(จะนอนลังพรีเมี่ยม)

(ฟ้องใครได้บ้าง ป้าถูกกระทำ ป้าไรทางสู้😭😭😭)

(.เละ .ร้องไห้ .ไม่มีบ้านอยู่ .นอนใต้สะพาน )

(แจ้งกรมประมงที เอเลี่ยนสปีชีส์มารุกรานถึงถิ่นปลาน้ำลึกแบบเราได้ไง 😭😭😭👩‍🦽👩‍🦽👩‍🦽)

(ขอเกา @gremorymmm.bsky.social )

( จากอาอี๊ สู่ อาเตี่ย ทีนี้ทุกคนสนใจมาทำงานด้วยกันมั้ยคับ 🥺 )

#mmm_โรลเปิด | อลาสก้า

ชายหนุ่มในชุดมิดชิดเพราะอากาศหนาว กำลังขยับขยุกขยิกอยู่บนพื้นทำอะไรบางอย่าง

เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีชมพูพลันสายเข้ากับคุณ

แม้ไม่คิดริมฝีปากใต้ผ้าพันคอหนา แต่คุณก็สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มจากเขา

"สนใจมาเล่นด้วยกันไหมครับ 😊"

(+ผมหน่อย ผมเหงามั้ก มาเล่นหรือมาแกล้งก็ได้//กวักๆ)

(มินิสเกิร์ตได้แค่นี้ละคะ เอาแค่เพลง แต่งทรงเออาจจจะยัง//ห่มผ้านอน)

(ลงดึกๆคนไม่เห็นๆๆ)

#MMM_โรลเปิด
ร้านขายของแถบท่าเรือ | แยกรูท | 4 pm

“…”

หนุ่มหน้าบึ้ง(?)คนหนึ่งยืนกอดอกพิงกับเสาไฟ ท่าทางไม่สะทกสะท้านกับอากาศหนาแถมโยกหัวตามจังหวะเพลงที่ฟังอยู่ ในมือมีถุงกระดาษมากกว่าสามใบ

ดูท่าจะยืนรออะไรบางอย่างอยู่เพราะเขาก้มลงเช็คมือถือบ้างเป็นครั้งคราว

และในตอนนั้นเองเขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ

(แวะมาบวกสั้นๆ ได้นะคะ ควินโดนใช้มาซื้อของในเมือง🛍️)

ไซเรนสาวเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ศีรษะเอียงเล็กน้อยอย่างคนกำลังพินิจ

"ฟังจากชื่อของคุณแล้ว…"

เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง คล้ายกำลังเลือกถ้อยคำ

"คุณเป็นนักดนตรีหรือนักร้องรึเปล่าคะ?"

"ฉันแค่คาดเดานะคะ…เผื่อจะเดาถูก แล้วได้มีข้ออ้างชวนคุณเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังมากขึ้น"

ก่อนจะไหวไหล่เบาๆ ดูแล้วก็ไม่ได้ยี่หระนักว่าคำตอบจะผิดหรือถูก

เธอเขย่ามือของจูลี่อินเบาๆ พอเป็นมารยาท ก่อนจะคลายฝ่ามือออกอย่างช้าๆ

"เป็นชื่อที่งดงาม…สมกับหญิงสาวที่งดงามเลยค่ะ"

เธอเอ่ยยิ้มๆ น้ำเสียงเจือการหยอกเอิน

ก่อนจะก้มลงมองฝ่ามือตัวเอง พลิกดูเบาๆ ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งที่เพิ่งถูกชมไป

"ขอบคุณค่ะ ฉันสวยด้วยพันธุกรรมน่ะ..กับสกินแคร์นิดหน่อย"

เกรโมรีส่งเสียงหัวเราะแผ่วในลำคอ

"แล้วก็..ความเครียดที่ไม่มากจนเกินไป"
(+)

"ถ้าให้จินตนาการถึงความสงบจริงๆ คงนึกภาพไม่ค่อยออกเท่าไหร่"

ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะที่ปลายคางของตัวเองเบาๆ ท่าทางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองอีกฝ่าย

"แบบนี้…ก็ยิ่งทำให้ฉันอยากลองไปเห็นที่นั่นด้วยตัวเองเข้าไปอีกนะคะ"

"เอาไว้ถ้ามีโอกาส"

เกรโมรีเอียงศีรษะเล็กน้อย

"ฉันคงต้องขอให้คุณช่วยเป็นไกด์ให้แล้วล่ะสิ"

"จะได้รึเปล่าคะ?"

