#MSG_bunkatsu
เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากโต๊ะในห้องพักของอุเมะฮะ
บนโต๊ะมีชิ้นส่วนที่หลอมเสร็จแล้วรอประกอบเป็นชิ้นงานจำนวนมาก
เด็กๆของเธอวนเวียนอยู่ข้างๆเสมอไม่เคยห่าง แม้จะทะเลาะกันบ้างแต่ก็ให้ความช่วยเหลือเธอเป็นอย่างดีเช่นทุกที
งานโปรโมทชมรม..ใกล้เข้ามาแล้ว
ว่าอย่างไรดี.. การได้ทำสิ่งที่ชอบร่วมกับทุกคนนี่มัน วิเศษไปเลยนะคะ..
(เอ็นชิคุงเท่มาก>< แวะมาเชียร์นะคะ💥)
#MSG_bunkatsu #MSG_NanamiKisen
——————————————
“ ตรงนั้นน่ะ สนใจชมรมพวกเราเหรอ ? อยากลองมือก่อนสมัครสักหน่อยไหม ฮี่ฮี่”
“ ไม่ต้องกังวลหรอก มีผมอยู่ทั้งคน ไม่มีทางแพ้หรอกนะ — มาสนุกกันเถอะ !”
— เอ็นชิ 🏴☠️🔴 RED team ; set 1
——————————————
[ เงาคุงมาแย้ว >< เพื่อน ๆ มาประมือกันเย้อเยอะนะ หิหิ 🥺🤜🤛 ขอบคุณเทมเพลตจากโดเกนคุงด้วยเจ้าค่ะ ! ]
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
#MSG_NanamiKisen
การละเล่นที่หลากหลาย การละเล่นที่ไม่รู้เบื่อและยินดีต้อนรับสู่เกมกีฬาสำหรับการปล่อยความสนุกไปพร้อมกับเวทมนตร์
“ ชมรมศึกชิงธงเจ็ดคาบสมุทร ”
ขอเชิญชวนทุกท่านเข้ามาร่วมสนุกไปกับชมรมของพวกเรา !
รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถอ่านได้ในนี้เลย :
docs.google.com/document/d/1...
(ทำไมตรงหน้าถึงมีเทนชิกันนะคะ นี่เราอยู่บนสวรรค์หรือเปล่านะ..😭💕💕
ว้ากกกก เค้าพึ่งเข้ามาเจอ ฟุยุมาเสะคุงน่ารัก..เด็กๆ..น่ารักมากเลยค่ะ😭🙌)
“ค่ะ.. คุณคันนะเอง ก็สู้ๆกับ..โจทย์ที่เหลือนะคะ”
“ฉันจะ..เอาใจช่วยค่ะ..”
เธอตอบกลับ รอยยิ้มส่งกลับให้อีกฝ่ายคล้ายส่งกำลังใจ ไม่ได้รั้งอีกฝ่ายให้อยู่ต่อเพราะไม่อยากขัดขวางการทำกิจกรรม
(ได้เยยค่ะะ ดีใจที่ได้เล่นกับคันนะจังง🥺)
คำอธิบายทำให้เธอจดจ้องมองภาพที่ถูกเขียนทับซ้ำๆบนพื้นทราย
เสียงแทรกถามขึ้นมาจนเธอเผลอตอบกลับไปอย่างซื่อตรง
“..ปลาปักเป้า..หรือเปล่าคะ..”
“เอ๊ะ..”
ก่อนจะรู้ตัวว่าคำถามนั้นไม่ได้มาจากเสียงของคู่สนทนา เธอจึงมองไปรอบๆราวมองหาที่มาเสียง
#MSG_nyugaku | #MSG_2E
“สึกิโมริ ฮิคารุ ครับ”
“ฝากตัวด้วยนะครับ -!”
#MSG_nyugaku | #MSG_3E
"...โคอิซุมิ มาซากิ ...ครับ"
ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ นานแล้ว ทำตัวไม่ถูก...
