"เน่ๆ ขอถามอะไรหน่อย"
"คือคำถามมันดูแปลกอ่ะนะ แต่ว่านะ..."
"ฉ้านเหมือนผู้ชายขนาดนั้นเลยเหรอ???"
ไม่รู้เพราะเหตุใด อาจค้างคาหรือไม่มีอะไรจะคุยกับอีกฝ่ายกันแน่ แต่ยูวเซย์ถามด้วยเสียงจริงใจมาก ผิดมู้ดที่ปกติจะพูดติดเล่นมาตลอดแบบเห็รได้ชัด
"อย่างน้อยน่าจะมีเงินเริ่มต้นใช้ชีวิตนั่นแหละน่า"
เธอตอบไปแบบส่งๆระหว่างรอคนชงกาแฟจนกาแฟแก้วนั้นมาเสิร์ฟถึงที่
"ไม่น่าไว้ใจ...ขอไม่รับเพิ่มจ้า"
ว่าแล้วก็รับกาแฟจากอีกฝ่ายแทบจะยกดื่มกาแฟจนเกือบหมดโดยไม่สนความร้อนของกาแฟเลยสักนิด
"ค่อยดีขึ้นหน่อย"
+
“รู้แล้วน่า~แต่เธอเองก็ดูสนใจไม่ใช่เหรอ~?“
”ฮิๆ ว่าไปนั่น“
ว่าแล้วเลยแซวอีกฝ่ายกลับไป เพราะจริงๆก็สังเกตท่าทีชะเง้อไปมาอยู่หลายที
”อะไรอ่า จะเก็บทุกเม็ดเลยเหรอ?“
”เอาเถอะ ฉ้านขอเป็นกาแฟล่ะกัน“
ยูวเซย์แอบหงุดหงิดต้องมาจ่ายค่าเพิ่มอีกแต่ก็ยอมไปเพราะตอนนี้คอแห้งสุดๆ
(/ตั้งแผนขายทิ้งร่างแยกให้ทำงาน /ร่ายเวทประตู)
(/เข้าร่วมตี้)
(แปะคาร์ชีทต่ายกับคาร์สีหน้าเพิ่มเติมคับระยะอืดๆ)
"ฮ่าๆๆ ฉ้านถึงบอกว่าให้เกาะแน่นๆไงล่ะ"
ฝ่ายขับเรือหัวเราประหนึ่งเป็นคนเสียสติไม่รู้ร้อนรู้หนาว แถมยังเร่งเครื่องโต้ลมแรงๆอีกต่างหาก
"อย่าพูดถึงเกาะน้องแมวเซ้~เดี๋ยวทาสแมวแบบฉ้านก็พุ่งซะเลย"
ถ้าไม่ติดที่นัดกันมาตกปลาล่ะก็เธอคนเปลี่ยนเป้าหมายไปหาน้องแมวแน่ๆ
แต่สุดท้ายเธอก็ลดความเร็วและหยุดลงตรงกลางระกว่างทางไปเกาะแมว
"ตกตรงนี้ล่ะกัน~"
"อะไรอ่า~โยนกันงี้เลยอ๋อ?"
ยูวเซย์หน้าบูดทันตาเห็นแลดูจะไม่พอใจซะเท่าไหร่ แต่ก็ไปประจำตำแหน่งคนขับเรือให้อยู่ดี
"ชิ ถ้าเอาตามประสบการณ์ ฉ้ายที่เป็นเด็กประมงก็ต้องขับเรือถนัดกว่าเธออยู่แล้วนี่?"
