"ถ้าคุณยอมให้ผมถอดตะกร้าสานนั่นได้ตามใจชอบ ผมก็จะให้คุณเห็นอนัตตาในนี้เหมือนกัน"

เห็นทีว่าพระบุตรที่นิ้วมือนั้นบ่งตำแหน่งจะไม่ใช่ตัวตนอันสูงส่งในคติคริสต์แต่อย่างใด

".. 'เพราะอาตมันนั้นเป็นมหาสมุทรอันไพศาลเกินมาตรวัด
เพราะวิญญาณล้วนดำเนินไปตามมรรคาทั้งปวง
วิญญาณนั้นไม่ย่างก้าวเป็นเส้นตรง ทั้งไม่เติบโตขึ้นอย่างต้นกก
วิญญาณแบ่งบานออกจากตน คล้ายดอกบัวอันมีกลีบนับไม่ถ้วน' (ยิบราน, 63)"

มือข้างขวายกขึ้น แตะนิ้วชี้และนิ้วโป้งที่กึ่งกลางอกคล้ายว่ากำลังทำสำคัญมหากางเขนถึง 'พระบุตร' แล้วจึงลากลงเป็นเส้นตรง เหมือนใบมีดที่กรีดให้ผิวปริ
+

คำที่ไม่ถูกสะกดเป็นคำ ยาเซนไม่รับรู้—กระทั่งจะรับรู้ว่ามีคำที่ไม่ถูกกล่าวออกมาหรือไม่ ก็คงอยู่เหนือผัสสะของเขาเช่นกัน

"ฉันไม่ห้ามหรอก เกรงก็แต่ว่าเธอจะเสียเวลาไปเปล่าๆ"

เขาตอบ กลั้วหัวเราะ สายตาพาดผ่านใบหน้าคู่สนทนาแค่ครูสั้นๆ ระหว่างที่สะกดคำตอบ แล้วจึงหันไปมองทางข้างหน้าอย่างเดิม เป็นก้าวช้าๆ มั่นคง

"อะไรที่เธอมีอย่างจำกัด ก็ใช้มันกับเรื่องที่จะมีประโยชน์งอกเงยออกมาหน่อยเถอะ"

"อืม—.. ถ้าให้เลือกว่าใส่นม หรือไม่ใส่นม คงเลือกแบบใส่นมละมังครับ? แต่ถึงจะว่าอย่างนั้น ผมก็ดื่มแล้วแต่อารมณ์ละนะ จะใส่น้ำส้มแทนผมก็ไม่เกี่ยง"

เขายิ้มแย้ม มองขวดที่ลอยอยู่ในอากาศอย่างสนใจ "อยากเป็นคนเท่ๆ ที่ดื่มแค่กาแฟดำเหมือนกันครับ แต่นั่นคงอยู่ไกลจากผมมากเชียวละ"

"โธ่ ผมไม่ใช่คนประเภทที่จะเห็นว่าใครเสียโฉมแค่เพราะรอยฉีกนิดๆ หน่อยๆ บนหน้าหรอกครับ" เขายกมือขึ้นลูบพื้นที่บริเวณคางไปพลางระหว่างรอ เรียบกริบ—ถ้าจะให้เนียนกว่านี้ก็คงเป็นพวกรูปปั้นไร้รูขุมขนนั่นแล้ว

"ถูกต้องแล้วครับ ขาดกาแฟไม่ได้เชียวละ ผมน่ะ" สายตาย้ายจากกระจกของร้านกลับไปยังคุณเจ้าของร้านที่กลับมาพร้อมขวดปริศนา มือลดลงเล็กน้อย แต่ไม่ไกลจากพื้นที่ของใบหน้ามากนัก
+

ส่วนเจ้าของร้านทางพฤตินัยอุทานสั้นๆ เป็นคำว่า 'จริงสิ' แล้วหันไปสนใจตู้แช่นม

"ช่วงนี้ผมไม่ได้เดินทางออกไปนอกเมืองเลย ชักจะคิดถึงข้าวกล่องรถไฟแล้วละ"

เจ้าเด็กตัวขาวถูกปล่อยลงให้ยืนบนพื้น เป็นอันว่ามือของยาเซนว่างพอให้จับสื่อเวทที่เหน็บไว้แถวเอว เขาตวัดมันไวๆ แล้วกล่องเก็บความเย็นก็วิ่งข้ามร้านไปยังห้องข้างหลัง

".. ไม่สิ วันหยุดของร้านเธออย่างนี้ ผมไม่ควรคุยเรื่องงานสินะ?"

