ได้ยินเสียงนายก็มีแอบสะดุ้งนิดหน่อยแต่เขาก็รีบหันมาตอบอย่างไม่คิดมากทันที
"อิจฉาสิครับ!"
ฟรีเซียตอบอย่างไม่คิดมาก ยังไงเขาก็เป็นพวกสองตานี่นา
"อยากลงไปร่วมยินดีด้วยสุดๆเลยครับ! พยายามกันมาขนาดนี้สมแล้วล่ะ! ท่านผอ.สุดยอดสุดๆไปเลย!"
ฟรีเซียอวยผอ.สุดๆ
ก่อนจะถามกลับ
"จะว่าไปทาเลียสเองพอถึงพิธีจะเอายังไงหรือครับ?"
รุ่นพี่หันมายิ้มให้เธอแก้มสองข้างเขาแดงมากเลยน่าจะเกิดจากว่ากำลังตื่นเต้นสุดๆ!
"อืมมมมม คงจะไม่เอาครับถึงแม้ว่านั่นจะเหมือนของขวัญที่ท่านผอ.ให้ไว้ แต่หากสิ่งที่แลกไปยังสามารถต่อยอดได้ ก็คุ้มนะครับ"
"ถ้าหากถูกจับได้ ก็แค่หนีไปในที่ไกลแสนไกลก็พอ"
ว่าแล้วก็ถามกลับ
"เป็นเธอจะเลือกแบบไหนหรือครับ?"
//นั่งดู
/ว้าวว
ใช่ครับ ดูน่าอร่อยนะ...
อ้วนดีจริงๆ
/มอง /สูดน้ำมูก
เวลาเดินลำบากมั้ยครับ
เวลาเขียนหนังสือล่ะ? แล้วเวลาลงบันไดล่ะ
พอผมปิดตาแล้วก็มองเห็นอยู่แค่นี้ พวกเธอนี่เก่งกันจริงๆเลย
/บีบๆมือ
โดมินิค: นี่น่ะเหรอที่ว่าโบกนิดสะบัดหน่อยของอาจารย์น่ะ
(ดูแสนสะดวกชะมัด!
(มาปาร์ตี้เลทๆมากๆ มีอะไรนึกออกอีกไว้ว่ากัน).
#Mgr_commu #Mgr_Birthdayfes1
สะโพกครับ แต่ก็เจ็บที่ใจด้วยเหมือนกัน ฮือๆๆๆๆๆๆๆ//รับมาเช็ด
ฮืออออออออ/เหมือนวันนี้จะงอแงเป็นพิเศษ
เจ็บครับ ฮือๆๆๆ//นั่งร้องไห้
#Mgr_commu
ฟรีเซียเกิดความสงสัย ว่าเวลาเหลือตาข้างเดียวจะใช้ชีวิตลำบากมากรึเปล่า
เลยนำผ้ามาลองปิดตาไว้ข้างหนึ่ง
....
และวันนั้นฟรีเซียก็เดินตกบันได
#Mgr_commu
"พี่เซปกินผิดวิธีนะคะ!"
#Mgr_commu
"เป็นฤกษ์อันดียิ่งที่พวกผองได้ร่วมสราญใจ"
เขาเลื่อนกระดาษลงมาเล็กน้อย ใช้นิ้วไล่ตามตัวหนังสือช้าๆ
"เป็น เลิก อันดี ยิ่ง ที่ พ่ก พ้อง ดั้ย ล่วม สา ราน จาย...?" โนนาอ่านตามทีละคำอย่างติดๆ ขัดๆ
"เก่งแล้วครับ"
—สองพี่น้องนั่งฝึกอ่านออกเสียงใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง
ด้านล่างของจดหมายมีภาพวาดขนมปังบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยเส้นขีดทับจนดำ ราวกับเจ้าของภาพพยายามแก้ไขมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้างกันนั้นมีภาพใบหน้าของมารดาผู้เป็นที่รักถูกวาดอย่างไม่ชำนาญนัก แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ
ทราวิสมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา
จากนั้นเขาก็นำจดหมายฉบับนั้นไปอวดให้ผู้คนรอบตัวดูอย่างไม่ปิดบัง รอยยิ้มของเขาช่างอบอุ่นมากกว่าหนใด
“อื้ม ๆ วันนี้เป็นวันที่ดีจริง ๆ น้า ฮะ ๆ “
(ดองมาซะนาน ได้เดินไปด้วยกันซ้าที~)
“อื้ม!”
“เมื่อกี้เฟย์เดินออกมาทางนี้แหละ…“
🚶♀️🚶♀️
（*’∀’*）
เดินตามพี่เวราต้อยๆ
(ขอบคุณสำหรับโรลค่า🛐 แหะๆ)
(คุณบ่อน้ำคงสบายใจแล้วล่ะ!)