"แต่ว่า....เธอเกาะให้ดีล่ะกัน"
"ม่ายช่ายคำเป็นห่วง แต่เป็นคำเตือ-"
ประโยคไม่ทันจะพูดจบมือก็สตาร์ทเครื่องยนต์แบบเร่งคงามเร็วเต็มแรงม้าไปก่อนแล้ว
"เทคนิคมีแค่นั้นสิน้า.....จะลองเอาไปให้ดูล่ะกัน ฮิๆ"
ไม่มีการบอกจุดประสงค์ใดๆ มีแต่การหัวเราะทิ้งท้ายไว้ให้สงสัยไปแบบนั้น
ทว่าเสียงหัวเราะได้หายไปเพราะต้องขับเรือให้ซะได้
+
"โธ่ๆ เจ้าของคงร้องไห้แล้วไหมอ่า~"
แม้จะพูดเหมือนจะสงสารเจ้าของคนเรือแต่ท่าทางดูพึ่งพอใจกับราคาที่ได้สุดๆ
"วาคุเนะจัง ต่อราคาเก่งจังน้า~สอนต่อราคาบ้างได้เปล่าๆ"
ระหว่างเดินไปเรือที่เช่า ด้วยความสนใจสกิลต่อราคาของอีกฝ่ายเลย ลองแกล้งๆ(?)ถามดู
เด็กตรงหน้ายืนมองเธอ
ส่วนเธอก็ยืนมองเด็กตรงหน้าด้วยความสับสนเช่นกัน
ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั่นต่างคนต่างเงียบ
“…”
“เอ๊ะ?”
แต่พอรู้สึกอีกทีน้ำตาเธอตอนนี้หยุดไหลแล้ว ทำเอาอาการสับสนตอนแรกกลายเปลี่ยนเป็นคนดีใจที่ตอนนี้ร้องหยุดแล้ว
"เก็บเบ็ดในแขนเสื้ออ่ะนะ???"
ทำเอาเธอเกาหัวแกรกๆกับวิธีเก็บเบ็ดของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรมากกว่านั้นเพราะตัวเธอเองก็สะพายกระเป๋าเบ็ดคู่ใจมาเหมือนกัน
"ถ้าเธอว่างั้นก็ขอให้ต่อราคาร้านให้สำเร็จล่ะกัน~"
ยูวเซย์ไม่ได้เข้าไปยุ่ง และไม่ได้เข้าไปห้ามด้วย ทำไงได้ยืนมองคนโต้วาทีต่อราคากันสนุกจะตายไป
“นั่นสิน้า ของแบบนี้มันต้องลองสักครั้งจริงๆแหละน้า~”
”หรือเราจะไปจองเรือตกปลาตอนเย็นดี?“
”หรือไม่ดีหว่า?”
เพราะได้คนชวนบอกว่าอยากไปตกเรือกลางทะเล เลยทำให้เธอตอนนี้สองจิตสองใจว่าจะเอาไงดี
แต่พอหันมามองอีกฝ่ายอีกทีก็ดันทำท่าทางแปลกซะแล้ว
“กำลังหยิบอะไรออกมาล่ะนั่น?”
"รับทราบ~"
ยูวเซย์ขานรับอย่างร่าเริง แลดูจะรอคำพูดนั้นมานาน ในที่สุดก็จะได้เก็บของปิดร้านจริงๆเสียที
เธอใช้เวลาสักพักนึงในการทำความสะอาดร้าน เก็บขยะให้เรียบร้อย และออกมาล็อคประตูร้านให้เรียบร้อย
"อืม....ปิดร้านเรียบร้อยแล้ว ไปกันๆ"
“ไม่รีบหรอกน้า~”
ถึงปากจะบอกไม่รีบแต่มือก็เล่นล้างอุปกรณ์ เก็บเงินเสร็จสับไปก่อนแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ปิดร้านเท่านั้น
ท่าทีก็แลดูจะร่าเริงกว่าก่อนหน้านั้นแบบเห็นได้ชัด
“กินเสร็จก็บอกล่ะกัน ฉ้านจะได้ปิดร้าน”
#MSG_Songkranfes
