"คุณพี่ชายมีส่วนร่วมตั้งแต่พาฉันเข้าบ้านแล้วละมั้ง"
พูดเสียงระรื่นขาเดินตามมาโชจนลงเขาเสร็จไปทิ้งของเรียบร้อยเนริโอก็ขอให้มาโชรอที่เดิมก่อนเขาต้องไปเอาเสื้อผ้าเปลี่ยน
สุดท้ายคืนวันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ได้มีอะไรมากมายนอกจากบทสทนาเล็กๆน้อยของพวกเขากับวิวแสนสวยที่คงติดอยู่ในใจเด็กน้อยไปอีกนาน
หวังว่าข้าวเช้าคงจะอร่อยเหมือนเมื่อวาน บ้านนี้เลี้ยงดีจะตาย
- จบโรล -
"พ่อก็แค่จุดเริ่มต้น" ปล่อยอีกคนช่วยปัดไปตัวเองก็ยืนเฉยๆให้ปัด
"พอนานวันเข้าฉันก็มองว่าตัวฉันไม่เหมาะกับอากาศหนาวเหมือนกันแค่นั้นแหละ"
"ก็หลายอย่างรวมๆ" เดินไปข้างๆมาโชเผื่อหลบลมหนาวของป่าไม้ได้ แน่นอนว่าไม่ช่วยแต่ยืนข้างผู้ใหญ่หมาไม่หลง
"คุณพี่ชายบอกว่าไม่ต้องทำกับพ่อก็สนุกได้ใช่ไหม"
"ฉันมีไอเดีย" พูดแผนร้าย
"ฉันจะนอนบ้านคุณพี่ชายอีกคืน"
"อยากเห็นคุณน้องชายเป็นเงือกรึเปล่า"
"ฉันถึงได้ถามว่าคิดว่าตัวเองมีเหตุผลแค่ไหนที่จะไม่ชอบหรือชอบอะไร" หันหน้าไปหารุ่นพี่
"ตอนที่ฉันเงยหน้ามองฉันสนใจว่าทำไมคุณพี่ชายถึงมีที่ดีๆแบบนี้ได้ทั้งๆที่ลุคออกจะไม่ให้"
"ซึ่งก็พอจะช่วยให้ไม่ชอบหิมะน้อยลงหน่อยละนะ"
ลุกขึ้นยืนก่อนจะเริ่มเก็บของทุกอย่างให้เป็นที่เป็นทางเอาไปทิ้งตอนลงเขาเพราะตอนนี้เขาเริ่มแสบจมูกมากไปละ
"ฉันป่วยแน่ถ้ายังอยู่นานกว่านี้"
"มิชชั่นคอมพลีสแล้วด้วย"
"เขาบอกว่าเขาไม่ชอบอากาศหนาว" เนริโอวาดต่อเป็นลูกศรชี้ไปที่จิ้งจอกที่พึ่งวาดใหม่อีกอันแทนถึงตัวเขาละมั้ง
"ฉันรู้ว่าไม่ใช่แค่นั้น" จิ้มไปที่รูปตัวเอง
"ก็จริงที่ฉันไม่ใช่เขาแต่พอฉันจะทำอะไรเกี่ยวกับฤดูหนาวฉันก็จะรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว" ปัดๆหิมะกลบรูปทุกรูปทิ้ง
"ทำแค่แป๊บเดียวก็ไม่อยากทำต่อแล้ว" เพราะมันไม่สนุกที่ตัวเองรู้สึกอย่างนั้น
"ตอนนี้ก็ด้วย"
(2)
ฟังๆแล้วก็ไม่ต่างจากที่คิดเท่าไร เนริโอหันอ่านสักแป๊บแล้วหันกลับมาที่วิว หน้าตาก็งึดๆเหมือนเดิม
เขาจิ้มไปที่หิมะข้างๆตัวคุณพี่ชายและตัวเองเขี่ยนิ้ววาดกระพรุนหนึ่งตัว "ฉันชอบ" จากนั้นก็วาดนกพิราบตาปูดๆ "ฉันไม่ชอบ"
