ระหว่างที่เตรียมน้ำตาลไอซิ่งตามสูตรลงถุงบีบก็สังเกตอีกคนไปด้วย

"อาจจะต้องรอแป้งเซ็ตตัวอีกหน่อยนะครับ"

น่าจะพอช่วยได้ล่ะมั้ง? เขาก็เดาเอา หากเซ็ตตัวอีกหน่อยน่าจะใช้เม่พิมพ์ตัดได้คมและง่ายขึ้น หรือไม่ก็แป้งที่ผสมอาจจะน้อยไป แต่เขาตวงตามสูตรให้อีกฝ่ายแล้ว อย่างหลังคงจะไม่ใช่

"จิกะจังนั่งพักคอยสักเดี๋ยวก็ได้นะ"

ดูนาฬากาแล้วยังเหลือเวลาอีกมากด้วย

(ไม่เป็นไรเยยคับชิว5555)

แทบจะทรุดเลยล่ะ

ในที่สุดก็ได้นั่งสักที เพราะตลอดเวลาที่ยืนข้างโต๊ะรู้สึกถึงสายตาแทบตลอดจนเกร็งไปหมดแล้ว

ริวอิจิตักกินแฮมเบิร์กของตัวเองเงียบ ๆ ถึงจะกลืนยากหน่อยจากประสบการณ์ในวันนี้ก็ตาม

แต่มันก็คงไม่ได้แย่ขนาดนั้นล่ะมั้งนะ?

...ไม่พูดถึงเรื่องเต้นละกัน

@mea-msg.bsky.social

#MSG_Kyudo

เธรดประชาสัมพันธ์สำหรับชมรมคิวโด

สำหรับคนที่ไม่สะดวกเข้าdiscordหรือแอคทีฟในbskyมากกว่าสามารถติดตามกิจกรรมชมรมจากในเธรดนี้ได้ครับ
((ก็คือเธรดรวมลิ้งค์นั่นแหล่ะครับ))

หากสมาชิกในชมรมท่านใดที่ยังไม่ได้ลงชื่อในดอคชมรมก็อย่าลืมมาลงกันนะครับ บ บบ….

สองมือปิดใบหน้าเห่อร้อนอย่างช่วยไม่ได้ตามด้วยน้ำเสียงอู้อี้อย่างกะคนถูกแกล้งที่กำลังจะร้องไห้

"พอ..ได้รึ...ยัง...ขอ..รั...บ"

@mea-msg.bsky.social

เขาค่อย ๆ บรรจงวาดรูปบนข้าวห่อไข่ด้วยซอสมะเขือเทศอย่างตั้งใจหวังว่าจะหลีกหนีสถานการณ์ตรงหน้าได้บ้าง แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น

เพราะโดนทวงเรื่องให้รีบร่ายคาถาแถมคุณเจ้าของร้างเองก็ยังอุตส่าห์ช่วยถึงขนาดนี้แล้ว...

"โอมจงอร่อยขึ้น..."

"โมเอะ โมเอะ บีม—"

แม้ริมฝีปากจะยิ้มแต่แววตาและน้ำเสียงกลับดูเอื่อยพิกลเหมือนอยากให้ทุกอย่างรีบผ่านไป

+

ริวอิจิไม่ได้แย้งอะไรกับข้อแก้ตัวจากอีกคน ในเวลาที่เพื่อนดูพยายามขนาดนี้เขาเองก็ไม่อยากจะขัดอะไรด้วย จึงช่วยสังเกตตัวแป้งที่อีกคนกำลังเตรียมให้เป็นไปตามสูตรที่ตั้งใจและควบคุมอุณหภูมิไฟของเตาไม่ให้ระเบิดไปเสียก่อนในเวลาเดียวกัน

อุปกรณ์ที่เตรียมไว้ก็พร้อมหมดแล้วคงเหลือแค่การรีดแป้งและใช้แม่พิมพ์ตัดให้เป็นรูปร่าง

"ผมจะช่วยเตรียมน้ำตาลที่ใช้ตกแต่งนะครับ"

จะยืนดูเฉย ๆ ก็กระไรอยู่

"ไม่เลยครับ-"

เขาส่ายหัวประกอบคำตอบพร้อมยื่นกระดาษคืนให้ผู้เป็นเจ้าของตรงหน้าหลังลงลายมือชื่อเรียบร้อยแล้ว

"คิดว่าดูไม่น่าเหมาะกับตัวเองเท่าไหร่- ประมาณนั้นล่ะมั้ง?"

