คงกำลังสับสน ระหว่างการเป็นเพียง ‘ผู้เฝ้ามอง’ ที่สงบเสงี่ยม
กับการเป็น ‘ผู้ร้องขอ’ ที่บังอาจอยากมีตัวตน
ยื่นแผ่นกระดาษขาวสะอาดส่งให้เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างแผ่วเบา
“ในที่สุด...“
”ฉันก็เลือกช่องที่ ‘เหมาะ’ กับเธอไม่ได้สักทีค่ะ”
กลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ
แต่แววตากลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม
“ช่วยรบกวน... เขียนชื่อของเธอลงไปในที่ที่เธออยากจะอยู่ได้ไหมคะ?”
เธอก้มลงมองแผ่นกระดาษในมือ
ไม่ชินกับการได้รับอนุญาตให้เลือก
ไม่ชินกับการถูกถามถึงความต้องการ... เพราะชีวิตที่ผ่านมามีไว้เพียงเพื่อ 'ปกป้อง' สิ่งอื่นเท่านั้น
มันเป็นความปรารถนาที่น่าละอาย เหมือนสุนัขที่หลงลืมวิธีอ้อนวอน แต่กลับอยากถูกลูบหัว
+
กระดาษในมือที่ขาวสะอาด เดิมทีตั้งใจให้มันว่างเปล่าอยู่อย่างนั้น
เพียงแค่ได้ยินเสียงไม้เท้า... เพียงแค่จดจำจังหวะที่คุ้นเคย
เธอก็แค่ — อยากจะเปล่งเสียงทักทายออกไปเท่านั้นเอง
แต่เมื่อสบประสานสายตา เมื่อความอาทรถูกหยิบยื่นมาตรงหน้า
พอถูกถาม ความต้องการที่ซ่อนอยู่กลับเริ่มขยับไหว
“โอ๊ะ ? “
”ฮ่ะๆ นั่นสินะ ลายเซ็นๆ—!”
“อื้อ ขอเวลาฉัน... สักครู่นะคะ”
+
"นั่นสินะคะ... 18 ปีที่ยืนหยัดมาได้ขนาดนี้"
"คงไม่มีใครกล้าเสียมารยาทกับ 'สึกิโตะคุง' หรอกนะ“
น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยรับคำอวดดีนั้นอย่างว่าง่าย
’มีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วยไหม?‘
และคำถามนั้นที่แสนเรียบง่าย ทว่ากลับสั่นคลอนความว่างเปล่าในใจของหญิงสาว
เดิมที... สองเท้าที่ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า
มิได้หวังสิ่งใด นอกเสียจากได้ยืนยันความมีอยู่ของ ‘เสียงเคาะ’ นั้น
+
เขาตะเกียกตะกาย... ถวิลหาการยอมรับในโลกที่หมุนวนด้วยความลวงตา
ขณะที่เธอ... ยอมจำนนต่อความว่างเปล่าจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงา
เธอไล่มองมือที่ละจากไม้เท้าขึ้นมาปฏิเสธความห่วงใย มันช่างดูดื้อรั้นและน่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน
เขาไม่ใช่คนที่ ‘ไม่มีอยู่จริง’ โดยธรรมชาติแบบเธอ
แต่เขาคือคนที่ ‘พยายามจะมีอยู่’ อย่างสุดกำลังท่ามกลางความมืดมิด
+
ท่ามกลางกลีบซากุระที่โปรยปราย...
ราวกับเศษเสี้ยวของเวลาที่แตกสลายลงบนพื้นหญ้า
สีสันที่บิดเบี้ยวในดวงตาของเธอ กลับขับเน้นให้ร่างของชายหนุ่มตรงหน้าเด่นชัด
เขายังคงเป็นเช่นนั้น... ‘อุตาคาเนะ สึกิโตะ’
เด็กหนุ่มผู้ยืนหยัดอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ ระหว่างการถูกมองเห็นและการเลือนหาย
ดวงตาของเขาฉายชัดถึงความอวดดีที่เคลือบฉาบความเปราะบางเอาไว้ประหนึ่งแก้วร้าว
+
เธอมองไปยังต้นซากุระที่สว่างไสว (แม้ในสายตาของเธอจะมองเห็นเป็นสีที่ผิดเพี้ยนไปจากคนทั่วไปก็ตาม)
ก่อนจะยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ จากแรงกระแทกของคนที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่อย่างไม่ถือสา
”วันนี้คนเยอะจัง... เดินมาถึงตรงนี้ลำบากมากไหมคะ? ไม่โดนใครชนเอาใช่ไหม?"
