CMS : Hdjey
#MSG_Commu
"ถ้าต้องการให้ผมช่วยอะไรล่ะก็ บอกมาได้เลยนะ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมแค่อยากทำน่ะ"
⋆˚₊ 𖤓☽˚.⋆
丸山 千智 | Maruyama Chisato
Y.2 • 17 • 74/190
หอฤดูใบไม้ร่วง • วิถีแห่งการร่วงโรย
*ตัวละครมี 2 ร่าง*
co rp dm 24/7
doc : bio
#MSG_Songkranfes
ลมเย็นพัดแผ่วแผ่วต้องเงาจันทร์
ครั้นสบพักตร์พลันใจสั่นดังต้องมนตร์
ดุจกลีบบุปผาแรกแย้มแฝงเร้นบน
กลางหทัยที่เงียบงันพลันเบ่งบาน
กลิ่นละมุนอุ่นอวลยวนให้หลง
ประหนึ่งองค์นวลนางกลางห้วงฝัน
เพียงได้ยลก็ฝากรักทั้งชีวัน
แม้มิอาจเอื้อมถึงกันก็ยอมตรม
(ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันเหมือนกันนะคะะ｡ﾟ(ﾟ´Д｀ﾟ)ﾟ｡)
คำว่าคุงดูจะไพเราะรื่นหูกว่าคำห่างไกลแบบนั้นเป็นไหนๆ
หัวทุยพยักหน้าหงึ่กหงั่ก ดูจะชื่นใจที่เขสไม่ได้ขยับเข้าหาเพื่อนคนนี้เพียงฝ่ายเดียว
“แบบนี้ดีกว่าเยอะเลยครับ..”
“สนิทกันเยอะๆดีกว่าเนอะครับ ฮิคารุจัง?”
เขาโน้มตัวไปหาอีกฝ่ายให้เห็นหน้าได้ชัดจนสบายใจถึงจะยอมผละออกมา
“อ๊ะ-ผมคงต้องไปต่อแล้วล่ะ- ไม่งั้นงานเยอะแน่เลย! ว-ไว้เจอกันนะครับฮิคารุจัง!“
มือรีบโบกลาปิดท้ายก่อนจะวิ่งไป
“ชวนไปกินข้าวก็ยอมตอบรับ ผมมารบกวนเวลาก็ยังยินดี …“
เจ้าตัวทิ้งคำพูดไว้ครึ่งๆกลางๆ
ดวงตาหลุบมองภาพวาด นึกยินดีที่คุณอากิโฮชิไม่วาดแพะออกมา
“เหมือนพี่ชายตามใจน้องเลยนี่นา..“
ต่างหูสีทองยามสะท้อนแสงแดดชวนให้ชิองนิ่งคิดอะไรไปสักพัก
“งั้นผมควรจะรีบไปก่อนคุณอากิโฮชิจะวาดแพะได้รึเปล่านะ?”
เขายกยิ้มหัวเราะเบาๆ เกิดคนใจดีคนนี้ใช้ความใจดีแบบไม่รู้วิธีขึ้นมา คงจะอันตรายน่าดู
เขาจะไม่มีทางรู้เลยว่าแพะที่ว่านั้นหมายถึงอะไร หากเสี้ยววินาทีนั้นเขาไม่บังเอิญสบตาตอบ
.. หากว่าลมทะเลเย็นกว่านี้สักหน่อย หรือหากว่าคนตรงหน้าไม่ตอบรับด้วยท่าทีที่ใจดีแบบนั้น
อาการร้อนตั้งแต่หลังคอจนถึงใบหูจะไม่เกิดขึ้นแบบตอนนี้ใช่มั้ยนะー?
