صداها مهیب ولی دل‌انگیز بود.

به امید آزادی ایران

یکی از نشانه‌های حماقت مطلق فکری، کسایی هستن که بنیان‌های فکریشون براساس واژه‌‌های موهوم و مزخرفی مثل قومیت و مذهبه. اینها دچار ویروس‌های فکری هستن.
ولی جهت استحضار:
در شاهنانه 400 جوانی که از بیم کشته شدن بوسیله ضحاک، نجات داده شده،به کوهستان‌ها و بیابان پناه برده بودند، کٌرد (فراری و کوه‌نشین) نامیده شدند

شهرک محلاتی و اطراف وزارت خبری نبود؟

معلومه خون‌شوری و طرفداری از نجاست ج.ا، غمباره.
روان آدم مثل خوره می‌خوره.
ناامیدیت هم حتماً برای اینه که زندگی که با مکیدن خون ملت ساخته شده، رو به اتمامه.
منم بودم، همین حس و حال داشتم.

دوستان، این اکانت ناامنه

آره به جاش برو، توله پناهیان لایک کن

مرد حسابی، تو مثلاً رهبری! باید هر روز تو مدیا باشی، برای مردم مسیر و راه مشخص کنی، برنامه بدی، با هر جایی که میتونی لابی کنی،
چهار تا آدم حسابی معرفی کنی، مسئولیت به عهده بگیری و شفاف باشی
چسبیدی به ماتحت علی کریمی و کیانی و قاسمی‌نژاد!!؟ مردم داخل دارن له میشن و مثل مرغ سر بریده پریشانن.
تکون بخور.

هزاران آفرین بر داریوش آشوری و شهلا شفیق

نوشتن قسمت سوم رنج‌آور بود ولی ضروری. ما ناخواسته دچار این وضعیت شدیم. مردمی نجیب که سال‌ها با مسالمت‌آمیزترین شیوه‌ها خواستار بهبود وضعیت کشور شدیم ولی جوابمون همیشه داغ و درفش و مشت آهنین بود.
حالا هم باید به فکر مردممون باشیم، نباید فقط بهت‌زده منتظر باشیم و خوشحال میشم اگر نظرتون بشنوم و بحث کنیم.

از دولت آمریکا و سایر کشورها با دلی پرخون: عدم حمله به زیرساخت‌های مملکت، تضمین تمامیت ارضی ایران، هشدار پیشینی به مردم قبل حمله، عدم آسیب به غیرنظامیان، تامین اینترنت برای مردم، حداقلی بودن حمله از نظر اهداف و زمان، تامین مایحتاج ضروری مردم، تامین امکان خروج مردم از کشور و عدم تکرار وضعیت لیبی.

از اپوزیسیون: همگرایی حداکثری، دادن برنامه مشخص در حین و بعد از جنگ، معرفی تیم اجرایی کاربلد و مورد اعتماد جامعه،اعلام عفو عمومی و تضمین عدم انتقام‌گیری، محاکمه عادلانه و شرافتمدانه جنایتکاران،لابی با آمریکا و سایر کشورها جهت سوق دادن اهداف حمله در راستای تامین منافع مردم ایران.

فعال سیاسی با حرّاف مشخص میشه. به عنوان شهروندان معمولی به نظرم در این برهه حساس باید از عقلای قوم برای کاهش بلایای جنگ موارد زیر رو مطالبه کنیم:
از اصلاح‌طلبان حکومتی و حتی بخشی از ارزشی‌ها برای حفظ ایران، استعفای خامنه‌ای، تشکیل کمیته حقیقت‌یاب ملی، حذف شورای نگهبان و برگزاری انتخابات آزاد.

از بزرگترین ایرادت روشنفکران و نیروهای سیاسی ما در طول تاریخ معاصرانفعال، قهر، نشناختن زمانه، عدم درک تحولات پیرامونی و مشغول شدن به بحث‌هایی بود که پا در زمین واقعی نداشتند.
در آغاز جنگ پیش‌رو ما مطلقاً اراده‌ و تاثیری نداریم ولی بوی جنگ چنان در فضا پیچیده، که به نظر قطعی می‌رسه و اینجاست که فرق بین

وضعیت مردم ایران: پدر صدرا سلطانی می‌گه هفت ماه پیش خونه‌شون رو اسراییل زده و صدرا به طرز معجزه‌واری خونه نبوده و نجات پیدا کرده ولی در اعتراضات دی ماه توسط جمهوری اسلامی کشته شده‌. اینها رو اگه در کتاب می‌خواندیم می‌گفتیم اینهمه ستم ممکن نیست و تخیلیه‌.

به دلایل زیادی، موافق نگاه اقتصاد سیاسی چپ هستم و به دلیل ریشه‌های تاریخی ایجاد ثروت در کشور، تقدم عدالت اجتماعی بر سرمایه‌داری رو برای ایران مفیدتر میدونم. ولی دوستان چپ ببینید، چه کردید که در چپ‌ترین دانشگاه کشور(پلی‌تکنیک) شعار بر علیه چپ داده میشه. این زنگ خطر بسیار بزرگیه.