งุบหน้าเข้าไปกับผ้าพันคอแล้ววาดต่อ รอบนี้เป็นรูปตุ๊กตาหิมะ จากนั้นก็ขีดฆ่ารูป
"ฉันไม่เคยปั่นตุ๊กตาหิมะกับพ่อเลย"
"เหตุผลก็เพราะพ่อของฉันไม่เคยออกจากบ้านเวลาหิมะตก"
(1)
คริสมาสต์ก็ด้วยเหตุผลลึกๆไม่ใช่เพราะมันหนาวหรอก แค่อากาศหนาวก็ไม่ชอบแล้วก็ออกจะใจร้ายไปหน่อย
"คุณพี่ชายจะไม่ชอบอะไรสักอย่างคิดว่าตัวเองมีเหตุผลให้มันมากแค่ไหน"
"ของที่คุณน้องชสยไม่ชอบคุณพี่ชายก็จะไม่ชอบไปด้วยไหม" เนถามชวนคุยเล่นกะอยู่จนกว่าจะฮัดชิ้วสักทีแล้วค่อยกลับละนะนั่งเงียบๆก็ไม่ใช่ทาง
แต่ที่ถามไปก็พอจะรู้คำตอบทั้งคู่ดูแยกแยะกันดีจะตายมาโชกับโมรา
"......" แก้วชาขิงแทบล่วง
"โมราบินได้???" เขาย้อนนึกถึงรูปร่างหน้าตาอีกคนไอปีกเล็กๆตรงคอนั้นอะนะเอาอะไรมาบิน ไม่เชื่อขี้โม้ชัดๆ
"อวยน้องชายให้มันพอดีๆหน่อยเถอะคุณพี่ชาย" แล้วชาแก้วนั้นก็หมด อาหารก็ด้วย ซื้อมาน้อยไปจริงแหะ แต่ดึกแล้วเพราะงั้นชั่งมันไป
นั่งขดตัวกอดเข่ามองนู้นมองนี้ถ้ามาช่วงที่อากาศไม่หนาวก็คงเพลินกว่านี้ จริงๆเขาไม่ชอบหิมะเพราะอะไรกันนะ
(1)
พอบอกนั่งสิก็นั่งตาม หยิบแอปเปิ้ลเคลือบมากินก่อนน้ำตาลบางๆที่เคลือบหวานอร่อยตามที่เนหวัง
แล้วสายตาก็ไปเห็นตอนที่มาโชถ่ายส่งมาพอดี เค้ายังไม่ได้บอกเลยแท้ๆว่าชอบรึเปล่า แต่ถ้านี้เป็นที่ๆอีกคนชอบถ่ายส่งมาก็ถือว่าถูกโจทย์
"ไม่ล่ะถึงจะบ่นก็เถอะแต่ฉันยังไม่อยากเป็นแพนกวินเดินได้"
กินของที่ซื้อมาง้ำๆดูวิวไปด้วย แบ่งให้มาโชกินบ้าง
"ทำไมไม่พาคุณน้องชายมาล่ะฝืนนกนั้นหน่อยก็คงยอมมาแล้วแท้ๆ" ถาม
"ทำไมถึงกับมั่นใจว่าคนไม่ชอบหิมะแบบฉันจะรู้สึกดีที่มาดูเพราะงี้นี้เอง"
ยืนมองผู้คนในเมืองเล็กจิ๋วบ้านเมืองส่องสว่างชวนอบอุ่นแม้จุดที่อยู่จะไม่มีแม้แต่ไฟดวงเดียวให้พักอิง
"หนาวมากอยู่ดี" ชาขิงที่อุ่นตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้วแม้ยกจิบก็ไม่ได้ทำให้อุ่น
"แต่ไม่แย่คุณพี่ชายก็มีมุมน่าประทับใจแหะ" สีหน้าไม่ได้ต่างจากปกติเท่าไร
แถมแอบน่าเสียดายเขาไม่ได้พกกล้องมา พอล่วงกระเป๋าเสื้อโทรศัพท์ก็เหมือนจะลืมไว้ที่พัก