”สุขภาพแข็งแรงดีนะคะ? ฉันแอบกังวลว่าเธอจะ…”
อื้อ
เธอพูดถึง ‘ความผิดปกติ‘ ของคุณนั่นแหละ
ขณะที่กำลังยืนเคว้งเพราะถูกมองข้ามอยู่นั้น เสียง 'กึก... กึก...' ที่สม่ำเสมอและมีจังหวะเฉพาะตัวของไม้เท้ากระทบพื้นก็ดังแว่วเข้ามากระทบโสตประสาท
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายสดใสขึ้นมาทันทีที่จำเสียงนั้นได้ พร้อมกลั้นยิ้มไม่อยู่พลางหันขวับไปมองต้นทางของเสียงด้วยความดีใจ
“สึกิโตะคุง ? สึกิโตะคุง !”
…
"นั่นสินะคะ ดูเหมือนปีนี้จะบานสะพรั่งกว่าทุกปีเลยจริงๆ"
+
บรรยากาศวันเปิดเทอมที่ควรจะคึกคัก กลับกลายเป็นบททดสอบความอดทนเล็กๆ สำหรับ เซตสึนะ
เธอเดินปะปนไปกับฝูงชน ทว่าดูเหมือนตัวตนของเธอจะเจือจางเกินไปจนคนรอบข้างเผลอเดินกระแทกไหล่เธอครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ได้ตั้งใจ
เธอกระชับแผ่นกระดาษสะสมลายเซ็นในมือที่ยังคง ว่างเปล่า ขาวสะอาดราวกับไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอพยายามยื่นมันให้ใครเลยตลอดเช้าที่ผ่านมา
+
(คาน่อนจัง สไลด์มาปักTT )
(สึกิ้คุง ขอลายเซ็นหน่อยค้ะ เฮลป์มี)
#MSG_nyugaku #MSG_MainEvent
#MSG_เปิดโรล | กิจกรรมล่าลายเซ็น
คุณรู้สึกได้ถึงใครบางคนที่สะกิดคุณจากด้านหลัง…
เป็นหญิงสาวผมสาวสีขาวกับฮู้ดคู่ใจของเธอ—อามากิ เซย์ระนั่นเอง!
คุณอาจจะรู้จักเธอหรือไม่ก็ได้ นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญก็คือ ดูเหมือนคุณจะเป็นหนึ่งในคนที่เธอกำลังตามหานะ…
“เฮะเฮะ…ถ้าไม่รบกวน เซ็นให้ทีสิ!”
(ขาดอีก 5 คน เพื่อน ๆ น้อง ๆ ช่วยด้วยเนี้ยว🥺🐾✨)
น้ำเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยออกไปนั้นราบเรียบ
เธอยังคงยืนปักหลักอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่เรียวหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่จ้องมองสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมเบื้องบนอย่างไม่ยอมลดละ ราวกับเธอกำลังอ่านใจ "นักล่า" ที่ซุ่มซ่อนอยู่ท่ามกลางหมู่มวลใบไม้
ก่อนจะเคาะปากกาในมือลงบนแผ่นกระดาษเป็นจังหวะเนิบช้าคล้ายการจับเวลา
”หรือว่า...“
“ต้องให้ฉันเป็นฝ่าย 'ปีน' ขึ้นไปหาด้วยตัวเองกันล่ะคะ? โซมะคุง”
[ไคคาเสะ โซมะ]
”โซมะคุง“
“ขอบคุณที่สบตาฉันนะคะ ทำให้ฉันรู้ว่า วันเปิดเทอมปีนี้ต้องสนุกแน่ๆ"
ขยับหมวกเล็กน้อยพลางชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นพัดเบาๆ เป็นเชิงทักทายคนบนกิ่งไม้ ไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือประหม่าที่ถูกจ้องมองจากที่สูงแม้แต่น้อย
"ลงมาข้างล่างหน่อยเป็นไงคะ? ฉันกำลัง 'ล่าลายเซ็น' อยู่พอดี...“
”และชื่อของเธอก็อยู่ในลิสต์ลำดับต้นๆ ที่ฉันไม่อยากพลาดซะด้วยสิ"
+
(ขออนุญาตมาแจมกับโชมะคุงนะคะ!)
