“กลิ่นกาแฟ…“ มิโรคุพยักหน้า ห้อยกรรไกรสีม่วงไว้ที่ปลายนิ้ว ”อืม หาเรื่องให้ฉันเล่นแร่แปรธาตุแท้ๆ“
เจ้าของร้านเดินกลับมา ขวดแก้วสองใบลอยตาม
”คุณชอบดื่มกาแฟด้วยหรือเปล่านะ?” ขวดใบหนึ่งรินลงบนฝ่ามือ กลิ่นไม้ติดไหม้เจือจาง “ชอบแบบใส่นมหรือไม่ใส่นม?”
“นักเรียนของคุณจะเข้าใจผิดว่าอาจารย์สุดที่รักถูกใครเล่นงานมางั้นหรือ?” เสียงกลั้วหัวเราะไกลออกไปอีกครั้ง “ถ้าฉัน ‘พลาด’ คุณก็ลองบอกพวกเขาสิ ว่าคุณเผลอบอกสาวปากฉีกว่าหล่อนไม่สวย”
ช่างทำผมเดินทอดน่องไปหยุดหน้าชั้นติดผนัง เปิดบานสองข้างออกจนสุด ขวดวางเรียงราย บางขวดสีสดใส บ้างมีละอองวิบวับ บ้างมีฟองฟอดอย่างไม่น่าไว้ใจ—ไม่มีขวดไหนติดฉลาก
+
“เอาไปเถอะ” ถ้าไม่เอาไป ฉันจะรู้สึกผิดกับเจ้าบอลครึ่งซีกนี่น่ะสิ… มิโรคุไม่ได้พูด ก้าวออกมาเก็บลูกบอลรุ่งริ่งกลับไป
“เยี่ยมเลย ฉันมีแชมพูเป็นมื้อเช้า น้ำยาย้อมผมเป็นมื้อเที่ยง แล้วก็ผมปลอมเป็นมื้อค่ำ” ยิ้มหยีตาไม่เปลี่ยนสีหน้า “ถูกใจเมนูไหนก็แวะมา”
“โอ้ ขอบคุณที่ช่วย แต่ไม่เป็นไร”
ถุงผ้าถูกมือที่มองไม่เห็นหิ้วขึ้นมา ยกหูหิ้วใส่ไหล่พอดี มิโรคุยกปลายนิ้วออกจากกรรไกรที่เอว
“ไว้เจอกันนะ คุณหนวด“
#MSG_bunkatsu
#MSG_NanamiKisen
(เอาโดเกนคุงมาร่วมโปรโมทชมรมด้วยค่ะ แวะมาท้าทาย ซับน้ำตา แย่งธงกันได้เล้ย🫵✨)
#MSG_bunkatsu โปรโมทชมรม
ยินดีต้อนรับสู่ชมรมการแสดง
การแสดง–โลกแห่งเวทมนตร์ที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์ ที่แห่งนี้คือคือที่ที่ คุณ จะเป็นใครหรืออะไรก็ได้
เมื่อสวมบทบาทแล้วด่ำดิ่งลงในบทละคร คุณจะพบกับโลกใบใหม่ที่มีเพียงนักแสดงและผู้ชม
ไม่ว่าจะเป็นบทนางเอกเจ้าน้ำตา นางร้ายสุดเจ้าเล่ห์ พระเอกสุดอัจฉริยะ หรือแม้แต่หมาน้อยแสนซื่อสัตย์
ที่นี่ คุณ เป็นได้ทุกอย่าง
Doc : bit.ly/4tlUbi3
+
ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นเช็ดรอบแก้มและใต้คางอีกครั้ง รอบนี้ไม่มีคำถามเกี่ยวกับอุณหภูมิ แววตาพึงพอใจเมื่อสัมผัสผิวลื่นไร้ตอขน
”จริงสิ ฉันไม่เคยถาม คุณชอบกลิ่นอะไรเป็นพิเศษไหม?“
”เป็นเด็กดีเลยนี่“
มิโรคุขะมักเขม้นจัดการตอหนวดสุดท้ายที่ขัดใจเหมือนพวกบ้าความสมบูรณ์แบบเกินพอดี แล้วจึงผละออกมา มีดโกนที่เหน็บอยู่เหนือนิ้วนางสะท้อนเล่นไฟวูบวาบระหว่างที่เจ้าตัวเริ่มทำความสะอาดมัน
“พูดตามตรง ฉันก็หวั่นใจว่าคนสรรหาพูดเรื่องเจ็บตัวด้วยนัยน์ตาระริกระรี้อย่างนั้นจะสอดปากใส่มีดโกนไหม—ขอบคุณจริงๆที่ไม่ทำ“
+
(ระหว่างรอตอบโรลก็ไปเอาหลังคาบ้านคืนค่ะ...
