#TWD2_Summer

|| ยามพระอาทิตย์ทรงกลมค่อยๆลาลับขอบทะเล แสงที่ส่องมาก่อนจะลาลับไปพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายของวันภายใต้สายตามืดหม่น ไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆในวันนี้

แต่นั่นก็เป็นสัญญาณของความสุขเล็กๆที่นานๆทีเขาจะได้รับกลับมาจากกิจกรรมสานสัมพันธ์มิตรภาพในวันนี้ และวันพรุ่งนี้เองก็อาจจะเช่นกัน..

(( มาครั้งเดียวแล้วก็โหลดต่ำต่อแล้วครับ ))

(( ครับผม ขอบคุณที่เข้ามาจอยๆกันนะครับ ✨✨ ))

[ Mini Event : Music Classroom ]
Tag Event : #TWD2_Class01

รายละเอียด : bit.ly/TWD2Class01

── ⋆⋅𝄞⋅⋆ ──
ส่งการบ้าน : bit.ly/TWD2Homework01
ตรวจสถานะ : bit.ly/TWD2ClassCheck

" ถ้าท่านไม่เข้าใจส่วนใด.. "

" ท่านสามารถถามเราได้เลยนะ "

เขาจ้องมองโอริกามิในมือของอฝ.ที่เริ่มเรียบร้อยถึงแต่ก็มีมุมที่ยับอยู่ไม่มากไม่น้อย แต่เขาก็ดูจะพอใจนิดหน่อยที่เริ่มไปถูกทาง

แม้จะยังคงมีใบหน้าที่เรียบเฉยไร้การตอบกลับหรือการแสดงสีหน้าใดๆที่เพิ่มมากขึ้น..

" ดูเหมือน ท่านจะพับกระดาษผิดด้านนะ.. "

เขามองดูการพับกระดาษของอฝ.ที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนจะบอกวิธีแก้ให้อีกฝ่ายพร้อมวางเจ้าโลมากระดาษที่พับเสร็จไปแล้วของตนไม่ใกล้ไม่ไกล

" แล้วก็ต้องคลี่กระดาษตรงนี้ออกก่อนแล้วค่อยพับนะครับ.. "

และแน่นอน เมื่อเขาเริ่มที่จะสอนอีกฝ่ายอย่างช้าๆ โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างรวมไปถึง จุดที่อฝ.น่าจะพับไม่ทัน..

(+)

(( ผมพึ่งซ่อมหลังคาบ้านไป๊ปปปปป .นอนกุมหน้ากรี๊ดร้อง ))

เขาพยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ มันก็น่ามหัศจรรย์จริงๆอย่างที่อฝ.บอกนั้นแหละที่กระดาษแผ่นแค่นี้ก็สามารถพับออกมาได้หลากหลายแบบ

" ถ้าสนใจ.. "

เขาเลื่อนกระดาษแผ่นหลากสีสันมาให้อฝ. เป็นการเชื้อเชิญให้ร่วมกิจกรรมเล็กๆน้อยๆในห้แงสมุดแห่งนี้

" เราสอนให้ได้นะ.. "

เขานึกถึงภาพโอริกามิที่เป็นรูปโลมาอยู่หลากหลายในหัว ทั้งแบบที่เอาไว้ติดสมุดภาพและตั้งโชว์เป็นเวิร์คช็อปเล็กๆสำหรับตกแต่ง

" ไม่น่ะ..แล้วก็ สวัสดีครับ "

เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าตามเสียงทักทายพลางส่ายหน้าปฎิเสธและก้มหน้าสวัสดีแม้จะมีตกใจเล็กน้อยก็ตาม..

