คาดว่าน่าจะเป็นกรรมของคนมองสัตว์เป็นเพียงวัตถุดิบทำอาหาร เพราะยังไม่ทันจะมีโอกาสยื้อไว้ได้นานสายเบ็ดก็ผ่อนแรงลง เป็นสัญญาณว่าอะไรก็ตามที่กินเหยื่อได้หลุดไปแล้ว
"เฮ้อ คว้าน้ำเหลวจนได้ สงสัยว่าจะเป็นปลาตัวใหญ่น่าดู"
เธอพูดพลางพักจิบชา ดูใจเย็นเกินคาดผิดวิสัยที่น่าจะเป็น ราวกับวางแผนอะไรบางอย่างอยู่
"แต่ถ้าจับได้คงจะชนะแน่ ๆ สินะ"
"น้องเหรอ? เรียกซะน่ารักเชียว งั้นฉันจะตั้งชื่อเล่นให้ว่าย่างฟางแล้วกัน ส่วนตัวต่อไปก็ซาชิมิ"
เจ้าของตาสีแดงพูดก่อนจะหันไปเหวี่ยงเบ็ดอีกรอบ ตั้งใจว่ายังไงก็จะไม่ยอมแพ้อีกฝ่ายง่าย ๆ
"ก็มาลองวัดกันดูซักตั้ง"
"แต่อยากได้ปลาเนื้อแดงบ้างจังน— อ๊ะ"
และเป็นอีกครั้งที่เหยื่อติดเบ็ดอย่างรวดเร็ว แรงดึงที่มากกว่าเดิมทำให้เธอต้องใช้กำลังขึ้นอย่างมาก ทำเอาซะเกือบหน้าคว้ำไปอีกรอบ
"คิก ๆ จะถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน"
สุดท้ายก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหรจริง ๆ ด้วย เรียกได้ว่าไร้สาระเหมือนเคย
"โอ๊ะ?"
แต่ในขณะที่กำลังคิดไปเรื่อยอยู่นั้นกลับมีแรงมากระทำที่สายเอ็น เธอจึงรอจังหวะที่เหมาะสมก่อนจะหมุนรอกอย่างรวดเร็วสลับกับการประคองคันเบ็ดขึ้น ในที่สุดปลาซาวาระขนาดไม่ใหญ่มากก็พ่ายแพ้และถูกลากมาอยู่บนเรือ
"ฉันได้ตัวแรกแล้วนะ แข่งกันป่าวพี่สาวว่าใครจะตกได้ตัวใหญ่กว่า"
#MSG_bunkatsu #MSG_CookingClub
"ว๊า สาวน้อย เหมือนจะได้ยินเสียงท้องร้องจากคนแถวนี้นะครับเนี่ย“
”แอบมาแวะกินข้าวกล่องที่ชมรมคหกรรมได้นะครับ แฟรี่ตนนี้พร้อมต้อนรับคุณเสมอ😘✨“
(ขอมาแปะสกินริเมะอีเว้นนี้แบบเต็มๆค่ะ! มาอุดหนุนชมรมคหกรรมกันเยอะๆน้า ให้ทิปด้วยริเมะคุงจะดีใจมากเล-)
"แต่ถ้าคิดมากขนาดนั้น ไม่ลองจัดโปรโมชั่นพิเศษเล่นเกมทายแลกส่วนลดไปเลยล่ะ"
"หรือไม่ก็แปะป้ายโฆษณาว่าสาวหล่อทำเองกับมืออะไรทำนองนั้น รับรองยอดขายพุ่งแน่"
เพราะงั้นคำแนะนำที่เหมือนจะสร้างสรรค์แต่ไม่ค่อยช่วยอะไรจึงหลุดออกมา คงบอกได้ว่าเป็นวิธีปลอบคนอื่นในฉบับคนที่ไม่ค่อยคำนึงถึงใครแบบวาคุเนะละมั้ง
"อืม ผีเห็นผีละมั้ง แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร ยังไงคนพวกนั้นอีกเดี๋ยวก็กลับไปเป็นคนแปลกหน้าแล้ว"
เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะเริ่มหย่อนเบ็ด สายตามองไปยังความเวิ้งว้างของทะเล และยังคงยกยิ้มที่มุมปากเหมือนเคยแม้จะฟังเรื่องที่ค่อนข้างจริงจังอยู่
"หา? แค่ทำอร่อยกับมีลูกค้าก็พอแล้วนี่"
