“ฉันก็เหมือนกันค่ะ”
เห็นอีกคนยิ้มแบบนั้นก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยตามแล้วเอ่ยเรียบๆ
“แต่ฉันก็พอเข้าใจอยู่บางเรื่อง เลคเชอร์ปีก่อนๆฉันก็ยังเก็บไว้อยู่ ถ้าชิซึริจังต้องการฉันก็ให้ยืมกับช่วยสอนได้นะคะ”
“วิทยาศาสตร์ก็พอจะมั่นใจอยู่บ้างค่ะ”
อาคาริเขี่ยมือตัวเองไปมาบนตัก
“ถึงจะไม่เคยสอนใครมาก่อนก็เถอะนะ”
“งั้นเหรอคะ”
แต่ถ้าเป็นเธอจะหนีไปให้ไกลแล้วไม่กลับมาอีก
ความคิดแต่ละคนไม่เหมือนกัน เขาอาจจะมีเหตุผลส่วนตัวและเธอก็ไม่ได้สงสัยใคร่รู้ขนาดนั้นจึงไม่ได้ถามหรือทักท้วงอะไรออกไป
อาคาริยื่นมือไปรับลูกอมสีสดใสมาในมือ หมุนส่องความใสเหมือนกระจกสีรูปร่างกลมๆในซองพลาสติก
“ขอบคุณค่ะ จะทานให้อร่อยนะคะ”
“ถ้างั้น หนูขอตัวก่อนนะคะ พอดีต้องแวะไปที่ๆหนึ่งก่อนฟ้ามืด” เธอโค้งตัวให้
“เอ่อ... วิทยาศาสตร์?” เธอเงียบเว้นช่วงขณะกลอกตาคิด “ถ้าเจาะจงหน่อยก็ชีววิทยาค่ะ แล้วก็พวกวิชาคหกรรมอะไรแบบนั้น”
พอพูดถึงสองวิชาที่ดูจะต่างกันสุดขั้วก็อธิบายตามหลัง
“คุณแม่ของหนูเปิดร้านเสื้อผ้ากับลูกไม้น่ะค่ะ ก็เลยฝึกมาตั้งแต่เด็ก”
เธอทำมือชิดกันประกอบการเล่า
“ส่วนชีวะก็พอจะทำได้เพราะมันก็เหมือนเย็บชิ้นส่วนผ้าต่างๆเข้าด้วยกันน่ะค่ะ มันดูเป็นอะไรที่เป็นรูปร่างเลยเข้าใจง่ายกว่า“
"เห็นด้วยเลยค่ะ ยากจริงๆนั่นแหละ"
อาคาริมองตามนิ้วที่ทำเป็นรูปร่างเหมือนขาคนกำลังเดินอย่างเอ็นดู
"ปีสามเหรอ? อือ... พูดตรงๆเนื้อหาก็ยากขึ้นตามลำดับนั่นแหละค่ะ อย่างที่จะสอบเร็วๆนี้ก็เป็นการคำนวนหาตัวเลขแปลกๆที่ไม่ค่อยเจอในชีวิตจริงเท่าไหร่ สำหรับฉันเลยคิดว่ามันหนักเอาเรื่อง"
เธอขยับขาที่นั่งทับอยู่นานจนปวดให้ยืดออกตรงทั้งสองข้าง ส่วนร่างกายท่อนบนบิดเล็กน้อยแล้วเอนพิงต้นไม้ด้านหลัง
น่ากลัวกว่าผีก็แคลอรีส่วนเกินนี่ล่ะค่ะ
อย่างอื่น...
