ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงอย่างระมัดระวังไม่ให้เสื้อเปื้อนทราย เขาแตะหอยและวางเป็นคู่ๆ แต่ก็ยังไม่เจอหอยที่มีลวดลายขึ้นมาเลย แต่คัดไปได้แค่อึดใจเดียว ลึกๆ ก็เริ่มรู้สึกตงิดๆ ในใจ... ขืนปล่อยให้เจ้านี่นั่งมองเขาคัดฝ่ายเดียว
คงจะเอาเปรียบไปหน่อย
ลุซหยิบเปลือกหอยสีสวคู่หนึ่งขึ้นมา ก่อนจะยื่นส่งไปตรงหน้าริวซากิแบบดื้อๆ โดยไม่สบตา
"...นั่งลง... แล้วลองสัมผัสดู..." ลุซเอ่ยเสียงเบาหวิว
ลุซเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รีบก้าวถอยหลังกรูดแล้วยกมือและเอาตุ๊กตามือมาบังหน้าเพื่อหลบละอองน้ำเค็มๆ ที่กระเด็นมาจากตัวริวซากิล
ก่อนที่ฮิคารุแผดเสียงแหลมลั่นทันที
"เฮ้ยๆ! นํ้ามันกระเด็นโว้ย! อย่ามาสะบัดใส่เจ้านายฉันสิเฮ้ย"
หลังจากที่ริวซากิหยุดสะบัดลง ลุซก็ปรายตามอง 'ภูเขาเปลือกหอย' ตรงหน้า แววตาของเขาก็ปลาตายมากขึ้นกว่าเดิม
เยอะขนาดนี้ กะจะเอาคืนกันชัดๆ
...ทำไมเขาถึงต้องมาเสียเวลายืนอยู่กับคนพวกนี้ด้วยนะ มีแต่พวกพิลึก... เด็กหนุ่มบ่นในใจด้วยความรำคาญ
ลุซคิ้วกระตุกกึกกับคำว่า "คุณนาย" เขามองเรย์ด้วยสายตาเย็นชาที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะขยับนิ้วเชิดตุ๊กตาฮิคารุให้พุ่งไปงับขอบกระดาษในมืออีกฝ่ายแล้วแผดเสียงทันที
"คุณนายบ้านแกสิไอ้ขี้เก๊กหน้าลอย! กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับเจ้านายข้าฮะ!"
แต่เพราะขี้เกียจยืนต่อให้เสียเวลา ลุซจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ กระชากกระดาษมาตวัดลายเซ็นลงไปส่งๆ แล้วยัดคืนใส่มือเรย์
ลุซพยักหน้าหงึกหงักเหมือนเออออด้วยกับสิ่งที่ตุ๊กตามือของเข พูดไปอย่างหน้าไม่อาย ก่อนจะกอดอกรอรับผลด้วยท่าทางที่มั่นใจว่าตรรกะการแบ่งงานของตัวเองนั้นยุติธรรมที่สุดแล้ว
สิ้นเสียงเบาหวิวของเจ้านาย ฮิคารุก็รับไม้ต่อทันที
" เจ้านายข้าอธิบายชัดเจนแล้วนะ! แกมีหน้าที่ไปขุดคุ้ยหาหอยมาประเคน! ส่วนเจ้านายของข้าก็จะเสียสละเวลาอันมีค่ามานั่ง "คัดกรอง" ให้ไงเล่า! แล้วถ้าแกหยิบมาผิด เจ้านายข้าก็จะกรุณาให้แกเอาไปลูบๆ คลำๆ ดู เผื่อเป็นของแกไง แฟร์และวิน-วินทั้งสองฝ่ายเห็นๆ! เลิกถามแล้วรีบไปทำงานได้แล้วป๊ายยย!"
ลุซเลิกคิ้วมองริวซากิด้วยสายตาปลาตายยิ่งกว่าเดิม... เจ้านี่มันไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยรึไง? เขาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับความรำคาญ ขยับนิ้วเชิดตุ๊กตาในมือซ้ายเตรียมพร้อม แล้วเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว
"...นายไปหามา... ส่วนฉันจะคัดไง..."
ตุ๊กตาในมือซ้ายหันขวับไปกวาดสายตามองคนรอบๆ ทันที พร้อมกับแผดเสียงแหลมประกาศกร้าวอย่างหมดความอดทน
"เอาล่ะ! มีใครอยากให้เจ้านายข้าเซ็นให้อีกไหม! รีบๆ ยื่นมาให้เร็วเลยฮะ จะกลับหอแล้วโว้ย!"
