เอียงคอน้อย ๆ อย่างสงสัย เลขหมายถึงความยากของโจทย์รึเปล่า?

“เลขงั้นหรอคะ?”

ถ้าแบบนั้นคงต้อง—

“เลข 1 ค่ะ”

หวังว่าจะไม่ได้โจทย์ที่ยากเกินไปนะ

(ยังค่า🥺🥺 มาได้เล้ย)

ถึงจะรู้สึกถึงสายตาที่อีกฝ่ายมองมาแต่ก็ไม่ได้คิดจะมองกลับไป

...กลับกันเหมือนทำเป็นว่าไม่เห็นเสียมากกว่า

"ขอบคุณนะคะ เรียกฉันว่าฮารุนะก็ได้"
"ถ้าอายุซังต้องการความช่วยเหลืออะไรบอกได้เสมอเลยนะคะ"

รับกระดาษมาก่อนตรวจเช็คลายเซ็นต์ที่เหลือ

เหมือนจะเหลืออีกนิดเดียวเท่านั้น

(ขอบคุณที่มาช่วยเหลือกันนะคะอายุจัง><)

"ขอบคุณนะคะ อุเมะฮะซัง"

ถึงเวลาที่เธอต้องไปตามหาลายเซ็นต์อื่น ๆ แล้ว

"ถึงเวลาต้องไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะคะ"

โน้มศีรษะลงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนบอกลา

"แล้วก็ ... ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็บอกได้เช่นกันนะคะ"
"ถึงอาจจะช่วยไม่ได้มากก็เถอะ ..."

(ขอบคุณที่มาช่วยเหลือกันนะคะ !)

“ฝากตัวด้วยเช่นกันนะคะ ฮินางิซัง”

เมื่อนึกได้ว่ายังมีลายเซ็นต์ที่ยังไม่ได้หาก็รีบขอตัว

“งั้นขอตัวไปตามหาลายเซ็นต์ที่เหลือก่อน”
“ถ้ามีโอกาสไว้เจอกันใหม่นะคะ”

โค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนบอกลาอีกฝ่าย

(ขอบคุณที่มาช่วยเหลือนะคะ !😍🫳)

“ฉันไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่“
”มันเป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่เด็ก ๆ น่ะ“

เกาแก้มเล็ก ๆ กับนิสัยที่แก้ไม่หายสักที

”จะว่าไป … คุณชื่ออะไรงั้นหรอ?“
”ฉันวากะยานางิ ฮารุนะ อยู่ปี 1“

"รบกวนด้วยนะคะ"

มองตามกระดาษที่อีกฝ่ายรับไป

"หือ? มีอะไรรึเปล่าคะ"

เอียงคอน้อย ๆ อย่างสงสัย

"ขอบคุณค่ะ คุณคนน่ารักช่วยได้มากเลย"

หลุดขำเบา ๆ ก่อนรับกระดาษคืนพร้อมโค้งศีรษะ ดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ให้คำขออะไรเพื่อแลกกับลายเซ็น

"วากะยานางิ ฮารุนะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย"

เอามือปัดไปมาเพื่อบอกว่าตนไม่เป็นไร

"จริงสิ วากะยานางิ ฮารุนะค่ะ อยู่ปี1"
"ขอฝากตัวด้วยเช่นกันนะคะ อุเมะฮะซัง"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมแนะนำตัวเอง ก็โค้งตัวเล็กน้อย

... เกือบเสียมารยาทไปเสียแล้ว

"ขอบคุณเช่นกันนะคะ ... คิคุกะซัง?"

เหลือบมองไปที่ลายเซ็นในกระดาษที่อีกฝ่ายยื่นกลับมา โค้งให้เล็กน้อยก่อนรับมา

"อ—เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ?"

เสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยจากการสบตาอีกฝ่ายชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาปกติ

(มาเลยค่า><)

"ข้อนี้...?"

