#MSG_bunkatsu
#MSG_DUELCLUB
เมื่อมีการเรียนรู้ ย่อมต้องมีการเปรียบเทียบ
หากแต่เวทมนตร์นั้นต้องตัดสินกันที่
—สนามประลอง 🔥
ขอเชิญชวนผู้กระหายการต่อสู้
ผู้ที่ต้องการพัฒนาตนเอง
และผู้ที่ไม่หวั่นเกรงต่อเรื่องราวใหม่ๆ
มาเข้าร่วมกับพวกเราสิ!! ยินดีต้อนรับสู่...
°☆~•【 ชมรมประลองเวทย์ 】•~☆°
Doc: docs.google.com/document/d/1...
#MSG_Songkranfes
"ชุดวันนี้น่ารักชะมัด ต้องถ่ายเก็บไว้แล้วสิ"
"อะไรนะ!! ชุดผู้หญิงหรอ?? น่ารักสุดๆเลยนี่นาาา🫶💖"
(แฮปปี้สงกรานต์ย้อนหลังนะคะ พาม๋าเด็กเจนซีเทรนดอกบัวมาสาดน้ำแจกความสดใสให้ทุกคนย้อนหลังแบบเลทมากๆๆ🌸✨)
ย่างสองเท้าตรงมายังที่คุณอยู่ช้าๆ
ไม่ได้ทักทาย ไม่ได้ตบกลับ
รอเพียงคุณเล่นทำนองนั้นจนจบ เขาถึงปรบมือให้อย่างใจจริง
เสียงปรบมือที่แม้จะช้าแต่ก็ดังอย่างหนักแน่นในทุกแรงที่ประกบบรรจง
"... คอมบังวะ"
"เพลงเพราะดีนะ เล่นมานานแค่ไหนแล้วน่ะครับ?" ดูเป็นคนแปลกที่บทจะกล่าวอะไรก็ว่าตามใจนึกเสียเหลือเกิน
(มา+คับ)
เสียงดนตรีมักดึงดูดคนที่ร่ำเรียนสายทางนี้มาอย่างขั้วแม่เหล็ก ตาสีทัวร์มาลีนมองไปยังแสงยามเย็นตามท้องนภา สายลมที่พัดกลิ่นทะเลเบาบาง คลื่นระลอกกระชับทำนองร่วมกับเสียงทรัมเป็ตที่นุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ
ชายในชุดเครื่องแบบตำรวจ สะพายกล่องเครื่องดนตรีสุดเทอะทะหยุดเดินเพื่อชมบทเพลงที่ให้บรรยากาศของ old memory
ชายผมสีขาวดุจฟองคลื่น ผิวสีน้ำตาลเหมือนสีผิวเปลือกไม้
+
(มา+)
เสียงเปิดไฟแช็กเหล็กดังไม่ใกล้ไม่ไกล
ราตรีที่มีเพียงแสงจันทร์คอบนำทาง เกิดความร้อนประกายแดงเล็กๆ ที่ถูกจุดขึ้นมาจากฝั่งเมืองอันมืดมิด
แม้มีไฟข้างทางก็ไม่อาจสว่างพอให้เห็นทัศนาได้อย่างชัดเจน หรือแม้แต่หน้าค่าตาของมนุษย์
"อา" เสียงคุ้นเคยของนายตำรวจหน้าใหม่ ตาสีทัวร์มารีนที่กระทบกับหน้าตา ตัดแสงไฟจากความร้อนของมวนบุหรี่ที่กำลังลุไหม้เป็นควันเส้นบางเบา
"เจอกันอีกแล้วนะครับ"
ตำรวจหนุ่มน้อยฟังพร้อมทำตาปริบๆ สังเกตท่าทีของคุณสลับกับเจ้ามันจูสามถั่วลันเตาอยู่ครู่หนึ่ง
".................."
"งั้นก่อนกลับกรมฯ ส่งมันที่ชายป่าซะหน่อยดีไหมล่ะครับ?"
