(วาดร่างซีเล่นค่ะ ออกมาคิ้วทึมากๆ น่าจะเป็นคนที่รู้ตัวว่าทำยังไงถึงจะคิ้วทึด้วยล่ะ)

(คอลแลปที่วาดไว้เมื่อปีมะโว้ ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้มันลงจบมู ขอบคุณที่มาวาดเล่นด้วยกันนะคะ)

(ไว้เจอกันใหม่ตอนเปิดเทอม ถ้ามีซีสองนะ อิอิ)

@hoa-argilius.bsky.social
@hoa-eukalos.bsky.social

[ประกาศ]
ประกาศยุติ House of Ares (HOA) Community

กวาดตามองดูว่ามีสัตว์รอบ ๆ หรือไม่ แต่เสียงบทสนทนาของเราน่าจะไล่พวกมันออกจากบริเวณไปหมดแล้ว

"อื้อ ใกล้ถึงแล้วล่ะ"
"เรื่องนี้ข้าไม่ยอมให้ชะตามายืดเวลาหรอกนา เจ้าก็มีแผลต้องล้าง"

ยิ่งเป้าหมายใกล้ ก็เหมือนว่าจะเริ่มก้าวเท้ากว้างและไวกว่าเดิม ฉึบ ๆๆ

"เด็กก็แบบนี้ เดี๋ยวพอได้โตขึ้นมาจริง ๆ ก็ว่าอีกแบบ" เด็กสาวหัวเราะในลำคอ คิดว่าก็เป็นคนที่รักเด็กจริง ๆ ล่ะนะ "แต่ถึงตอนนั้นก็คงได้แต่คิดในใจแล้วล่ะ"

"พอถึงตอนนั้นก็คงเงียบน่าดู-- ถ้าให้ข้าเดา ป่านี้บางคนอาจจะสูงขึ้นมากแล้วก็ได้"

เป็นภาพที่แปลกน่าดู เด็กวัยแรกรุ่นคุยกันอย่างคนแก่คนเฒ่า

+

(พอดีนกตัวนี้ชอบท้าทาย--- ย๊าก อะไรกันนี่ โอ๊ย 😭😭😭😭😭😭 น่ารักมาก ๆๆๆๆ โฮร ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณหลังจอมาก ๆ เลยคับ อิ่มองุ่นแล้วยังอิ่มใจอีกต่างหาก 😭😭😭😭😭😭😭🤲🍇 งั่ม ๆ อร่อยจังเล้ย ขอบคุณสำหรับของว่างยามบ่าย(?))

(โธ่ ก็ปกติแม่นกเค้าไม่โยนเอานี่นา5555555 กินโลด)

[MAIN EVENT]
วันย้ายออกสถาบันแห่งแอรีส

หนึ่งภาคเรียนผ่านไปไวเหมือนโกหก ถึงเวลาย้ายออกแล้วนะ
#HOAMOVEOUT

Link
📍Event #6 : drive.google.com/file/d/1trOi...

(1/2)

(อาจจะว่าองุ่นอร่อยก็เลยอารมณ์ดี-- แงม่ายเจงฮิปโป ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ เป็นลูกนกแทนได้ไหมคับ-- 😭)

คิดตาม หัวคิ้วมุ่นนิดเป็นเงื่อนจาง แต่ก็ยิ่งฟังก็ยิ่งกว่ามั่นใจว่าคนตรงหน้าได้นุ่งผ้าสีน้ำเงินเป็นแน่

"ฟังเจ้าซี แค่พูดข้าก็ยิ่งเห็นเจ้าในบ้านนิกซ์ขึ้นทุกที" ยกยิ้มกว้าง

"ข้าเอง... จริง ๆ ก็อยากเรียนรู้วิธีการทำอาวุธกับเครื่องมือล่ะนะ"
"ถ้าทำเองได้และทำได้ดี ก็คงประหยัดไปได้มาก"

"เอาอย่างนี้ดีกว่า" ดวงตาเบิกกว้างขึ้น "เริ่มจากคำถามง่าย ๆ แล้วกัน"
"เจ้าอยากได้อะไรจากสถาบันแอรีสเล่า?"

