#GSM_slooflirpa

ในวันนี้เหมือนท่านจอมมารดูจะแปลกๆ ไปนะ

...คงคิดมากไปเองมั้ง

”รุ่นพี่นี่เอง!”

เขายิ้มออกมาเมื่อได้รู้จักกับคนใหม่ๆ รับกระดาษกลับมาก่อนจะเบิกตาโพลงกับคำชมที่พ่วงมา

“ข้ายังน่ารักอยู่หรือนี่ เปลี่ยนเป็นเท่ทันไหม?“

”อาเคโบชิ เร็น ฝากตัวด้วยนะรุ่นพี่!“

“หวังว่าข้าจะเป็นรุ่นน้องที่น่ารักตลอดไปนะ!!“

พูดเสียงดังลั่นบริเวณ แล้วทำตะเบ๊ะไปหนึ่งทีเรียกคะแนนความน่ารักอีกครั้ง

“ช่องนี้ได้หรือไม่?”

เขาชูกระดาษจิ้มช่อง<คนที่ตัวสูงกว่า>ให้อีกคนดู ก่อนจะเลิกคิ้วเมื่อถูกเสนอข้อแลกเปลี่ยน

“พี่ชายว่ายังไงข้าก็ว่างั้นเหลย ข้าพร้อมๆ!”

แล้วเจ้าตัวก็ดี้ด้าสุดขีด พร้อมรับทุกสิ่งอย่าง แถมยังพยายามเบ่งกล้ามแขนโชว์ด้วย ทั้งที่ถูกเสื้อทึบปิดไว้แท้ๆ

คนเด็กกว่าพอได้ยินคำพูดจากพี่สาวที่ทิ้งท้ายไว้แล้วก็ยิ่งกลืนน้ำลายลงคอ แบบนี้จะขัดใจได้ยังไง…ถึงกลั้นใจไว้แล้วทำทันที

“โฮ่ง!“

เร็นคุงเห่าหนึ่งครั้ง แล้วยื่นมือไปวางแปะ แล้วยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น ไม่พูดอะไรอีกเพราะอับอายเกินกว่าจะต่อปากต่อคำแล้ว..

“พ พี่สาว…ช ชอบหมารึ?!“

นิ้วชี้มาที่ตัวเองเสียงก็ตะโหนโหวกเหวก ในใจอาเคโบชิคิด หรือพี่สาวอาจจะคิดถึงหมาที่เลี้ยงไว้เมื่อกาลก่อน(?) บังเอิญมาเจอเขาพอดีถึงได้คิดสั่งอะไรแบบนี้ขึ้นมาเพื่อคลายความคิดถึง(??)

“ข้าก็ชอบหมาเหมือนกัน….แต่…เออ…”
+

เจ้าตัวส่งประกายตายินดีเต็มพิกัดเมื่อมีข้อที่เธอพอจะช่วยได้ ก่อนจะเลิกคิ้วฟัง

ครั้นจะอ้าปากเถียงว่าจำได้แน่! แต่ชั่วจังหวะที่รับรู้ความจริงข้อนั้น เขาเลื่อนสายตาสบกับนัยน์ตาสีหวาน ตะลึงจนหลุดพูดสิ่งที่คิดมาตั้งแต่ครู่นี้

“..ทั้งที่สวยตั้งขนาดนั้นแต่กลับมองไม่เห็นหรือนี่…”

แล้วรีบอุดปากตัวเองที่หลุดพูดออกไป ล่กลนอยู่สักพัก ไม่ทันได้พูดขอโทษก็หันมาเหวอกินกับคำสั่งต่อ

+

#GSM_slooflirpa

อาเคโบชิครุ่นคิดถึงที่มาของชีวิตมนุษย์ หากคุณเข้าหาเจ้าตัวในตอนนี้ อาจจะได้ถกทฤษฎีการกำเนิดโลกอย่างจริงจัง

..
”แท้จริงแล้วโลกใบนี้คือเค้กนี่เอง“ —อาเคโบชิ เร็นสรุปไว้ดังนี้(?)

