เอริคหัวเราะ
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง สวีตเวอร์มุทคงจะขมขึ้นอีกหน่อย”
สองขาก้าวตามเข้าไป ภายในร้านอากาศอุ่นกว่าข้างนอกอยู่โข เขาลอบมองรอบ ๆ ผนังอิฐสีน้ำตาล โต๊ะไม้และแสงไฟสีอุ่น กลิ่นหอมของอาหารลอยแตะปลายจมูก ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นกว่าที่คิด
เอริคเลือกที่นั่งดี ๆ สำหรับสองคนสักที่ ค่อยเลื่อนเก้าอี้หนังสีเข้มออก สบตารอคอยให้คุณมานั่งด้วยรอยยิ้ม
“เชิญครับ คุณผู้ชาย”
🌑 : ฉันไม่ถนัดเรื่องของอับโชค
🌑 : อับโชค???
🌑 : มันมีสรรพคุณอะไรบ้าง
🌑 : สนใจ
#MMM_offset
👁️🗨️ : มานำเสนอตุ๊กตาอัลปาก้าของก็อปแท้เกรด F ราคาจับต้องได้
สีเพี๊ยนนิดหน่อย ไม่มีงบจ้างคิวซีครับ 🥳🦙💰
รับประกัน ไม่วิ่งตอนกลางคืนแน่นอนเพราะมีแต่หัว (แต่ถ้ากลิ้งมาก็ไม่แน่)
จับจองได้แล้ววันนี้ ติดต่อผมมาได้เลย 👹📮
[ STORY ]
เมื่อ 4 ปีก่อน
วันที่ 22/04 เวลา 11.05
ประตูของห้องผู้ป่วยถูกเลื่อนเปิดออก ใบหูของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของฝีเท้าสามชีวิตที่เดินเข้ามาใกล้
“ อ้อพวกนายเองเหรอ ”
เขาเอ่ยกับทั้งสามที่เข้ามา แม้ตามองไม่เห็น ไม่เห็นอีกแล้วเหมือนเมื่อก่อน
“ หมอบอกกับฉันว่า
ฉันคงจะต้องตาบอดตลอดชีวิตน่ะ ”
“เธอคงไม่ว่าหากฉันพามาที่ร้านนี้?”
เอริคหันไปมองคุณ
“มันคงจะคุยโวได้ไม่มากเท่าที่ฉันอยากจะพาเธอไป แต่หน้าตาของมันดูดี และมีกวางมูสที่เธออยากทาน”
“ไม่” เขาปฏิเสธ “ฉันจ่ายให้ทั้งหมด”
เอริคมีเงินมากพอในตอนนี้ และมั่นใจว่าจะมีต่อไปเรื่อย ๆ การพาคนคนหนึ่งจากฝรั่งเศสมาเที่ยวที่อลาสกาไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง
เขาพาคนทั้งคู่ย่ำบนปุยหิมะมาจนถึงในเมือง สักครู่ใหญ่ ๆ ก็มาถึงหน้าร้านสเต็กเฮาส์ที่พูดถึงเมื่อทีแรก มันตั้งอยู่ในตึกแถวบล็อกหนึ่ง ตกแต่งดูโมเดิร์นและเรียบง่าย ไม่มีอะไรมากไปกว่าชื่อร้าน กันสาดผ้าใบสีดำและโปสเตอร์อีกนิดหน่อย
+
“…ถ้าเธออยากกินกวางมูส เข้าไปในเมืองอีกสักหน่อยมีสเต็กเฮาส์อยู่ ฉันจะพาเธอไปดู และหากเธอสนใจฉันจะเลี้ยงเธอที่นั่น“
“ได้สิ”
เขาตอบรับ ทันทีที่คุณพูดจบ ร้านอาหารสองสามร้านผุดขึ้นมาในหัว
เอริคหลุบตามองคนด้านข้าง ตอบกลับเสียงอ่อน
“หากเธอชอบอลาสกา— และหลังจบรายการเรายังติดต่อกัน ไว้ฉันชวนเธอมาอีก ดีไหม?”
แม้อีกฝ่ายอาจไม่ได้คิดอะไรเลยตอนพูดประโยคนั้นออกมา แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกบางอย่างอย่างไร้สาเหตุ
+
"...โนอาร์รู้มั้ยคะ"
"ว่ามือฉันน่ะเย็นตลอดเวลาจนกระทั้งได้จับมือกับคุณ"
เธอหันมองอีกฝ่ายพร้อมยิ้มอ่อนๆขณะที่มือก็วางลงบนมืออีกฝ่ายพร้อมกุมไว้หลวมๆ ทั้งที่ปกติมือนี้ควรจะเย็นแต่ตั้งแต่เมื่อครู่กลับรู้สึกว่าอุ่นอย่างน่าประหลาด
"เป็นเพราะหัวใจฉันเต้นอยู่ค่ะ.."