“เอะー“
กลิ่นลมทะเลไม่ได้ช่วยให้ชิองสงบใจได้สักเท่าไหร่ หางคิ้วลู่ลงพลางบ่นออกไปในเชิงที่ดี
”ใจดีเกินไปแล้วครับー“
ปลายนิ้วถูกยกขึ้นนับตาม
+
( แง )
( โทมินจิ๋ว 🥺 )
(สกินพาร์ทไทม์ร้าน Kuromori sabō ของคุโระโมริซัง @kuromori-msg.bsky.social ค่ะ ☕️🍵🍃
เป็นคุณหนูออกมาทำงาน ตามหาความหมายของชีวิต … ตอนนี้ก็กำลังพยายามอยู่ครับ! อย่าลืมมาที่ร้านเยอะ ๆ นะ! 🥺)
cr. ถั่วเขียวที่ไม่ใช่ถั่วดำ
「 𝙲𝚕𝚒𝚌𝚔 𝙲𝚕𝚒𝚌𝚔 」
「 วันนี้วากุจังก็เอาแต่ถ่ายรูปอีกแล้ว 」
˖ . ݁𝜗𝜚. ݁₊
( แวะเอารูปที่เพิ่งได้มามาลงค่ะ TT กล้องสีชมพูล่ะ )
(คุณเอ็นชินี่นาาาาา วี้ดว้าย( ´ ▽ ` ))
เห็นกุหลาบน้ำเงินถูกพกติดตัวคนตรงหน้าไว้เขาก็สบายใจยกยิ้มเริงร่าได้อีกครั้ง
แต่คำถูกทักที่ตามมาก็ทำให้อดคิดตามไม่ได้
เขากระพริบไล่น้ำตาปริบๆ แน่นอน แม้ชิองจะเจ้าน้ำตา แต่ก็ปากไวใจกล้าและไม่ค่อยไตร่ตรองอะไรสักเท่าไหร่
กว่าจะคิดได้ว่า‘นั่นสินะ’ก็มักจะสายไปเสียแล้ว
“ฮิคารุจัง?”
แปลว่าอนุญาตให้เรียกสนิทสนมได้แล้วสินะ~
(((ฮือออ คาน่อนจังจิ๋วก็น่ารักอยู่ดีค่ะ เทคำว่าน่ารักให้หมดหน้าตัก😭😭)))
((ตามมาแปะร่างจิ๋วอีกคนค่ะ ><))
มารุปปี้ที่ขยันขันแข็งช่างดูน่าเอ็นดูเหลือเกิน เขาปล่อยให้น้ำหนักจสกฝ่ามือเล็กๆปลอบประโลมใจที่ตกไปอยู่ตาตุ่มสักพักก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกักเสียงค่อย
“ผ-ผมกะจะใช้กุหลาบในการช่วยตกแต่งบูธชมรม..“
”ต-..แต่ผมดัน..ทำพลาด”
ดวงตาสีมะกอกหลุบสายตาหนี ดูออกได้ไม่ยากว่าเขาตั้งใจจะหาทางกำจัดผลงานที่ผิดพลาดนี้
“กะว่าจะ.. เอาไปทำอะไรสักอย่างน่ะครับ..”
ปกปิดความผิด? อะไรประมาณนั้น
“ โรงน้ำชาอุระมาโดะยินดีต้อนรับคร้าบ〜☆”
“ หยาดแห่งฤดูร้อน 500 เยน สมบัติของผู้มาเยือน 300 เยน ทั้งหมดรวมเป็น 2000 เยนนะครับ — อ้าว ไม่ใช่เหรอ ? ”
[ แวะมาลงสกินพาร์ทไทม์ที่วาดไว้เล่น ๆ ค่ะ แวะมาหากันได้นะ >< แต่ระวังโดนโกงตอนคิดเลข /ไม่ ]
มือหนาคลายออกปล่อยแรงทิ้งคล้ายคนหมดอาลัยตายอยาก
สงสัยคำว่ายอมแพ้ที่เขาว่าจะไม่ได้เกินจริงสักเท่าไหร่
เพราะเขาสบตากับดวงตาลูกแก้วนานกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ--
หอมไอดินกลิ่นฝน..
ความทรงจำวัยเยาว์หลั่งไหลเข้ามาเพียงแค่สบตาเธอชั่วครู่
คำว่าน่ารักเป็นของใคร
เขารู้ดีอยู่แก่ใจตั้งแต่ตอนนั้นที่เราได้เจอกันแล้วล่ะ-
ชิองแสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สุดจะเถียงกับคนดื้อตาใส
แม้คำว่าน่ารักเราจะมีความหมายที่ไม่เหมือนกัน แต่เขาก็คงไม่อยากถูกเพื่อนคนนี้หยอกเอิญมากไปกว่าเดิม
"ย- ยอมแพ้แล้วครับ-.."