(ลังเลมากว่าจะขายหล่อหรือขายขำดี แต่ผปคอยากเห็นมันแอคหล่อๆบ้าง😣😣 (บวกเวิ่นสั้นๆได้ค่ะ))

#GSM_slooflirpa

“ยูกิโอะคุง วันนี้นายดูเปลี่ยนไปนะ”

“เปลี่ยนไปยังไง“

”แบบว่า ฟันสวยมีออร่ามากเลย“

”ห๊ะ ก็ปกตินะ“

#MSG_COMMU
「 อาจจะรบกวนหน่อยนะ ขอโทษด้วย」
「 ขอยืมเงินหน่อยได้ไหม ฉันลืมเอากระเป๋าตังค์มา 」
「 ครั้งนี้จะจดเอาไว้ 」

「....ที่ฉันจดมันหายไปไหนนะ 」

佐藤 惇 Sato Shun 🌸
• 19y • 175/65
• มังไก 3-C
• ฤดูใบไม้ผลิ | พืชพันธุ์

โค เวิ่น - dm
doc - bio

เขาได้ยินเสียงหลุดขำ แต่คิดอยู่แค่แว้บหนึ่ง

เพราะพอถูกบอกว่าผ่านแล้ว เขาก็ยิ้มแป้นแล้นใส่ ยื่นใบกระดาษส่งให้ทันที

แล้วเสียงหัวเราะดัง หึหึหึ… ก็ตามมา

“ดูเหมือนเสน่ห์ของข้ายังใช้งานได้อยู่สินะ…”

เจ้าตัวกดยิ้มมุมปาก กระพริบตาถี่ๆอย่างประทับอกประทับใจ

“อนุญาตให้หลงไหล แต่ไม่อนุญาตให้หลงรักหรอกนะ..นาย…..“

ครั้นจะลงชื่อให้ดูเท่ ก็ลืมไปว่าไม่รู้จักกัน เลยค้างไป

“ชื่ออะไรนะ?”

เร็นผงกหัวหงึกฟังคู่สนทนา แม้จังหวะการโต้ตอบจะเนิบช้าต่างจากตัวเอง แต่เร็นไม่ได้เร่งรัดอะไรกลับเลย

กลับกันเขาเหมือนได้พักเหนื่อยจริงๆ

“..อือ ตอนนี้ข้าเหลืออยู่ช่องหนึ่งน่ะ แต่เดี๋ยวก็คงหาได้! ไม่ต้องห่วง!“

^เหมือนรายงานการบ้านให้ผู้ปกครองทราบอย่างไรอย่างนั้น พลางยื่นใบลายเซ็นที่เหลือแค่ช่องสีตาให้ดูบ้าง

”ว่าแต่พี่สาวไม่เล่นกิจกรรมหรือ?

“ข้าอาจจะช่วยเซ็นให้ด้วยก็ได้นา~“

#GSM_slooflirpa

TW : Capcutวันสุดท้าย

ในเช้าวันที่ 1 เมษายน ทั้งที่เป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง แต่คุณกลับตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างออกจากปกติเล็กน้อย

หลังจากตื่นนอนคุณทำกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างเคย ล้างหน้าล้างตาหรือกระทั่งพูดคุยกับรูมเมทของคุณเหมือนเคย

แต่แล้วพวกคุณมองหน้าสลับกันไปมา ก่อนที่คุณจะเริ่มรู้ตัวว่าอีกคนมีบางอย่างแปลกไป??!?

คนถูกยอยกยิ้มหน้าบาน เร็นแทบจะตัวลอยพอถูกชมเข้ามากๆ

“โชคชะตา!! นั่นสินะ ฟ้าคงส่งให้ริวเซย์กับข้า ‘อาเคโบชิ เร็น‘ มาเป็นสหายกัน!”

เสียงประกาศดังลั่นบริเวณ จนคนบางกลุ่มหันมอง แต่เร็นไม่ได้สะทกสะท้านแล้วพูดต่อ

“ข้าขาดแค่ช่องนี้น่ะ” เขาว่าก่อนจะจิ้มช่องสีตาให้ดู

”ริวเซย์เปลี่ยนให้ตาของตัวเองเป็นสีแดงได้หรือไม่“ คนถามพูดซื่อๆ แต่ก็ดูคาดหวังประมาณหนึ่ง(?)