"อย่างนั้นเอง.." คนที่อยู่ในฐานะ 'คุณลุง' หันมองไปทางคนที่มีฐานะ 'แม่' ของเด็กชายคู่หนึ่ง อีกฝ่ายพยักหน้า เหมือนทั้งสองจะรับทราบความสำคัญของเรื่องนี้แล้ว

".. ขอบคุณนะ เทรุโอะคุง ที่มิตสึรุบังเอิญเจอเธอวันนี้คงเป็นโชคดีแล้ว เข้ามานั่งพักก่อนสิ"

ยาเซนพยักเพยิดเข้ามาในตัวร้าน บริเวณนั่งพักของลูกค้าร้านยังสะอาดเป็นเงาวับเหมือนเพิ่งถูกทำความสะอาดไป
+

"....."

"ฮึก.. ฉัน.. ไม่ได้เป็นเกย์ ฮื่อๆ เป็นก็ได้"

/ร้องไห้
/แพ้เสียงในหัว

(/นักเรียนปริศนาเดินมาได้ยิน /เห้ยจารย์เขาว่าแบบนั้นอะแกๆ /เห้ยจริงป่าว)

บทบาททั้งหมดถูกหยิบมาวางให้รับชม แต่นักแสดงไม่เดินออกมาไกลกว่าห้องแต่งตัว น้ำเสียงรื่นหูของเขาฟังผิวเผินเหมือนโฆษกหน้าโรงละคร

"ใช่ ทุกอย่างอาจเป็นอนัตตาตามคติพุทธ ไม่มีผมที่ถาวร ไม่มีคุณที่ถาวร.. แล้วอะไรกันล่ะ ที่ทำให้ผมใช้ทรงผมอย่างเดิม อะไรที่ทำให้คุณยังสวมตะกร้าสานอยู่"

ยาเซนเอนตัวพิงกรอบประตูของห้องชมรม มีเสียงนักเรียนแว่วออกมาจากด้านใน แขนสองข้างขัดกอดอกหลวมๆ
+

ริมฝีปากขยับเปิดออกเล็กน้อย มีเสียงเดาะลิ้นแว่วมา เหมือนเสียงไม้เฮียวชิกิกระทบกันก่อนเริ่มละคร

".. เป็นชาวบัลแกเรียนพลัดถิ่น อดีตนักศึกษาต่างชาติที่มาเรียนปรัชญาและศาสนาด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ.. พ่อบุญธรรม นักธุรกิจ อาจารย์ที่ปลอมลายเซ็นของเพื่อนร่วมงาน อดีตนักกีฬาขี่ม้า.."

"ผมที่กำลังรอคำตอบคุณอยู่น่ะรึ เป็นหลายอย่างเชียวละ แล้วนี่ใช่คำตอบที่คุณต้องการหรือเปล่า อาจารย์เรย์เก็น?"
+

เห็นคุณลูกค้ารับของไปแต่โดยดีแล้ว คุณเจ้าของร้านก็ยิ้มจนตาปิด หน้าดุๆ ของเสือดูอ่อนโยนขึ้นหลายเท่า

"เป็นทางนี้สิคะที่ต้องขอบคุณ" ว่าแล้วก็ค้อมศีรษะตอบเล็กๆ ส่วนเจ้าเด็กน่ะเหรอ ก็โค้งแข็งขัน พูดอยู่ข้างๆ เสียงดังฟังชัดว่า 'ขอบคุณฮะ!'