"ข ขอฝากตัวด้วยนะครับ" /โค้ง
#MSG_3E
(ขอนิดนึงค่ะ ก่อนทำงาน ห้ามใจไม่ไหว 😭 I ❤️ ติ๋ม)
(สวัสดีค่า มาหาแนวร่วมชมรมการละเล่นค่ะ ตอนนี้มีอาจารย์ที่ปรึกษาและสมาชิกอยู่ด้วยกันทั้งหมด 4 คนค่ะ
กิจกรรมคร่าว ๆ ของชมรมคือ พูดคุยแลกเปลี่ยนความชอบเกี่ยวกับการละเล่นต่าง ๆ ที่สมาชิกสนใจ ลองประดิษฐ์ของเล่น เล่นเกมร่วมกัน ซึ่งในที่นี้จะเน้นของเล่นต่าง ๆ การละเล่นหรือเกมคอนโซลที่สามารถเล่นร่วมกันได้มากกว่าเกมในมือถือนะคะ
หากสนใจสามารถเมนชั่นหรือDMไว้ได้เลยค่ะ! )
#MSG_nyugaku | #MSG_2E
" ส สวัสดีนักเรียนชั้นไคกะ ห้องE ทุกคนนะครับ… "
" ต่อจากนี้ก็…รักกันเข้าไว้ น นะครับ "
' อย่ามีเรื่องกันเลย '
เมื่อเริ่มคาบโฮมรูม เขาซึ่งเป็นอาจารย์ประจำชั้นจึงเริ่มกล่าวทักทายนักเรียน แม้อาจจะดูประหม่าไปหน่อยก็ตาม
(เด็ก ๆ ห้อง 2-E สามารถโควทแนะนำตัวต่อได้เลยตามสบายคับ✨)
#MSG_โรลเปิด |แยกรูท|ชายหาดมิโอริย้อนเวลา 16:40 วันที่10 เมษา|
คลื่นทะเลซัดหาดทราย เงาตะคุ่มตัวสูงในชุดไปรเวทตั้งอกตั้งใจทำอะไรซักอย่างเงียบๆ พร้อมกิ่งไม้ขนาดพอดีมือ
เหมือนวนซ้ำทำอะไรซักอย่าง ลบๆวาดๆบนพื้นทราย
กระทั่ง[คุณ]เข้ามาภาพสุดท้ายทรงกลมๆที่ยังไม่เสร็จก็ค้างไว้ เขาดูจะสนใจคุณเข้าแทน
(มาเนียนบวกได้ทุกคนนะคะ!)
(ขอแวะทักทายนะคะ!><)
ช่วงเย็นที่ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ
ก่อนที่แสงของวันจะลับหายไปอุเมะฮะออกมาเดินเล่นที่หาดกว้าง เผื่อว่าวันนี้จะได้เจอของน่าสนใจถูกทิ้งไว้บ้าง
จนสายตาไปพบเข้ากับอีกฝ่ายที่กำลังขีดเขียนบางอย่างอยู่ที่หาด
ที่หลังศรีษะนั้น..คืออะไรกันนะ
เพราะมองได้ไม่ชัดเจนเธอจึงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น และเอ่ยเสียงทักขึ้นมา
“สวัสดี..ยามเย็นค่ะ..”
“กำลัง..ทำอะไรอยู่เหรอคะ..?”
แม้จะกำลังเพลิดเพลินกับบทสนทนาที่มีร่วมกัน แต่เมื่อท่าทางของอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนไปชวนให้รู้สึกประทับใจ
เป็นท่างท่ากิริยาที่อ้อนช้อยและงดงาม
เธอโค้งตอบกลับเบาๆด้วยท่าทางสำรวม
“ไม่เป็นไรค่ะ..ฉันเอง..ก็ลืมแนะนำตัวไปเลย”
“ฉัน คิคุกะ..อุเมะฮะค่ะ..”
“เรียกอุเมะฮะก็ได้..อยู่ชั้นไคกะ..ขอฝากตัวด้วยเช่นกันนะคะ คุณมิเนะ..”
เธอตอบกลับไป
(คุนหนูเดสึหวามากมิเนะจัง😭✨)
“ค่ะ..แน่นอนเลย..”
เธอตบปากรับคำสัญญา
แค่เพียงได้พูดคุยวันนี้.. ก็นึกถึงเด็กที่กำลังประกอบอยู่ขึ้นมา
ถ้าเป็นเด็กคนนั้น..
จะต้องเข้ากันกับคุณแน่นอน..
เธอปล่อยใจไปกับห้วงความคิดก่อนตอบต่อ
“ไว้เปิดภาคเรียนแล้ว..ก็มาหากัน..ได้เสมอนะคะ”
(+)
เธอรับกระดาษมา ปากกาลากเขียนตัวหนังสืออย่างบรรจงลงไปพร้อมลายเซ็น
กิจกรรมที่แม้จะวนกลับมาทุกปีแต่ไม่เคยซ้ำเดิมเลย
ผู้คนแปรเปลี่ยน บ้างรู้ตัวอีกทีก็ก้าวนำเธอไปเสียแล้ว
เพราะแบบนั้นจึงอยากสลักเอาไว้ให้มากที่สุด
ความทรงจำที่ได้มีร่วมกัน
เธอที่ยังคงติดอยู่ที่นี่..จะขอจดจำและอวยพรต่อไป
‘ขอให้เป็นปีที่ดี ปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ’
“เรียบร้อย..ค่ะ”
เธอหันด้านที่เขียนเสร็จแล้วให้อีกฝ่ายก่อนส่งคืน
คำตอบที่ได้รับมายิ่งทำให้ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
“ค่ะ..!”