ที่ตอนแรกพูดแบบนั้นไปเพราะคิดว่าไม่ได้สำคัญเท่าไหรกับการค้าขาย แต่พอมานึกดูอีกทีคนข้าง ๆ คงคิดไม่ตกน่าดู
(+)
"หึ พลาดแล้ว ก็บอกว่าไม่คิดเพิ่มไง"
เจ้าตัวบ่นเสียงค่อยขณะจิบชา เห็นแบบนี้ก็คิดค่ากาแฟเท่าทุนกับไม่มีเซอร์วิสชาร์จเพิ่ม แปลได้ว่าขาดทุนด้วยซ้ำ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักไปเพราะคำถามที่แทบทำให้สำลักเครื่องดื่ม
"ก็ไม่นี่ ถ้ามองว่าเหมือนคงเรียกพี่ชายไปแล้ว"
"คนมองไม่ออกถ้าไม่บื้อก็คงไร้เซ้นส์โดยสิ้นเชิง ฉันที่ตามีปัญหายังรู้เลย"
และเช่นเคยไม่ลืมจะพูดเหน็บแนมไปด้วย แม้จะไม่รู้ว่าเป็นใครก็ตาม
"ก็เออสิพี่สาว คิดว่าเด็กจบใหม่อย่างฉันจะมีเงินสักแค่ไหนกันเชียว?"
เธอตอบโดยไม่ได้บอกรายละเอียดว่าเงินเก็บหายไปกับการจ่ายค่าปรับเสียเยอะ อีกทั้งยังไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายเพราะวุ่นกับการจัดแจงเขียนปิดวงเวทย์สำหรับใช้ต้มน้ำอยู่
ไม่ช้าน้ำร้อนก็ถูกรินแบ่งเป็นสองแก้ว ใบหนึ่งเป็นชา ส่วนอีกใบเป็นกาแฟที่ถูกยกเสิร์ฟไปตรงหน้าคนร้องขอ
"รับน้ำตาล นม หรือน้ำแข็งรึเปล่าคุณลูกค้า? ไม่คิดเงินเพิ่มหรอก"
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย กิจกรรมโปรโมทชมรมเริ่มขึ้นแล้ว !
ช่วงเวลาที่ทุกชมรมจะได้แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ของตนด้วยวิธีต่าง ๆ ที่สมาชิกในแต่ละชมรมได้ร่วมมือกันจัดเตรียมในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
และเพื่อเป็นตัวช่วยเบิกทางให้กับสมาชิกใหม่ที่มีความชื่นชอบในสิ่งเดียวกันได้พบกับชมรมที่ใฝ่หา
( ทุกชมรมสามารถลงโปรโมทชมรมได้ตั้งแต่วันที่ 19-26 )
"โฮ่ ซื้อความสุขแบบนั้นก็ดีนะ ไม่สิใครจะไม่อยากทำกันล่ะ"
เธอตอบก่อนจะหันหน้ากลับมามองคู่สนทนาเพราะสิ่งที่กำลังจะบอกออกมานั้นต่างออกไปคนละโยชน์
"ตรงข้ามเลย นึกภาพตัวเองที่โตกว่านี้ไม่ออกด้วยซ้ำ ตอนแก่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง"
"นิสัยอย่างฉันเนี่ยคงไม่ได้แก่ตายสงบ ๆ แบบคนอื่นเขาหรอก"
(ความรุนแรงไม่ใช่คำตอบแต่คือคำถาม และคำตอบคือใช่ //ขยายพื้นที่)
"นั้นสินะ ก็เหมาะจริง ๆ เอาซะนึกครึ้มจนเปลี่ยนเป็นยาเส้นกลิ่นนี้จนได้"
ตาสีแดงไวน์จ้องมองไปยังพื้นที่เบื้องหน้า ไม่ได้จดจ่อที่สิ่งใดเป็นพิเศษ สุดท้ายเธอก็ถามสิ่งที่คิดได้ออกมา
"นี่ นอกจากสวัสดิการผู้สูงอายุแล้ว คิดว่ามีคุณค่าหรือประโยชน์อะไรอีกบ้างที่จะได้ถ้าเราแก่ขึ้น?"
