยวะเดียกันนั้น, ฉับพลันใบหูครีบชาวใต้ทะเลก็ขึ้นสีจางๆ ครู่เดียวก็หายไป
" ฮิฮิฮี่ งั้นตกลงเอาตามนี้นะ " เปลี่ยนเรื่อง นิ้วเลื่อนมาจิ้มหน้าผากพ่อหมีขาวตัวโตอย่างหมั่นเขี้ยว
" ขอเวลาฉันสักวันสองวัน ไม่เกินนั้น มันต้องออกมาสวยแน่ "
( น่ารักมากกกก สดใสสุดๆๆๆๆ )
-One day,Unbirthday Party-
“สนใจมาเล่นพนันกับแมวไหม เมี้ยว?“
“คนแพ้ต้องไปทำเวรกับฟามิงโก้นะ มี๊”
cms.Rinc
————————-
(มาเก็บคอมมิชชุดหอที่ได้มาคับผม 😼)
เท่าคนที่กำลังกระดิกใบหูตรงหน้านี่กันเล่า
" นี่นาย, ดูจะชอบมากเลยนะเนี่ย " มาริทเอียงคอ มือที่ไม่เปื้อนทรายลูบหูที่กระดิกอยู่นั่นเบาๆ
" อาการออกแล้วนะ " พอรู้สึกเหมือนจะอยู่เหนือขึ้นมาหน่อยๆ ก็กล้าที่จะมองตามากขึ้นไปด้วย—
จู่ๆ อีกฝ่ายก็เดินไปเลย, ทำเอามาริทค่อนข้างตกใจอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมหินสีขาวในมือ สักพักก็เปลี่ยนไปนั่งกับทรายระหว่างรอตามประสาคนอยู่นิ่งๆ ไม่ได้—จนกระทั่งหินแก้วสีชมพูนั่นอยู่ตรงหน้าเขา
" หือ ? "
" จริงด้วย สวยจัง "
กระพริบตามองถี่ๆ, ก่อนถือวิสาสะหยิบมาดู ยิ่งจ่อกับแสงในเวลาแบบนี้ก็ยิ่งเปล่งประกาย
แต่อะไรจะดึงดูดความสนใจได้
+
" ดูนี่สิอิล! เนี่ย สีขาวทั้งชิ้นเลยนะ! หายากเป็นบ้าเลยล่ะ " ถ้าเอาไปขาย น่าจะดี แต่ว่า..
" เหมือนสีตาของนายเลย
ถ้าเอาไปถักล่ะก็ ต้องเข้ากันมากแน่! "
" ชมกันโต้งๆ แบบนี้ันก็เขินแย่น่ะสิ " ชิงหลับตาแล้ว ไม่รู้ไม่ชี้แล้วเฟ้ย
" ฉันอาสาถักให้แต่แรกแล้วนี่? ก็ต้องตามนั้นซี่ โอ๊ะ? "
หินสีขาวที่สะดุดตาในน้ำไม่ใกล้ไม่ไกล พามาริทให้สาวเท้าเดินจ้ำห่างออกไปจากมิคาอิลในทันที
เจ้าตัวลงน้ำ ปล่อยให้ขากางเกงยีนส์เนื้อดีเปียกมะล่อกมะแล่กแบบไม่คิดจะพับขึ้น แล้วก้มลงเก็บมันขึ้นมา ดูรอบๆ จนพอใจแล้วก็เดินกลับมาอวด
+
สายตานั่นมันอะไรกันล่ะเนี่ย— โอ้แม่มดทะเลช่วยด้วย
" ย อย่างนั้นเองหรอ "
เอาใหม่ สายตาไม่ใช่ปัญหาแล้วล่ะตอนนี้ คำพูดคำจาที่ปากหวานนั่นต่างหาก แถมดูทรงแล้วหมอนี่ไม่ได้รู้เลยสักนิดว่ตัวเองกำลังหยอดเขาอยู่แน่ๆ
" อะแฮ่ม, ถ้าอย่างนั้น ตอนเดินเล่นก็มาเก็บหินไปพลางๆ กันดีมั้ยล่ะ? เผื่อเจออะไรสวยๆ ฉันจะได้เอาไปถักรวมไว้ให้ด้วยเลย "