ถ้าหมายถึง███ตัวจริงก็ดีสิ
“ไม่รู้สิ เรียกว่าไม่อยากคาดหวังมากกว่าละมังคะ“
เอาเถอะ ต่อให้บอกไปก็คงไม่เป็นไร ยังไงเธอก็ไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่ต่อหลังจากเรียนจบอยู่แล้ว
“ถ้าอยากรู้ก็พอจะบอกได้อยู่ค่ะ”
”...เป็นเด็กผู้หญิง ผมสีแดง เสียงติดขึ้นจมูกแต่ก็ฟังรู้ว่าเป็นคนร่าเริง มีกลิ่นลิลลี่ติดตัว“
”ถ้าคุณมิโซระเห็นหรือรับรู้ถึงเธอได้ก็...รบกวนบอกทีนะคะ“
“ก็เพราะว่าตั้งใจเรียนมาตลอดนั่นแหละค่ะก็เลยไม่เคยออกไปเดินเล่น”
บวกกับสิ่งเธอ‘เผชิญมา’และสิ่งที่‘เป็นอยู่’ก็ไม่ได้เอื้ออำนวยให้เธอเลือกจะไปเดินเล่นนอกบ้านได้อย่างสบายใจเท่าไรนัก
“ไว้จะลองไปดูนะคะ หมู่บ้านไทยะ”
อาคาริกดดูเวลาในโทรศัพท์แล้วเก็บหนังสือลงกระเป๋า
เธอเงียบคิดอยู่พักหนึ่งแล้วถามเสียงเรียบๆ
“อาจารย์...เคยคิดว่าอยากจะออกไปจากที่นี่ไหมคะ?”
“ใช่ค่ะ กำลังทบทวนเนื้อหาสอบปลายภาคอยู่น่ะ”
อาคาริปิดพับเล่มสมุดโน้ตในมือลง
“แต่มีแค่วิชาคณิตนี่แหละค่ะที่อ่านไม่เข้าใจสักที”
เธอยืดแขนขึ้นเหยียดบิดขี้เกียจ กดมือบีบหลังคอและไหล่ไล่ความเมื่อยก่อนจะหันไปถาม
“ว่าแค่คุณชิซึริมาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ? พอดีว่าปกติจะไม่ค่อยมีคนใช้ทางบริเวณนี้เท่าไหร่น่ะค่ะ”
“ขอบคุณนะคะอาจารย์”
อาคาริลูบหลังคอเขินๆเพราะไม่ค่อยได้ยินคำชมเรื่องการเรียนเท่าไร
แต่ถ้าอีกฝ่ายพูดถึงขนาดนี้ จะลองฮึดสู้อีกนิดก็ไม่เสียหาย
“งั้นหนูจะลองพยายามอีกหน่อย...”
“ส่วนที่เหลือคงต้องขอให้สองเรื่องนี้อยู่ในข้อสอบเยอะๆแล้วละค่ะ”
เธอเม้มปากสักพัก ตรึกตรองกรองกลั่นเรื่องที่พอจะบอกได้อย่างเงียบๆ
เมื่อตัดสินใจได้ก็ก้มโค้งตัวลง
“ขอโทษด้วยนะคะที่เสียมารยาท”
เธอยืดตัวกลับขึ้นมาแต่ยังคงหลุบตามองพื้น เพราะความรู้สึกกระดากใจจึงคิดว่าพูดถึงสักนิดคงพอจะเพิ่มน้ำหนักของคำขอโทษได้บ้าง
“อีกครึ่งหนึ่งของฉันค่ะ” อาคาริสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียง
“แต่เธอคนนั้นไม่อยู่แล้ว มันอาจจะเป็นแค่ภาพหลอนของฉันคนเดียวก็ได้ค่ะ”
อาคาริหลุบตาลงคิดสักครู่หนึ่ง
“ถ้าเป็นตรีโกณมิติกับเรื่องอนุกรม สองเรื่องนี้หนูค่อนข้างทำได้ดีค่ะ... เอ่อ ‘น่าจะ’นะคะ“
แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่ามั่นใจ
แววตาครุ่นคิดทอดมองสมุดโน้ตที่จดอย่างเป็นระเบียบ และสลับมามองมือเขี่ยกันไปมาอยู่บนตักอย่างลังเล
”แต่ถ้าทบทวนอีกหน่อยก็อาจจะพอใช้คำว่ามั่นใจได้อยู่ค่ะ ฮะๆ“
เด็กสาวหัวเราะแห้งแก้เขิน ออกตัวแรงแบบนี้จะดูมั่นหน้าไปหรือเปล่านะ?
ปากที่กำลังขยับพูดกับความว่างเปล่าชะงักลง อาคาริหันกลับมามองอีกฝ่าย ดวงตาขาวโพลนกระพริบเปลี่ยนกลับมาเป็นนัยน์ตาสีอ่อนอย่างรวดเร็ว แต่หากสังเกตก็จะเห็นได้ไม่ยาก
“ชิซึริจัง? มาตั้งแต่เมื่อไหร่...”