(พาต่ายยูวมาจอยสงกรานต์คับผม)
“เห๋ๆ~จะไปตกปลาเหรอ?“
พอได้ยินคำเชิญจากปากลูกค้ามีหรือคนที่ชอบตกปลาแบบเธอจะพลาดกัน ยูวเซย์เช็คเวลากับมองทาโกะยากิที่ตอนนี้ก็เหลือน้อยก่อนจะตอบคำเชิญของอีกฝ่าย
”เอาสิ ฉ้านก็อยากหาเวลาไปตกปลาพอดีเลย“
ปกติแล้วจะปิดตอน22:00 แต่การปิดร้านก่อนเวลาไปหลายชั่วโมง นั่นเป็นเรื่องปกติของคนชอบอู้ดงานแบบเธอแหละนะ
“รับทราบทุกไส้อย่างล่ะ2สิน้า~“
“อืม วันนี้มีหมึก ชีส เมนไทโกะ กิมจิ มีไส้หวานเป็นครีมข้าวโพดกับไส้ช็อกโกแลต..“
”งั้นแสดงว่า ออเดอร์นายก็12ลูกแหละ“
เมื่อเช็คออเดอร์ของไคโตะแล้ว ก็เลยเริ่มจัดเสิร์ฟ จานเล็กวางไว้ตรงหน้าในจานนั้นมีทาโกะยากิอยู่6ลูก
“สำหรับไส้หมึกกับชีสรอทำสักครู่น้า พอดีฉ้านต้องทำเพิ่มมันหมดพอดีน่ะ”
“แต่แป๊ปเดียวเชื่อใจได้เลยนะ”
“ม มันจะช่วยยังไงเล่า!?!”
“อึดอัดนะเว้ย”
อารมณ์ดีนั้นหายไปเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่ดันมีลูกลิง(?)มาเกาะตัวเธอไม่ปล่อย แม้หน้าจะดูไม่พอใจแต่น้ำตายังไหลเหมือนเดิม
เธอพยายามผลักตัวเด็กออกไปแต่เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรอีก เลยยืนแข็งแบบนั้นไปสักพัก
”เธอจะเลิกกอดฉันตอนไหนเนี้ย????“
(กลายเป็นต่ายตัวใหญ่่)
(ติ๋มน้อยสู่ติ๋มใหญ่)
(เห็นปัจจุบันดูเฟรนลี่ แต่ตอนเด็กนี่ขั้วตรงข้ามมากนะ//แปะยูวซังตอนเด็กคับ)
(ขบเลยเหรอ...กลัวต่ายสภาพจะกลายเป็นแบบนี้จังคับ)
(มีเขี้ยวเพิ่มความเท่และน่ารัก(?)มากคับ-)
"..."
"ห๊า?"
จากที่สับสนเพราะตัวเองดันร้องไห้ ตอนนี้ต้องมาสับสนเด็กนักเรียนท่านนึงมากอดหน้าตาเฉย
ทำเอาเธอเกือบถาดข้าวปั้นหลุดมือแต่ดีที่ยังตั้งสติทัน
"ฮาโหล่~เจ้าหนูมากอดฉ้านอ่ะ????"
ว่าแล้วก็ลองให้นิ้วสะกิดตัวอีกฝ่ายเรียกสติดู
(เทรดลงรายละเอียดต่างๆ ของสึบาเมะ
อัพเดทเรื่อยๆ)
"ม ไม่ช่ายน้าาา~"
"ฉ้านไม่ได้โดนบังคับมา....ฮึก แต่ก็ม่ายรู้เหมือนกันอ่า"
"น้ำตาไหลเป็นน้ำเลย ฮื่ออ~"
เสียงแม่ค้าสาวอู้อี้จนจับใจความได้ยากแต่ด้วยความแม่ค้า ก็เลยละการค้าไม่ได้เช่นกัน เลยพยายามยื่นถาดข้าวปั้นให้นักเรียนที่ทัก
"สนใจรับม้ายยยย"
(เพิ่งเห็น ขอบคุณสำหรับขอมนะ/กลายเป็นฝุ่น)
(จะเป็นก้อนต่ายที่ดีของสังคม)
(พรืด แค่น้องรับรู้วันเกิด พรี่ต่ายก็ดีใจแล้ว)
(เรื่องนี้ทำตลอดคับ😔 ขอบคุณคับบ)