#แด่เธอผู้เป็นนิรันด์ของดวงดาว
[แฟ้มคดีตระกูลอาเธอร์]
- บันทึกเทปเสียงจากเจ้าหน้าที่ตำรวจเวทย์มนต์ ผู้นำตระกูลอาเธอร์ ไคอัส ภายหลังอีก 20 ปี มีข้อมูลเอกสารที่ตำรวจได้รวบรวมเอาไว้
Q: เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ผู้นำไคอัส
C: ครับ
Q: ทุกสิ่งที่พูดในตอนนี้จะถูกบันทึกเอาไว้ทั้งหมด หลังจากที่เราคุยกันนะครับ คุณยินดีที่จะให้การนะครับ ?
C: ผมยินดีครับ
-
"ขอบคุณค่า~ ช่างใจดีเสียจริง"
วาคุเนะทำเมินคำถามก่อนหน้าไป ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินอะไรทำนองนี้ เพราะงั้นอาการเลิ่กลั่กจึงไม่มีออกมาให้เห็นแม้แต่นิด
พอยาเส้นเริ่มไหม้ไฟ เธอจึงจรดปากกับไปป์ญี่ปุ่น ควันกลิ่นเชอร์รี่ถูกพ่นออกมาอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะต่อบทสนทนาให้ดูเป็นมิตรที่สุด
"ว่าแต่ทำไมคุณปู่ถึงออกมาสูบเวลานี้กันละ?"
"นี่ ขอยืมไฟแช็กหน่อยสิ"
เสียงจากร่างที่เล็กกว่าดังขึ้นมาทางด้านข้าง ปกติเธอจะไม่มาขอยืมไฟแช็กจากคนอื่นไปทั่วแบบนี้หรอก แต่หาจากกระเป๋าหลุมดำไม่เจอมันก็ต้องมีบ้าง แค่หายาเส้นอันที่ถูกใจเจอก็นับว่าบุญโขแล้ว
#MSG_เปิดโรล
แยกรูท | 21.00 แถวชายหาด
"......"
มายืนสูบบุหรี่ทบทวนชีวิตเรื่อยเปื่อยประจำวัน ช่วงนี้นอกจากเรื่องครอบครัวก็เริ่มคิดหนักเรื่องการใช้ชีวิตบั้นปลายที่เหลือว่าจะเอายังไงต่อดีนะ
ควันบุหรี่ถูกพ่นออกมายืดยาว
(มาสูบด้วยสั้นๆได้ต่ะ ส่วนเด็กๆนอนเถอะลูก5555)
"เกาะมันไม่หนีไปไหนหรอก ทดไปจัดทัวร์ก๊งเหล้ารอบหน้าก็ยังได้"
ที่พูดออกมาแค่คิดเล่น ๆ หรือเอาจริงก็คงยังบอกไม่ได้ตอนนี้ แต่เธอดูสนใจเกาะที่มีแต่แมวอยู่ไม่น้อย จากที่เห็นก็ชะเง้อมองหลายทีอยู่เหมือนกัน
"ฉันไม่รีบเพราะงั้นชาหรือกาแฟซักหน่อยมั้ย? โคล่าก็มีนะ แน่นอนว่าเก็บเงินพร้อมค่าเรือ"
ขณะที่พูดก็หยิบของออกจากแขนเสื้อไม่หยุด ทั้งกาต้มน้ำ แก้ว กระดาษ ดินสอ ดูไม่รีบร้อนอะไรอย่างที่ว่า
(ระหว่างรอตอบโรลก็ไปเอาหลังคาบ้านคืนค่ะ...