เสียงทุ้มขำเบา ยังไงก็นึกภาพตัวเองเล่นดนตรีอะไรสักอย่างไม่ออกจริง ๆ แหละ

"แต่ถ้าได้ลองเล่นอะไรสักอย่างคงจะสุดยอดไปเลยน้า~ ประมาณนั้นแหละขอรับ"

พวกนักดนตรีดูเท่ไปหมดเลยนี่นะ อย่างกะมีออร่าบางอย่างแหนะ

"เช่นกันขอรับ ด้วยความยินดี"

แม้จะอยากคุยอะไรต่ออีกหน่อยแต่ตอนนี้ต่างคนต่างมีภารกิจคงต้องรอเป็นโอกาสหน้า ถึงอย่างไรก็หอเดียวกันอยู่แล้วก็ไม่ได้ยากมากที่จะเจอกันอีกหลังจากนี้

"ไว้เจอกันใหม่นางิจัง"

(จบรูทเลยนะคับเย้ะะ🤲✨)

เขาพยักหน้ารับคำตอบก่อนจะยื่นกระดาษลายเซ็นคืนให้อีกคน

"ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นขอรับ"

เพราะถูกห้ามเหยียบเยี่ยมบ้านคุโรเอะตั้งแต่ครั้งนั้นมา ทุกปิดเทอมจึงได้แต่เฝ้าคอยวันที่จะกลับมาเรียนเพื่อถามไถ่

ในเมื่อหญิงสาวตรงหน้าดูจะสบายดีอย่างที่กล่าวมา ความเป็นห่วงที่สะสมมาก็ถูกคลายลงไปบ้าง

"นางิจังจะหาลายเซ็นต่อเลยรึเปล่า?"

เช่นนั้นคงจะได้เวลาแยกย้ายกัน

(สามารถนำไปแปะได้เลยนะคับ! drive.google.com/file/d/1tdWR... )

พอโดนถามคืนกลับชะงักไปเสียงเองซะงั้น

"ผม- ไม่ค่อยได้ฟังอะไรเท่าไหร่น่ะ—"

ถึงจะพอเคยได้ยินตามสถานที่ต่าง ๆ หรือจากคนอื่นเปิดอยู่บ้างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น

"คงจะเป็นพวกซามิเซ็งหรือขลุ่ยอะไรแบบนั้นล่ะมั้งขอรับ..."

ว่าแล้วก็เกาแก้มเขินหน่อย ๆ จะเรียกเป็นแนวดนตรีได้ไหมไม่รู้ แต่สุดท้ายก็ช่วยอีกคนเซ็นชื่อไปหนึ่งช่อง

เขาก้มมองรูปที่ถูกวาดไว้บนกระดาษก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

"คุกกี้เนยสินะขอรับ น่ารักออก"

"...น่าจะต้องใช้แม่พิมพ์ด้วย-"

ว่าแล้วก็ควานหาตระเตรียมแม่พิมพ์เพิ่มอีกอย่าง เสียงหัวเราะหลุดออกมาเมื่อเห็นใบหน้าอีกคนถูกแป้งปะหลังเงยหน้ามาเห็น

"ยังมีเวลาอีกมาก ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้น่า"

ถ้าเร่งหรือมือหนักไปแบบนี้กลัวว่าการแก้มือจะไม่สำเร็จเอาด้วย

(#.เซฟน้องจิ๋ว)

ถึงจะเอาเพื่อน ๆ มาอ้างก็เถอะ แต่เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ทำเพื่อความสุขส่วนตัวกันทั้งนั้น ไม่ได้โง่ขนาดนั้นสักหน่อย!