(เค้าไม่ได้เริ่มกระทำใครก่อนเลย สังคม💔)
ขอบคุณที่ให้ยืมเด็ก ๆ ทุกคนมาวาดด้วยนะคะ🍀 )
˖⁺✧₊~˚₊‧* — PIN — *‧₊˚~₊✧⁺˖
神代 光生 ✦ คามิชิโระ โคเซย์
17 yrs ✧ สึโบมิ 1-C | วิถีมายา
ชมรมวิจัยความรัก🫶✨
🐾 มีแมวหนึ่งก้อนชื่อ มิมิมารุ aka มี่จัง
doc : bio
talk , co , role , dm — 24/7
#MSG_Commu
เขาเขวี้ยงผลส้มกลับไป แต่มีการ์ดพลาสติกรูปกรรไกรปักอยู่ในเปลือกส้มแข็งแน่น
ตัวอักษรสีขาวจารึกชื่อ ที่อยู่ร้าน เบอร์โทรบนพื้นผิวสีม่วงที่คลับคล้ายนัยน์ตาเจ้าของ
”นามบัตรร้านฉัน จะเอาไปคั่นหนังสือหรือให้คนอื่นก็ตามใจ” มิโรคุว่า “แต่เจ้านั่นใช้เป็นส่วนลดที่ร้านฉันได้ ในกรณีว่าคุณอยากเล็มผม จัดแต่งทรงหนวด—อ้า แต่ ‘หนวดอีกแบบ’ ฉันคงทำอะไรไม่ได้นะ เสียใจด้วย“
”นั่นสิน้า“
น้ำเสียงเบาสบายอารมณ์ รอบนี้มิโรคุไม่ได้จับกรรไกร เขาจึงรับผลส้มด้วยมือได้อย่างปลอดภัยดี ปลายนิ้วสะบัดขึ้นกลางอากาศเล็กน้อยตามแรง
“ให้เป็นเรื่องของตัวฉันในอนาคตที่จับกรรไกรไม่ได้อีกต่อไปก็แล้วกัน”
ฟังดูไม่ยี่หระกับสิ่งใดตามแบบฉบับของมิโรคุ
“ฉันจับอะไรหลายอย่างมาก่อนจับกรรไกร—ก็คงมีสักอย่างที่ยอมอยู่ในมือฉันบ้างนั่นล่ะ“
+
พินิจดูน้ำแข็งบนผิวส้ม ก่อนจะขว้างกลับไปอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก
“เหมันต์งั้นเหรอ ดีจังนะ“
รอบนี้เขารับไว้ได้โดยไม่ทำลูกบอล(ส้ม)เสียหายอีก
“จะจำไว้นะ” หน้าระรื่นตอบ ในใจคิดว่าคนเมืองนี้ที่พบเจอมาในหนึ่งปีที่ย้ายเข้ามาอยู่นั้นแปลกประหลาดกันเป็นส่วนใหญ่
“ฉันไม่ได้ออกกำลังจริงจังมาสักพักแล้วนี่สิ…”
“และฉันก็นึกไม่ออกว่าช่างทำผมจะมีโอกาสออกแรงกายอะไรมากกว่าการยืดผมให้ลูกค้า อ้อ ถึงจะต้องยืนนานไปหน่อย แต่ขาฉันแข็งแรงดีนะ”
+
อะไรของคุณเขา(วะ)
มิโรคุยิ้มจืดเจื่อน ตาหยีลงจนดูไม่ออกว่าเสียงในหัวเป็นยังไง “งั้นก็ รับน้า?“
ในเมื่อตอนรับห้ามใช้เวทย์ เขาเดาว่าตอนปาก็คงเหมือนกัน มือขยับจับผลส้มเปลือกแข็งให้ถนัดมือ ขว้างผ่าอากาศไปสุดแรง
(ความลับที่ไม่ลับ(แต่ลับเพราะยังไม่เคยวาดตอนอ้าปากเลย
เจ๊มีเขี้ยวครับ)
“ โรงน้ำชาอุระมาโดะยินดีต้อนรับคร้าบ〜☆”
“ หยาดแห่งฤดูร้อน 500 เยน สมบัติของผู้มาเยือน 300 เยน ทั้งหมดรวมเป็น 2000 เยนนะครับ — อ้าว ไม่ใช่เหรอ ? ”
[ แวะมาลงสกินพาร์ทไทม์ที่วาดไว้เล่น ๆ ค่ะ แวะมาหากันได้นะ >< แต่ระวังโดนโกงตอนคิดเลข /ไม่ ]
(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)