หันกระดาษกลับมามองสิ่งที่อีกฝ่ายชี้

"ได้อยู่แล้วค่ะ เขาว่ากันว่าคนจะน่ารักได้ก็ต้องมองว่าตัวเองน่ารักเสียก่อน"

เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาคาดหวัง ก็ตอบไปตามความคิดของตัวเอง เพราะยังไงเธอก็แยกไม่ออกอยู่แล้วว่าใครน่ารักหรือไม่

"ถ้างั้นขอรบกวนด้วยนะคะ"

โค้งน้อย ๆ ก่อนยื่นกระดาษพร้อมปากกาไปให้

"ไม่มีความผิดปกติ ... ฉันน่ะหรอคะ?"

น้ำเสียงแปลกใจ คิ้วขมวดกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ กระแอมเบา ๆ เพื่อกลับไปคงสีหน้าปกติ

"มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้เห็นได้ตรง ๆ มากกว่าค่ะ"
"เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันลำบากพอตัวเลย"

สายตาหลุบต่ำ เมื่อได้ยินคำว่าน่ารักสายตาเบิกขึ้นเผลอสบตาอีกฝ่ายชั่วครู่

เธอได้ยินผิดรึเปล่า?

"อ—อ่า ดีเลย พอดีฉันกำลังหาลายเซ็นอยู่เหมือนกัน"

น้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนหยิบปากกาขึ้นมายื่นให้

(ตอนนี้อยากได้คนที่ดูแข็งแกร่ง คนที่คิดว่าน่ารักแล้วก็คนที่อยู่หอฤดูใบไม้ร่วงค่ะ !)

ชะงักไปเล็กน้อย เหมือนว่าจะชูกระดาษสูงไปรึเปล่านะ?

เมื่อคิดได้ก็ลดกระดาษลง

“เมื่อกี้เผลอตัวไปหน่อย”

เธอโค้งเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเอ่ยคำขออีกครั้ง

”คือว่า … อยากให้ช่วยเซ็นให้ทีน่ะ“

รอฟังคำขออีกฝ่ายอย่างใจเย็น น้ำเสียงเนิบนาบอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้เธอสามารถจดจำอีกฝ่ายได้ไม่ยาก

“อา—อย่างงี้นี้เอง”
“ได้สิคะ”

พูดอย่างโล่งใจ คิดว่าจะเจอคำขอที่ยากกว่านี้เสียอีก ฮารุนะรับกระดาษไปเซ็นอย่างไม่รอช้า

(เวลคั่มค่ะ😻)

กิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมที่ลำบากสำหรับเธอไม่ใช่น้อย ตอนนี้คงทำได้แค่หาคนที่น่าจะมีความเป็นไปได้กับโจทย์มากที่สุด

ส่วนสูงที่เด่นของคนตรงหน้า ถึงแม้จะไม่เห็นหน้าตาก็ทำให้รู้ได้ไม่ยากว่าต้องสูงกว่าเธอแน่นอน

โชคยังเข้าข้างเธออยู่สินะ

"อ๊ะ ถ้าอย่างนั้นต้องขอรบกวนด้วยค่ะ"

เมื่อคำขอถูกตอบรับ ก็ยื่นกระดาษพร้อมปากกาไปให้อีกฝ่ายทันที

"...มีอะไรอยากให้ทำหรือช่วยคืนก็บอกได้เลยนะคะ"

ควรเริ่มเล่นยังไงดีนะ ...

เด็กสาวเดินพลางก้มมองกระดาษล่าลายเซ็นอยู่ที่ข้างต้นไม้อย่างเหม่อลอยไม่ได้แม้แต่จะสังเกตสิ่งที่อยู่รอบกาย

แต่เสียงเรียกเล็ก ๆ ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์

"?"
"มีอะไรรึเปล่า?"