“ฉันจะ..ไปแน่นอน”
ท่าทางกระตือรือร้นแสดงออกมา แม้เธอจะชื่นชอบใช้เวลาอยู่กับการทำงานอดิเรกส่วนตนแต่การได้ไปเปลี่ยนบรรยากาศร่วมกับผู้อื่นก็ไม่เลวเลยทีเดียว
“เอาไว้..เจอกันนะคะ..”
“ไว้ฉันจะ..เอาชาดีๆ..ไปฝากค่ะ”
ตอบแทนที่อีกฝ่ายตอบรับคำร้องขอของเธอในวันนี้
“ไม่คิดว่า..ตัวเท่านี้จะจัดการคุณมิโอโตะ..ซะอยู่หมัดเลยนะคะ..”
คำพูดกล่าวหยอกท้ายเสียงหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ
“ค่ะ..พึ่งจัดพิธีปฐมนิเทศกันเสร็จน่ะค่ะ..”
“..ตอนนี้ก็เลย..กำลังพักทานข้าวกลางวันกันอยู่..”
“เป็น..เด็กตัวน้อยที่ประมาทไม่ได้..สินะคะ”
เธอกล่าวต่อเจ้าแมวขี้อ้อนตรงหน้า มืออุ่นลูบศรีษะน้อยๆนั้นอย่างเบามือที่สุดโดยไม่ได้เกรงกลัวต่อเล็บแหลมคม
อีกฝ่ายมักดูเข้าถึงยากเสมอแต่พอนึกภาพชายหนุ่มตรงหน้ากำลังต่อสู้กับแมวอย่างจริงจังเป็นที่มาของรอยแผลแล้วก็เผลออมยิ้มขึ้นมายามมองหน้าอีกคน
(+)
“หวังว่าเราจะ..ได้เจอกันอีกนะคะ..”
ความสดใสวาวระยับราวเห็นแสงสะท้อนจากผิวโลหะพึ่งขัดเงาจนชวนให้อมยิ้มตาม เธอโค้งศรีษะกลับยามแนะนำตัว
“ถ้าเป็นแบบนั้น..คงดีมากเลย”
“ขอให้เป็นปีที่ดี..ของคุณฟุรุมาสะนะคะ..”
“ทั้งฉันและเด็กคนนั้น..หวังแบบนั้นจากใจจริง..ค่ะ”
เธอกล่าวตอบโดยที่กุมโอมาโมริที่ได้รับมาจากอีกฝ่ายไว้ในมือ ความปรารถนาดีที่ได้รับมา..ขอให้ได้ส่งกลับคืนไปทบเท่าทวี
(ฟุรุมาสะคุง😭🫳 สดใจ เจิดจ้ามาก ว้ากก)
“คุณฟุรุมาสะ..สินะคะ..”
เธอทวนกับตนเองเพื่อให้จำขึ้นใจ ยิ่งกับอีกฝ่ายแล้วอยากจดจำเอาไว้เป็นพิเศษ
ปีนี้เอง..ก็ได้พบเจอคนที่น่าสนใจอีกแล้วสินะ
คนที่ให้คุณค่ากับสิ่งของแบบนี้..
ถ้าได้สนิทกัน..ก็คงดี
“ค่ะ..ขอฝากตัวด้วยนะคะ”
“ขั้นไคกะ..ฉันเองก็ขั้นไคกะเหมือนกันค่ะ”
“แต่อยู่ห้อง.. H ..”