#Mgr_commu
รุ่นพี่ฟรีเซียแย่งขนมเด็กกิน 😋
"อีกครึ่งขอนะครับ✨"
#Mgr_commu
(คุยกับน้องเซปข้างบ่อน้ำ🥺)
มาเทรดการ์ดรุ่นพี่ไปได้นะคร้าบบ ไม่มีการ์ดแลกไม่เป็นไรแค่รับรุ่นพี่ไปดูแลก็พอแล้ว🥺🤲❤️
ภาพสีไม่ค่อยชัดเท่าไรนัก มีแพลนผลิตรอบสามแต่การ์ดรอบสามจะเป็นภาพใหม่ล่ะครับ
#Mgr_commu
#CQ9
"อื้ม! ขอบคุณนะครับแบบนั้นช่วยผมได้เยอะเลย!"
ฟรีเซียกล่าวอย่างสดใสและยิ้มกว้างจนเห็นฟันถึงแม้ความจริงนอกจากของสำคัญก็คงมีหลายอย่างที่จะถูกทิ้งไว้ที่นี่
"จริงด้วยครับ ที่ๆสามารถดูดาวได้แบบนี้คงมีแต่ที่นี่ล่ะมั้งครับ"
"อาใช่ๆ...บางทีหลังจากผมไปแล้วถ้าเซปอธิฐานกับดาวดวงนั้น ผมอาจจะมาหาก็ได้นะครับ✨"
ฟรีเซียพูดทีเล่นทีจริงพลางยกมือชี้ไปยังดาวที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้า
พอมองแบบนี้ดวงตาเขาเป็นสีแดงจริงๆด้วยล่ะมันไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่พยายามปิดบัง ดูกลมโตและสดใส ฟรีเซียลองกินตามเธอจนแก้มตุ่ยเขาเคี้ยวมันหยับๆพร้อทกับตอบเธออย่างอึ้งๆ
"อ๊ะ! ถูกเผงเลยครับ! สุดยอดเลยรู้ด้วย"
สมกับเป็นพี่น้องกันจริงๆฟรีเซียคิดในใจ
"ผมเห็นเขามือสั่นตอนถือมีดน่ะครับ แต่การไปสั่งให้เขารับความช่วยเหลือก็ไม่ควรจริงๆนั่นแหละ"
ยิ้มแห้ง
"เห...ทุบได้ด้วยหรือครับ?" ^ ^
เช่นเดียวกับฟรีเซียที่ตอนนี้เองก็ไม่ได้หลับตาแล้วเขาลืมตาขึ้นมามองอาหารบนโต๊ะแล้วล่ะ
"ผมยุ่งไม่เข้าเรื่องน่ะครับ"
"ก็....ไม่ใช่มีแต่เขาคนเดียวที่แสดงออกแบบนั้น ก็เลยคิดว่าต้องเป็นตัวผมเองแน่ๆที่ทำผิดไปน่ะครับ"
ฟรีเซียว่าตามตรงพอเป็นเรื่องตัวเองดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเท่าไหร่
"อืม...จากนั้นก็ยังไม่ได้คุยกันเลย ดีขึ้นรึยังนะ..."
เขาแสดงท่าทีเป็นห่วงออกมา
จู่ๆบทสนทนาก็เปลี่ยนมาเป็นแบบนี้ฟรีเซียยังคงอึ้งกับถ้อยคำที่ได้ยินพลันในหัวก็เริ่มคิดว่าตนเองควรตอบอะไรออกไปบ้าง
อย่าเงียบสิฟรีเซีย!! รีบตอบซะ!
"แต่ผมจะดีใจกว่านี้ถ้าเซปเป็นตัวของตัวเองนะครับ"
เหมือนกับรู้ว่าสามารถใช้ตัวเองต่อรองกับอีกฝ่ายได้ก็เลยลองอ้างขึ้นมาดู
"เหมือนกันเลยนะครับ พออยู่ด้วยกันแล้วเหมือนจะหายกลัวไปเลย งั้นก็...."
"ถ้าผมไม่อยู่แล้ว จะไหวรึเปล่าครับ?"
/ลูบหัว
ได้ยินเด็กตัวน้อยรวบรวมความกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมาก็พลันรู้สึกอายไม่น้อย..
ถูกจับได้แล้วหรอเนี่ย...
ถึงประสบการณ์ชีวิตในตอนกลางคืนของเขาจะไม่ค่อยดีนักแต่ก็ไม่คิดว่าอีกคนจะเก็บมาใส่ใจขนาดนี้
"ตอนแรกผมกลัวอยู่นะครับ แต่ตอนนี้ผมหายกลัวแล้วล่ะ เพราะเซปมาหาผมแล้วนี่นา"
เขายิ้มให้
"วันนี้เป็นไงบ้างครับ สนุกรึเปล่า?"