ริวอิจิถอนหายใจยาวพลางยีผมสีเข้มของตัวเอง ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

"คนที่เสนอเรื่องเต้นคนแรกขอรับ"

อย่างน้อยมีคนรับกรรมด้วยก็ดีกว่าโดดเดี่ยวกลางสปอตไลท์

ส่วนโมเอะบีมอะไรนั่น แค่นึกว่ากำลังสวดมนต์สักบทคงพอไหว...

@mea-msg.bsky.social

— เพราะมันทำให้ผมมีความสุขเมื่อได้มองน่ะ...

แต่ก็คงไม่พูดออกไปตรง ๆ หรอก ริมฝีบางทำเพียงยิ้มจางตอบอีกคนไป

เขารับกระดาษของอีกคนมาแต่โดยดี ในมืออีกข้างถือปากกาพร้อมลงลายเซ็นเป็นชื่อของตนเองที่ค่อนข้างเรียบง่าย

"สบายดีไหมขอรับ?"

คำถามเรียบง่ายถูกเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังจรดปากกาของตนเอง

ทั้งที่เลือกจะถามเวลาอื่นก็ได้แต่ตอนนี้มันกลับเป็นคำถามที่อยากถามอีกคนที่สุด

ขณะที่อีกคนกำลังจัดการเนยกับน้ำตาลเขาเองก็ช่วยจัดการส่วนอื่นไปพลางทั้งการเตรียมถาดและทำความสะอาดอุปกรณ์ชั่งตวงต่าง ๆ ที่ถูกใช้แล้วเพื่อความเป็นระเบียบ รวมถึงการช่วยดูอุณหภูมิเตาและความคืบหน้าของอีกคนไปด้วย

"น่าจะพอได้แล้วนะขอรับ"

เขาพยักหน้าหลังจากสังเกตดูในโถ

"จะว่าไปจิกะจังตั้งใจจะทำคุกกี้อะไรบ้างล่ะ?"

"นางิจังเป็นคนที่กล้าหาญขอรับ"

นิ้วชี้ชูขึ้นเป็นการนับจำนวน

คนที่บ้านคุโรเอะอาจจะมองต่างออกไป แต่ในสายตาของริวอิจิเขาเห็นเด็กสาวคนนั้นตรงกันข้าม

นิ้วที่สองยกขึ้น

"รอยยิ้มของนางิจัง" ...

"ส่วนข้อสุดท้าย— ยกให้เป็นอายาโทริละกันขอรับ ผมยังไม่เคยทำได้เท่านางิจังเลยนี่นะ"

ว่าแล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ เหมือนจะปกปิดอาการร้อนผ่าวที่ใบหู

คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เขาคิดว่าจะถูกสั่งให้ทำอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่การตอบคำถามเสียอีก

ทว่าคำถามของหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่ได้ง่ายนัก คงจะเพราะประโยคที่ตามหลังมา

ใจดี ก็คงจะเคยกล่าวไปแล้ว แม้ริวอิจิเองจะเคยพูดอะไรไปหลาย ๆ อย่างในวัยเด็กแล้วก็ตาม บางทีคำตอบมันคงไม่ได้ยากขนาดนั้น

"สามข้อสินะขอรับ"

หลังจากเรียบเรียงคำตอบในหัวแล้วจึงเริ่มเอ่ยทีละข้อ

+

"ที่จดไว้—"

เขาเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปยังกระดาษที่อีกคนถืออยู่

"น่าจะมีบอกปริมาณที่ต้องใช้ไว้นะขอรับ"

ก่อนมือจะเอื้อมไปหยิบถุงแป้งขึ้นมาปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่ตัวเลขปริมาณความจุของแป้งในถุงใบนี้

"หากเอามาดูเทียบกับของที่จิกะจังเตรียมไว้ เราน่าจะอบคุกกี้ได้สำหรับทั้งหอเลยนะ"

ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้มบาง หวังว่าจะชวยคลายกังวลอีกคนได้บ้าง

"อืม... จากรอบ ๆ ดูแล้วถ้าไม่แลกกันเฉย ๆ ก็คงถามอะไรสักอย่าง ประมาณนั้นแหละขอรับ"

จากที่เขาสังเกตคนอื่น ๆ โดยรอบ ก็คงจะมีบ้างที่ได้รับคำสั่งประหลาด แต่โดยธรรมชาติหากมีความเกรงใจต่อคนแปลกหน้าจึงไม่ค่อยพบเจอมากขนาดนั้น

สายตาที่มองทั่วบริเวณเบนกลับมามองอีกฝ่าย

"แต่นางิจังคงจะมีอะไรในใจอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?"