ก็มันเหมือนเด็กที่ต้องให้ผู้ใหญ่คอยช่วย ซึ่งเค้าไม่ค่อยชอบโมเม้นนั้นเท่าไรแต่ตอนนี้มันก็ไม่แย่ขนาดนั้น
ชั่งมันคิดไปคุณพี่ชายก็ปล่อยมือแล้ว นับว่าเป็นการดีต่อตัวเนริโอเอง
"......." มองมือตัวเองก่อนสักพักแล้วหันหน้าขึ้นมองตามจอที่อีกฝ่ายพิมพ์บอก
สายตาเลื่อนไปประจบกับทิวทัศน์ดวงตาสีแดงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แสงส่องประทบกับแก้วตาสีสันมากมากสะท้อนภาพที่เห็น
"รู้จักที่แบบนี้"
(2)
เห็นมองตอบมาก็เลิกคิ้วถาม ฉันพูดผิดตรงไหน
แต่เพราะอีกคนไม่สามารถเถียงอะไรเขาได้อยู่แล้วเลยไม่มีการบ่นเกิดขึ้น
ตอนนี้ก็มีแค่เนที่กระตุกมือบอกให้หยุดในบางทีที่เจ้าตัวก้าวตามไม่ทันเท่านั้น มือของมาโชใหญ่พอจะจับมือของเขาได้แน่น เลยไม่มีการล้มอะไรเกิดขึ้นแม้จะไม่ชินทาง
น่าประทับใจแต่ก็ชวนงง เขากำลังตีกับตัวเองในหัวอยู่ว่าที่อีกคนทำตอนนี้เขาควรจะรู้สึกยินดีหรือไม่
(1)
เสียงพูดจากมือถือทำให้รู้คำตอบ งี้นี้เองหมอนั้นคงไม่ได้ชอบแบบเดียวกัน นั้นฉันก็คงคิดถูก ถ้าให้อะไรที่หมอนั้นไม่รู้จะเอาไปทำอะไร คุณพี่ชายก็อาจจะชอบ
นึกแล้วก็ขำพี่น้องภาษาอะไรต่างกันขนาดนี้
"นั้นเรื่องที่ว่าคุณน้องชายไม่เคยได้ยินเสียงคุณพี่ชายก็จริงสินะ" เขาพูดขึ้นก่อนมือข้างหนึ่งจะถูกจับโดยเจ้าตัวไม่ทันทั้งตัว
"คุณพี่ชายทำอะไรไวต่างจากตัวชะมัดเลย"
ก็ดูอยากถือเลยให้ถือ เขาไม่ได้ขี้เกียจแค่เคารพรุ่นพี่ให้เป็นผู้นำไปแค่นั้น
แน่นอนว่าระหว่างเดินเนริโอก็มีสะดุดบ้างหิมะนี้มันเขินยากจริงๆยิ่งเป็นโซนที่คนไม่ค่อยมาเดินแล้วหิมะก็ยิ่งหนา เขาละอยากพกไม้กวาดมาด้วย
"คุณพี่ชายที่ๆจะไปเคยไปกับคุณน้องชายแล้วสินะ"
"เพราะพวกเธอน่าจะตัวติดกันมาแต่เด็ก"
ก้าวตาม
"คุณน้องชายชอบเดินเขาหรือเข้าป่าแบบคุณพี่ชายรึเปล่า" รีบเดินไปกำเสื้อเพราะจะได้ไม่หลง
"เหมือนๆกันแหละฉันไม่รู้ว่าคุณพี่ชายจะพาไปไหนอย่างน้อยก็ต้องมีของกินไว้ก่อน"
ฝากถือพวกบาบีคิวกับผลไม้ตอนนี้เจ้าตัวพอใจกับของที่ซื้อมาแล้ว สายเหลือบไปเห็นร้านขายเครื่องประดับ ถ้าซื้อไปฝากพ่อน่าจะดีใจ แต่ตาแก่ก็มีเยอะแล้วทึกวันนี้ใส่หมดรึเปล่า