ไม่ทันได้มีโอกาสบ่นอีกฝ่าย การเสียหลักก็พาทั้งคู่ล้มลงกับที่ ครานี้จากที่หน้าจุ่มอกเบาๆ กลายเป็นหน้าผากของโยระกระแทกจุดเดิมซ้ำจนขึ้นรอยแดง
คนในอ้อมแขนนิ่งไป ก่อนจะเงยหน้ามองคิ้วขมวด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ
”เอาคืนมานะครับ“
”ไม่งั้นผมแช่แข็งเซจังอีกรอบแน่“
เปลี่ยนมาเรียกชื่อสั้นๆอย่างสนิทสนม แล้วคว้านหาอะไรบางอย่างใต้สาบเสื้อ
ดูท่าจะเอาจริงนะนั่น
#MSG_bunkatsu
#MSG_เปิดโรล แยกรูท
ท่ามกลางบรรยากาศความคึกคักของการเตรียมงาน
ชายร่างสูงโปร่งที่ด้านหน้าถูกวางไว้ด้วยแผ่นกระดานวาดรูปกำลังจับจ้องมายัง 『คุณ』
ก่อนจะหลุบตามองลงกระดานตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ว่าคุณจะขยับตัวทำอะไรก็ตาม...
(สกินพาร์ทไทม์ร้าน Kuromori sabō ของคุโระโมริซัง @kuromori-msg.bsky.social ค่ะ ☕️🍵🍃
เป็นคุณหนูออกมาทำงาน ตามหาความหมายของชีวิต … ตอนนี้ก็กำลังพยายามอยู่ครับ! อย่าลืมมาที่ร้านเยอะ ๆ นะ! 🥺)
“ขอโทษ คือ…”
ปากที่มักยียวนกวนประสาทคนอ้าหุบสลับกัน การทำข้าวของคนอื่นเสียหายไม่อยู่ในแผนการของเขา และมิโรคุก็เดาไม่ถูกว่าหน้านิ่งแบบนั้นแปลว่าอะไร
“อ่า… ส้มได้มั้ย….”
คำตอบสุดท้ายกลายเป็นของในถุงผ้าที่ร่างสูงหยิบขึ้นมาชูประกอบแทน
”เพราะฉะนั้นตอนนี้ปิดปากสักครู่นะ คุณลูกค้า”
เสียงพัดลมระบายอากาศยังคงดังหึ่งเบาๆอยู่หลังจากนั้น เหมือนว่าพอสั่งให้ลูกค้าจอมเจื้อยแจ้วเงียบ เขาก็ตกลงใจที่จะเงียบเป็นเพื่อน กลั้นหายใจขณะโกนไรขนบนผิวบอบบางที่สุดเหนือริมฝีปาก
เส้นผมสีเงินปอยหนึ่งตกลงมาเคลียไหล่ยาเซน มิโรคุปล่อยไว้แบบนั้น ไม่แน่ใจว่าเขาสังเกตเห็นมันแล้วแค่เพิกเฉย หรือแค่จดจ่อกับงานจนไม่รู้ตัว
“—หรืออาจจะเป็นเลือด 36 ซีซีที่เสียไปหลังฉันทำมีดโกนบาดเหนือปากคุณ ถ้าคุณยังพูดไม่หยุด”
เขาเลือกใบมีดโกนได้แล้วกลับมาประจำที่เดิม ประคองข้างแก้มลูกค้าขึ้น ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยผ่านริมฝีปากและลมหายใจอย่างกึ่งเจตนา
“เสร็จจากตรงนี้เมื่อไหร่ ฉันสัญญาว่าคุณจะมีอิสระในการออกความเห็นฟุ้งฝันและหยาบโลนของคุณเต็มที่“
ปากกระจับคลายรอยยิ้ม เสียงนิ่งเนิบ
+
ท่อนแขนที่กดลงบนแผ่นอกยกวูบออก มิโรคุยืนขึ้นเต็มความสูง เช็ดหลังมือที่พลั้งติดครีมขณะใช้สายตาเลือกใบมีดสำหรับโกนหนวดเหนือริมฝีปากเป็นที่สุดท้าย
“อ้อ ใช่ รัมโบพ้องเสียงกับคำว่า ‘ความรุนแรง‘ แต่สิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นที่นี่ถ้าคุณทำตัวเป็นเด็กดี เข้าใจหรือเปล่าหือ วัลโก”