ดวงตาสีมะกอกปิดลงพลาดถอนหายใจลากเสียงยาว
+
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนหลังมือ โลกทั้งใบของเขาก็เงียบสงัดลง มันถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่ไล่เต้นเร็วขึ้นทุกครั้งที่มือเล็กๆขยับเขากอบกุม
ทั้งขนาดฝ่ามือและผิวสัมผัสที่แตกต่างกัน สิ่งเหล่านั้นทำให้ใบหน้าของเขาเห่อร้อนต่างจากอุณหภูมิที่ฝ่ามือของตน
"ไม่-"
แม้ปากจะปฏิเสธแต่ปลายนิ้วก็กอบกุมรับมือของอามาเนะจังโดยไม่ตั้งใจ
ดวงตาสีลูกกวาดที่จ้องมองมาจากใจทำให้เขาหาเสียงของตัวเองไม่เจอ
+
#MSG_เปิดโรล | โกงเวลา | แยกรูท
ณ สวนสาธารณะ เวลา 19.00 น. (บวกได้ทุกคนเลยนะคะ!)
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปสักพัก ดวงจันทร์ขึ้นแขวนแทนที่ วันนี้สวนสาธารณะไร้ผู้คน— ยกเว้นเพียงคนหนึ่งที่กำลังเหม่อลอยราวกับว่าเวลากำลังถูกแช่แข็ง
มือข้างหนึ่งถือสื่อเวทย์ประจำตัวไว้ รอบตัวมีนกกระเรียนกระดาษบินว่อนพร้อมดวงไฟกระดาษรูปดาวลอยขึ้นลงอย่างช้าๆ
+
ชิองเริ่มจะเข้าใจคำว่าน่ารักของคุณฮิคารุซะแล้ว
มันแปลว่าเขากำลังแสดงอาการหรือท่าทางแปลกๆจนโดนทักนี่เอง-
เขาหลบตาหนีสักพักก่อนจะเริ่มเลือกอย่างตั้งใจ
แม้จะทุลักทุเล แต่เขาก็ประคองไปมาจนดึงดอกตรงกลางออกมาได้
ดอกนี้ไร้ซึ่งหนามหรือใบ เขาตัดสินใจยื่นให้โดยไม่ได้บอกเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ
"ขอบคุณที่เห็นคุณค่าของเด็กคนนี้นะครับ"
"คุณชายแมว"
เขาซึมซับเม็ดทรายที่กลายมาเป็นรูปเป็นร่างด้วยฝีมือของคนข้างๆ ก่อนจะเอ่ยอะไรไวกว่าใจคิดอีกครั้ง
"อะ- คุณอากิโฮชิอยากเลี้ยงแกะเหรอครับ??"
"ถ้าคุณอากิโฮชิหิวเหมือนกัน เราก็ควรจะไปกินข้าวด้วยกันต่อนะครับ ฮะๆ"
เจ้าตัวยังดูจะไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรอยู่ดี
คุณอากิโฮชิน่ะ มือนิ่ง
คล้ายคนที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะ
ก้มมองได้ไม่เท่าไหร่ อะไรๆก็เป็นรูปเป็นร่าง
ประกายตื่นเต้นสว่างขึ้นในแววตาของชิองทันที
"แกะนี่นา!"
สิ่งไหนที่ไม่เกินความเข้าใจ ชิองประมวงผลได้อย่างไวเลยล่ะ!
"เก่งจังเลยครับ..!"
+
อาจจะเป็นเพราะส่วนสูงที่ห่างกันมากกว่า30เซน นั่นจึงทำให้ชิองมองเพื่อนร่วมชมรมคนนี้ไม่ต่างจากลูกหมาป่าหัดเดิน
"บาดเจ็บรึเปล่าครับคุณโอวกะ.."
คำถามเดิบถูกถามออกไปซ้ำสองเพื่อให้มั่นใจว่าคนตรงหน้าจะไม่เป็นอะไรไปจริงๆ
คนตัวสูงกว่ารีบลงไปนั่งจ๋องตามแทบจะทันที น้ำตาไหลพล่อยๆพลางขยับมือไปมาทำท่าอยากจะประคองคนตรงหน้าแต่ก็ไม่กล้าแตะ
เสียงที่ดังมาจากช่วงอกลงไปทำให้ชิองหน้าซีดแทบจะทันที
นี่เขาชนเด็กผู้หญิงเข้าให้เหรอเนี่ย----
"บ-บ-บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ-?!"