'เครื่องประดับ.....ไอนั้นไงได้พกมารึเปล่าหว่า' หรี่ตานึก
คิดแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้หยุดเดินซื่อของตามที่มาโชพูด ตอนนี้พวกเขาน่าจะเสบียงพร้อมแล้วล่ะ
"นั้นก็ซื้อเยอะๆได้ ดีเลย" อ่านตามที่พิมพ์
ในงานเนก็ไม่รู้หรอกว่ามีอาหารที่เจ้าตัวชอบรึเปล่าแต่ที่แน่ๆที่นี้คงมีแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลแน่ๆ คิดว่าต้องเป็นแบบนั้น
เดินดูมาก็ได้ชาขิงมาอุ่นร้อนสมใจ จิ้งจิ๋วทะเลทรายรู้สึกพอใจกับสิ่งนี้มากแถมยังอร่อยรสขิงชัด
ซื้อ บาบีคิว แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล สตอเบอร์รี่สด ฤดูนี้ผลไม้เมืองหนาวก็ดูจะหวานอร่อยเป็นพิเศษแม้จะปลายฤดูแล้วก็ตาม ถือเต็มมือ
"ซื้ออะไรอีกดีคุณพี่ชาย"
กิดอกมองหน้า ฟังคำตอบแล้วก็บนภูเขาหิมะเนี้ยนะ เคยได้ยินมาบ้างว่ามาโชเป็นฟิลคล้ายๆนายพราน คงไม่ได้จับเค้าไปหมกป่า คิดแล้วก็ส่ายหัวอีกคนจะไปทำอย่างนั้นได้ยังไง
"นั้นก็แวะซื้อผลไม้แล้วกัน"
เริ่มอยากกินของหวานๆกับน้ำอุ่นๆมีชาร้อนขายไหมนะ แต่ถ้าขึ้นเขาอาจจะต้องหิ้วขึ้นไป
"จากงานจนถึงที่นั้นเดินนานรึเปล่า"
พูดแล้วก็เดินนำไปเลยเขาพอจำทางไปตลาดกลางคืนได้อยู่
"คุณพี่ชายเนี้ยชอบรู้ไปหมดจนน่าหงุดหงิดอยู่เหมือนกันนะ"
ชกเบาเข้าที่แขนอีกฝ่าย กระชับผ้าพันขึ้นแล้วบ่นงุบงิ้บแต่ไม่นานหรอกสักพักก็กลับเข้าเรื่อง เขามองรอบๆ ในที่สุดก็มีอารมณ์จะมองวิว
แต่เมื่อคืนก่อนหน้านี้ก็ไม่ต่างกันเท่าไรกับตอนเดินไปบ้านอีกฝ่าย แค่ไม่ได้งานอัไรเป็นพิเศษ
"คนพื้นที่คงเห็นที่นี้มาจนเบื่อแล้วละมั้ง"
"นั้นคุณไกด์จะแนะนำอะไรให้ลูกทัวร์"
พอมาโชเดินใกล้เข้ามาเนริโอก็เดินเข้าใกล้ตาม แถมฮัดชิ้วไปหนึ่งที เค้าเริ่มคิดว่ากลับจากนี้คงได้นอนแห้งอยู่ห้องสักวันแล้วละมั้ง
รู้ตัวอีกทีหนุ่มเงือกก็ทำบีสต์ตัวน้อยตกใจเข้าสะแล้ว มองตามที่อีกฝ่ายทำอยู่ปริบๆ ผ้าพันคอที่เนหน้าจมซุกไปกับผ้า
".........."
"เตรียมมาจากบ้าน?"
ความหนาวที่บ่นมาหลายวันเริ่มอุ่นขึ้นมาทันทีไม่ใช่ที่ผ้าพันหรอก ข้างในอกของเขาที่รู้สึกอุ่นขึ้นแปลกๆอันนี้คือ ป่วยเหรอ?