"ร้านเปิดตั้งแต่สิบโมงถึงหนึ่งทุ่ม ปิดวันอาทิตย์และจันทร์ ถ้าต้องการผลิตภัณฑ์นม ชา หรือกาแฟ ก็เชิญแวะมาอีกนะคะ ในเวลาทำการจะมีของเยอะกว่านี้มากเชียวค่ะ"

(ต้องเป็นอ.อุตะฮิเมะแน่นอนครับ หรือไม่ก็อ.โชจิ เป็นอาจารย์วิชาปรุงยานี่เนอะ 🙂‍↕️)

(เห็นบ่อยๆมันจะชินไปเองนะครับ)

(เราก็เห็นหน้ากันอยู่ทุกวันแท้ๆนะครับอาจารย์ 😔 แค่มีผมที่ไม่ใช่ผมเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยเอง)

#MSG_bunkatsu | #MSG_โรลเปิด

ระหว่างที่อธิบายวิธีการเข้าร่วมกิจกรรมโปรโมตชมรมเขาก็แสดงวิธีการเข้าร่วมไปด้วยว่าทำอย่างไร

“ หยิบกระดาษที่ม้วนข้างในกล่องกระดาษ เมื่อเปิดออกก็จะรู้ว่าเราได้ยาแบบไหน ” ล้วงมือตัวเองลงไปในกล่องเพื่อหยิบกระดาษที่เขียนยากำกับไว้ เมื่อรู้สึกว่าหยิบได้แล้วจึงยกขึ้นมา

จะได้อะไรนะ… เขาคิดในใจ

พอคลี่กระดาษก็พบข้อความที่เขียนว่า‘ยาเปลี่ยนเพศ’

…

(จะรีแอคสั้นๆก็ได้ครับ)

หมู่มวลดอกไม้พฤกษาเปล่งประกายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มและใบหน้าของอาจารย์หนุ่มผมยาวซึ่งหันมาสบตาพบกับคุณหลังจากได้สุ่มทดลองบางอย่างจากชมรมยา

อ่า อะไรกัน อยู่ๆโลกก็สดใสร่าเริงขึ้นมา

" ไม่เคยทานยาแล้วรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลยครับ .. "

(+รีแอคสั้นๆได้)

เมื่อกินยาเม็ดสีรุ้งที่ดูไม่น่าไว้ใจนั่นเข้าไป…จู่ๆเครื่องแบบฤดูร้อนที่ใส่อยู่ก็ใหญ่ขึ้นจนรู้สึกได้แถมระดับสายตาก็ยังต่ำลงอีก

…

นี่เราตัวหดลงเหรอ!?(ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัว)

#MSG_bunkatsu #MSG_Potion

ในเมื่อเป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิ— คนในชมรมที่ปรุงยาสำหรับกิจกรรมนี้ คิโยริจึงคิดว่าสมควรที่จะลองสุ่มด้วยเพื่อความสนุกสนานครื้นเครง(?)

“โอ้ ได้เป็นยาเม็ดรูปหัวใจด้วยเน้อ…“

ทานเข้าไปไม่ทันนานเท่าไหร่ก็รู้สึกเหมือนจะสงบนิ่งกว่าเดิม แม้แต่น้ำเสียงกับคำพูดก็เคร่งขรึมขึ้น

”โฮ่– ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลยเน้อ ยาอันนี้“

หมายเหตุ: ยังไม่เห็นหน้าตัวเอง

(+สั้นๆได้นะคะ💪)

#msg_bunkatsu
แวะไปเป็นหนูลองยาชมรมปรุงยากับน้องสาว @msg-azuki.bsky.social

ทรอม่า 30 นาที สำนึกรักเต่าทะเลต่อไปอีกหนึ่งวัน

(พ่อมาแล้วไอ้หนุ่ม)

"อ้า— คุณฟุรุคาวะ มาดูชมรมหรือครับ?"

เจ้ากรรมนายเว—อาจารย์ประจำชมรมนั่นเอง เห็นเด็กในห้องตัวเองแวะมาจะไม่ทักได้ยังไงกันล่ะ

"ว่ายังไงบ้างครับ ได้คิดเรื่องสมัครเข้าชมรมค้นคว้าปรุงยาหรือยัง?"