(รูมเมทคุงงง🥺😭 จะจดจำสิ่งนี้ไว้ ฮึ่มๆๆ น่ารักมากเลยยยยย😭😭)

(555555555555?5?5?5?5?😭😭😭😭😭😭 สงสารคิซารากิคุง😭😭😭😭😭)

(โหว้วววววววงววววววววว บอมมมมมมมสส😭😭😤😤😤)

"พี่ชายดูแข็งแแรงแถมยังดูน่าพึ่งพาสุดๆเลยนี่นา"

"ผมเองก็อยู่ปี 1 เหมือนกันครับ! สุดยอดเลยเนอะ~ นี่อาจเป็นโชคชะตาของพวกเราสองคนก็ได้" พูดจบกลุ่มก้อนที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับก็ส่ายไปมาเหมือนกับหางสัตว์ไม่มีผิด

"ผม โฮชิคามิ ริวเซย์ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับพี่ชาย!~✨"

โคลงหัวมองที่กระดาษบนมืออีกฝ่าย "จะว่าไป...ลายเซ็นต์ของพี่ชายครบแล้วรึยังครับ? ผมพอจะตรงกับข้อไหนบ้างรึเปล่า?"

ถูกสั่งมาเขาก็ยื่นกระดาษให้ไม่ลังเล ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าคนคนนี้คงช่วยทำภารกิจให้เขาได้

”โอ้! เพิ่งเข้ามาปีแรก ข้าเองก็ไม่คุ้นหน้าพี่สาวเหมือนกันนั่นแหละ!“

พูดกลับอย่างซื่อตรง ก่อนจะชันเข่านั่งยองตัวแหงนมองคนเบื้องหน้า พักเหนื่อยไปพลางๆระหว่างรอคำตอบ

”แต่หลังจากนี้ก็คงคุ้นแล้วล่ะมั้ง? เพราะข้าคงวิ่งซนในรั้วโรงเรียนให้เห็นบ่อยๆน่ะ!!“

เสียงสดใสเอ่ย แถมเสียงหัวเราะดังแถมทิ้งท้าย

ดูเหมือนความสงบของอีกคนจะทำให้อาเคโบชินิ่งงันไป และมองด้วยสายตาชื่นชมเมื่อเธอกล่าวจบประโยค

”พี่สาวชอบช่วยเหลือคนเหรอ เหมือนข้าเลย!“

เร็นยิ้มกว้างออกมาเมื่อตีความได้ดังนั้น ดีอกดีใจที่เจอคนที่มีส่วนคล้ายกัน

“ว่าแต่พี่พักเหนื่อยอยู่รึเปล่า? ข้ามารบกวนหรือไม่?”

เขาเลิกคิ้วมอง แล้วจู่ๆก็ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆไป

“ข้าเองก็เหนื่อยอยู่เหมือนกัน ข้าขอพักด้วยคน!”

ช่วย…

อาเคโบชิได้ยินคำนี้ก็พลันตาเป็นประกายวิบวับ..ข้าได้ช่วยคนเป็นครั้งแรกของวัน… ลอยอยู่ภวังค์ไม่นานก็เรียกสติกลับมาแล้วรีบตอบรับไปทันที

“อื้มๆๆ ข้ายินดีช่วยอยู่แล้ว!”

แต่ก่อนอื่นเขายื่นใบของตัวเองส่งให้ก่อน ระหว่างนั้นก็เริ่มจอแจ

“รุ่นพี่ชิองอยู่หอฤดูร้อนหรือ ที่นั่นร้อนไหม?“

เด็กใหม่แกะกล่องถามด้วยความซื่อสงสัย ในใจคิดว่าต้องเปลืองค่าแอร์แน่ๆเลย ..

“พี่สาว เสียงดังชะมัด!!!!!!!”

ไอ้คนพูดก็เสียงดังกลับตอบอีก ทวีคูณความวุ่นวายไม่พอ เห็นอีกคนวิ้งคึกลับ ก็ขยิบตาให้คืนไปอีกที

แต่เห็นโต้ไปแบบนั้นเขาก็ดีใจ ยิ้มกว้างที่มีคนมาเล่นด้วย จนเกือบลืมจุดประสงค์ไป

”ข้าเกือบลืมไปเลย! นึกว่ามาเล่นแข่งขยิบตาใส่กันซะแล้ว!!“

แล้วหยิบใบนั้นขึ้นมา เพ่งมองคนตรงหน้าอีกครั้ง

“ใบข้า..เกือบเต็มแล้วแฮะ จะว่าไปพี่สาวไม่เล่นเก็บลายเซ็นหรือ?”

“โอ้!!!!!!..“

พอถูกข้อเสนอที่เจ้าตัวมั่นใจว่าทำได้แน่ก็โพล่งตอบรับเสียงดัง แต่ถึงอย่างนั้นก็แผ่วลงหันหลบไปกุมคางคิดว่าควรทำยังไง..