(+)
ระหว่างพูดมือยกขึ้นจับถุงที่ประดับบนอกซ้ายเบาๆราวกับหวนย้อนกลับไปในวันนั้นอีกครั้ง
“เป็นความทรงจำที่..น่าคิดถึงมากทีเดียว”
“ขอให้..เป็นปีที่ราบรื่นนะคะ..คุณฮารุ”
“ถ้ามีเรื่องหนักใจล่ะก็..ปรึกษาฉันได้เสมอเลยนะคะ”
เธอไม่ลืมทิ้งท้ายเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะเพลิดเพลินกับบทสนทนาตอนนี้จนลืมการมีอยู่ของกระดาษลายเซ็นเสียแล้วล่ะ…
เธอรับฟังคำพูดกล่าวของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ
“ยอดเลยนะคะ..แบบนี้..คงเป็นสัญญาณที่ดี..ในการเริ่มปีการศึกษาเป็นแน่ค่ะ”
เธอกล่าวตอบราวอวยพร พลางนึกย้อนไปถึงวันวานยามที่ยืนอยู่บนหาดในปีแรกที่เข้าศึกษาที่นี่
นั้นก็..3 ปีมาแล้วสินะ
“ฉันจำได้ว่า..ได้ยินเสียงเรียกน่ะค่ะ..”
“จึงใช้เวลาไม่นานเท่าคนอื่น..”
เป็นคำบอกเล่าที่ดูกำกวม
(+)
การแสดงออกที่ขัดแย้งกันจนเธอไม่อาจเข้าใจอารมณ์เพื่อนใหม่คนนี้ได้ในทันที แต่คำพูดและฝ่ามือที่ยื่นมาทางเธอนั้นก็ทำให้ทุกอย่างกระจ่างขึ้น
“ค่ะ…!”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..แล้วก็ขอฝากตัว..ด้วยนะคะคุณสุซาคุ..”
เธอยิ้มกว้างบนใบหน้าก่อนยื่นมือออกไปสัมผัสฝ่ามือของอีกฝ่ายจนคุณรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ค่อนข้างสูงของเธอ
ปีนี้เอง..ก็ได้รู้จักเพิ่มอีกคนแล้วสินะ🌸
เธอยิ้มกับความคิดจนราวกับมีออร่าดอกไม้แผ่ออกมา
พอคิดแล้วก็แอบเขินหน่อยๆ..จึงได้แต่ลดมือลงกลบเกลื่อนเบาๆ
“พอดีเลย..เท่านี้ก็พอช่วยได้..แล้วสินะคะ..!”
“คุณอิลยา..ส่งกระดาษมาเถอะค่ะ..”
ดูจะมีความกระตือรือร้นแปลกๆ เธอพยายามเปลี่ยนโทนบทสนทาด้วยท่าทางยินดีแทน
“ว่าแต่..รู้ได้ยังไงเหรอคะว่าฉันมีเขี้ยว..น่ะค่ะ”
แต่ก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้อยู่ดี
พออีกฝ่ายพูดมาแบบนั้นเธอจึงตั้งใจฟังด้วยท่าทีตื่นเต้น
ถ้ามีสักข้อที่เธออาจช่วยได้ล่ะก็..
“โอ๊ะ.. จริงๆก็…”
“ขออนุญาต..นะคะ”
อุเมะฮะก้มตัวลงเล็กน้อย มือข้างนึงจับมุมปากให้ยกขึ้นพอมองเห็นฟันเรียงด้านในที่เป็นฟันเขี้ยว
ปกติเธอมักสำรวมท่าทางจึงไม่เคยมีใครสังเกตถึงมันมาก่อนจนอดแปลกใจเหมือนกันที่อีกฝ่ายจับสังเกตสิ่งนี้ได้
(+)
Cr.Soymilk
#MSG_bunkatsu #MSG_MiniEvent
แม้ไม่อาจเป็นแบบอย่างให้พวกเขาได้อย่างสมบูรณ์
แต่อย่างน้อยเรย์เก็นก็นับได้ว่ามีจริยวัตรเหมาะสม
สิ่งเดียวที่หวาดหวั่นคือเผลอสอนกิริยาสงฆ์ให้พวกเขา
เช่นนั้นก็ถอดเครื่องแบบ เปิดเผยใบหน้าเสียดีกว่า
ให้พวกเขาได้สังเกตท่วงท่าแสนสงบของเขาได้ชัดเจน
(มาช่วยชมรมอยู่อย่างผู้ดีญี่ปุ่นโปรโมทครับ)
((ปล.กลัวสอนเด็กเป็นสามเณรจัง))
#MSG_สลับเพศ
“เวลาพูดด้วยก็ควรมองหน้าสิคะ ทำไมถึงมองที่อื่นล่ะ..?”
(ช้าไปหน่อย! แต่พาองค์หญิง- เอ้ย องค์ชายมาร่วมแท็กแล้วค่ะ><🌸
ปกติแต่งหญิง งั้นร่างซีก็ต้องแต่งชายสินะ☝🏻✨)
#MSG_onigiri
" ทำไม. . มันถึงลงแทนขึ้นล่ะ "