เสียงของลำธารดังอยู่ไม่ไกล อีกนิดก็จะถึงจุดหมายแล้ว

"แต่ก็นะ-- ข้าก็ไม่แปลกใจนักหรอกที่เด็ก ๆ จะมาวอแวเจ้าน่ะยูคลิเดส" เธอก็อาจเป็นหนึ่งในนั้น--

"ผู้ใหญ่บางคนก็ไม่มีแม้แต่หยุดนึกคิดเช่นเจ้า" อยากจะเอานิ้วมาเคาะที่ขมับตัวเอง แต่ซากหมาป่าที่แบกอยู่ไม่เป็นใจ "เด็กพวกนี้น่ะ ต่อให้ไม่เข้าใจอยู่มาก แต่พวกเขาก็สัมผัสอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้มากกว่าที่คิดนา"

"เห อะไรกัน นี่ข้าอ่านง่ายขนาดนั้นเชียว?" ร้องแหว แต่รอยยิ้มตรงมุมปากก็คงทราบได้โดยง่ายว่าตนไม่คิดอะไร

"นั่นซี นั่นซี แม้จะพูดจาไม่เป็นประสา แต่ฟังแล้วก็ไม่ต้องคิดย้อนหลายตลบ ไม่มีภาระหนักบ่า"
"ดีใจก็ยิ้ม เจ็บก็ร้องไห้" ทวนคำ

"คงดีหากเหล่าชะตายืดเวลาให้พวกเขาเป็นแบบนี้ไปอีกนาน ๆ..." ผ่อนลมหายใจยาว สายตาอ่อนลง อยู่ดี ๆ เจ้าเด็กตัวโตก็พูดอะไรแก่เกินวัยเสียนี่

+

ดวงตาสีเขียวเลื่อนบนราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของการประมวลผลความคิด ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ ว่า 'อ้า' ด้วยความเข้าใจ (รึเปล่า)

"แหม่ เจ้านี่ก็ช่างมองโลกกว้างไกล" ตบท้ายด้วยการหัวเราะร่วน

เด็กสาวรอสัตว์ติดกับดักได้เป็นชั่วโมง แค่รับฟังสหายคนสนิทย่อมเป็นเรื่องยิบย่อย คงไม่จบง่าย ๆ แล้วซี

(เอาล่ะอิคารัส หากเจ้ามีเวลาสักสองสามชั่วโม--- ขอบคุนรูทด้วยคับ มู ๆ เจ้าพวกเด่ก 🥺🫳)

(กัดสีผมไม่เจ็บเลย ฮือ ๆๆ ขอบคุณคับบบบ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ 🥺🤲🌾 น่าจะมี เราเอาไปอบขนมปังกันดีไหมนะ (...))

(โอ้ยภาพกับสีสวยมากเลยคับฮือ ๆๆๆๆๆๆๆ ยูคลิดเบิกบานเหมือนแสงอาทิตย์เลย ขอกินองุ่นโหน่ย 😭😭😭😭 /อ้าปากรอรับจากข้างล่าง--)

(เป็นมม.นั่งชิลริมหน้าต่าง+สีหน้าเบิกบานเพราะได้ของกินอร่อย ๆ มาเต็มกระบุงค่ะ ถ้าเพื่อนเดินผ่านมาจะโยนองุ่นให้นะถ้าอยากชิม สิ่งเดียวที่ต้องทำคืออย่าให้ตกพื้นเดี๋ยวเสียของ😌)

(เชียวรึ ข้าก็ถักเปียทรงเดิม ๆ-- ขอบใจอิคารัส อยากกินขนมปังก็บอกได้ 🥺 (???))

(คนที่ยิ้มต้องเป็นไอ้น้องชายหัวขาว ๆ ดำ ๆ คนนั้นแหง เก็บปากหน่อยเรา--)

ฟังแล้วก็หัวเราะร่วนเชียว เป็นความเอ็นดูกึ่งหนึ่ง ไล่สัตว์ไม่พึงประสงค์กึ่งหนึ่ง

"ก็น่าปวดหัวจริง ๆ นั่นล่ะ"

"แต่ว่าก็ว่าเถอะ ต่อให้เจ้าไม่ได้เล่นกับพวกเขา ข้าว่าเจ้าก็ทำในสิ่งที่พวกผู้ใหญ่ควรทำกับเด็กให้มากกว่านี้อยู่เหมือนกันนา" จะไหวไหล่ก็ติดซากหมาป่า เลยได้แต่โคลงหัวในพื้นที่จำกัด