หยุดชะงักก่อนเลื่อนระดับสายตาไปอยู่ที่คางของคนตรงหน้า

#MSG_nyugaku #MSG_โรลเปิด

กิจกรรมล่าลายเซ็น

ณ ลานนั่งเล่นที่คึกคัก เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเพลิดเพลินไปกับกิจกรรมล่าลายเซ็น

จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียก [คุณ] จากทางด้านหลัง

เมื่อหักไปก็พบเด็กสาวที่กำลังชูกระดาษล่าลายเซ็น ที่ต้องการคุยกับคุณถึงแม้ว่าสายตาจะเลื่อนลอยไปทางอื่น

"ขอโทษนะ ช่วยอะไรหน่อยได้รึเปล่า"
"คือว่าในนี้ ... มีโจทย์ที่ตรงกับคุณไหม?"

(ตลาดวายรึยังคะ ะ ะ)

#MSG_nyugaku | #MSG_โรลเปิด
> ช่วงกิจกรรมล่าลายเซ็น

[คุณ] ที่ไม่ว่ากำลังจะยืนอยู่เฉย ๆ หรือแค่เดินผ่านไปผ่านมา จู่ ๆ ก็รับรู้ได้ถึงแรงสะกิดเบา ๆ ที่หัวไหล่

เมื่อ [คุณ] หันไปตามแรงสะกิด ก็พบชายหนุ่มร่างสูงเกศาสีครามเข้ม ท่าทางเป็นมิตร ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม

“ คือว่า… ขอรบกวนเวลาซักครู่นึงได้ไหมครับ ”

(เนียนรู้จัก+มาช่วยเซ็นหรือทักทายเฉย ๆ ได้นะคะ ><)

(มาจองข้อ 2 !!!)

#MSG_nyugaku #MSG_โรลเปิด
ช่วงบ่าย, แยกรูท

เด็กน้อยยืนเหม่อมองไปยังท้องฟ้า หายใจเข้าลม หายใจออก

“อือ… แทนที่จะเป็นนก.. จะมีมังกรบินผ่านไปไหมนะ…”

แต่ไม่มีมังกร

มีเพียงเมฆที่ตอบกลับด้วยการเคลื่อนผ่านไปช้าๆ กลิ่นดอกไม้ที่แตะจมูกเบาๆ และตัวเธอที่ยังคงสับสน

จนคุณเดินเข้ามาในระยะ ความสนใจจึงเปลี่ยนไป

“คุณตรงนั้นน่ะ ขอโทษน้า〜 พอจะมีเวลาให้เราไหม?“

#MSG_nyugaku | #MSG_MainEvent

“ ยินดีต้อนรับนักเรียนมาโฮชิกิทุกท่านเข้าสู่ปีการศึกษาใหม่ ”

“ ขอให้เป็นปีการศึกษาที่จิตวิญญาณของเจ้าแสวงหา”

List กิจกรรม
- พิธีปฐมนิเทศ
- กิจกรรมจับคู่หอยฮามากุริ
- กิจกรรมล่าลายเซ็น

ระยะเวลาการรับแสตมป์อีเว้นท์ : 30/03 - 01/04

shorturl.asia/4B8Jp

(ฮายฮายค่า !🙌)

#MSG_Commu

“ชื่อของคุณ?”
”บอกมาสิ … แต่ไม่รับประกันว่าจะจำได้หรอกนะ“
_________________

「若柳 春菜」
Wakayanagi Haruna
_________________

สึโบมิ | 16
ฤดูใบไม้ผลิ | วิถีชีวิต
_________________

Dm/Role/Co 24/7
Doc in bio

(ฮาโหล ล ล✋)

(อย่าปล่อยลมใส่ไมค์นะ‼️‼️)

(โอ้ะ โมชิโมชิ อันยอง หนีห่าว ตอนบ่ายเช่นกันค่ะ !)

(โย้ส สวัสดีตอนเย็นรุ่นพี่😺)

(ฮายฮาย เซมไป !)

(ไวแบบนี้ ต้องขอฝากตัวเป็นลูกค้าร้านน้ำชาแล้ว🤙)