เธอนิ่งไป ปากกำลังจะพลั้งเอ่ยคำถามใจร้ายออกไปแต่สุดท้ายก็ยั้งหยุดลง
เห็นหรือเปล่า
ได้ยินมากแค่ไหน
แล้วรู้‘อะไร’ไปแล้วบ้าง
อาคาริส่ายหน้าไล่ความคิด
“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันเหม่ออยู่น่ะ“
เป็นการเดินเล่นที่แปลกดีนะคะ
เธอเกือบจะพูดประโยคนั้นออกไป แต่พอนึกได้ว่าบนเกาะนี้ความแปลกก็คือความปกติอย่างหนึ่งก็ตัดสินใจเงียบปากลง
เดินเล่นเหรอ...
ก่อนที่จะไปจากที่นี่ ลองไปเดินเล่นดูรอบๆดีไหมนะ?
“อาจารย์คุนะฮาชิ บนเกาะนี้มีที่ไหนน่าไปเดินเล่นบ้างไหมคะ?“
”...ที่ที่จะไปเดินเล่นได้ในตอนกลางวันน่ะค่ะ“
"อ่า... ก็ ใช่ค่ะ" เธอตอบขณะพยุงตัวขึ้นนั่งให้มั่นคง "หนูรู้สึกว่าเนื้อหาคณิตเทอมนี้ยาก พยายามอ่านอัดย้ำอยู่ที่เดิมแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าใจก็เลย ...คิดจะเทน่ะค่ะ"
อาคาริลูบเส้นผมจัดให้เข้าที่พลางเอ่ยอ้อมแอ้ม
"ต...แต่ไม่ใช่ว่าเป็นการตัดสินใจแบบฉุกละหุกหรอกนะคะ"
"เกรดเทอมก่อนๆของหนูก็ถึงเกณฑ์ของสายที่จะเรียนต่อแล้ว แล้วหนูก็ไม่ได้มุ่งมั่นอยากจะติดอันดับดีเด่นอะไรแบบนั้นด้วย ก็ประมาณนั้นน่ะค่ะ"
ตากระพริบปริบสลับฉากจากฝันสู่ความเป็นจริง ก่อนจะหันมาเจอกับผู้สอนวิชาที่เพิ่งบ่นไปเมื่อครู่ปรากฏตัวได้จังหวะเหมาะเจาะราวกับรายการแกล้งคน
“อ๊ะ!”
อาคาริเกือบเสียการทรงตัวหงายหลังแต่ก็ใช้มือยันพื้นหญ้าได้ทัน หากเธอคนนั้นอยู่ตรงนี้‘จริงๆ’คงหัวเราะร่วนขบขันเสียงดังลั่นเป็นแน่
“อาจารย์...”
“ขอโทษค่ะ... เมื่อกี้หนูกำลัง เอ่อ นั่งเหม่ออยู่...”
“อาจารย์ถามว่าอะไรนะคะ”
อาคาริชะงักไปอีกรอบเพราะการที่เขาดูเป็น‘เด็กดี’เสียขนาดนั้นทำให้รู้สึกใจแป้วนิดหน่อย
เธอค่อยๆขยับไปหยิบปากกามาไว้ในมือ เมื่อไม่ได้ถูกหัวเราะใส่หรือกลั่นแกล้งก็ค่อยๆผ่อนลมหายใจออกช้าๆ
“ได้ยินตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” เธอถาม
“โจทย์คณิต หรือชื่อใคร หรือมากกว่านั้น”
จริงๆแล้วเหตุที่หงุดหงิดคือนี่ต่างหาก ถ้าเขาไม่ได้บังเอิญรู้อะไรมากเกินจำเป็นเธอก็ไม่มีเหตุผลต้องทำท่าทางแบบนี้ใส่คนที่มีน้ำใจจะช่วย
เธอค่อยคลายความระแวดระวังลงเมื่อเห็นทีท่าของเขา
"ความยากในข้อสอบมัน...ค่อนข้างจะมากกว่าการใช้ในชีวิตจริงน่ะค่ะ ก็เลยพยายามอ่านอัดเข้าหัวอยู่"
"แต่ก็ขอบคุณนะคะ พักนี้หนูอาจจะกดดันตัวเองมากไปจริงๆ"
เธอค้อมหัวลงเป็นการแสดงความขอบคุณ
"แล้วอาจารย์มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ"
อาคาริเอ่ยถามเพราะบริเวณที่เลือกมานั่งนั้นห่างจากบริเวณที่ผู้คนผ่านสัญจรตามปกติมากทีเดียว
คิ้วเรียวกระตุกลง ใบหน้าที่เรียบเฉยในคราแรกเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งในพริบตาที่ถูกเอ่ยทัก
"ยุ่งไม่เข้าเรื่องค่ะ"
เธอเอื้อมมือคว้าเล่มหนังสือที่อีกฝ่ายกำลังจะช่วยเก็บขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
อาคาริหันหลังให้เขา ปัดเศษหญ้าที่เปื้อนสมุดหนังสือออกแล้วเก็บลงกระเป๋าเตรียมจะลุก
แต่เมื่อกวาดสายตามองเป็นรอบสุดท้ายก็เห็นปากกาหมึกซึมด้ามโปรดหล่นอยู่ใกล้กับพ่อคนอัธยาศัยดีจนอึกอักลังเลจะเอื้อมมือออกไป
อาคาริที่ก้มหน้าอยู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้น หันมองอีกทางที่ว่างเปล่าและหันกลับมาอีกฝั่งเจอกับอาจารย์ เด็กสาวมีท่าทีสะดุ้งเล็กน้อย
“อาจารย์คุนะฮาชิ...”
