Της ημέρας: κομπολογάκια - ψαράκια - χειροτεχνήματα από το Παρθένι της Λέρου

🤘🏻🤘🏻

Ευχαριστώ πολύ! 🙂

Ψάχνω: σπίτι, δουλειά, λεφτά, ελπίδα, ένα ζευγάρι κασμιρένιες κάλτσες που είχα πάρει από το όυσο το 2021, διάθεση για ζωή, το διαβατήριο μου, φως στην άκρη του τούνελ και ένα επιστημονικό κομπιουτεράκι να δανειστώ για μερικές ώρες μόνο και μετά να το επιστρέψω.

Πέραν της φανουρόπιτας, καμία ιδέα;

Και νομίζω ότι εγώ έχω προβλήματα

Πήγα να γραφτώ ριφόρμερ πιλάτες, στην επιστροφή προς το σπίτι σταμάτησα για ένα σουβλακάκι και αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς για εμένα σήμερα.

Θα πεθάνω, και στον τάφο μου θα γράφει «ήταν ψηλή, αλλά το μόνο ύψος που την ένοιαζε ήταν αυτό των περιστάσεων»

On life lately.

Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα #μουντ

Βλέπω Γιάμαλη όσο σιδερώνω, πάραπολύέτοιμη για σύνταξη

Καλησπέρα μόνο σε στέρφες, αστεφάνωτες φασαίες, στ@ς υπόλοιπ@ς σκέτο «χάι»

Είδα ένα γούοναμπι φασαίικο βίντεο πολιτικού περιεχομένου και η φάση μου είναι Λjίτσα μη μιλjήσεις 🤐

Ο Λάκης ξέρει.

Όχι ότι ήμουν ποτέ καμιά πλουτίδου αλλά πάρα πολύ με έχει κουράσει η φτώχεια, αυτή η ορίτζιναλ, η μητσοτακική.

Δείτε τον χαλβά εξορίας που έγινε βάιραλ 😎

Ανοιξούλα

Όπως συμβαίνει εδώ και σχεδόν 4 χρόνια, και σήμερα, δεν μπορούσα να είμαι στον δρόμο που ήθελα, γιατί έπρεπε να μεταδίδω τι γίνεται από το φάκιν Κορωπί, αλλά έχω ανταποκρισούλα από Άμστερνταμ.

Εγώ είμαι με το βίντατζ «Μητσοτάκη κάθαρμα», αλλά κι εδώ το κορίτσι καλά τα λέει.

Κατεβείτε και για μας που (το καθήκον -🤬🤬🤬🤬🤬- μας καλεί να) καλύπτουμε εσάς που κατεβαίνετε ε

(Και τι θα πείραζε δηλαδή να είχα γίνει στυλίστρια;)

Ναι, δεν ξέρω. 😇

Εγώ σήμερα.

Ένα τσουβάλι χαλβάδες, τσεκ
Πανέτοιμη για το τριήμερο

Νετι

Πάλι καλά που υπάρχει και η Αριστερά του εξωτερικού (sic) και ενίοτε παίρνουμε καμία χαρά, γιατί η εγχώρια - αφήστε αφήστε, δε θέλω να επεκταθώ (ύφος Ντένης Μαρκορά)

Γούτσου.

“Soon it got dusk, a grapy dusk, a purple dusk over tangerine groves and long melon fields; the sun the color of pressed grapes, slashed with burgandy red, the fields the color of love and Spanish mysteries”

Jack Kerouac, On the Road

Μουντ μετά την Τσικνοπέμπτη

Είμαι μπούμερ αλλά δε χώραγε να το γράψω όλο.

Γελάω που σήμερα (που οι δημοσκοπήσεις τους δίνουν 9%) ανακαλύψατε την καμπάνια των Ντι Λίνκε. #σόρι_νοτ_σόρι

Μαλάκας.

«Δεν ξέρω πως γράφεται ένα μυθιστόρημα»: Ο Τομ Ρόμπινς υπήρξε ο συγγραφέας που όρισε την αντικουλτούρα των 70’s Χιλιοδιαβασμένα, με τις σελίδες τους τσακισμένες, τα βιβλία του αποτέλεσαν μόνιμη προσθήκη στις βιβλιοθήκες της ύστερης χίπικης εποχής

«Δεν θα μπορούσα να σας πω πώς να γράψετε ένα μυθιστόρημα- κάθε φορά που ξεκινάω να γράφω ένα καινούργιο, ζω μία νέα περιπέτεια και μου αρέσει αυτό. Σπάνια έχω, έστω και την πιο αόριστη αίσθηση της πλοκής όταν ξεκινάω να γράφω ένα βιβλίο»