คงเป็นความตื่นเต้นของเดทแรกล่ะมั่ง
(ภาพเต็มนะคะ/ปิ้ง✨️)
“ถึงเธอจะแสดงออกแบบนั้นฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก”
เขาหัวเราะ ค่อยคงเหลือไว้เพียงรอยยิ้มบนใบหน้า
“ไปกับฉัน เธอไม่มีวันได้ทำหน้าผิดหวังหรอก คุณรองส์“
สองเท้าเริ่มก้าวตามไป เอริคกระชับมือในกระเป๋าโค้ทให้แน่นขึ้นอีกหน่อย ในหัวนึกถึงร้านอาหารน่าสนใจที่อาจเคยเดินผ่านก่อนหน้า เอ่ยปากถามคุณไปพลาง
“เธออยากทานอาหารแบบไหน? บอกฉันหน่อย เผื่อเราจะหาร้านได้ไวมากขึ้น”
(ม่ายเป็นไรค่าา🫳)
แก้วเปล่าถูกดันออกไป เอริครวบข้อมือของสาวเจ้าเอาไว้หลวม ๆ
“ชู่ว”
เขาพ่นลมออกเสียงค่อย ว่าต่อด้วยน้ำเสียงอ่อน
“เด็กดี”
สายตาหลุบมอง เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาแล้วไม่รู้จะสงสารหรือหลุดขำก่อนดี
“ไว้หนหลังฉันจะเลี้ยงเธอเอง วันนี้เธอเมามากแล้ว ถ้าดื่มมากกว่านี้พรุ่งนี้เธอแย่แน่”
“แน่นอน”
เขาผงกศีรษะให้ทีหนึ่ง ค่อยเลิกคิ้วขึ้นเมื่อถูกทักอีกหน
“ผิวฉัน?”
ฝ่ามือถูกยื่นเข้าไปหา ด้านบนนั้นมีลวดลายขดพันอยู่ด้วยอีกสายหนึ่ง มันขยับยืดอยู่ใต้ผิว ครู่เดียวก็ยื่นยาวออกมาเป็นหนวดคราเคนสีมะเมื่อม
“ตอนขยับมันอาจจะดูน่าขยะแขยงนิดหน่อย”
เขาหัวเราะ
“แต่มันคือหนวดของฉันเอง”
“นี่หรือ?”
เขาก้มลงมองแขนของตัวเอง ลวดลายบนผิวคล้ายเรืองแสงขึ้นชั่วจังหวะหนึ่ง
สายตาค่อยเลื่อนขึ้นมองคนตรงหน้าอีกหน
“เป็นหนวดของฉันน่ะ”
เส้นสายบนร่างกายขยับไปมา ยืดออกจากผิวมาเป็นปลายหนวดเล็ก ๆ สีมะเมื่อมเส้นหนึ่ง
“เธอจะเรียกว่ารอยสักก็ได้ มองจากตาเปล่าก็คล้ายคลึงกันอยู่”
(แงง เดี๋ยวอีกสักแป๊บจะเปิดรูทใหม่ มาเล่นด้วยกันได้นะคะ🥹)
“ก็นะ”
เขายักไหล่ หัวเราะออกมาเบา ๆ สายตาไล่กลับมามองคุณอีกหน
รอยยิ้มผุดขึ้นอย่างเสียไม่ได้บนใบหน้า นึกชอบใจคำพูดคำจาขิงคนตรงหน้านัก เอริคแลบลิ้นเลียริมฝีปากคลายความแห้งจากอากาศหนาวเย็น
“ไม่เลยที่รัก ฉันยังหาคู่เดตไม่ได้เลยสักคน”
ค่อยโน้มตัวหานิดหนึ่ง หยอกล้อตามไปกับคำพูดของคุณ
“ถ้าเธอจะให้เกียรติมานั่งเป็นคู่เดตฉัน… ฉันก็ยินดี”
“เธอหมายถึงในแง่ไหนละ?”