มันยิ้มอย่างที่ชอบทำ แต่ในอกสวดมนต์อยู่
( บลูสกายไม่แจ้ง อ๊าาาาา )
ขอทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องตามจังหวะการเดินอะไรนั่นกันก่อน เดี๋ยวเก๊กไม่อยู่
" เหวอ— ก็ นะ, ใช่ ตอนว่างๆ ฉันเอาเศษๆ พวกกะลามาค่อยๆ ถักเอา รวมกับหินที่หาได้น่ะ แม่ฉันเคยสอนตอนยังไม่ขึ้นบกมา "
เห็นอีกคนถึงขั้นลงไปดูใกล้ๆ ก็แอบแปลกใจอยู่ แต่ก็ถกขากางเกงขึ้นอวดมันอย่างภาคภูมิใจ
" ถ้าชอบขนาดนั้น ฉันทำให้ด้วยก็ได้นะ~ "
" อือฮึ, ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำนี่นา "
จะงานเล้าจ์ จะการบ้าน เรียกได้ว่าว่างจนโลมาหนุ่มเอือมระอา คิดถึงงานกองพะเนินที่เล้าจ์ใจจะขาด แต่ก็พยายามทำใจให้สบายอยู่ ถึงได้เอาตัวมาอยู่ตรงนี้
" สมเป็นสะวันน่าคลอจริงๆ, เอาสิ ถ้านายไม่รำคาญเสียงกระดิ่งฉันก็นะ "
ว่าพลางสะบัดเท้า เสียงกรุ๊งกริ๊งที่แสบหูใครหลายคนก็ดังขึ้นตามจังหวะ เอากระดิ่งจากต่างหูตัวเองมาถักพร้อมเชือกจากกะลามะพร้าวนี่แหละ
" อะไรนิ่มๆ มันน่ารังแกจะตายไปนี่นา? "
ไม่ว่าเปล่า ดูท่าจะลูบใบหูเล็กๆ นั่นสนุกเลยทีเดียว—เล่นจนพอใจก็สะกิดมิคาอิลเบาๆ
" ปวดหลังยังอ่ะ, ก้มให้ฉันเล่นขนาดนี้ ยอมใจนายจริงๆ ขอบใจนะ~ ทั้งๆ ที่นายไม่ได้ประโยชน์กับเรื่องนี้เลยแท้ๆ " ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง
" โฮ่ ไม่นึกว่าจะเจอนายที่นี่นะเนี่ย "
เสียงดังก่อนปรากฏตัว จนจังหวะที่หมีขาวหันมา ถึงได้ส่งเสียง "ฮาย~" พร้อมโบกมือ
มาริทอยู่ในชุดที่เรียกได้ว่า หมวกแก๊ปพร้อม เสื้อไม่ใส่ ท่อนล่างเป็นยีนส์ พร้อมด้วยกำไลข้อเท้าที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ้งตลอดการขยับตัว
" มาเดินเล่นเหมือนกันหรอ? ก็นะ เจ้าพวกลูกหอสะวันน่าของนายคงเสียงดังพอตัว ถึงได้มาปลีกวิเวกอยู่นี่ล่ะสิเน้อ~? "
" เริ่ดเลยล่ะ "
มันเขย่งสุดเท้า เพื่อจะได้ลองลูบหูนุ่มๆ ของเพื่อนหมีขาวเลยเชียว—สภาพดูไม่น่าจะได้ากเล็กน้อย แต่ก็เอื้อมถึงในที่สุด
" อุหวา นี่มันนุ่มสุดๆ เลยนี่นา "
พักแป๊บ แล้วเขย่งอีก เอาอีก นุ่มนิ่มมือจัง ✨️✨️✨️