( กรี๊ดดดดดดดดดดดกฟหกเ้ฟเฟหส .แทะเสาบ้าน .กระชากเสื้อ )

#OMTKss2_ทัศนศึกษา
#OMTKss2_Roleplay
[ โรลเปิด | ~ 20.00 | คืนที่ 2 ณ ออนเซ็นฝั่งชาย ]

“ แช่ออนเซ็นมันรู้สึกดีแบบนี้เองสินะ ”

ร่างกายที่โหยหาความผ่อนคลาย ไคโตะถือโอกาสไปแช่นํ้าออนเซ็นของโรงแรมในยามกลางคืน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยได้แช่และรู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้ กล้ามเนื้อเหมือนได้พักถูกบําบัดโดยนํ้าอุ่นๆของบ่อหลังจากหักโหมในวันนั้น

( แวะมาบวกกัน สั้นๆก็ได้ครับ! )

ริวซากิหัวเราะไล่หลังร่างที่เดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว เขาคว้าผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบเอวสอบของตัวเองแบบลวกๆ ก่อนจะก้าวเดินตามไปติดๆ

“ ..ให้ตายเถอะ ”
’ ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ ’

( ตัดจบแล้วค้าบ มุมุ )

” งั้นเหรอ? “

เขาไม่ฟังคำทัดทาน แต่กลับขยับเข้าไปประชิดตัวมากขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของอีกคนอย่างถือวิสาสะ

“ มาเถอะ เดี๋ยวจะป่วยเอา.. แต่ถ้าไม่เลิกโวยวายจะอุ้มไปแล้วนะ ”

#OMTKSS2_ทัศนศึกษา #เปิดโรล

20:00|ออนเซ็นฝั่งหญิง|โรลเปิด

ในสถานที่ที่สงบไอร้อนจากบ่อออนเซ็นนั้นทำให้จิตใจรู้สึกสงบราวกับได้พักผ่อนจากการสถานการณ์ก่อนหน้า สายตาคุณเหลือบไปสบสายตากับหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังแช่น้ำด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“ อยากมานั่งแช่ด้วยกันไหมจ๊ะ คุณY/N “

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เปียกปอนเผยให้เห็นความสูงโปร่งที่เพิ่งฟื้นตัว

“ ขึ้นกันเถอะ ก่อนที่นายจะน็อคน้ำร้อนตายไปซะก่อน มานี่สิ เดี๋ยวฉันช่วยพยุงเอง “

เขาขยับเข้าไปใกล้พลางยื่นแขนข้างที่เพิ่งหายดีให้อีกฝ่ายยึดไว้

ริวซากิหัวเราะร่าออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดเหมือนแมวพองขนใส่

“ โอเคๆ ไม่ทำแล้วๆ ”

เขาชูมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้พลางพยายามกลั้นยิ้ม ก่อนจะสังเกตเห็นว่าอาการหน้าแดงและลมหายใจที่ดูถี่กระชั้นของอีกฝ่ายเริ่มจะไม่ใช่แค่เรื่องเขินอายธรรมดาเสียแล้ว ริวซากิจึงปรับเปลี่ยนท่าทีให้ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ แต่ดูท่าทางนายจะแช่นานเกินไปจริงๆ แล้วนะยูรันจัง ”

+

ริวซากิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่ยกขึ้นมาคว้าข้อมือเขาไว้ แม้ปากของยูรันจะบ่นอุบว่าโตแล้ว แต่ปฏิกิริยาที่พยายามเบือนหน้าหนีและหูที่แดงนั่นกลับดูไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังขัดเขินสักนิด

เขาพลิกข้อมือกลับเบาๆ เพื่อให้ปลายนิ้วเกลี่ยไปตามไรผมที่เปียกชื้นบริเวณขมับของอีกฝ่ายแทน

“ โตแล้ว? แต่ก็ยังยอมให้ลูบอยู่ไม่ใช่หรือไง? ”

แรงกดหนักๆ บนหัวสลับกับการโยกไปมาเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจแบบทีเล่นทีจริงตามความเคยชินสมัยก่อน โดยลืมไปเสียสนิทว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เด็กน้อยในวันวานอีกต่อไปแล้ว

ริวซากิหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีไม่สบายใจของยูรันยามเอ่ยถึง"เรย์"แม้ใจหนึ่งจะอยากซักไซ้ต่อ แต่พอเห็นอีกฝ่ายพยายามเค้น เขาก็เลือกที่จะพับเก็บความสงสัยนั้นไปก่อน

" ช่างมันเถอะ จะนานแค่ไหนก็ไม่สำคัญหรอก แต่ว่าตอนนี้น่ะ ฉันกลับมาอยู่ตรงนี้แล้วนะ "

เขาเอ่ยตัดบทเสียงนุ่ม พลางขยับกายเข้าไปใกล้แล้วถือวิสาสะเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมที่มวยไว้ของยูรันจนมันเริ่มรุ่ยลงมาอย่างไม่ระวังตัวนัก

+

“ สงสัยฉันจะทิ้งช่วงไปนานเกินไปหน่อย นายดูแข็งแรงมากกว่าแต่ก่อนก็โอเคแล้วล่ะ “

ริวซากิกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นหูหลุดออกมา ความรู้สึกหน่วงแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในอกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขาแสร้งทำเป็นยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนอาการจุกจิกในใจ

“ เรย์งั้นเหรอ? ดูเหมือนจะมีคนเห็นความเปลี่ยนแปลงของนายก่อนฉันเยอะเลยนะ ”

เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สายตาคู่คมจ้องมองใบหน้าที่ติดจะซื่อตรงของยูรันครู่หนึ่ง

+

" ก็แค่สงสัยว่าเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่เคยวิ่งตามหลังฉันคนนั้นหายไปไหนแล้ว ดูเหมือนเวลาจะทำให้นายเปลี่ยนไปมากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ "

ริวซากิกระพริบตาถี่ๆ เรียกสติที่หลุดลอยไปกลับมา ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่น เขาแสร้งทำเป็นยกน้ำขึ้นลูบหน้าเพื่อปกปิดความประหลาดใจ

" เปล่า... ไม่มีอะไร แค่ตกใจนิดหน่อย "

เขาพ่นลมหายใจออกมา พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิทตามเดิม พลางเอนหลังพิงโขดหินในท่าที่ผ่อนคลายที่สุด

+

เขาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี แต่แล้วสายตาที่เคยมองอย่างล้อเลียนกลับต้องชะงักค้าง เมื่อยูรันขยับตัวนั่งตัวตรงจนม่านน้ำที่ปกคลุมร่างกายเลือนหายไป เผยให้เห็นลายเส้นกล้ามเนื้อที่ชัดเจน

ริวซากิถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพในหัวที่เคยจำได้ว่ายูรันตอนเด็กๆ ดูนุ่มนิ่มบอบบางเหมือนสาวน้อยตัวเล็กๆ ถูกลบหายไปฉับพลันด้วยภาพลักษณ์ของชายชาตรีตรงหน้า

“ … ”
ห้ะ..

สายตายังคงจับจ้องด้วยความทึ่ง

ริวซากิหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหย่อนกายลงนั่งในระดับที่น้ำท่วมถึงช่วงอก เขาค่อยๆ ขยับแขนข้างที่เคยได้รับบาดเจ็บ วนในน้ำร้อนเพื่อบริหารเบาๆ ความอุ่นซ่านช่วยลดความรู้สึกหนึบที่ข้อต่อได้ดีกว่าที่คิด ส่วนขาที่เคยระบมตอนนี้ก็แทบไม่หลงเหลือความเจ็บปวดแล้ว

“ ก็นะ... เรียกจนติดปากไปแล้วนี่นา ”

+

เขากวาดสายตาผ่านม่านหมอกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับร่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ตรงมุมโขดหิน ร่างที่ดูเหมือนกำลังจะละลายไปกับน้ำร้อนแล้วจริงๆ

” เฮ้... ยูรันจัง? ยังไหวอยู่หรือเปล่า? “

ริวซากิเอ่ยทักท้วงด้วยน้ำเสียงกึ่งขันกึ่งเป็นห่วง พลางขยับเข้าไปใกล้พิกัดของอีกฝ่ายมากขึ้น

ท่ามกลางหมอกไอน้ำที่สลัวลาง ร่างสูงของ ริวซากิ ค่อยๆ ก้าวลงมาในบ่ออย่างระมัดระวัง เขาเพิ่งจะได้รับอนุญาตให้กลับมาใช้ชีวิตปกติได้หลังจากต้องทนหงุดหงิดกับอาการเอ็นยึดและฉีกขาดมาพักใหญ่