ก่อนที่เสียงไม่เบาไม่ดังจะกล่าวขึ้นอีกครั้ง แม้จะลังเลที่จะตอบอยู่เล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะตอบประโยคที่เข้าใจได้ง่าย

" งานอดิเรก.. "

เขาเงียบไปและยื่นเจ้ากระดาษปลาวาฬในมือให้อฝ.ดูและตามมาด้วยสัตว์ตัวอื่นๆ

" เรียกว่า...โอริกะมิ น่ะครับ.. "

(( โฮก-- งานน่ารักมากเลย😭😭 ขอบคุณที่มาจอยกันนะคะ✨ ))

“ ระหว่างร่างกายกับคำพูด เธอคิดว่าอย่างไหนซื่อสัตย์กว่ากันล่ะ ? “

Hillarias Hielle | Diasomnia Y.3

Co - op / role / talk ok —> DM

👑

Cms. Kujo Joearn

[ GargoyleStoneInTheGarden001 ]

มันคือ..โชคดีอย่างงั้นหรอ? เราไม่แน่ใจเท่าไหร่ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็อาจจะเป็นแบบนั้น

ขอบคุณที่ทำให้เราเข้าใจได้มากขึ้นนะ..

[ GargoyleStoneInTheGarden001 ]

ภูติตัวน้อยอย่างงั้นหรือ...ก็อาจจะเป็นไปได้เพราะตัวเราก็ไม่เห็นรอยเท้าเลย...หรือผงพิกซี่เลย..

ว่าแต่เมืองหนาวเย็นเช่นนี้ มีภูติด้วยสินะ ขอบคุณท่านมากสำหรับคำตอบ เราคงต้องศึกษาอีกเยอะเลยล่ะ..

#TWDMagicame

พอกลับมาบ้านพักก็เห็นว่าลืมปิดหน้าต่างห้องเอาไว้.. พอสังเกตและตรวจสอบดีๆก็พบว่า.. มีกองลูกสนกับลูกไม้โอ๊คอัดเต็มโต๊ะที่มักจะอ่านหนังสืออยู่ประจำเลย

นี่นับเป็นการละเล่นของสิ่งมีชีวิตแบบไร้กายหยาบรึเปล่านะ..ที่เขาว่าต่างแดนมักมีสิ่งเหนือธรรมชาติแปลกว่าเป็นเรื่องจริงสินะ...

(+)

" ว่าแต่...หน้าตาเจ้าคุ้นๆนะ.. "

เขาว่าลอยๆก่อนจะปล่อยมันไปโดยยื่นมือไปรับลูกสนที่มันถืออยู่ด้วยความสงสาร.. ทันทีที่เขารับลูกสนมาไว้ในมือ เจ้ากระรอกจิ๋วก็ปีนต้นไม้หนีไปทันที

" ....ขอบคุณสำหรับลูกสนนะ เราจะเก็บมันไว้อย่างดีเลย "

เขามองเจ้ากระรอกสุดสายตาก่อนจะหันกลับมาดูผลประกอบการในการแต่งหน้าก้อนหิมะของตน

เป็นการเสร็จสิ้นกิจกรรมที่สองของวันนี้..

#TWD2_Harveston

ระหว่างที่เขากำลังหาของสำหรับทำหน้าให้เจ้าก้อนหิมะฟูๆของเขาอยู่นั้น.

' จิ๊ดๆ- '

เสียงร้องเหมือนมาจากสิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋วร้องดังมาจากด้านหลังของเขา ทำให้เขาต้องหันไปมองก่อนจะพบเข้ากับ กระรอกหิมะ ที่กำลังยื่นลูกสนให้เขา

เขาสงสัยเล็กน้อยแต่ไม่ได้รับมาก่อนจะย่อตัวลงมองเจ้าตัวน้อยที่ยังคงมองเขาและมือที่ยืดลูกสนมาให้เขาแบบสุดแขนจิ๋วๆนั้น..

ช่างน่า เอ็นดู จริงๆ..

#TWD2_Harveston

☃️ โรลเปิด | ช่วงเย็นก่อนงานเทศกาล ✨

ไอแซคใช้เวลาช่วงเย็นทั้งหมดไปกับการช่วยชาวบ้านเติมหน้าเจ้าตุ๊กตาหิมะ หลังจากบรรดาสรรพสัตว์พากันขโมยของตกแต่งไปจนหน้าโล้นเกลี้ยง

แม้จะพยายามตกแต่งอย่างสุดฝีมือแล้ว ตุ๊กตาหิมะเหล่านั้นกลับดูเอียงไปเอียงมาน่าสงสารกว่าเคย เมื่อเขาไม่เคยปั้นเจ้าพวกนี้มาก่อน พลางหันหาความช่วยเหลืออยู่เรื่อยๆ 💦

#TWD2_Harveston

Side Story | ทั้งวันนี้ของเขาทำอะไรกันนะ !?