(ระบบกู้บ้านคืน เซ็ตที่ 2
ขอบคุณทุกท่านอีกครั้งค่ะ 🍀)

(555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555!!!!!!)

#MSG_Bunkatsu #MSG_Kitakubu
ในสถานที่ที่เหล่านักเรียนไม่สามารถกลับบ้านตัวเองได้ ก็คงจะมีแต่หอพักหลังโรงเรียนเท่านั้นที่รอคอยให้พวกเขาได้กลับไป

เพื่อทดแทนความรู้สึกของการกลับบ้าน จึงเป็นเหตุให้ชมรมกลับหอนี้ก่อตั้งขึ้น!! นอกจากนั้นแล้วพวกเรายังบันทึกความทรงจำหลังรั้วโรงเรียน ไม่ให้เลือนหายไปตามกาลเวลาอีกด้วย

ถ้าสนใจล่ะก็ มาพบกันที่ห้องชมรมสิ!

ดอค : shorturl.at/p8yt5

#MSG_bunkatsu | #MSG_วารสารและเสียงตามสาย

📢 ♫⋆｡♪ ₊˚♬ ﾟ. ၊||၊|။||||။၊|။ ♫⋆｡♪ ₊˚♬ ﾟ.!!!!

เสียงเมโลดี้ประจำประกาศตามสายดังขึ้นทั่วโรงเรียนก่อนเสียงนุ่มคุ้นหูประชาชนในมัธยมปลายมาโฮชิกิจะดังตามมา

📢 *กระแอม*

📢 "สวัสดีครับปวงชนชาวมาโฮชิกิทุกท่าน ขณะนี้ชมรมวารสารและเสียงตามสายเปิดให้บริการแล้ว"

+

(โอ๋ย55555555555555666665555555555555 😭😭😭😭😭😭😭 ให้ตายซี่ ผมในสายตาเทรุโอะคุงมันน่าหยุมเป็นบ้า /เบ่งกล้ามอกให้ดู ทุกอย่างมันน่ารักไปหมดเลย ขอบคุณครับ ผมจะกินหลานแมวนํ้—ข้าวให้เกลี้ยงทุกเม็ด 🦭)

อาจารย์ยาเซนและเทรุโอะไซส์จิบิ พร้อมข้าวกล่องที่ปริมาณข้าวสูงเท่าอาจารย์ยาเซน

(คิดว่ากล้ามแขนใหญ่ขึ้นนิดหน่อยครับ–)

(ขอบคุณที่มาร่วมกิจกรรมนะครับ หวังว่าอ.ยาเซนจะชอบข้าวกล่องหน้าแมวน้ำตัวน้อย(?)นะครับ!)

[แวะมาหย่อนการเติบโตของน้อง
รูปเต็มเมนชันถัดไป]

"—คุณลุงบอกว่าถ้าพาไปที่หอพักทุกวันจะรบกวนคนอื่น เลยฝากไว้ที่ร้านฮะ แต่บางทีก็พาไปโรงเรียนด้วยนะ!"

ปุยนุ่น? นั่นอาจเป็นการดูหมิ่นขนเกินไป นี่มันสัมผัสของก้อนเมฆในฝันตอนสามขวบชัดๆ

"อื้อ— น่ารักมากเลยฮะ ชื่อไดอาน่าฮะ" ส่วนเจ้าของขนขาวฟูนุ่มดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านอันใดเลย ยังส่งเสียงเจื้อยแจ้วเล่าลอร์(?)ของน้องหมาต่อไป

"สูง แล้วก็ผอมด้วย อย่างกับนางแบบเลย! แต่ลูกค้าที่ร้านชอบแซวว่าไดอาน่าหน้ายาวฮะ"

แต่เรื่องลอร์น้องหมาอาจไม่สำคัญเท่าสิ่งที่อยู่ใต้มือของจูริ ขนขาวละเอียดนุ่มในทุกสัมผัส จะลูบไปซ้ายหรือขวาก็ให้ความรู้สึกยิ่งกว่าปุยนุ่น
+