แน่นอนว่าความปลอดภัยของเลดี้ต้องมาก่อน สองแขนที่เคยโอบช่อดอกกุหลาบไว้คลายออกแทบจะทันที ทำให้ทั้งช่อหล่นกระจายระเนระนาดไปหมด
ทันทีที่ได้เห็นหูหมาป่า ไล่ลงมารับดวงตากลมโต ชิองก็ตั้งท่าจะเบะร้องไห้อีกระรอกหนึ่ง
"ค-ค-คุณโอวกะ-"
+
"เอะ-? ผ-ผมน่ะไม่เป็นไรหรอกครับ-"
คำถามที่ส่งมาทำเอาชิองรู้สึกฉงนเข้าไปใหญ่
"คุณสิครับ.. บาดเจ็บรึเปล่า??"
ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันเกินคาดเดา นอกจากจะจำเสียงไม่ได้ หน่ำซ้ำยังมองไม่เห็นอีกต่างหาก เขาจึงได้แต่เอ่ยถามเสียงแผ่วด้วยความไม่มั่นใจ
คนตัวสูงกว่าพยายามชะโงกหน้าให้พ้นจากช่อดอกไม้ช่อใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ
"ไม่ได้แผลตรงไหนใช่มั้ยครับ-?"
“คึกคักกันดีจังนะ..”
(ถือโอกาสนี้แวะมาโปรโมทชมรมเคนโด้ที่โยจังอยู่ค่ะ! ใครอยากบู๊จับดาบฟาดฟันศัตรู แนะนำที่นี่ที่เดียวเท่าน้านน 🗡️🤺🔥)
#MSG_bunkatsu
#MSG_MiniEvent
ดูเหมือนว่าความคิดจากใจของคนตรงหน้าดูจะคลายความกังวลของชิองไปได้เยอะกว่าที่คิด ทันทีที่กุหลาบถูกทัดลงไปที่ใบหู ช่อกุหลาบก็ถูกยกชูบังใบหน้ามิดหนักกว่าเก่า
"ต-ต-ต-แต่-..ทำไมถึงมาทัดให้ผมแทนละครับเนี่ย-??"
แม้จะบ่นออดแอดไม่หยุด แต่มันก็เป็นเพราะรู้สึกจั๊กจี้จนทำอะไรไม่ถูกต่างหาก
"คุณสึกิโมริสิครับที่ควรจะเป็นฝ่ายรับน่ะ.."
เขาพูดเสียงอู้อี้
"ต-..แต่ว่า.. ขอบคุณนะครับ- ผมดีใจ.."
โอะー
นี่มัน..
“เมล่อนปังนี่นาー“
ชิองเม้มปากตัวเองแทบไม่ทันหลังหลุดความในใจ
จากสิ่งมีชีวิตเริ่มแปรพันธุ์กลับมาเป็นของกินซะแล้ว
อย่างว่า ดวงตาของแพะจะไปเข้าใจอะไร
คำว่าสิ่งมีชีวิตของคนตรงหน้าทำให้ชิองเหงื่อตกเล็กน้อย ในเมื่อเขามองยังไงก็ไม่เข้าใจว่าสิ่งมีชีวิตนี้คืออะไร!?
อะไรที่จะเติมจากขนมปังแล้วจะมีชีวิต?!
”จ-… จมูก?“
ชิองอึกอั่กที่จะตอบเล็กน้อย
“อ่า.. เอ่อ..-”
“มันเป็นผลงานที่ไม่สมบูรณ์น่ะครับ-”
เพราะเขาดันชนแจกันหล่นระนาว กุหลาบที่ควรจะกินสีน้ำเงินเข้าไปตามเวลาจึงยังมีสีแค่ครึ่งๆกลางๆ
หากจะไปแช่ใหม่ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ
“หมายถึงถ้าคุณสึกิโมริไม่ติดที่จะรับงานที่ผิดพลาดไว้นะครับ..-“
นอกจากจะเป็นกุหลาบน้ำเงินที่ไม่อยู่จริง ยังแถมด้วยความไม่สมบูรณ์อีก
จะพอมีประโยชน์อะไรอีกมั้ยนะ..