(1)
: ก็นะคุณพี่ชายอยู่กับขาวๆมันก็เด่นเป็นพิเศษ
: รอหน่อยแล้วกัน
เนริโอสวมรองเท้าบูธเสริมส้นเคาะๆเท้าสองสามทีแล้วเปิดประตูออกมุ่งหน้าหาคุณพี่ชาย แต่วิแรกที่เปิดประตูก็รู้สึกเลยว่าอยากกลับไปจำศีล
แต่ก็ถูจมูกเดินต่อไป ไม่ค่อยดูวิวเท่าไรมั่วแต่มองทางหามุมอิงไฟระหว่างเดิน
พอมาถึงที่จัตุรัสกลางเมืองก็ร้องโห้ หาง่ายอย่างที่คิด คุณพี่ชายจะว่ามืดมนก็ถูกจะว่าเด่นก็ใช่ เป็นคนที่เอกลักษณ์งงๆดีจริงๆ
: อ่อเรื่องนั้น
: ฉันคิดว่าคุณพี่ชายแค่พูดไปงั้นสะอีก
: อยู่ไหนล่ะ
เค้าเปลี่ยนแผนจากตอนแรกจะไปชงนมดื่มตอนนี้เค้าวางมือไปหยิบเสื้อโค้ทกันหนาวมาใส่เตรียมไว้ ไม่ใช่ชุดของทางโางเรียนแต่ที่เตรียมมาเอง
แต่เหมือนมันจะไม่หนาพอสำหรับที่นี้ เอาเถอะรอบเมืองมีไฟให้อิงอยู่
พอดิบพอดีกับเจ้าตัวที่พึ่งอาบน้ำออกมาแต่วตัวตามใจชอบ กำลังจะไปหาซื้อนมอุ่นดื่มสู้ความหนาวแน่นอนว่าเหนื่อยกับกิจกรรมนิดหน่อย แต่ก็ยังไม่ง่วงอะไร
เห็นข้อความก็เปิดอ่าน แรกเห็นคนส่งก็เลิกคิ้ว เนริโอไม่คิดว่าคนๆนี้จะทัก เจ้าตัวนอนที่บ้านไม่ใช่รึไง
: แปลกแหะที่ทักมาก่อน ว่าไงคุณพี่ชายโดนคุณน้องชายจับโป๊ะหิมะ?
แซวนิดหน่อย
[ Event 01 - The Harveston Sledathon ]
Tag Event : #TWD2_Harveston
Date : 20 - 28 Feb 2026
รายละเอียด : bit.ly/TWD2Haveston
#TWD2_ไนท์เรเวนวัยนมผง
[โลกอสในโหมดพี่ชาย ชีวิตตอนเด็กของโลกอสล้อมรอบด้วยครอบครัวและความอบอุ่นล่ะค่ะ]
"ทำเป็นเข้าใจต่างจากไม่เข้าใจตรงไหน" ถอนหายใจอ่อนแต่ไม่ได้บ่นเพิ่มไม่ใช่เรื่องให้หงุดหงิดขนาดนั้น ง่วงด้วย
ระหว่างลงก็แกล้งทำเป็นฟิลเครื่องบินตกหลุมอากาศเล่นแต่ก็ลงจอดได้อย่างดีสมเป็นเด็กปีหนึ่งมากความสามารถ
เก็บไม้กวาดและพากันกลับห้องเนริโอล้างมือล้างเท้าขึ้นเตียงของตัวเอง
"ขอบใจที่ไปเป็นด้วยกันคุณพี่ชาย"
"ฝันดี" สิ้นประโยคไม่นานบีสต์ตัวจิ๋วก็กลับเข้าฝันอีกครั้ง
[ จบโรล ]
"ก็ถ้าลืมแปลว่าแนวนี้ไม่เวิร์คกับคุณพี่ชายฉันไม่ว่าอะไรหรอกป้ายฝุ่นใส่คุณน้องชายสักทีก็หาย"
มองนิ้วชี้ขึ้นลงหัวก็ไปตาม อ่อรูป
"ได้แล้วจากในนั้น" ชี้ไปที่แชทของทั้งคู่