32000

منظورتون صرفاً راهپیمایی تورنتوئه یا کل راهپیمایی‌هایی که در ۱۴ فوریه انجام شد؟

به دلایل گوناگون:
بعضی‌ها منافعشون در ماندن رژیمه
بعضی‌ها با تمامیت ارضی مشکل دارن
ما با این دو گروه کاری نداریم
قسمت مهم اون بخشی از مخالفان رژیم هستن که پهلوی هنوز نتونسته اعتمادشون جلب کنه باید با این گروه‌ها گفتگو و دست دوستی دراز کرد. همیشه مسئولیت اخلاقی همدلی ایجاد کردن با گروه قدرتمندتره.

صادقانه و برای رفع ابهام شخصیم می‌پرسم، چه قسمتی از حرف‌های رضا پهلوی برای شما ایجاد نگرانی هم ارز حرف‌های خمینی کرده؟
یا مثلاً کدوم قسمت دفترچه گذار معادل ایدئولوژی اسلام سیاسی و ولایت فقیهه؟

من با شما موافقم که بعضاً حسادت، نفع شخصی و قدرت طلبی دخیله
ولی ضمن نقد صریح گفتار و رفتار آدم‌هایی مثل تاجزاده، اسماعیلیون و ..باید به مبارزات و رنج‌هاشون هم احترام بذاریم.
در ایران آینده، همه آنهایی که در جنایت شریک نبودن، باید باشن. ما باید از این حذف کردن و انگ زدن گذر کنیم.
ما ملتی متکثریم

مشاهدات خواهرم از تجمع مونیخ:
رفتار مردم با همدیگه بسیار مودبانه و محترمانه بود.
نه تنها هیچ کس متعرض کسانی که با پرچم رنگین‌کمانی و پلاکارد زن، زندگی، آزادی آمده بودن، نشد بلکه بارها به جانباختگان ۱۴۰۱ ادای احترام شد.
جمعیت بسیار باشکوه و انبوه بود.
تمام محوطه بعد از مراسم توسط مردم تمیز شد.

طرف با رفتن به بروکسل و همپیاله شدن با سازمان‌های تروریستی مثل مجاهدین و کومله مشکلی نداره و اون گردهمایی مترقی می‌بینه، ولی رفتن به مونیخُ کردیت دادن به فحاشی و استبداد می‌دونه.
چطوری این حجم از تناقض ممکنه!؟

چنانت بکوبیم به گرز گران
که مسمار کوبند آهنگران

امیدوارم حالت بهتر بشه و امیدوارم راهی پیدا کنی تا بتونی غم و خشمت خالی کنی. میدونم که خیلی حرف تکرارییه ولی اگر پیش یه روانپزشک بری، ضرر نمی‌کنی.
ببخشید که کاری از دستم برنمیاد.

با احترام این نگاه پرتفرعن شما به جامعه بسیار منزجر کننده‌ست.
قبلاً هم گفته بودم، یکی از بزرگترین اشتباهات منتقدین وضع موجود، کم‌هوش‌تر و کم‌سوادتر دانستن بقیه‌ست.

ما موندیم و داریم برای زندگیمون و این مملکت می‌جنگیم.
چطور این اجازه میدین که برای ما تعیین تکلیف کنید!؟ برای اینکه چهار روز دلشوره نگیرین ما باید به ساز شما برقصیم!؟
اگر یار نیستین، بار نباشین
بذارید به درد خودمون بمیریم.
شما خیلی درک ناقصی از وضعیت ما دارید.

ما که داخل موندیم باشید. واقعیتش اینه که شماها، ما رو ول کردین. مگه اون روزی که رفتین یکی از مهم‌ترین دلایل رفتنتون خطر جنگ و تحریم‌های فلج کننده و امکان کشته شدن بوسیله رژیم نبود؟
خوب، دو تا دو تا کردین و دیدین نمی‌ارزه و رفتین.
و ما رو به امون خدا ول کردین

با دوستم در کانادا صحبت می‌کردم، وقتی بهش گفتم من هر ۴ شب بیرون رفتم، با داد بهم گفت مگه خری!؟ اول بهت زده شدم ولی بعدش از خشم ترکیدم
بذارید یه چیزی بهتون بگم، من اصلاً نمی‌خوام بابت رفتنتون ایرادی بگیرم، خیلی هم کار خوبین کردین که برای زندگی بهتر رفتین ولی مواظب حرفاتون و احساسات سانتی‌مانتالتون برای

به عباس آقا میوه‌فروش سلام کردم، ۱.۲۰۰.۰۰۰ تومان کارت کشیدم، بعد پیش علی آقا سوپری رفتم. یک پاکت سیگار، یک بسته پاستیل کوچک. یک عدد چیپس و یک شیشه سس مایونز :۸۲۵۰۰۰ تومان.
حساب کردم ماه بعد فقط ده روز میتونم زنده بمونم.