(อูยยยยย อย่าอยู่เลยผม🥺 สวยมากเลยคับ)

(วาดเสร็จแล้ว)
@madamlee2-wtm.bsky.social
@ed-winbq.bsky.social
@rowanwtm.bsky.social
@wtm-valentine.bsky.social
@mako-wtm.bsky.social
@wtm-gregory.bsky.social

(เริ่มครับ)

(ไม่ชอบจริงด้วย หงิง😔)

(ทำไรครับพ่อหนุ่ม)

"......"

ตนที่มองอีกคนอยู่แล้วพยักหน้าเล็กๆและเอ่ยตอบเบาๆเท่านั้น

"โชคครับ"

แค่เพียงคำตอบสั้นๆ ตนก็เดินเบี่ยงออให้ที่ส่วนตัวแก่อีกฝ่ายและดึงพุดดิ้งมาด้วย ขณะที่มันสู้แรงจะไปดอมดมอีกคน แต่ก็ยอมแพ้ตามเจ้านายตัวเองไปในที่สุด

(หึ)

"P?"

เอ็ดวินเลิ่กคิ้วอย่างอดสงสัยไม่ได้ เธอพึ่งจะถักเสื้อเด็กขึ้นมา ใคร? เด็กแถวนี้หรอ? ก็ถือเป็นเรื่องดีที่เธอได้ทำสิ่งที่ชอบ เขาแสดงสีหน้าออกชัดเจนว่าสงสัย

"ใคร?"

ริมฝีปากเอ่ยถามพลางชี้ไปที่เสื้อไหมตัวนั้น มีเด็กพึ่งเกิดแถวนี้รึ

เอ็ดวินเงียบขณะเดินใกล้เขา แต่สายตาก็ยังจ้องไม่ลดละ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์เลย การวางตัวราวกับผู้ใหญ่วัยเกษียณ(?) เพียงแค่ความคิดเรื่อยเปื่อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปอีก

เพียงแค่ครึ่งทางจากบทสนทนา เอ็ดวินก็ปลีกตัวออกห่างจากอีกคนเล็กน้อยและดึงพุดดิ้งมาทางเขา แม้มันจะเดินไปทั่วทิศก็ตาม

ความเงียบไม่ได้ทำให้เอ็ดวินอึดอัดแต่อย่างใด แต่ทำไมทางกลับมันยืดยาว

เอ็ดวินมองอีกคนและพยักหน้าเล็กเป็นการรับฟัง และดีดนิ้วให้พุดดิ้งหันมาสนใจตน

"โชคดีคับ อย่าลืมมองทาง"

พูดจบเอ็ดวินก็หันหลังเดินจากเขาไปอีกทิศไม่ต่างจากครั้งแรกเจอเลย

สิ้นท่าทางอธิบาย เอ็ดวินก้ถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าเธอหมานถึงอะไรและเขาก็ไม่ชอบใจเลยที่หลายชายตนไปเกลือกกลิ้งกับเด็กคนทั้งที่มีปัญหากันบ่อยแท้ๆ แขนกำยำก่ายพาดโซฟาพิงตัวนิดหน่อย

สายตาสบเธออีกครั้ง มองไปที่งานอดิเรกของเธอราวกับอยากจะเลิกคิดเรื่องนั้นไปเสีย และตั้งคำถามเงียบๆด้วยสายตา

เอ็ดวินมองที่แก้วที่วางตรงหน้า เขาไม่ได้แตะมันในทันทีแต่นั่งนิ่งรออีกฝ่ายนั่งลง มือที่วางอยู่บนหน้าตักตนยกขึ้นมาเหนืออก ขยับตัวหันหน้าไปทางเธอเล็กน้อย

"มอเรซ-ได้-มา-ที่นี่ไหม?"

เสียงทุ้มเอ่ยถามช้าๆเป็นประโยคพลางทำมือช่วยอธิบายไปในแบบของตน และเงยมองหน้าไม่วางตาราวกับต้องการความแน่ใจว่าอีกฝ่ายเข้าใจสิ่งที่เขาสื่อสารรึป่าว

"ผม-ตามหา-เขา"

นิ้วชี้ที่ตน และใช้มือป้องรอบตา

การสะดุ้งของเธอทำเขาสะดุ้งเล็กๆเช่นกัน ดวงตากวาดมองเธอราวกับเขาทำอะไรผิด ก่อนจะมีท่าทีอ่อนลง

"เอ่อ--"