กลับมาคล้องกล้องไว้ที่คอเนริโอลุกขึ้นยืน หยิบไม้กวาดขึ้นขี่มันแล้วรอคุณพี่ชายมานั่ง คงได้เวลานอนของเขาแล้วจริงๆรีบกลับดีกว่า
บนนี้หนาวเหมือนกันแหะ
"แล้วก็ในกล้องนี้ไม่ได้มีแต่สิ่งที่ชอบ"
ถ้าไม่ชอบรูปนั้นก็ถือว่าตรงโจทย์เหมือนกัน
"ในเมื่อคุณพี่ชายไม่ชอบอธิบาย ไม่ชอบพูดแล้วก็ไม่อยากสื่อสารให้เหนื่อยใช้รูปแทนก็สิ้นเรื่อง"
"คราวหน้าถ้าเจอสิ่งที่คิดว่าชอบก็ลองถ่ายส่งมาให้ฉันสิ" เนริโอตลอดที่พูดมาก็ใช้เสียงตามปกติหน้าตาก็ยังคงดูไม่ได้อารมณ์ดีอะไร
แต่การกระทำก็กระตือรือร้นที่จะนำเสนอแนวคิดนี้มากอยู่เหมือนกันแล้วเจ้าตัวก็คงรู้ตัวดีว่าแปลกจากเดิม
"พ่อฉันฏ้เคยบอกมาแบบนั้น"
"เพราะเราคล้ายๆกันฉันว่าลองดูก็ไม่เสียหาย"
หยิบโทรศัพท์จากรุ่นพี่มาเมื่อหันมองไปบนฟ้าก็จังหวะพอดีกับเมฆที่แยกออก เนริโอะเปิดกล้องมือถือแล้วถ่ายภาพนั้นเข้าแชทของตัวเองแล้วกดส่ง
"ไม่มีอะไรไปเล่าเวลาถามว่าโรงเรียนเป็นยังไงบ้างแบบนี้คนอื่นจะมองเป็นพวกไม่ได้เรื่องทำตัวจืดๆ" คืนโทรศัพท์ให้
"ตรงนี้ก็เงียบแถมมืดๆไม่มีใครสนใจแบบนี้ก็พอจะตอบได้ว่าชอบส่วนไหนของโรงเรียนสักหนึ่งข้อ"
มือเล็กๆยกขึ้นชี้กล้องของตัวเอง
(2)
"คุณพี่ชาย.....ตอบได้กำปั้นทุบดินแหะไอแบบนี้จะมาเรียนทำไมเล่าอย่าบอกนะว่ามาแค่เรียนๆให้จบ"
เนริโอกอดอกมองการที่อยู่มาสองสามปีแล้วตอบไม่ได้ว่าที่นี้ดีตรงไหนแบบนี้มันไม่ปกติแล้วอย่างน้อยๆก็ควรตอบสถานที่ประจำหรือเมนูอาหารภายในโรงเรียนที่ชอบให้กันได้ไม่ใช่รึไง
"น่าเสียดายจะตาย" มองมาโชละก็คิ้วขมวดกว่าเดิม
"คุณน้องชายอาจจะตอบดีกว่าก็ได้อย่าแพ้หมอนั้นสิ"
"เอางี้แล้วกัน"
(1)
"จะเก็บแค่รูปที่ดูไม่ได้รอบที่แล้วไว้แล้วลบรูปวันนี้ออกเวลาเห็นรผุปนั้นก็จะนึกถึงตอนนี้แทน"
"แต่ก็อยากให้มันออกมาดี"
"โชว์รูปสวยๆให้พ่อดูก็ดีกว่า" มองท้องฟ้าแต่ก็ผ่านมาสองสามนาทียังไม่ขยับคิ้วมันก็อดไม่ขมวดไม่ได้ คุยเล่นรอแล้วกัน
"คุณพี่ชายอยู่ที่นี้มา3ปีชอบอะไรที่สุด" แล้วก็คิด
"เพราะดูไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ"
ทุกอย่างที่เขารู้ไม่เคยมาจากการสังเกตุจากเจ้าตัวแต่คือคำบอกเล่าเสมอ ก็เลยสงสัย