เอริคเลิกคิ้ว เคาะปลายนิ้วลงกับขอบสระ
“ถ้าเป็นเรื่องคน ฉันเจอผู้เข้าร่วมน่ารัก ๆ หลายคนเชียว ทั้งยังกระตือรือร้นเสียด้วย“
เขาย้อนนึกถึงคนที่มีปฏิสัมพันธ์ด้วยก่อนหน้านี้ หัวเราะออกมาเบา ๆ
”แต่นั่นแน่นอนว่าอย่างน้อยที่สุดก็ไม่มีใครอยากถูกลงโทษตอนท้ายหรอก“
“ฉันออกมาเดินเล่น”
สองมือล้วงเก็บอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวยาว เอริคเดินมาหยุดอยู่ด้านข้าง ไม่ใกล้และไม่ไกลเกินไป
เว้นระยะห่างให้อย่างพอดี
“กำลังคิดว่าหลังจากนี้จะไปหาร้านอาหารดี ๆ สักที่”
ว่าพลางสอดส่ายสายตาไปรอบ ๆ กระนั้นหิมะสีขาวโพลนก็ดูจะกินพื้นที่มากกว่าสิ่งใด
“เธอ?”
อลาสกาทำให้เอริคนึกถึงบ้าน
อากาศหนาว หิมะตก และทะเล
เขาย่ำเท้าลงบนหิมะ ทิ้งรอยเท้าเป็นหย่อม ๆ สูดหายใจเอากลิ่นชวนคิดถึงที่คล้ายคลึง ตั้งใจจะหาสถานที่ดี ๆ ชิมอาหารพื้นเมือง เดินดูธารน้ำแข็งและธรรมชาติอีกสักหน่อย
ก็สะดุดสายตาเข้ากับใครบางคนบนหิมะขาวโพลน คุ้นตาอย่างประหลาด
คนที่บาร์เมื่อวันก่อน
เอริคเลิกคิ้ว ตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“สวัสดีตอนบ่าย คุณรองส์”
(จะร่างไหนก็รั่วได้เหมือนกันครับ)
#MMM_โรลปิด
กลางวัน |แฟร์แบงค์|
@greysterling-mmm.bsky.social @mishkammm.bsky.social
เมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐอลาสก้า แม้ในอากาศที่หนาวเย็นท่ามกลางผู้คนมากมาย สามเงาร่างยืนเด่นอยู่ไม่ไกลกันนัก
สองหนุ่มธาตุไฟที่ไม่สะทกสะท้านต่ออากาศเลยแม้แต่น้อย ยืนประกบอินคิวบัสตรงกลางราวกับเป็นเครื่องฮีตเตอร์มีชีวิต กำลังมองหาเส้นทางในการเดินเที่ยวชมและลองอะไรใหม่ๆที่นี่
“เห็นด้วยอย่างยิ่ง”
รอยยิ้มกดกว้างขึ้นอีกหน่อย รู้สึกพึงพอใจอย่างพูดไม่ถูกเมื่อมีคนที่คิดเห็นตรงกับตัวเองเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง
“เอริค ฮาฟดาน วาร์เกเซน”
เขาตอบกลับ ยื่นมือข้างถนัดออกไปหาสาวน้อยตรงหน้า
“ยินดีที่ได้พบกัน ไมร่า”
เอริคเลิกคิ้ว นึกแปลกใจกับคำถามของคนตรงหน้านิดหน่อย
“จั๊กจี้?”
เขาทวนคำ
“ไม่เลย สาวน้อย มันรู้สึกเหมือนเธอจิ้มนิ้วลงบนผิวปกตินั่นแหละ”
“…แต่ถ้าเธอจิ้มถูกจุด มันอาจจะจั๊กจี้ก็ได้นะ“
เอริคว่าต่อพลางหรี่ตาลงนิดหนึ่ง เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่มีจุดที่อ่อนไหว บ้าจี้เป็นพิเศษ เขาก็มีอยู่บ้างเช่นกัน
เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ
“ดีใจที่เธอคิดแบบนั้นนะ เอสเตลลา“
( จากอาอี๊ สู่ อาเตี่ย ทีนี้ทุกคนสนใจมาทำงานด้วยกันมั้ยคับ 🥺 )
(ยังเปิดรับอยู่ไหมคะะ)
[ #MMM_โรลเปิด | สักแห่งในอลาสก้า | แยกรูท]
ไม่กี่ครั้งที่มอริได้มีโอกาสเหยียบแผ่นดินนอกยุโรป ปกติเขาไม่ค่อยชอบฤดูหนาวนักเมื่อเทียบกับอีกสามฤดู แต่บรรยากาศที่นี่กลับทำให้ตื่นเต้นข้างในราวกับเด็กที่ได้เข้าสวนสนุกเป็นครั้งแรก
เขาย่ำเท้าไปบนหิมะสีขาวอย่างไร้จุดหมาย พลางครุ่นคิดไปด้วยว่ามีที่ไหนบ้างที่น่าลองไปสำรวจบ้าง
สำรวจหมู่บ้านที่ดูอบอุ่น… หรือดื่มด่ำกับธรรมชาติดี
(มาเปิดกว้างๆ ไว้ฮะ ✨)