สีสันในน้ำเสียงกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เก้าอี้ถูกปรับระดับให้กลับมานั่งดังเดิม
ระหว่างนั้นครีมข้างแก้มก็เริ่มแหว่งเว้าเข้ามา ใต้คางซานต้าเริ่มเกลี้ยงเกลามากขึ้นตามจำนวนครั้งที่ใบมีดทาบลงไป “คงไม่ได้น่าสนุกไปกว่าความหมายชื่อคุณหรอก แต่ก็ไม่แน่—คนเราบางครั้งก็แค่หมดความสนใจในสิ่งที่ตนพกติดตัวมาตั้งแต่เกิด“
”รัมโบ“ มิโรคุว่า มือและตายังตั้งใจทำงาน แต่น้ำเสียงคล้ายสูญเสียสีสันไปช่วงสั้นๆ “รัน—กล้วยไม้ โบ—อาจจะหมายถึงความปรารถนา หรือพระจันทร์เต็มดวงก็ได้”
+
“อ้อ โทเนริโกะ“ พยักหน้าลงแม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่ได้ยินมาถูกต้องตามนั้นจริงหรือไม่ มิโรคุไม่รู้จักต้นแอช เขารู้แค่ว่านั่นเป็นหนึ่งในเฉดสียอดนิยมสำหรับย้อมผมหรืออะไรทำนองนั้น “ชื่อสายธรรมชาติเป็นที่นิยมจริง“
ก็คงจะเหมือนโคบายาชิหรือคิโนชิตะ เขาคิด
“ฉันไม่เคยบอกนามสกุลตัวเองสินะ“
+
หน้ายิ้มแปรเป็นหน้ายุ่งชั่วพริบตา
ดูเหมือนว่ากรรมการจะบอกกติกาช้าเกินไป
”เดี๋ยว ไม่ใช้เวทย์เหร—“
ฉับ
ลูกบอลกลายเป็นสองซีกบนพื้น
“อุ่ย”
มิโรคุลดมือลง ในมือถือกรรไกรสีม่วงแปลกตาที่ไม่รู้หยิบขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ “แบบนี้ถือว่าใช้เวทย์รับไหม”
รอยตัดคมกริบไม่เหมือนรอยตัดของกรรไกร แต่เหมือนรอยตัดของอะไรบางอย่างที่จับต้องไม่ได้
“ไม่สิ เอ่อ ฉัน…จะชดใช้ให้นะ…”
ออกมาซื้อของแต่ดันเจอคนเหงาไม่มีใครเล่นด้วยซะงั้น
เขาเลิกคิ้วเอียงคอ “เพราะฉันมีเวลาเหลือหรอกนะ”
ถุงผ้าที่ห้อยเต็มแขนเลื่อนมาตามข้อมือ ล่องลอยเกินจริงเสมือนไม่รับฟังกฎแรงโน้มถ่วง แต่ไกวไปตามสายลมก่อนร่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวล
เค้าหน้าละม้ายคนต่างชาตินั้นยังคงดูเป็นมิตรดี แต่นัยน์ตาสีม่วงวาวจับจ้องไปด้านหลัง
“คุณใช้ไอ้นั่นปาได้หรือเปล่า”
หมายถึง—หนวดปลาหมึก
มิโรคุถือข้าวของพะรุงพะรังมองลูกบอล คะเนในใจว่าลอยมาจากทิศไหน ดีที่ตัวคนปาส่งเสียงตามมาเสียก่อน คางขยับบุ้ยใบ้เป็นเชิงถามว่า ‘ของคุณ?’ ทั้งที่ไม่จำเป็น
“อ้อ ได้สิ“ ปากกระจับยกยิ้มเป็นมิตร เลื่อนมือแตะอะไรบางอย่างตรงเอวใต้เสื้อคลุม แล้วก็เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นจับลูกบอลขว้างกลับทางเดิม แต่ไปไม่ถึงมืออีกฝ่าย
“ตายละ ฉันขว้างบอลห่วยมาก”
ฟังดูรื่นเริงพิกล
(ปักครับ)