ยังไม่ทันได้เอ่ยก็ถูกอีกฝ่ายทำท่าทีส่งความสนใจไปทางโซฟา เขาตั้งใจจะเอ่ยถามแต่เธอก็เดินไปซะแล้ว

มือหยาบลูบหลังหัวตนและยอมนั่งรอแต่โดยดี สายตามองไปรอบๆห้อง แสงอ่อนๆผ่านหน้าต่างให้เห็นละอองฝุ่นเล็กๆราวกับดาวประดับ และผ้าถักไหมที่วางกองอยู่ที่เดิมที่เธอเคยนั่ง

หญิงสาวผมบลอนด์ยาวสลวยในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนกำลังนั่งหันหลังให้เขา บนพื้นรอบตัวเธอเต็มไปด้วยม้วนไหมพรมหลากสี มือเรียวเล็กขยับอย่างคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยกับงานนี้มานาน

เอ็ดวินยืนมองเธอเพียงครู่เดียวก่อนจะพยายามส่งสัญญาณให้เธอรู้ตัว เขาไม่อยากให้เธอตกใจหากเดินเข้าไปตรงๆ มือจึงเอื้อมไปแตะสวิตช์ไฟใกล้ตัว เปิดปิดเบาๆ เพื่อเรียกความสนใจจากเธออย่างระมัดระวัง

หากใครเดินผ่านมาคงมองว่าเขาดูน่าสงสัยไม่น้อย เขาจึงตัดสินใจเดินลัดสนามหญ้าไปด้านหลังบ้านแทน ที่นั่นประตูถูกแง้มเอาไว้เล็กน้อยราวกับรอคอยใครบางคนอยู่แล้ว

ก่อนจะผลักเข้าไป เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ภายในบ้านเงียบสงบ ทว่าใกล้ประตูยังมีรองเท้าวางอยู่ครบคู่เหมือนเจ้าของยังไม่ไปไหน เอ็ดวินก้าวเข้าไปช้าๆ และหยุดอยู่ตรงกรอบประตูห้องนั่งเล่น
+

โรลปิด | @lixlee.bsky.social
03:00 PM - WOOD SIDE

ยามบ่ายยังคงสว่างจัด แสงอาทิตย์ลอดผ่านพุ่มไม้และเงาใบไม้ทอดยาวไปตามทางเดินสู่บ้านหลังหนึ่งที่ถูกโอบล้อมด้วยสวนซึ่งได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงผมสีบลอนด์อ่อนหยุดยืนอยู่หน้าประตู เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะชะโงกด้อมๆมองๆมองผ่านกระจกหน้าต่างด้านหน้า แต่ภายในกลับเงียบสนิทราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ภายใน
+

“ก็….”

เอ็ดวินเหลือบมองขึ้นฟ้านิดหน่อยและจ้องอีกคนเพียงสักครู่

“คุณจะใจอ่อนกับเด็กคนนี้มั้ย?”

เขาหมายถึงพุดดิ้งที่เดินเตาะแตะส่ายหางอย่างมีความสุขไร้พิษภัย มันก็เหมือนคำถามทั่วไปแต่ก็ค่อนข้างแปลกใจที่ตัวเขาเองเอ่ยถามออกมา บางทีเขาอาจจะอยากรู้ความคิดคุณมากกว่านี้ คงเพราะเจอกันบ่อยละมั้ง

พลางสายตาหลุบต่ำ สุนัขของเขาไม่ชอบสายจูงเอาซะเลย

”งั้นหรอครับ….“

เอ็ดวินเพียงพึมพำมองไปที่พุดดิ้งก่อนจะมองชายข้างๆตนอีกครั้ง

“ถ้าคุณเป็นเจ้าหน้าที่ คิดว่าไงครับ?”

เสียงตัดผ่านลมเงียบขณะดึงพุดดิ้งกลับมาข้างๆนิดหน่อยหลังจากสายตากลมๆนั้นไปสนใจกับผีเสื้อข้างทาง แต่การกระทำนั้นกลับดึงความสนใจให้เจ้าโกลเด้นหันกลับมากัดขากางเกงดจ้าของตัวเองแบบหยอกล้อ ทำเอาเอ็ดวินสะดุดเล็กน้อย

“ครับ เดินเล่น”

เสัยงเรียบนิ่งนั้นตอบโดยไร้มูลสารเพิ่มเติม ราวกับเขาเพียงแค่เล่นเกมถามตอบเท่านั้น สีหน้าเฉยเมยแต่ก็ไม่ดูบึ้งตึงเหมือนก่อนหน้านี้