"เพราะผมเองก็ต้องกลับไปทำงานเหมือนกัน เดี๋ยวเตรียมเข้าเวรกับเคนซากิซังแล้วล่ะ-" ตอนรายการงานของตัวเองประดุจเป็นน้องใหม่แสนซื่อ แต่การเสนอก่อนหน้าก็ดูเป็นอะไรที่ปลอดภัยกับเจ้าสามหน่อนี้อยู่บ้าง
เลือกหยิบอันที่สวยที่สุดก่อนหันมามองลุงคนขายแล้วเอ่ยตอบว่า
"ซื้อแล้วนะลุง"
"ขอให้เงินตรงนั้น เป็นเงินค่าไตร่ตรองตัวเองดูละกัน ไปละ" ก่อนจะหันหลังกลับ มือข้างหนึ่งแวะมาโอบไหล่คุณ พาเดินออกจากบริเวณร้านขายของของคุณลุงทันที
"โฮ่... กลัวไม่ใช่หรือไงนั่น คิ้วตกขนาดนั้น" เจ้าตัวเอ่ยตามที่สังเกตเห็น รวมถึงมือทั้งสองข้างของคุณ
"..."
"นี่ เจ้าหนู"
"ว่างไปกับฉันสักที่ไหม?" คับ??
'โดยเฉพาะ... เอาของธรรมชาติพวกนี้มาขายน่ะ เขาว่ากันว่ามันมีจิตวิญญาณที่รับรู้การกระทำของผู้คนแบบทะลุปลุโปร่ง'
' 'ระวังโดนสาป' เพราะความโลภตัวเองซะล่ะ '
'เพราะงั้น ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ของ.. แต่ปัญหาอยู่ที่ลุง'
'กลับตัวกลับใจทำอะไรที่เป็นลุงที่มีลูกหลานหรือภรรยามองกลับมาได้อย่างภาคภูมิใจจะดีกว่านะ'
สิ้นประโยค เขาขยับมือตบบ่าให้ ลงเงิน 300 เยนให้พร้อมหยิบหอยอันหนึ่ง
+
ท่าทีของคุณลุงตรงหน้าอยู่ในสายตาของตำรวจหนุ่ม ไม่ได้มีท่าทีออกมาปกป้องเกินตัว แต่ในทางกลับกัน เขาเองเริ่มขยับโน้มตัวมาหาคุณคนขายเพื่อเอื้อมมือมาบีบบ่า ตบปุแปะแบบดูกันเองหากแต่ส่งเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยบางอย่าง
บางอย่างที่หลายคนอาจจะไม่ได้ยิน
'โอจี้ซัง'
'การเก็บของมาขาย ผมไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ แต่ขอเตือนไว้ซะหน่อย'
'อย่าพูดจาดูถูกการทำพิธีของคนอื่นแล้วชูว่าตัวเองดีสุด'
+
#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub
"โอ๊ะ! ข ข ขอบพระคุณที่ให้ความสนใจชมรมของพวกเรานะครับ"
"ถ้าไม่รังเกียจ... มาเล่นกิจกรรมดูซักหน่อยมั้ยครับ?"
"ม มีของที่ระลึกให้ด้วยนะครับ—!"
เด็กหนุ่มตาปิด กับท่าทางประดักประเดิดในชุดพองกะกำลังพยายามเชิญชวนคนที่เผลอสบตาอย่างเต็มที่
ธรรมดาก็เงอะงะอยู่แล้ว ยังต้องใส่ชุดพองกะแสนรุ่มร่ามเสียอีก แต่พอดูดี ๆ เขาก็ดูมีความสุขดีนะ?
#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub
ในโลกนี้ที่มีเวทมนตร์ จะต้องมีสิ่งที่เรียกว่าสัตว์เวทมนตร์ใช่ไหมล่ะ!!?
—— แล้วพวกมันมีหน้าตาแบบไหน? เป็นมิตรหรือศัตรู มีรสชาติที่อร่อย!!? หรือมีรสชาติที่ —
อะฮึ่ม! ถ้าหากคุณมีแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
ลองมา “ ชมรมเรียนรู้ยูเมะจู “ สิ
ที่นี่จะพาคุณไปปลดล็อกทุกข้อสงสัย และพาไปทำความรู้จักกับพวกเขาเหล่ายูเมะจูมากยิ่งขึ้น — ! !
#MSG_bunkatsu #MSG_DramaClub
ในขณะที่คุณกำลังเดินดูบูธของชมรมต่าง ๆ คุณก็ได้พบกับคนในชุดคอสตูมจากเรื่องอลิซในดินแดนมหัศจรรย์
ดูเหมือนว่าเขาจะมาจากชมรมการแสดงล่ะ!
ไม่ว่าคุณจะมีชมรมแล้วหรือไม่ ลองเข้าไปพูดคุยและรับไอเทมพิเศษจากพวกเขาดูสิ กล้าลองไหมล่ะ?
ชินดันสำหรับสุ่มไอเทม : th.shindanmaker.com/1262409
แต่จากสภาพมีแงงว่ากำลังพูดจริงอยู่ (...)