(เค้าไม่ได้เริ่มกระทำใครก่อนเลย สังคม💔)
ขอบคุณที่ให้ยืมเด็ก ๆ ทุกคนมาวาดด้วยนะคะ🍀 )
˖⁺✧₊~˚₊‧* — PIN — *‧₊˚~₊✧⁺˖
神代 光生 ✦ คามิชิโระ โคเซย์
17 yrs ✧ สึโบมิ 1-C | วิถีมายา
ชมรมวิจัยความรัก🫶✨
🐾 มีแมวหนึ่งก้อนชื่อ มิมิมารุ aka มี่จัง
doc : bio
talk , co , role , dm — 24/7
#MSG_Commu
"ใช่มั้ยละ? จะให้ฉันขับมันก็—"
ยังไม่ทันขาดคำ เจ้าคนโยนงานก็แทบหน้าคว่ำลงไปตามความเร็วของเรือ หลังจากทรงตัวได้แล้วเธอก็หันกลับไปมองตามด้านหลังพลางหัวเราะ เพราะต่อให้เธอเป็นฝ่ายขับผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน
"คิก ๆ ให้ตายสิ เผลอไม่ได้เลยนะ"
"อา แต่ที่แถวนี้ก็ดูดีเหมือนกันนะ เห็นเกาะแมวด้วย"
เธอพูดพร้อมชี้ไปยังเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างออกไป
เทคนิคที่ว่ามาช่วยได้แค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ แต่ตอนนี้เจ้าตัวลงไปนั่งด้านหน้าเรือก่อนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะผายมือไปยังเครื่องยนต์เรือ บ่งบอกได้ว่ากำลังจะโยนงานใช้แรงออกจากตัวเอง
"ขอเดาว่าพี่สาวกระต่ายน่าจะถนัดการขับเรือมากกว่าฉันนะ"
"คิก ๆ คนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง"
ยังไม่ใส่ความรู้สึกคนอื่นเหมือนเคย แต่ก็ช่วยไม่ได้จะโก่งราคาก่อนเอง ทำแบบนี้ไม่ต่างจากประกาศสงครามกับเธอเลย
"สอนต่อราคาสินะ ก็ต้องไม่กลัวการโต้เถียง ที่เหลือก็แค่มั่นหน้าเข้าไว้"
"ยังไงก็เถอะ ฉันไม่ต่อกับทุกร้านหรอกนะ ถ้าคุ้มค่าก็ปล่อยไปเช่นทาโกะยากินั่นไง"
(+)
เธอไม่ได้ออกความเห็นเรื่องวิธีการเก็บของของตัวเอง ก็ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกขนาดนั้น อีกทั้งอยากให้ความสนใจกับการหาเรือมากกว่าด้วย
การต่อราคาดำเนินไปอีกพักใหญ่ จบด้วยราคา2,900เยนต่อ6ชั่วโมง พร้อมเจ้าของเรือที่ดูหัวเสียอยู่ไม่น้อย
"คิก ๆ ให้มันรู้เสียบ้างว่าเล่นกับใครอยู่ จะคิดราคาเต็มวันก็ไปทำกับคนอื่นเถอะ"
วาคุเนะหัวเราะร่าขณะเดินนำไปยังเรือลำเล็กที่มีที่มากพอสำหรับ2คน
"คิก ๆ ตลกจริงเชียวเจ้าตัวขาสั้นนี่"
เธอหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะประกาศความคิดในหัวของตัวเอง
"ไปเรียกค่าไถ่จากเจ้าของแกกัน"
ใช่แล้ว พาไปส่งคืนแล้วขอเรียกเก็บเงินเป็นค่าตอบแทนยังไงล่ะ
หลังจากพูดจบเจ้าตัวก็หลับตามืออีกข้างสัมผัสไปที่ปิ่นปักผม ปากเริ่มฮัมเพลงไปเรื่อย ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วบ่นออกมา
"แกโดนทิ้งรึไงฟะ? ไม่เห็นมีใครดูรีบร้อนตามหาสักคน คงต้องเปลี่ยนแผนใหม่"
#MSG_Songkranfes
(ท่านขุนเกณสบุโรจน์ค่ะ เชิญรดน้ำดับไฟอันรุ่มร้อนในตัวท่านได้เลย)
#MSG_bunkatsu
บันทึกทำความดีประจำวันของรันมารุ ૮₍´｡ᵔ ꈊ ᵔ｡`₎ა : ยังต้องฝึกอีกมากคับ!