ลุซปรายตามองกระดาษแผ่นนั้น สายตาหยุดชะงักอยู่ที่เงื่อนไขของช่องสุดท้าย... "คนที่ส่วนสูงน้อยกว่าตัวเอง"
บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยียบลงชั่วขณะ ลุซเงยหน้าขึ้นมาจ้องรอยยิ้มแฉ่งของริวซากิด้วยแววตาปลาตายขั้นสุด
ลุซถอนหายใจเฮือกใหญ่แบบไม่ปิดบังความรำคาญ เขาคว้าปากกามาจากมือของคนตัวโตกว่า ก่อนจะตวัดลายเซ็นลงไปในช่องนั้นแบบลวกๆ ให้มันจบๆ ไป
ในขณะที่ตัวลุซเองกลับยืนนิ่งสนิท ทอดสายตามองไปทางอื่นอย่างสง่างาม ทำหน้าตายและวางมาดคุณชายราวกับว่าการกระทำป่าเถื่อนของตุ๊กตานั้น... ตัวเองไม่มีส่วนรู้เห็นเลยสักนิด------
“ชิ... ได้ครับ! เพราะเจ้านายขอหรอกนะ! อะแฮ่ม!” ตุ๊กตามือแกล้งกระแอมไอ ก่อนจะยกแขนสั้นๆ ชี้หน้าคนตัวโตกว่าอย่างออกคำสั่ง
“ในเมื่ออยาก 'ร่วมมือ' นัก คุณชายลุซก็จะเมตตาแต่งตั้งให้เจ้าเป็นหน่วยใช้แรงงาน! หน้าที่ของเจ้าคือไปก้มหาหอยพวกนั้นมาประเคนให้เจ้านายข้าคัดกรอง! มัวรออะไรล่ะ รีบไปหามาสิ!”
ว่าจบ ตุ๊กตาในมือก็อ้าปากกว้าง พุ่งเข้าทำท่าแทบจะงับจมูกอีกฝ่ายเป็นการขู่เข็ญ
“แหม... คุณริวซากิ มาเงียบๆเป็นด้วยเหรอครับ ผมนึกว่าคุณจะเสียงดังเป็นอย่างเดียวซะอีกเนี่ย”
ตุ๊กตาในมือซ้ายขยับปากพูดแทนด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้ดูสุภาพ แต่แฝงความประชดประชันและจิกกัด
ลุซปรายตามองนิ่งๆ ก่อนจะแกล้งปรามลูกน้องด้วยใบหน้าเย็นชา
"หยุดนะฮิคารุ...”(เขาพูดออกมาด้วยเสียงที่คนธรรมดาแทบจะไม่ได้ยิน)
ตุ๊กตาในมือทำท่าชะงักกึกไปนิดหน่อย ก่อนจะขยับหัวตอบรับอย่างรู้กัน
ไม่ทันไร ลุซก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง ไม่นานก็ตามด้วยเสียงทักทายกะทันหันของ ริวซากิ
ตุ๊กตาในมือของเขาอ้าปากค้างเพราะความกะทันหันของอีกฝ่ายที่อยู่ๆก็เข้ามาทักแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง
ก่อนที่ลุซค่อยๆถอนหายใจออกมา แล้วลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆปลายนิ้วปัดเศษทรายล่องหนออกจากเสื้อผ้า จากนั้นจึงหันไปปรายตามองริวซากิด้วยแววตาเย็นชาและว่างเปล่าขั้นสุด
ลมทะเลพัดเย็นสบาย ลุซนั่งย่อตัวอยู่ริมหาดมิโอริที่เงียบสงบ ในขณะนั้นมือของเขาก็หยิบเปลือกหอยขึ้นมาพิจารณา
"ฮิคารุ... นายว่าอันนี้ใช่หรือเปล่า" เขาเอ่ยถาม ก่อนจะขยับนิ้วให้ตุ๊กตามือตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับปกติ
'สวยนะลุซ แต่คงไม่ใช่หอยฮามากุริของพวกเรา เห็นว่าถ้าใช่จะมีอักษรขึ้นมาน่ะ'
"...งั้นเหรอ..." ลุซพึมพำรับด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยเปลือกหอยนั่นทิ้งไป
(เดะกินตี้น้อยแล้วรีบมาตอบนะ จุบุ)
#MSG_Commu
“สวัสดียามเช้าค่ะ ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ”
“จะช่วยมาเป็นคุณองครักษ์ให้เราได้ไหมคะ?”