“เห... ดีจังเลยนะ พวกคอแข็งเนี่ย”
“แต่ไม่แปลกใจสำหรับเคนซากิเซมไปนี่หน่า...”
“ออร่าเด็กเนี๊ยบเด็กเนิร์ดมันชัดนี่หย่า เหะๆ~” นั่นปากแกเรอะ!?
“นารุโฮโดะๆ~”
“เหมิอนผมจะเข้าใจเซมไปมากกว่าตอยแรกที่เจอกันเยอะเลยนะ”
“ดีใจจัง”
”ผมตั้งใจจะมาเมาจริงๆ จังๆนั่นแหละ“ แต่เหตุผลขอลมันกลับถูกกลืนไปกับบรรยากาศคลอเพลงแจ๊สของทางร้าน ซึ่งแปลกแต่เบาหู
ตาสีทัวร์มารีนลอบมองท่าทีของคุณต่อมื้ออาหารเป็นพักๆ แต่ไม่แคล้วจะทักหรือชวนคุยอะไร กลับกันการได้เห็นท่าทีอิ่มเอมต่อมื้ออาหารของคุณ ดูแปลกใหม่ในความทรงจำของเขา
”เหะๆ~ ไหนๆ รุ่นพี่มาแล้วก็ฝากดูแลรุ่นน้องคนนึ้ด้วยนะครับ~“ พูดทีเล่นทีจริงจนอาจชวนให้สับสน
+
สีเหล้าที่เหมือนสีตา หายากสมคำร่ำลือ
”แต่รสชาติเทียบความหอมก็ไม่ค่อยเหมาะกับคอเหล้าเท่าไร ตามความเห็นผมนะ“ แต่เขาก็ยังคงจะดื่มด่ำกับความแปลกประหลาดของมันต่อไป
“... อ๋าใช่”
“ซาบานะ(ดอกพฤกษ์) คือน้องชายฝาแฝดผมเองแหละ”
“ตอนนี้เขาจะเปิดร้านอาหารเล็กๆ กับแฟน“
“แถมเตรียมจัดงานแต่งอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี่แล้ใ”
“คบกับมาจะสิบปีในที่สุดก็แต่งกันสักทีน่ะนะ”
.
.
”ก็...“
+
ยามที่ละลายจนลดเล็กลงช้าๆ รอยยิ้มคาดการณ์ยากประดับบนใบหน้าคมเข้มของคนเกาะทางใต้ที่แทรกหลายเชื้อชาติอย่างลงตัว
”ขอบคุณครับ“
”อุตส่าห์สังเกตเห็นด้วย“
”เห็นว่าเป็นคอลเลคชั่นเฉพาะของร้านเลยอุดหนุนสั่งเป็นขวดมา ค่อยๆ รินทานเรื่อยๆน่ะ“ พร้เมดื่มเพอ้มอีกอึกสองอึก แม้ผิวสีเข้มแต่ความระเรื่อตามใบหูแหลมพอเดาได้ว่า คนข้างๆเริ่มเมาซะแล้ว
“ฮื้ม...”
”น่าสนใจดีนะว่าไหมครับ?”
+
และลองเลื่อนมาให้อีกคนดูใกล้ๆ
”ลองได้นะ ชิ้นนึง“ มีการเชิญชวนซะด้วย
“หืม” คำพูดที่ชวนให้เกิดการขบคิด เขาเท้าคางมองวิวนอกหน้าต่าฃไกลๆของร้านอยู่สักพักก่อนเลื่อนสายตาสีทัวร์มารีนกลับมามองคุณ
“เซมไปนี่... ซีเรียสเอาเรื่องนะเนี่ย“ แตาเขาไม่ได้ว่าหรือบ่นไปมากไปกว่านั้น ราวกับคำพูดเพื่อทำความเข้าใจตังตนของคุณ จนชะงักไปยามมือที่ถือเหล้าแก้วใหม่ถูกทักเทียบกับสีตา
น้ำแข็งกระทบเบาๆ
+
"อ๋า... ไม่อ่ะ“
”ไม่ได้ชอบ แต่ก็ไม่ได้เกลียด“
”แต่เพราะเป็นอาหารพื้นเมือฃที่โอกินาว่า ทุกๆ วัน จะต้องมีสักมื้อที่ใส่มะระผสมด้วย บอกเลยว่าขมเขียวจัด...“
”...“
”แต่ก็นั่นแหละ...“
”ไม่ได้ไปนอนบ้านเพื่อได้อยู่ทานเมนูมะระฝีมือแม่กับแม่นมนานจะสิบปีแล้ว...“
”บางทีก็แค่คิดถึงรสชาติที่ไม่ถูกใจขอฃมันเหมือนกัน“ การดื่มกินเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำวันวาน อาจเป็นจุดเด่นของการเป็นมนุษย์
+
ยอดรวมของราคาถือว่าเป็นราคาตลอดทั่วไป ไม่ได้ถูกหรือแพง เข้าถึงง่ายและไม่ได้มีส่วนลดใดๆ เพิ่มเติม
“ตามนี่เลย ตอนได้ของมา เซมไปก็เตรียมเงินตามนี้ได้เลย ส่วนคู่มือการทานยาบำรุงเดี๋ยวตามมาทีหลัง” ไม่นานเทมปุระก็เสิร์ฟร้อนๆ ราวกับไม่ค่อยมีคนสั่ง
มะระสีเขียวสดถูกถอดกับแป้งสีสวย หย้าตาดูไม่ค่อยบ่จอยเท่าไรตอยเห็น แต่เขาก็คืบมาทานอยู่ดี (...)