เขาขยับขาข้างที่เคยบาดเจ็บลงสัมผัสน้ำร้อนอย่างช้าๆ ความรู้สึกตึงเปรี๊ยะที่เคยรบกวนการเดินเริ่มทุเลาลงเมื่อเจอความร้อนช่วยคลายเส้น

+

#OMTKss2_ทัศนศึกษา

[ออนเซ็น|20:15|โรลปิด]

W. @ryuzaki-omtk.bsky.social

แม้ยามนี้ห้องอาบน้ำก็ยังคงพอครึกครื้นอยู่บ้าง อินาบะ ยูรันกลับเลือกมุมที่สงบที่สุดเท่าที่จะหาได้เพื่อหย่อนกายลงน้ำร้อนพักผ่อนหลังจากที่ผ่านมรสุมต่างๆที่ผ่านมา(เช่นตอนคาโกเมะ💀)

+

#OMTKSS2_ทัศนศึกษา #โรลปิด

[With @harigane-omtk.bsky.social ]

[สถานที่ อควาเลี่ยมมิยาจิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ]

บรรยากาศของอควาเลี่ยมที่มีเหล่าปลาหลากหลายชนิดที่กำลัง แหวกว่ายไปตามปกติแต่ในวันนี้เหมือนจะมีสาวน้อยคนหนึ่งมีเรื่องอะไรในใจพอสมควรเลย

เธอนั้นไม่แม้จะโฟกัสการบรรยายของคนนำทัวร์แม้แต่นิดเดียวเหมือนเรื่องในครั้งนั้นคงจะเรื่องพอสมควร

+

ริวซากิ เพียงแค่เบี่ยงกายหลบคมดาบที่ชักออกมาของไคโตะอย่างพริ้วไหว ปีกสีเขม่าถ่านพัดกระพือส่งร่างเขาพุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายใหม่ทันที

เขาพุ่งเข้าใส่เรียวเฮย์ด้วยแววตาสังหาร คมคาทานะในมือถูกเปลี่ยนจากการฟันเป็นการพุ่งแทงหมายปลิดชีพ

@ryohei-omtk.bsky.social

เขาสะบัดกายพุ่งเข้าหาไคโตะที่กำลังบาดเจ็บทันที ในจังหวะที่นากินาตะถูกง้างขึ้นหมายจะป้องกัน คมคาทานะของเท็นงูฟาดฟันลงมาอย่างเต็มแรง จนเสียงไม้หักดังสนั่นกึกก้องไปทั่วบริเวณ

@kaito-omtk.bsky.social

พริบตาที่ฤทธิ์ยันต์พันธนาการเสื่อมสลาย ร่างของริวซากิบิดตัวหลบหมัดของยูรันได้อย่างหวุดหวิด เขากระชากยันต์ทิ้งก่อนจะสวนการโจมตีกลับด้วยความเร็ว แต่ทว่าสัญชาตญาณที่สับสนทำให้เขาเหวี่ยงดาบพลาดเป้าจากร่างของยูรันไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

+

(วี้ยยยยยย ยยยยยย ยย)

#OMTK_คาโกเมะ

( นัตสึเมะก่อนไปรวมตี้ค่ะ บาปกรรมของพวกแอบหลับในห้องเรียน💔 )

( มีลิ้งฟิคในเมนชั่นค่ะ )

🔓Unlock

เสียงประกาศตามสายลำโพงดังไปทั่วโรงเรียนพร้อมกับเสียงของผู้อำนวยการที่ร้องหาจิตอาสาเสี่ยงบาดเจ็บช่วยกันยกสุราถังที่ถูกเก็บหมักดองไว้ที่หลังโรงอาหารจำนวน 8 ถัง ไปไว้ที่สนามกีฬาของโรงเรียนเบื้องหน้ายามาโตะ โนะ โอโรจิ เพื่อทำพิธีขั้นต่อไปในการปัดเป่า

#OMTKSS2_คาโกเมะ

(.ถือหมอนกลับบ้าน)

( เห้ออออออออออออออออออออ .นอนใต้สะพานลอย )

( เสียสามครั้งเลยเมื่อวาน .ตรายยยยย )

( .กรีดร้องในลำคอ )