เขาเดินไปชวนคุยไป
ชื่อของเธอไพเราะจัง
คงเป็นสิ่งที่ฟรีเซียคิดหลังจากได้คำตอบพอถูกถามกลับเขาก็แนะนำตัวบ้าง
"ผมชื่อฟรีเซีย อยู่ปีปลายครับ"
แนะนำตัวพอเป็นพิธีปกติเขาก็ไม่ได้ถือตัวว่าจะต้องมาเคารพเขาในฐานะรุ่นพี่อยู่แล้วแถมพวกเราก็น่าจะห่างกันไม่มาก
"จะว่าไป....ก็มีครั้งหนึ่งที่เขาทำผมกลัวอยู่นะครับ แต่ว่าเรื่องนั้นผมผิดเองจริงๆนั่นแหละ"
เขาหัวเราะ
ถึงแม้ว่าฟรีเซียจะไม่เห็นสีหน้าท่าทางของเธอแต่ฟังจากน้ำเสียงก็เลยพอรู้บ้างแล้วก็เอ่ยถามกลับด้วยความสงสัย
"ทำไมถึง...คิดว่าเขาทำเรื่องไม่ดีล่ะครับ?"
ครั้งถามจบไม่ได้รอให้เธอตอบเขาก็พูดต่อด้วยรอยยิ้มจางๆเพื่ออธิบาย
"ผมถูกเขาช่วยไว้น่ะครับ ตอนนั้นดันลงจากต้นไม้แล้วขาแพลงก็ได้ทาเลียสช่วยพยุงกับหายามาให้นี่แหละครับ✨"
"จะว่าไปแล้ว ชื่อของเธอ?"
ใช่ว่าเขาจะจำนักเรียนทุกคนได้หมดทุกคน
รับรู้ว่าอีกคนกลับมาแล้วเขาก็รีบหลับตาฮึบ!อีกครั้งท่าทางจะไม่ยอมให้เห็นจริงๆนะได้แต่พอเธอกลับมาเหมือนว่าสีหน้าจะสบายใจขึ้นมากทีเดียว
"คือผม...ไม่อยากทำให้เธอลำบากน่ะ ต..แต่ว่าอาหารพวกนี้ก็ยกมาแล้ว"
"มาทานพร้อมกันเถอะนะครับ"
เจาพยายามพูดให้เป็นธรรมชาติไม่ได้ต้องการให้ทำอะไรแบบนั้นเลย ทำให้ลำบากซะแล้ว
"แล้วทาเลียส?"
เขาเปลี่ยนเรื่อง
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยฟรีเซียก็หันกลับทาตามเสียงนั้นเขาใช้มือลูบผมของตนกลับมาให้อยู่ทรงเดิมพลังรวบมันไว้เช่นเดิมพลางพูดกับอีกฝ่าย
"อ่าว เซปเองก็จะกลับแล้วเหรอครับ?"
เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ได้สิครับ แต่ผมนึกว่าจะอยากอยู่จนงานเลิกเสียอีก เหนื่อยแล้วหรือครับ?"
เขาย่อตัวมองด้วยความเป็นห่วง
(ยังตามมาได้---)
#Mgr_commu #Mgr_Birthdayfes1
"อือ อันนั้นดูน่าอร่อยจัง"
เด็กสาวในชุดเดรสสีฟ้าแปลกตาเดินตระเวนกินอาหารในงานเลี้ยงตั้งแต่เริ่มงาน และดูเหมือนเธอจะยังไม่หยุดกินจนกว่าจะได้ลองอาหารทุกอย่างในงาน...
"อย่ากลับมา...งั้นหรือครับ"
เพิ่งจะยิ้มไปเมื่อครู่แต่เหมือนตอนนี้รอยยิ้มนั้นจะหายไปอีกครั้งแล้วเขารับรู้ว่าอีกฝ่ายมีเหตุผลแน่นอนและพยายามที่จะเข้าใจคำพูดนั้น แต่เหมือนว่าร่างกายจะไม่ยอมเข้าใจตาม อย่างเช่นดวงตาที่กำลังสั่นเทา
รู้สึกเหมือนคนที่ไม่มีที่ให้อยู่ ทั้งๆที่รู้สึกราวกับกำลังจมน้ำหายใจไม่ออกเจียนตายแต่ฟรีเซียก็ตอบกลับไปอย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้ม
"ขอบคุณนะครับ"
"วันนี้ผมสนุกมากเลย"