ประดุจ hate love relationship
+
ฟังคำอธิบาย เจ้าตัวเริ่มหัวเราะคิกคักเบาๆ คล้ายกับว่าท่าทีสุภาพตลอดเวลาจะคลายลง บรรยากาศบางอย่างก็ดูกันเองขึ้นตามปกติยามที่เครื่องดื่มฤทธิ์ร้อนถูกดื่มเข้าไป แม้ไม่มากและทานอาหารไม่ให้ท้องว่างแล้วก็ตาม
“โอ๊ะเค ตั้งใจจะบอกเรื่องราคาของมันพอดี เดี๋ยวป้าโบะตันบ่นตาย” คาดว่าคงเป็นนามเจ้าของร้านยาตัวจริง เขาล้วงตามกระเป๋ากางเกง ได้ราคากับรายการยาเบื้องต้นที่จะให้รอบถัดไป
+
#MSG_bunkatsu
#MSG_NanamiKisen
——————
“เอ๊ะ?! เธอ/นาย เห็นผมด้วยหรอ?”
“หื้ม? นี่น่ะหรอ ใบเมนูของรางวัลในชมรมน่ะ ถ้าสนใจก็แวะมาก่อนสิ…”
— ฟูอุมะ ทีมสีน้ำเงิน Set 1 🩵✨❄️
——————
( เชิญชวนทุกท่านมาเล่นชินดันแบบดีเลย์ ทางนี้เป็นทีมดูแลรางวัลทุกคนตั้งใจกันมาก! อย่าพลาดเลย มามุ่งเร็ว!!
และขอบคุณเทมเพลตแยกสวยๆจากโดเก็นคุงด้วยค้าบบ )
#MSG_bunkatsu
เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากโต๊ะในห้องพักของอุเมะฮะ
บนโต๊ะมีชิ้นส่วนที่หลอมเสร็จแล้วรอประกอบเป็นชิ้นงานจำนวนมาก
เด็กๆของเธอวนเวียนอยู่ข้างๆเสมอไม่เคยห่าง แม้จะทะเลาะกันบ้างแต่ก็ให้ความช่วยเหลือเธอเป็นอย่างดีเช่นทุกที
งานโปรโมทชมรม..ใกล้เข้ามาแล้ว
ว่าอย่างไรดี.. การได้ทำสิ่งที่ชอบร่วมกับทุกคนนี่มัน วิเศษไปเลยนะคะ..
> รอผลตรวจ DNA เทิร์นที่ 3/10
> ผู้ต้องสงสัยอีกคนกำลังจะออกจากบ้าน เทิร์นที่ 2/5
> รอผลตรวจความทรงจำของเทนบุซุ เทิร์นที่ 1/3
ข้อมูลที่ได้เพิ่มเติม
(NEW)
> บรรยากาศรอบข้างที่อยู่อาศัยเงียบ
> แต่เพราะตอนนี้เวลาใกล้ค่ำแล้ว จะเริ่มร้างคนจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่คึกคักมีแต่ตลาดปลาที่เยื้องๆ ออกไปหน่อย แต่ก็ไม่มากเท่าตอนเช้า
> เทนบุซุแนะนำว่าควรจี้ถามผู้ต้องสงสัยคนสุดท้ายเยอะๆ
> น้องปลาดูอ้อนคุณดีนะ
> ชุนสุเกะยังคงระแวงบ้านผู้เสียหายแปลกๆ
+
บ้านนี้โทรมมาก ขยะค่อนข้างรก ไม่เป็นระเบียบ ตรงกับข้อมูลว่าเป็นเด็กำพร้าที่พยายามอยู่ตัวคนเดียว และบ้านที่อยู่ก็คงเป็นบ้านมือสองที่ซื้อต่อมาในราคาถูก กลิ่นท่อปนสนิม ที่สำคัญบ้านดูปิดไฟเกือบจนเหลือเพียงไฟที่คาดว่าเป็นห้องรับแขกอยู่จุดเดียว
หน้าต่างที่มากฝุ่น ขยะที่รกเองหากมองดีๆ จะพบว่าเป็นเพราะบ้านของคนๆนี้ อยู่ตรงที่ทิ้งขยะรวมของชุมชนนั่นเอง
ทำยังไงต่อ?