เขาได้ใช้เวลาทั้งวันไปกับการสำรวจต้นสนที่นานๆครั้งจะได้เห็นตามทางเดินแถวๆหมู่บ้าน

ในระหว่างที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว !? ลูกสนขนาดไม่ใหญ่จากต้นไม้บนสุดก็ร่วงลงตกเข้าเต็มหน้าของเขาก่อนที่เขาจะล้มหน้าฟุบลงหิมะนุ่มๆอย่างเต็มที่

.
.
.

และจากนั้นเขาก็ได้ชาวบ้านใจดีอุ้มพากลับบ้านพักไป.. อาเมน..

#TWD2_Harveston

สายตาของเขาที่ดูเหมือนคนพึ่งตื่นมองไปยังทางคุณก่อนที่จะเอ่ยอะไรออกมาเบาๆ

" หิมะ..สนุกไหม... "

" เล่น...ระวัง..ด้วย...อย่ากินเข้าไปล่ะ.. "

และจากนั้นเขาก็เดินเตาะแตะไปด้านอื่นเพื่อสำรวจทิศทางใต้หิมะและต้นสนไกลๆโดยไม่หันกลับมาทางคุณอีกเลย

จบช่วงทักทายยามบ่าย

📌- #TWD2Commu

"อรุณสวัสดิ์ครับ...ได้เวลาตื่นแล้วนะ"

“รู้ไหม. . .ผมไม่ชอบคำพูดลอย ๆ นะครับ”

-----------------------------

❄️ Mikhail Belomorozov | มิคาอิล เบโลโมรอซอฟ 🐻‍❄️
Vice Housewarden | Sanvanaclaw
Y.2-A | NRC2-A03 l ชมรมมาจิฟต์

❄️ DOC. : shorturl.asia/Sg832
co / role → DM. 24/7

(( อึ้ง--🗿))

เขาวางกระดาษลงก่อนจะจับปลายคางของตนเอง พลางนึกถึงขนาดกระดาษพับ ขนาดที่เล็กที่สุดที่เขาทำแต่ไม่ลำบากในการพับมากไป ก็คง เป็น 4×4 ซม. ไม่ก็ 5..

" อยากได้..เล็กๆ ? "

เขามองกระดาษพับสีบนโต๊ะ ที่เดาแบบก่ะๆไว้ก็น่าจะอยู่ที่ 6 ซม.

" ยังไม่มีน่ะ..แล้วก็.. "

" เล็กไป..จะขาดง่าย.. "

เขาส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบสุดท้าย ไม่ได้ตั้งใจที่จะลบความคิดของอฝ.แม้แต่น้อย

" อืม.. "

เขามองตามอฝ. และเข้าใจบางอย่างเพียงเล็กน้อยจากบทสนทนาเมื่อครู่

ดูเหมือนส่วนใหญ่มักจะนับกระดาษรูปหงส์กับนกเป็นอันเดียวกันสินะ...

" ชนิด กระดาษ..มีแค่ชนิดนี้... "

" มันหาง่ายแล้ว และไม่ยุ่งยากนัก.. "

ว่าจบเขาหยิบกระดาษสีแผ่นใหม่มา ซึ่งมันเป็นกระดาษปอนด์หาได้ง่ายตามที่เขานั้นบอกจริงๆ

" จริงๆ..เราจะใช้กระดาษชนิดไหนพับก็ได้.. "

" อยู่ที่ขนาดน่ะ.. "

(( ผมโดนทำร้ายจิตใจ😢 ))

(( นั้นสิ ใครมันเป็นคนทำ😠 ))

#TWD2_ไนท์เรเวนวัยนมผง

" ถึง ท่านแม่ที่อยู่ ณ เบื้องบน หวังว่าท่านจะอวยพรแด่เราตลอดปีต่อจากนี้ ทุกช่วงเวลาในวันเกิดของเรา ! "

.
.
.