พุดดิ้งส่ายหางไปมาหอบหายใจเสียงดัง น้ำลายยืดลงพื้นหญ้ามองไปที่ชายสวมแว่นตรงหน้า พลางหมอบลงเห่าคุณและเด้งตัวกระโดดดึ๋งวิ่งไปรอบๆอย่างบ้าพลัง

“……มีเจ้าหน้าที่แถวนี้หรอครับ?“

เอ็ดวินเอ่ยถามขึ้นราวกับรู้ว่าตนจะพบอะไร เพราะเขาก็เคยโดนมาก่อน พุดดิ้งกำลังดมรอบๆขากางคุณอย่างเมามันส์ ก่อนจะโดนคล้องสายเกี่ยวกับตะขอปลอกคอใต้ผ้าพันคอนั้นไว้

“นึกว่าจะช่วยพรางตัว…”

ตนบ่นพึมพำ ราวกับจริงจังในเรื่องที่พึ่งกล่าวไป กับการสวมหมวก โพกผ้าแบบนี้จะหลอกตาเจ้าหน้าที่ว่าสิ่งนี้คือเด็กคนนึง(?) แม้จะขนยาวสีทองหางสะบัด

เห็นอีกคนเดินไปเขาก็เลือกจะเดินตาม ยังไงก็ต้องกลับเส้นทางนั้นอยู่แล้ว

“พุดดิ้ง”

เสียงเรียกที่สุนัขขนปุยสีทองถึงกับเงี้ยหูและวิ่งสุดแรงไปหาเขา ตีเสมอชายผมบลอนด์แค่ครู่เดียวก็วิ่งเลยไปตีคู่กับคุณ

เอ็ดวินไม่ได้เอ่ยอะไรเลย เขาแค่เดินอยู่ด้านหลังคุณห่างกันราวห้าก้าว สายตาจับจ้องไปที่คุณอย่างเปิดเผย เขามองสำรวจคุณจากด้านหลังโดยไม่รู้สึกใดๆ ตั้งแต่ผมยันเงา

พุดดิ้งหลังถูกลูบจนขนเรียบราวคนผู้ดีก็สบัดตัวแรงจนขนฟูฟ่องกว่าเดิมและหน้าระรื่นแลบลิ้นหายใจราวกับมีความสุข

เอ็ดวินกำลังก้มๆกับถุงกระดาษนั้นแต่แล้วคำเอ่ยของคุณทำเขาเงยขึ้นมามองราวกับได้ยินเรื่องร้ายอะไรสักอย่าง

“คุย…อะไรน่ะครับ….?“

เขากำลังคิดถึงความเป็นไปได้ในบทสนทนา เขาแทบจะไม่รู้อะไรในตัวคุณเลย อีกอย่างตอนนี้เขาเงียบไปเพราะคิดวนเวียนว่าควรแสดงท่าทีออกแบบไหน

ขณะที่พุดดิ้งนั่งลงอย่างว่าง่ายเอ็ดวินมองอีกคนด้วยใบหน้าสับสนออกสี เขาถึงกับยกแขนนิดหน่อยก้มลงราวกับดมตัวเองก่อนจะนึกออกว่าอีกฝ่ายพูดถึงอย่างอื่น

“มันก็ไม่ได้—”

เขากำลังจะปฏิเสธที่อีกคนเสนอตัวเลือกมา ความใจดีของคุณมักจะถูกกลบเกลื่อนด้วยคำพูดหลายๆครั้ง สุดท้ายแล้วเขาก็ยอมรับมา พลางคิดสะว่าเปลือกส้มก็ช่วยบำรุงพวกรากได้อย่างดี

“ขอบคุณครับ คุณแบล็ควูด”

สุดท้ายก็ยอมพูดชื่อคุณตรงๆสักที

อย่างน้อยการพูดถึงสุนัขตัวโปรดก็ช่วยคลายบรรยากาศหม่นๆได้

“ครับ ดูแลอย่างดี”

ดูเหมือนเอ็ดวินจะเน้นคำหลังนิดหน่อย เป็นการย้ำเตือนว่าเขารักพุดดิ้งเหมือนลูก(?)

“ระวังครับ เธอชอบเลียมือ“

คำนี้ดูไม่ออกเลยว่าเขาระวังคนจากหมา หรือระวังหมาจากคน—

เอ็ดวินก้มหน้าเล็กๆเมื่ออีกฝ่ายทักทายเป็นการตอบรับ ส่วนพุดดิ้งเองก็ไม่วายที่จะเห่าเขาสองสามครั้งตอบ และคำถามนั้น—

“…….”