"มาขนาดนี้แล้วก็จองเรือกันเลยเถอะ"
ถ้าจะตามหาคนคอยห้ามกันรายนี้ไม่ใช่คำตอบเพราะการให้ท้ายและยุยงคือสิ่งที่เธอถนัด ถึงจะมีแวบไปคิดเรื่องค่าเช่าเรืออยู่บ้างแต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
"ก็เบ็ดตกปลาไง ใช้ของตัวเองยังไงก็ถนัดมือกว่าอยู่แล้วจริงมั้ย?"
เธอบอกพร้อมดึงมันออกมาแทนคำตอบ จากนั้นก็เดินไปคุยกับเจ้าของเรือใกล้ ๆ แต่ถ้าให้ขยายความก็ต้องบอกว่าต่อราคาต่ำลงจนคู่ค้าต้องร้องขอชีวิต
(เพื่อความรวดเร็ว ขอไทม์สคิป)
.
.
.
ท่าเรือ
อากาศตอนเย็นช่วงฤดูใบไม้ผลิจัดว่าเย็นสบาย เรือบางส่วนเพิ่งกลับมาเทียบท่า บางส่วนกำลังเตรียมออกไป ทั้งคู่จึงเป็นคนกลุ่มน้อยที่ไม่ได้ใช้ชีวิตเร่งรีบอะไรในสถานที่นี้
"โฮ่ ถ้าได้ออกเรือไปนั่งตกกลางทะเลบ้างก็คงดีนะ"
คนตัวเล็กกว่าพูด จะแปลกก็ตรงที่ทำท่าทางพิลึกอยู่นี่สิ เธอกำลังค้อมตัวและเอื้อมหาบางอย่างในแขนเสื้ออย่างเอาจริงเอาจัง
'ถึงจะว่างั้นก็เถอะ แต่การกระทำมันคนละอย่างเลยไม่ใช่รึไงกัน' เจ้าตัวคิดแต่ก็ไม่ได้ออกปากแซวไปเพราะกำลังง่วนกับการเคี้ยวอยู่ ดูก็รู้ว่ารีบพอกัน
"เรียบร้อย"
ครู่ต่อมาน้ำถูกหยิบมาดื่มพร้อม ๆ กันกับที่จัดการทิ้งขยะและลุกมารอหน้าร้าน
"ต้องแบบนี่ซี่ งั้นก็ไปท่าเรือกันเถอะ"
วาคุเนะตอบรับด้วยน้ำเสียงสดใส บอกได้ว่าดีใจไม่น้อยที่หาเพื่อนร่วมทางไปด้วยได้ แต่ก่อนอื่นคงต้องจัดการทาโกะยากิพวกนี้ให้หมดก่อน เธอคิดพลางมองดูอีกฝ่ายที่น่าจะกำลังเตรียมเก็บข้าวของ
"อ้อ ไม่ต้องรีบมากล่ะ ฉันมีเวลารอได้ทั้งวัน"