" แด่...พรของแม่มดแห่งหุบเขาหนาม.....เราไม่อาจทราบว่าเรานั้น..ทำสิ่งใดที่ผิดไป....ได้โปรดทรงอภัยแด่บาปที่เราก่อ...เราไม่ได้ต้องการ..ที่จะ... -ตัดข้อความ- เพื่อแลกกับชีวิตของเรา... "

ได้ลองอยู่กับตัวเอง ในสถานที่สงบๆ ได้มองเห็นสังคมที่มักปรับเปลี่ยนไปทุกๆช่วงเวลาของชีวิต แม้จะเหงาบ้างก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่เขายังหายใจและมีชีวิตอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างล้วนมีค่าสำหรับเขาทั้งสิ้น

โปรดจงภาคภูมิใจที่ตนเองนั้นได้เกิดมา โปรดจงเปิดวิสัยทัศน์แล้วเงยหน้ามองไปยังโลกเบื้องหน้าที่แสนกว้างไกล

" เพราะ...เราน่ะ...ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วยังไงล่ะ "

จบเสียง ประตูห้องหนังสือก็ปิดลง

พอพูดถึงแบบนี้แล้ว..ก็น่าคิดเช่นกันนะ ว่าโชคชะตาแต่ละคนมันไม่เท่ากัน..ในใจลึกๆเขาเองก็ไม่ได้อิจฉาใครที่มีวาสนามากกว่าเขาหรอก ก็เขาเลือกเกิดไม่ได้นี่น่า..

และพอลืมตาก็พบว่าเขาเกือบชนเข้ากับประตูอีกแล้ว..ควรจะเผลาๆนิสัยชอบเดินหลับตาเหม่อสักทีนะ

แต่ถึงตอนนี้ก็ควรโยนความคิดแบบนั้นออกไป อย่างน้อยก็ให้เป็นทุกวันเหมือนตอนนี้ มีความสุขกับตนเอง ได้ใช้ชีวิตทำในสิ่งที่ชอบแค่นั้น

(+)

อาจจะมีบ้างที่ถูกทิ้งไว้ในห่างจากผู้คน สังคม จนเหลือ เพียงตัวคนเดียว ไร้ผู้พูดคุยจนบางครั้ง เขาก็ลืมภาษาพูดของตนเอง แน่นอน สำหรับเขามันน่าตลกและขบขัน

ตั้งแต่เล็กสิ่งที่เขาคุยด้วย ก็มีแค่หนังสือที่เกี่ยวกับชีวิต 1 ชีวิตล้วนมีค่า นั้นคือ ประโยค ที่หน้าหนังสือสุดท้ายที่หลงเหลือจากมารดาของเขาบอกเอาไว้

ทุกชีวิตที่ใช้เวลาในการเติบโตมักมีค่าของมันและยอมมีราคาที่ต้องจ่าย และนั้น ก็นับเป็นชะตา

(+)

แต่เมื่อได้แตะลงเบาๆที่ผิวเนื้อ กับรู้สึกแสบร้อนราวกับเข็มที่แทงลงลึกบาดเข้ากะโหลกส่วนใบหน้า

" ....เรา..ทุกวันนี้ เราก็ยังไม่เข้าใจ..ว่าท่าน ทำแบบนี้ลงไปทำไมกัน... "

เขาปล่อยมือลงก่อนจะละสายตาจากกระจก พลางหลับตาเพื่อลบลืมทั้งก้าวเดินตามเส้นทางมืดมนที่มีแสงไฟจากคบเพลิงที่กำลังมอดไหม้

เหมือนเส้นทางชีวิตที่เดินต่อไปเรื่อยๆจนกว่าไฟจะมอดลงหรือไม่ก็ถูกใครสักคนดับไป

(+)

หากเป็นหนังสือที่เคยอ่านแล้วก็เหมือนกับได้ทำความรู้จักกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง หรือหากเป็นหนังสือที่ชอบก็เทียบได้กับเพื่อนรักที่นานๆก็จะมาหาสักครั้ง

ระหว่างทางเดินที่ค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อย เงาสะท้อนจากกระจกทางเดินส่องมาที่เงาของเขาสะท้อนถึงผิวหน้าที่เคยถูกไหม้เกรียม จนเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ จนยากที่จะปกปิด

เขาหยุดดูก่อนจะลูบสัมผัสใบหน้าครึ่งซีกของตนเอง.. ไร้ซึ่งสัมผัสอบอุ่น

(+)