ดวงตาสีอ่อนกระพริบสองสามครั้ง
“เอ่อ วิชาคณิตศาสตร์ค่ะ”
เธอตอบพลางลูบหลังคอขณะครุ่นคิดว่าเขามาได้ยินที่เธอละเมอมากน้อยเพียงใด
“พอดีหนูอ่านหลายเรื่องไม่ค่อยเข้าใจน่ะค่ะ ก็เลยคิดว่าจะเทแล้วไปพึ่งคะแนนที่วิชาอื่นดีไหม“
ทั้งร่างนิ่งงันราวกับห้วงเวลาในฝันหยุดลง ดวงตาขาวโพลนปิดกระพริบช้าๆและเปิดขึ้นเป็นปกติ
อาคารินั่งนิ่ง เงยมองใบหน้าแต้มรอยยิ้มของอีกฝ่าย เหลียวกลับมองความว่างเปล่ารอบตัวและทำความเข้าใจสถานการณ์
‘เป็นแบบนี้อีกแล้ว...’
“ขอโทษค่ะ เหมือนว่าฉันจะแค่ละเมอ”
“ว่าแต่มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ?“
เธอถามขณะเก็บหนังสือที่วางกระจายบนผืนหญ้าด้วยเสียงที่ฟังดูไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นสักเท่าไร
#THK_EVENT09 #THK_สอบปลายภาค2
โรลเปิด | แยกรูท
“จะใช่แน่เหรอ แล้วตัวแปรนี่มาจากไหนล่ะ”
“...ไม่ไหว ฉันขอเทวิชาคณิตไปเลยไม่ได้เหรอ“
เสียงพูดคุยดังขึ้นจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่มุมหนึ่งของโรงเรียนหลบสายตาผู้คน
เสียงนั้นเหมือนกำลังพูดคุยกับใครบางคน แต่กลับไม่มีเสียงใดๆตอบกลับ ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ราวกับ’เธอ‘กำลังฝันละเมอ ราวกับกำลังพูดกับบางสิ่งที่มองไม่เห็น...
(+กันได้ค้าบบ)
#THK_COMMU และ #THK_STORY อีเวนต์ที่ 9
สอบปลายภาคฤดูใบไม้ร่วงมาถึง บรรยากาศเดิม ๆ เหรอ...?
แท็กประจำอีเวนต์ #THK_EVENT09 #THK_สอบปลายภาค2
รายละเอียด : bit.ly/4lpoy31
ระยะเวลาการเล่นอีเวนต์ : 13 กรกฎาคม - 18 กรกฎาคม (เล่นย้อนหลังได้ตลอดเวลา)
เวลาผ่านไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน...