ริวอิจิเดินเข้ามายังครัวของหอพักตามที่ได้นัดหมายกับเพื่อนสมาชิกชมรมไว้พร้อมกับผ้ากันเปื้อนที่หยิบยืมมาในมือ

"อะ- จิกะจังถึงไวจัง"

เขากล่าวพลางสวมเสื้อกันเปื้อนและเดินไปหาอีกคนที่ดูขะมักเขม้นกับวัตถุดิบบนเคาน์เตอร์

สายตาพลางมองสำรวจวัตถุดิบตรงหน้า เขาไม่ได้ทำขนมเก่งแต่แค่ทำตามสูตรคู่มือก็น่าจะไม่มีปัญหาล่ะมั้งนะ?

แต่ถ้าหากดูจากจำนวนคนในชมรมกับของแล้ว... "ท่าทางน่าจะเหลือแน่เลย"

#MSG_โรลปิด #MSG_bunkatsu #MSG_MiniEvent
w/ @msg-ryuichi.bsky.social

ในห้องครัวของหอ แสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาที่เจ้าของผมสีชาดที่ผูกผ้ากันเปื้อนไว้อย่างดี

ท่าทางดูขมักเขม้นกับการเตรียมของสำหรับการทำคุกกี้ ..ที่ดูเหมือนจะมากเกินความจำเป็นเสียด้วยซ้ำ

" ฮืมม... มันจะน้อยไปไหมนะ "

หล่อนลูบคางพลางงึมงำเสียงเบา
แถมยังกังวลว่าของจะไม่พอสำหรับทุกคนเสียอย่างนั้น

ดูท่าอีกฝ่ายจะเกร็งนิดหน่อยเขาจึงคลี่ยิ้มเป็นมิตรให้หวังว่ามันจะพอช่วยได้บ้าง ก่อนจะโน้มศีรษะดูโจทย์บนแผ่นกระด่ษของอีกคนแล้วจึงชี้ช่องหนึ่งที่ตรงเงื่อนไข

"ข้อนั้น ผมน่าจะพอช่วยเซ็นให้ได้นะขอรับ"

ก่อนสายตาจะมองสำรวจอีกคนไว ๆ

"แค่บอกแนวดดนตรีที่ชอบก็พอแล้วล่ะ~"

คงเเพราะเห็นหูฟังรอบคออีกคนจึงนึกคำถามนี้ออกมาอย่างแรกในหัว เขาเองก็ไม่ได้อยากให้ทำอะไรที่ดูน่าอายหรือยากไปด้วย

‘ให้ผมโมเอะบีมหั่นอาหารให้แทนไหมล่ะขอรับ?‘

ก็อยากพูดแบบนั้นออกไปอยู่หรอกแต่ไม่ดีกว่า

“ไม่เอาน่า— เราตกลงไว้แค่สวมชุดไม่ใช่เหรอ-”

“แถมจะไปเกะกะคุณพนักงานเปล่า ๆ ด้วย…“

เขาเต้นไม่เป็นสักหน่อย เงอะงะจะตายกับอะไรแบบนั้น

น้องเมดจำเป็นเรียกร้องความเห็นใจ🥲

@mea-msg.bsky.social

“คึกคักกันดีจังนะ..”