"เจ้ารับฟังพวกเขา สิ่งนี้สำคัญกว่าที่คิดนะยูคลิด"

แม้จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็เถอะ--

"และก็แปลว่าเจ้าเป็นคนที่เด็กอยู่ด้วยแล้วสบายใจ ดีกว่าซากสัตว์เป็นไหน ๆ" หัวเราะเบา ๆ "แต่จากน้ำเสียงเจ้า ข้าเดาว่าคงวุ่นวายน่าดู"

(ยุบหนอ พองหนอ ยุบหนอ ไม่ช่วยหนอ กรี๊ด--)

เจ้าตัวที่พาดให้ดูเหมือนจะไม่ยี่หระกับเลือดที่เริ่มจะเลอะตามเสื้อผ้ายามร่างของสุนัขป่าถูกหิ้วขึ้นบนบ่าตนบ้าง วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาอีกวัน--

"ยินดีเสมอ ข้าสิต้องขอบคุณเจ้าที่ช่วยแบก" ยกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยว ตรวจว่ามีของตกหล่นหรือไม่ แล้วเริ่มออกตัวเดินไปทางเสียงลำธาร

"ดีแล้วนี่ เด็กซนแปลว่าเขาแข็งแรงและมีความสุข" เอ่ยถึงเด็กก็ผุดยิ้มบาง

+

[MAIN EVENT]
งานเทศกาลแห่งอะโฟรไดต์

แต่งเติมนครรัฐด้วยกองดอกไม้หลากสี ร่วมพิธีชำระล้างวิหาร
#HOAAPHRODITE

Link
📍Event #5 : drive.google.com/file/d/1i2Pk...

/ทุ่งข้าวสาลีเดินได้เหมือนจะสัมผัสสายตาได้เลยหันมามอง จังหวะสะบัดผม(?)ช่างดูน่ากินดีจริง ๆ(?????)

#HOADEMETER

"โอ้แม่คนงาม เจ้าจะไปไหนหรือ ของเราไปด้วยสิ รับรองว่าต้องสนุกแน่นอน"
"แม่สาวน้อย สนใจพวกข้าหน่อยสิ เจ้าก็อยู่ตัวคนเดียวพวกเราคุยด้วยไม่เหงาแน่นอน"
"รอข้าด้วย ข้า-- ดูเหมือนตัวข้าจะขาด ไม่น้า แป้งในตัวข้ากำลังจะไหลออกไป อ้า---"ตัวแฟ่บ

ดาฟเน่ทำได้แค่เดินไปเงียบ ๆ ไม่ตอบโต้อะไร ทำเหมือนจะไม่อยากรับรู้อะไร แม้วันนี้จะวุ่นวายสุด ๆ

(บวกเอาฮาได้ค่ะ55---)

(ได้ซี่ ตัดเอาตรงปลาย ๆ นะผมข้าเริ่มแตกตรงนั้นพอดี-------)

(จู่ ๆ ก็เป็นวัตถุดิบเดินได้)

(แกล้ง ๆ เอาไปสักช่อ(?) ดูไหมเล่า ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน (...))

(นอกจากจะได้กัดสีแล้วผมยังกินได้อีกด้วย 🧍 นับเป็นเรื่องดีไหมนะ--)

จู่ ๆ ก็ได้เปลี่ยนสีหัวชั่วคราว...

ไม่สิ เปลี่ยนทั้งหัวเลยต่างหาก!!?? นี่มันอะไรกันเนี่ย!?!?!

#HOADEMETER

"ข้าเองก็อยากเรียนรู้สิ่งอื่นนอกจากศาสตราวุทธเสียด้วย อาจไม่เชี่ยวชาญเท่าช่างศิลป์ แต่ก็มีโอกาสให้ข้าได้ลงมือ" ก็มองโลกในแง่ดีสมเป็นเธอจริง ๆ "อย่างน้อย ๆ ก็ได้ไปฟังดนตรี"

"อีกอย่าง ให้ข้าไปนั่งอ่านม้วนหนังสือคงไม่น่าไหว นิกซ์คงไม่ใช่คำตอบสำหรับข้าแต่แรก" เด็กสาวขำเบา

"แล้วอะไรทำให้เจ้าลังเลกันเล่า? เผื่อข้าจะช่วยเจ้าตกผลึกได้"