เอ็ดวินยืนนิ่ง มีเพียงเสียงของพุดดิ้งที่ขยับตัวไปมาและเสียงลมพัดอ่อนๆ สีหน้าเรียบๆจ้องอีกคนพักใหญ่เขายกซากกระรอกที่สภาพเหมือนถูกรถชนขึ้นมาเล็กน้อย

“…..ปุ๋ย…ต้นไม้ครับ….”

สมองกำลังประมวลผลว่าอีกคนล้อเล่นหรือเข้าใจว่าพรานแบบเขาจะกินซากกระรอกตายจริงๆ

เอ็ดวินถึงกับหรี่ตาลงเมื่อหมาของตนวิ่งไปพุ่งชนใครเข้าไม่รู้ เขาวิ่งเหยาะเข้าไปดูอีกคนก็พบกับชายคุ้นหน้าคุ้นตา

“อ่า…..”

เอ็ดวินกำลังคิดอยู่ ขณะที่เจ้าพุดดิ้งเริ่มเลียมืออีกคนและส่ายหางอย่างแรงจนสะโพกแกว่ง หมวกที่สวมหัวแทบจะหลุด

“ขอโทษนะครับ คือ—”

เอ็ดวินที่ถือซากกระรอกตายข้างนึง พยายามจะจับเจ้าพุดดิ้งมือเดียว แต่ก็ยากไปสำหรับหมาตัวใหญ่อารมณ์ดี เขานึกว่าตัวเองฝึกเชื่องแล้วแท้ๆ

เอ็ดวินมองอีกคนด้วยดวงตาที่หรี่เล็กน้อย อาจจะเพราะการรับอากาศตรงๆหลังจากสวมแว่น

“เธอ ชื่อพุดดิ้ง”

เขาพูดพลางขยับนิ้วกระชับขากระรอกนิดหน่อย
ชื่อที่น่ารักกับหมาร่าเริงที่สวมหมวกและผ้าพันคอสีแดงดูเป็นผ้าชั้นดี เห็นได้ชัดว่าหมาตัวนี้เป็นจุดอ่อนของเขาแค่ไหน

เจ้าหมาเห่าตอบเขาทันทีและวิ่งวนรอบคุณอีกครั้งก่อนจะนั่งลงทำมือข้างนึงขึ้นกวักๆราวกับการทักทายที่แสนฉลาด

ในขณะเดียวกันเอ็ดวินยืนหน้ามุ่ย ถอดแว่นกันลมลงมาห้อยคอพลางใช้นิ้วนวดดวงตา

ดูเหมือนเขาจะตามใจหมาตัวเองไป จนถึงกับยืนรอ

ในตอนนั้นเองที่เอ็ดวินหันไปพบปะกับชายที่คุ้นหน้าคุ้นตาอีกครั้ง เขาจำได้ดี

สีหน้าเขาบูดยิ่งกว่าเดิมอีก

“มองทางหน่อยสิครับ”

คำพูดเตือนอีกคนจนบรรยากาศเริ่มอึดอัด ก่อนที่จู่ๆเจ้าก้อนขนสีทองตัวใหญ่ก็กระโดดเข้าหาคุณโดยไม่ทันได้ตั้งตัว หมาโกลเด้นที่แลบลิ้นส่ายหางดีใจจนเอวแกว่ง แม้แต่เจ้าของก็คว้าไม่ทัน

ดูเหมือนเขาจะหลีกเลี่ยงการพบปะคน ต่างกับพุดดิ้งที่วิ่งเข้าหาคุณ

#WTM_เปิดโรล
08:43 AM - Lakeside Park

เวลายามเช้าที่ดูจะสดใสเกินไปกับคนแบบเขา เอ็ดวินที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังOld Murrwood หลังจากการบิดเนื้อบิดตัว ในมือถือซากกระรอกตายตัวนึง พร้อมเจ้าหมาโกลเด้นคู่ใจของเขา 'พุดดิ้ง' สวมหมวกและผ้าพันคอสีแดง

ความร่าเริงของเจ้าพุดดิ้งที่วิ่งวนไปมาหรือแม้แต่แว่นตากันลม ก็ไม่อาจกลบสีหน้าบูดบึ้งของชายผมบลอนด์ได้เลย