“ค่ะ งั้นฉันไม่รบกวนแล้ว... ขอบคุณที่มาเดินเล่นด้วยกันนะคะ”
อาคาริผงกหัว แล้วโบกมือข้างที่ไม่ได้ถือดังโงะช้าๆเพื่อบอกลา
“ไว้เจอกันใหม่ค่ะ”
“ครั้งหน้า จะเรียกชื่ออาคาริก็ได้นะคะ”
มองขนมสลับกับหน้าอีกฝ่ายแต่ก็ยอมรับขนมมาในมือแต่โดยดี
“ขอบคุณนะคะ”
อาคาริพยักหน้าแล้วงับขนมเข้าปาก ก่อนจะต้องรีบเอาออกและส่งเสียงเป่าอากาศดังฟู่เพราะไม่ทันระวังความร้อน
พอได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไป ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ
“ได้ค่ะ ได้อยู่แล้ว”
“ฉัน...จะดีใจมากเลยค่ะถ้าเป็นแบบนั้น“
“ของฉัน อืม...คงเลือกไม่เอาขนมปังค่ะ”
เด็กสาวเอียงคอเล็กน้อยเพื่อชะโงกดูตอนคนทำกำลังตวัดมือผัดเส้นอย่างคล่องแคล่ว
กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้ง จนเดาได้ว่าทั้งชุดและผมเผ้าวันนี้คงจะติดกลิ่นกลับไปด้วยแน่นอน
“คุณแม่ของฉันค่อนข้างเคร่งครัดเรื่องรักษารูปร่างน่ะค่ะ เพราะต้องเป็นหุ่นลองเสื้อให้ที่ร้านด้วย” อาคาริหันมาเอ่ยกับอีกคน “แต่นานๆทีคงไม่เป็นไร...”
“อ...อื้อ ดีใจที่ชอบ...นะคะ“
คนโตกว่าก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางลูบท้ายทอย คำพูดท้ายๆแผ่วเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ
พอเงยขึ้นมาอีกทีร้านดังโงะก็อยู่ตรงหน้าแล้ว
“ฮานามิดังโงะหนึ่งไม้ค่ะ”
พอสั่งเสร็จก็หันมาคุยขณะหยิบกระเป๋าสตางค์
“รู้สึกว่าคิดถูกแล้วที่มาเทศกาลครั้งนี้เลยค่ะ” อาคาริอมยิ้มเจือความเสียดายน้อยๆ “มาเดินกับคุณคันยะสนุกมากเลย”
(หนุโดนบอมมมมมม😭😭😭😭😭😭 กรี้ดดด คุรุเมาะน่ารักแม่ก ตุวเท่านี้เอง แงงง😭🤏)
ดวงตาสีอ่อนหลุบมองถุงมือตัวเองที่อีกฝ่ายทักขณะเท้าขยับก้าวเดินไปอย่างช้าๆ ใบหูและแก้มแดงขึ้นมานิดหน่อย
นับครั้งได้ไม่เกินสองหลักที่มีคนมาพูดชมผลงานต่อหน้า
“ขอบคุณค่ะ... คุณคันยะชอบรึเปล่าคะ?” เธอกลับขึ้นมาสบตา “ฉันกำลังหัดทำอยู่น่ะค่ะ เผื่อว่าจะได้คำติชมไปปรับปรุง”
มือยื่นออกไปข้างหนึ่งแล้วพลิกไปมาช้าๆให้รุ่นน้องสาวได้ดูรายละเอียด
(เค้ามาๆหายๆนะคะ หมดสภาพมาก แอ่ะ--)
อาคาริกระพริบตาเล็กน้อยรับประโยคไม่คุ้นหูที่เอ่ยอย่างไม่คล่องปากนัก
“อยากคุย...กับฉันหรอคะ?”
มือยกขึ้นลูบหลังคออย่างขัดๆเขินๆ
“แต่ว่าไม่ได้ขัดใจอะไรหรอกค่ะ มันก็แค่แปลกหูนิดหน่อย...”
เด็กสาวรุ่นพี่พยักหน้าแล้วยิ้มให้บางๆ
“ถึงจะคุยไม่เก่ง แต่ฉันก็ยินดีนะคะ”
(ฮือออ กลับมาแล้วค่ะ ขอโทษที่ห่างไปนานนะคะะ😭😭)
"ไม่แปลกหรอกค่ะ เจริญอาหารก็เป็นเรื่องดีออกนี่นา"
อาคาริพยักหน้าเบาๆก่อนนิ่งคิดสักพัก
"ไม่ชอบหมึก... ถ้างั้นไปซุ้มยากิโซบะไหมคะ?"
"หรือถ้าอยากสนใจอะไรเป็นพิเศษก็เดินนำไปได้เลยนะคะ"