เซ็ตสึนะก้าวเดินอย่างมั่นคงพลางถือใบสะสมลายเซ็นไว้ในมือ
ในจังหวะที่เธอกำลังกวาดสายตามองหาเป้าหมายถัดไป สัญชาตญาณก็ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังกิ่งไม้ใหญ่ที่สูงลิ่วเหนือลานกว้าง... และที่นั่นเอง เธอได้สบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่จ้องมองลงมาอย่างมีเลศนัย
เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่รอยยิ้มนิ่งๆ ที่ดูอ่านยากตามสไตล์ของเธอออกมา
+
(เค้าแวะมาปักๆไว้! ขอลายเซ็นฮิเมมิซาง🥺🌸)
#MSG_nyugaku
#MSG_เปิดโรล
[ช่วงเวลาล่าลายเซ็น]
•ตามหาสภานร.ค่า แต่ใครที่ไม่ใช่ก็บวกได้นะคะ><
ฮิเมมิตั้งใจจะเดินไปที่หาดมิโอริเพราะกำลังตามหาตัวสภานักเรียน..แค่คนเดียวก็พอ เพราะในตอนนี้เขารู้สึกว่าดวงตามันปวดร้าวจนเต็มกลืนแล้ว
‘กึก’
ท่ามกลางบรรยากาศที่โอบล้อมด้วยกลิ่นอายของดอกซากุระ เสียงฝีเท้าของ [คุณ] ดังขึ้นเรียกให้เขาหันกลับไป
+
(/นั่งจ้องวาเรนติจัง)
(เอ๊ะ?! เป็นของฉัน? หมายถึงต้องดูแลเหรอ แล้วเจ้าของเดิมเขาไม่ว่าเอาเหรอคะ?!(ʘᗩʘ’)っ❤️💦)
(พยายามแล้วค่ะ แต่มันจบที่แบบนี้ตลอดเลยน่ะสิ….สึ…กิโตะ…คุ…ง)
( ยังห่างหลายก้าวจากโชมะคุงยุน่ะเซ่ 😞)
( ขึ้น choices
-กิฟฟิ้นด๋อ
-คนใต้นิ้
> บ้านของพี่อยู่ที่กาฬสินธุ์ ส่วนตัวยุพินอยู่สมุทรสาคร )
(ฮิฮิ อวดป้าจ๋าาาา >< คุณป้าจ๋ามั่ยต้องกังวลเลยฮะ!! ผมจะดูแลคาน่อนจังให้เหมือนตุ๊กตาหมีนู่มๆในกำมือ)
(เหนว่าต้องวางองค์หงิงไว้ใกล้ไอแพดล่ะค่ะ!! โอกาสหลุดเรทแทบไม่มีเลย! ไม่รู้ว่าทริคนี้จะได้ผลมั้ยนะ?! มีคนบอกมาล่ะ!)
(ในรูปเก๊กอยู่ ตัวจริงจริงๆเป็นแบบนี้น่ะสิ😞)
#MSG_Commu
「ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนนะ ฝนตกวันนี้ไม่เหงาเลย」
「 โอ๊ะ ! ต้องระวังลื่นนะ เดินตามหลังฉันมาดีๆ ล่ะ 」
✧───────────✧
█ 久遠 刹那 | คุอง เซตสึนะ
21 ปี | 178 cm. | มังไก
❄️ จิตวิญญาณฤดูหนาว | วิถีความมืด
✧───────────✧
co | role | dm = all OK! > late reply
doc: shorturl.asia/zq12X
( เก่งมากเลยเคนตะคุง! เห็นความพยายามที่จะปฏิเสธแต่สุดท้ายก็ยอมแบบนี้ นี่รางวัลของเคนตะคุง ค่าขนมยังไงล่ะ /ยื่น 5000 เยน (?) )
(แปะสกินตอนทำงานค่ะ
พบเจอได้ตามกะที่ระบุไว้ในดอคค่ะ เพื่อนร่วมงาน-ลูกค้า สามารถทักทายได้นะคะ🐶)
( ฮ่ะๆ อื้อๆ คะ? โ-ค-ซ-า-ก-ะ โ-ช /โผล่มาข้างหลังกระซิบข้างหูซ้าเลย🤲)
(คะขา เคนตะคุงเป็นเด็กดีม้ายเอ่ย ถ้าขอมือจะให้รึเปล่านะ…🥺)