เธอยืนฟังอย่างเงียบๆ เมื่ออีกฝ่ายเริ่มเล่าถึงทิวทัศน์ของโกเธนเบิร์ก

หญิงสาวเพียงพยักหน้ารับเบาๆ สายตาเหม่อมองออกไปไกลเล็กน้อย ราวกับกำลังลองมองสถานที่นั้นผ่านคำบอกเล่า

"ดูท่า…นั่นคงเป็นเมืองที่ดีเลยทีเดียวนะคะ"

เธอเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มบางที่แต้มอยู่บนริมฝีปาก ก่อนจะเอนตัวพิงกับราวจับ

"ฉันน่ะ…เกิดและโตที่ฝรั่งเศสค่ะ"

"เป็นประเทศที่วุ่นวายเอาเรื่องเลยล่ะ"
(+)

ตามจริง…ปล่อยไว้ก็คงหายเอง

แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ใครบางคนคงไม่ยอมแน่

ไม่นานนัก เธอก็เดินออกมาอีกครั้ง

ข้อเท้าถูกพันผ้าไว้อย่างเรียบร้อย..เกินความจำเป็นเสียด้วยซ้ำ

เกรโมรีหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นปลายเท้าออกไปเล็กน้อย จงใจให้เห็นชัดๆ

"พอใจรึยังคะ?"

ปลายคำมีความประชดซ่อนอยู่

สายตาที่มองไปยังคุณแม่คนเก่ง

"หรือยังอยากอุ้มฉันต่ออีกสักหน่อยล่ะคะ?"

"ให้ตายสิ…คุณนี่มัน"

เสียงบ่นหลุดออกมาพร้อมลมหายใจยาว พลางเหลือบมองรอบตัวอย่างขอไปที

"ถ้ามีใครมาเห็น…มันน่าอายนะคะ"

น้ำเสียงติดจะประชดมากกว่าตำหนิจริงจัง แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ขัดขืนไปมากกว่านั้น ปล่อยให้ทุกอย่างจบลงด้วยการถูกพามาถึงห้องพยาบาลจนได้

เมื่อได้เป็นอิสระ เกรโมรีเพียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตรวจดูอาการ
(+)

#MMM_โรลเปิด | เนินเขาสูงแฟร์แบงค์ | 0:00

เมื่อยามฟ้ามืดไร้ซึ่งผู้คนห่างไกลย่านที่อยู่อาศัย มีเพียงความเงียบงัน ลึกเข้าไปในป่าบนเนินเขาสูงปกคลุมไปด้วยหิมะหนา ความหนาวเย็นแทบกัดกร่อนเข้าไปถึงกระดูก สิ่งเดียวที่นำทางมีเพียงแสงเหนือที่สาดส่องลงมาสู่พื้นสีขาวโพลน

ในสถานที่แห่งนี้เป็นจุดที่ดีที่สุดในการจ้องมองแสงเหล่านั้น เธออยู่ที่นี้เพื่อพวกมัน และจ้องมองคุณมาเนิดนานเช่นเดียวกัน

"Boo!"