> บุกเลย
> กดกริ่ง
> อื่นๆ
+
[เพื่อดูว่าเจ้าของร้านกลับจากโตเกียวหรือยัง แต่พอไม่เจอก็เดินกลับไปพักผ่อนที่บ้านทันที ซึ่งสึบารุซังแจ้งว่า คนเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง คือคุณเพื่อนบ้าน ชุนสุเกะครับ]
[แต่ผมว่าน๊า จากที่ฟังๆ มาเนี่ย...]
[ผมแนะนำให้เคนซากิเซมไปจี้ถามนาราตะให้เยอะๆ เลยจะดีมากนะ ดูท่าทางแล้ว น่าจะอายุน้อยกว่าพวกเรามาก และจับพิรุธง่ายด้วยล่ะ]
.
.
สุดท้ายคุณก็มาถึงหน้าบ้านของนาราตะ มิสุรุ เทียบกันแล้ว
+
คำถามที่คุณถามมาดูทิ้งจังหวะไปนาน จนสุดท้ายมีเสียงของเทนบุซุดังมาจากน้องปลา คงมั่นใจว่าไม่มีคนฟังแล้ว
[เจ้าของบ้านเป็นเด็กกำพร้า ลูกค้าประจำร้านขายมือสอง ชื่อว่า 'นาราตะ มิสุรุ']
[รู้จักกับเจ้าของบ้านมาตั้งแต่สมัยพ่อผู้เสียหายมีชีวิตอยู่]
[ก่อนที่เราจะเข้ามาสืบ มีข้อมูลที่ทราบจากสึบารุซังว่า เขาได้แวะไปโทรถามหลังทราบเรื่องราวจากเพื่อนบ้านเพิ่มเติมมา ว่านาราตะซังมาตอนช่วงบ่ายทีหนึ่ง]
+
[UPDATE]
ทางเดินที่คุณเดินดูเงียบพอสมควร หลายบ้านดูไม่ค่อยมีคนอยู่ อาจเพราะเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาด หรือทำงานออกนอกเมือง เลยทำให้บรรยากาศเงียบเหงา บางบ้านมีไฟเปิดแต่ก็ไม่มีความครึกครื้นที่ดูอยู่อาศัยเท่าไร บางหลังก็มีป้ายเขียนว่า 'ขายบ้านมือ 2' อยู่ให้เห็นอยู่หลังสองหลัง
เทียบกับย่านการค้าแล้วที่นี่ดูเงียบกว่าเล็กน้อย อาจจะเพราะเย็นแล้ว โซนตลาดปลาเวลานี้ไม่ค่อยครึกครื้นเท่าไร
+
[การกระทำของน้องปลา]
เจ้าน้องปลาน้อยเริ่มค่อยๆ ขยับไปอยู่ใกล้ๆ จนสภาพตอนนี้เหมือนเหมือนว่าจะเป็นคุณที่อุ้มมันเป็นสัตว์เลี้ยงแบบงงๆ ไปเสียแล้ว
บุ๋ง-
ส่งเสียงเป็นการทิ้งท้ายดูออดอ้อนน่ารักเชียว
[ท่าทีของชุนสุเกะ]
"... ครับ"
ชุนสุเกะเพียงผงกศีรษะรับ และปล่อยให้คุณได้ไปทำหน้าที่ตัวเอง ทิ้งท้ายเพียงว่าหนุ่มผมยาวคนนั้น หันไปมองที่บ้านหลังเกิดเหตุไม่วางตาเสียเท่าไรนัก
.
.
+
(พี่ชายอย่างผมเองก็สงสาร เลยต้องปิดตาน้องเต็มที่- 5555555555555555)