. ݁₊ ⊹ . ݁˖ . ݁𓂃 ࣪˖ ཐིཋྀ ࣪˖ ݁𓂃. ݁₊ ⊹ . ݁˖ . ݁
鳥羽々 和彩 โทริฮาบะ คาซึสะ🕊
สึโบมิ | จิตวิญญาณฤดูใบไม้ผลิ • วิถีแห่งพันธะ🌸
154/41 | 16 yrs.
🌷Doc in bio
🌷โค/โรล/เวิ่น DM ok! ทวิตลอยบวกได้หมด ขอฝากคุณหนูนกน้อยด้วยค่ะ
꒰ঌ(*ˊ˘ˋ*)໒꒱
🦭 # MSG_Commu [ฉบับโดนตัดงบ1วัน]
” อิลยา.. อิเลีย.. อิลิยา..? “
” ..เธออยากเรียกแบบไหนดีล่ะ ? “
🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭🦭
• クズネットソフ イルヤ •
. คุ้ด🦭เน้ด🦭ส้อบ🦭 🦭อิลยา🦭 .
•*. 🦭Y. ชั้น🦭
•*. หอ🦭 - วิถีแห่ง🦭🦭🦭
•*. 🦭 bit.ly/IlyaMSG🦭🦭🦭
[ co role dm 🦭🦭🦭 กัดค่ะ แง่งๆๆ ]
ลุซยังคงทำหน้านิ่งสนิท ปล่อยให้ตุ๊กตาโวยวายแทน ก่อนจะปรายตามองกระดาษล่าลายเซ็นในมือของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา แล้วให้ตุ๊กตาพูดต่อ
“แล้วก็นะ กิจกรรมนั่นฉันจะไม่เข้าร่วมด้วยเพรางั้นไม่ต้องเซ็นกลับ”
ลุซขยับนิ้วบังคับให้ตุ๊กตายกแขนขึ้นมากอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้น
“แต่เดี๋ยวฉันจะช่วยเซ็นให้เอง มีข้อไหนพอได้บ้างละ เอามาดูหน่อย แล้วก็ส่งปากกามาให้เร็วเลย“
“ออ อย่าลืมถอดปลอกออกละขี้เกียจดึง”
จากนั้น เขาก็ค่อยๆ ยกมือซ้ายที่สวมตุ๊กตามือขึ้นมาชิดกับหน้าของริวซากิ พร้อมกับขยับปากของมัน
“เฮ้ย ริวซากิ! นี่นายคิดว่าฉันเป็นที่รองมือรองแขนแกหรือไงฮะ!”
เสียงฮิคารุตุ๊กตามือแปรดดังขึ้นมาแทนความในใจของเจ้าของ
“แขนของนายก็ควรจะห้อยแนบไว้ข้างลำตัวของนายสิ! จะเอามาพาดคอคนอื่นทำไม“
ทันทีที่ท่อนแขนหนักๆ ของริวซากิพาดลงมากอดคอ ร่างของลุซก็ถึงกับแข็งทื่อไปชั่วขณะ ร่างกายเกร็งนิ่งโดยอัตโนมัติเพราะไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงกับสถานการณ์แบบนี้
“…..”
ก่อนที่ลุซใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งหิ้วชายเสื้อตรงข้อมือของริวซากิขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ยกมันออกให้พ้นจากบ่าของตนเอง แล้วปล่อยมือทิ้งให้แขนข้างนั้นกลับไปอยู่ข้างลำตัวของเจ้าของตามที่มันควรจะเป็น
(แวะมาลงเทสค่ะ ! 🥺💦)
(ใครที่ผ่านมาเห็นแวะมาพักผ่อนด้วยกันได้นะคะ ! ☕📖✨)
(เทสๆ แวะมาทักทายทุกคนค่าา❤️✨)
(อ่านไรอะ)
(แปะๆ ทักทายค้าบ)
(ชีสสสส🧀)
(แอบมาพีสๆเทสเงาค่ะ✌️🥺 มาถ่ายรูปกันเถอะ!)