#MMM_โรลเปิด
06.30 น. | เนินสูงแห่งหนึ่งในอลาสก้า

เช้าตรู่บนเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะที่ตกโปรยปราย ร่างสูงเพียวในเสื้อโค้ทตัวยาวพร้อมทั้งผ้าพันคอสีแดงสด ยืนหันหน้าไปทางทิศตะวันออกอย่างมั่นคง

เบื้องหน้าคือทิวเขาสีขาวไม่ต่างจากจุดที่เธอยืน ท้องฟ้าสลัวค่อยๆเจือด้วยสีชมพูและส้ม ก่อนที่แสงแดดของวันใหม่จะโผล่พ้นยอดเขา จนสาดกระทบร่างที่ยืนเฝ้ารอ

"ที่นี่ขึ้นช้ากว่าปกติจริงๆด้วยแหะ"

Bellatrix Fenwick

Succubus - Vampire - Kitsune
48/161 | 26Y

doc : docs.google.com/document/d/1...

#MMM_PROJECT_SS3

(มีเวลามาลงปักหมุดซะทีค่า ฝากตัวด้วยค้าบ🤩)

[Round 2]

ระหว่าง

ทีมFork around & Find out

Vs

ทีมความหลากหลายทางชีวภาพ

Vs

ทีมผีพนันลูกแม่ไล

Vs

ทีมอร่อยล้ำกับคุณลี

<สามารถโหวตได้ทางดิสต์คอร์ด>

[Round 1]

ระหว่าง

ทีมFork around & Find out

Vs

ทีมความหลากหลายทางชีวภาพ

Vs

ทีมเขาเรียกพวกผมว่านักระเบิดครัว

Vs

ทีมผีพนันลูกแม่ไล

Vs

ทีมอร่อยล้ำกับคุณลี

Vs

ทีมระเบิดครัวเอามันส์ฉบับผลายตังค์staff

<สามารถโหวตได้ทางดิสต์คอร์ด>

#MasterChef_MMM3

“ยินดีต้อนรับสู่การแข่งขัน Masterchef MMM ครั้งที่3 พบกันอีกครั้ง ณ พื้นที่ขั้วโลกสุดโหด 🔥🔥”

“ทีมไหนจะเป็นสุดยอดเชฟ แห่ง MMM การแข่งขันทำอาหารในรายการหาคู่สุดเดือดได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว🔥🔥“

“และนี่คือรายชื่อทีมทั้งหมดที่จะมาประลองปลายจวักกันในวันนี้ !!”

[ผู้เข้าแข่งขันอ่านรายละเอียดใต้โพสต์]

"สงสัย…วันนี้โชคชะตาจะเป็นใจให้เราเจอกันล่ะมั้งคะ?"

น้ำเสียงติดหยอกล้อที่ปลายประโยค รอยยิ้มค่อยๆ กว้างขึ้นจนดวงตาหยีเล็กน้อย

ก่อนที่มือเรียวจะยื่นออกไปตรงหน้า

"ฉันเกรโมรีค่ะ"

"ยินดีที่ได้รู้จัก"

ปล่อยเสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่คมฉายแววขบขัน ขณะเธอเอียงศีรษะนิดหนึ่ง

"งั้นเราก็คงมีอะไรเหมือนกันมากกว่าที่คิดนะคะ"

ไหล่บางยกไหวเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจนัก ท่าทีผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ค่ะ…ผิวของฉันแห้งง่ายน่ะ พอปะทะกับแสงแดดหรืออากาศร้อนนานๆ เลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"ก็เลยออกมาชมทิวทัศน์ตอนกลางคืนแบบที่คุณเห็นนี่แหละค่ะ"

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย
(+)

เธอเว้นจังหวะสั้นๆ คล้ายเปิดพื้นที่ให้จินตนาการ

"สวยจนคุณอาจจะลืมหายใจไปชั่วคราวเลยก็ได้"

"ถ้าคุณมีเวลา"

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย

"คุณควรลองไปดูนะคะ"

"หรือไม่ก็…หาคนพาไป?"