(ถือโอกาสนี้แวะมาโปรโมทชมรมเคนโด้ที่โยจังอยู่ค่ะ! ใครอยากบู๊จับดาบฟาดฟันศัตรู แนะนำที่นี่ที่เดียวเท่าน้านน 🗡️🤺🔥)

#MSG_bunkatsu
#MSG_MiniEvent

#MSG_TreasureHunters
( เพื่อน ๆ ที่รัก! ชมรมพิพิธภัณฑ์นักล่าสมบัติเปิดรับผู้ร่วมก่อตั้งอีกหนึ่งคน และอาจารย์ที่ปรึกษาที่สามารถรับมือกับเอเนอจี้เกินพิกัดของเหล่าสมาชิกครับ! ชมรมเกี่ยวกับการนำสิ่งของต่าง ๆ มาจัดแสดงตามอีเว้นท์ และมีมินิเกมที่เน้นเล่นร่วมกันในรูปแบบ interactive Mystery Game ในภายหลัง สามารถติดต่อหรือสอบถามเพิ่มเติมได้ผ่าน DM/เมนชั่น ขอบคุณสำหรับพื้นที่ครับ )

#msg_nyugaku | #msg_3G

บนหลังคา คุณเห็น 'เธอ'

ข้อต่อละเอียดยิบที่นิ้วมือกับใบหน้าอันคุ้นตา
อันที่จริงก็ไม่คุ้นเท่าไหร่ หมายถึงดวงตาน่ะ

ดูจากดีเทลแล้ว เพื่อนสาวของคุณน่าจะมือนุ่มกว่านี้นะ?

'มัน' หยิบ—ขึ้นมา ก่อนจะ—

[แป่ ปะแด๊ดแป๊ดๆๆๆ แป่ดแป๊ดๆ แป่ดแป่]

คุณคิดถูกแล้ว เหรัญญิกของห้องไม่ทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้หรอก
เธอเกลียดเสียงแบบนี้มากๆ ด้วยซ้ำ
แล้วตอนนี้เธอไปอยู่ไหนกันล่ะ?

((หาแนวร่วมค่ะ 🙏🏻
เปิดรับทั้งคนสวย คนน่ารัก คนหล่อ คนละมุน คนมั่นหน้า(?)
เพราะนี่คือสมาคมชมรมวิจัยการใช้ความน̶่า̶รั̶ก̶เป็นเอกลักษณ์ยึดครองโลก (ชื่อไม่ทางการ)

ปีก่อนรับแต่คนน่ารัก ปัจจุบันชมรมจะโดนยุบแล้ว เลยเปิดกว้างปรับเปลี่ยนแนวทางชมรมให้เข้าได้ทุกแนว สามารถมาเป็นส่วนหนึ่งในการแก้ไขหน้าประวัติศาสตร์ได้แล้ววันนี้))

((ขอบคุณสำหรับพื้นที่ค่ะ 🙇‍♀️))

(เค้าจี้น้องกาไม่ไหว555555 ขออนุญาตช่วยเซ็นหอร้อนนะคะ🫶)

เสียงที่เป็นเอกลักษณ์ดึงดูดความสนใจริวอิจิให้หันไปดูที่มาเช่นเดียวกับสายตาของอีกหลายคนในบริเวณเดียวกัน

เมื่อกี้เสียงของกาตัวนั้นเหรอ? แต่ฟังดูเหมือนคนที่มันเกาะอยู่ต้องการความช่วยเหลือรึเปล่านะ?

“คือ— ถ้ามีข้อที่ผมพอจะช่วยเซ็นได้—”

สุดท้ายก็ลองเข้าไปทักดูก่อน

#MSG_nyugaku #MSG_โรลเปิด
[หลังผู้อำนวยการกล่าวสุนทรพจน์]

มิกะยืนกอดอก เฝ้าดูสถานการณ์รอบข้างอย่างเงียบๆ เจ้าตัวกำลังช่างใจว่าควรจะเข้าร่วมกิจกรรมดีหรือไม่ แต่ปัญหาหลักก็คือ

ใช่ เขาไม่รู้วิธีเข้าหาผู้คน

จึงได้แต่มองผู้คนอย่างเงียบๆ

(เพิ่งว่างมาเปิดโรลค่ะ เลทไปนานมากเลย 😭 มาบวกได้นะคะ จะโจทย์ซ้ำกันก็ได้🥺)