"ค่ะ ที่นี่น่ะ…เป็นสวรรค์ของฉันเลยล่ะ"

เธอเอ่ยเสียงเรียบ พลางกวาดสายตามองบรรยากาศรอบตัวช้าๆ

"แต่ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ นะคะ…"

เกรโมรีหันกลับมามองอีกคน

"ที่นอร์เวย์น่ะค่ะ ตอนที่แสงออโรร่ามันพาดผ่านท้องฟ้า มาสู่ท้องทะเล"
(+)

เกรโมรีพ่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงรองเท้าของเธอ

เธอยกปลายเท้าขึ้นมามองอีกครั้ง หมุนข้อเท้าเล็กน้อยเพื่อเช็กอาการ ความเจ็บยังคงอยู่…แต่ไม่ถึงกับน่ารำคาญเท่าตอนแรก

หญิงสาวค่อยๆ ก้มตัวลง ปลายนิ้วเรียวปลดสายรัด ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงออกมาถือไว้ในมือ

(+)

น้ำเสียงนุ่มลึกเอ่ยตอบรับคำทักนั้น

เธอไล่สายตาขึ้นลงเล็กน้อยอย่างพินิจ

"แต่ถ้าจะให้พูดกันตามตรง…คุณเองก็งดงามจนฉันอดประหลาดใจไม่ได้เลยค่ะ ว่าเราไม่เคยพบกันบนเรือนี้ได้ยังไง?"

คำชมถูกส่งออกไปก่อนที่เกรโมรีจะขยับตัวออกจากระเบียงเล็กน้อย หันมาทางอีกฝ่ายมากขึ้น ราวกับเปิดพื้นที่ให้บทสนทนาเดินหน้าต่อ

"แล้วนี่..ออกมาเดินชมทิวทัศน์ช่วงค่ำหรอคะ?"

ลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยพาไอเค็มของทะเลลอยปะทะปลายจมูก แสงไฟสีอำพันจากดาดฟ้าสะท้อนผืนน้ำเป็นริ้วระยับ

เกรโมรีเอนกายพิงราวระเบียง ปลายนิ้วเรียวแตะอยู่กับขอบโลหะเย็นเฉียบ ดวงตาทอดมองเส้นขอบฟ้าที่กลืนหายไปกับความมืด

กระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาหันไปมอง

ใครบางคน ที่ไม่คุ้นหน้า

เกรโมรีสบตาอีกฝ่ายนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จึงยกยิ้ม

"ขอบคุณค่ะ คุณผู้หญิง"
(+)

ระหว่างที่พูด เธอก็ก้มตัวลงเล็กน้อย ปลดรองเท้าส้นสูงออก ก่อนจะถือมันไว้ในมือ ปล่อยให้ปลายเท้าเปลือยสัมผัสพื้นเย็นของดาดฟ้าเรือ

เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

"แล้วคุณล่ะคะ?"

เอียงศีรษะเล็กน้อย

"กำลังจะไปไหน…หรือแค่ปล่อยให้ตัวเองหลงมาทางนี้เหมือนกัน?"

"งั้นหรอคะ?"

เกรโมรีทวนถามเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบางที่แตะแค่ริมฝีปาก ดวงตายังคงจับจ้องอีกฝ่ายอย่างพินิจ

"วาเนสซ่าก็เป็นชื่อที่ดีเหมือนกันค่ะ"

แล้วเธอก็เอ่ยชมกลับไป

"ฉันออกมาเดินชมวิวทะเลน่ะค่ะ"

คำตอบถูกปล่อยออกมาเรียบง่าย แม้ภาพเบื้องหน้าจะมีเพียงผืนน้ำสีดำสนิทที่แทบแยกไม่ออกจากท้องฟ้า แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่ใจกับความมืดนั้นสักเท่าไร
(+)

"กลางคืนทำให้ทุกอย่างเงียบลง จนสิ่งเล็ก ๆ ที่ปกติเราอาจมองข้าม…กลับชัดเจนขึ้นอย่างน่าประหลาด"

"มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้อยู่ใกล้กับทะเลจริงๆ มากกว่าตอนกลางวันเสียอีก"

มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

"นั่นแหละค่ะ…เลยเป็นเหตุผลที่ฉันออกมาอยู่ตรงนี้ในเวลาแบบนี้"

แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้เลยส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

"ตายจริง นี่ฉันเผลอพูดมากไปรึเปล่าคะ?"