แต่ตัวเขาที่ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม ไหนจะขนตายาวสะพรึงนั่นอีก โจทย์นี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย! <หลงตัวเองไปเอง

..

หันกลับมาอีกครั้งเร็นก็ทำท่าจุปาก ส่งประกายตาวิ้งวับ กระพือขนตาใส่พรึ่บพรั่บ

”..ข้าน่ารักหรือไม่?“

(แปะภาพประกอบเล้กน้อย😭)

นัยน์ตาสีแดงฉานจับจ้องคน?หรือนก?ตัวเล็กจ้อยตัวลีบสั่นหลุกหลิกแล้วดูจะพึงพอใจขึ้นมาอย่างประหลาด เร็นหลุดหัวเราะออกมา

”ข้าสูงเกินไปจนเสียงส่งไม่ถึงหูข้า หรือนายแค่พูดเสียงเบากันล่ะเนี่ย“

เจ้าตัวหยอกล้อกลับ แต่ว่าไปอย่างนั้นก็ย่อตัวลงให้ทัดเท่ากันแล้วลงลายเซ็นให้ก่อน

”ว่าแต่นายชื่ออะไร?“

ก่อนจะยื่นของตัวเองให้เขาก็เอ่ยปากถาม แถมลงมือวาดดาวให้อีกในระหว่างรอคำตอบ

“ข้าเปล่าว่าอย่างนั้นสักหน่อยน่า”

เจ้าตัวโต้กลับด้วยเนื้อเสียงอู้อี้เพราะถูกอุ้งเท้าตะปบใส่ ปนสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงคิดแบบนั้น

แต่ไปมาแล้วเร็นก็เริ่มเคลิ้มกับสัมผัสนุ่มนี้จนคล้อยตัวพิง

“…นุ่มจัง นุ่มนิ่มแบบนี้จะเป็นสัตว์ร้ายได้ยังไง”

พูดอย่างซื่อตรง หมายความตามที่ว่าจริงๆ ก่อนจะผละออกมาแล้วค่อยเสียงลง

“แถมห่อตัวซะลีบเชียว พี่ชายกลัวข้าหรือ?” ดูเหมือนเขานี่แหละที่จะเป็นสัตว์ร้าย

คนโดนอุทานใส่ก็สะดุ้งโหยงตาม ก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างเอ็นดูในท่าทางนั้น

”ข้าเป็นพี่ชายหรอเนี่ย แต่ข้าอยู่ปี 1 เองนา~”

มองยิ้มสดใสแล้วก็ยิ้มสดใสกลับเพราะชอบใจที่ถูกเรียกว่าพี่ชาย ทำให้บริเวณนั้นดูเหมือนจะเจิดจ้าขึ้นมาอีก

”แต่ว่าๆ จะเรียกอีกก็ได้นะ!“ แล้วเหลิงจนลืมจุดประสงค์หลักไปแล้ว

คนได้ยินก็หัวเราะฮี่ฮี่ใส่ก่อนจะก้มมองกระดาษในมือและสังเกตคนตรงหน้า

“ช่วย..อืม นายตัวเล็กกว่าข้าแฮะ“

มองช่องคนตัวเล็กกว่าแล้วโป๊ะเช๊ะ!

”เอาอันนี้แล้วกัน ว่าแต่ต้องทำอะไรแลกเปลี่ยนรึเปล่านะ?“

แล้วส่งสายตาพยายามออดอ้อนว่าอย่าสั่งให้ทำอะไรประหลาดเลย แค่นี้เขาก็ประหลาดพอตัวอยู่แล้ว(?)

📌 #MSG_Commu

" ชู่~ อย่าบอกใครล่ะ~ เรื่องนี้...รู้กันแค่เราสองคน..นะ? "

────────⋆˚₊ 𖤓☽˚.⋆────────

杉山 元蔵 | Tsugiyama Genzou | สึกิยามะ เก็นโซ
มังไก ( Y.3 ) 3-C | 19 yrs | 70/ 187
🍁หอพักฤดูใบไม้ร่วง 🍂 | วิถีแห่งมายา🌖

────────⋆˚₊ 𖤓☽˚.⋆────────

ᴅᴏᴄ > ʙɪᴏ
ᴄᴏ-ᴏᴘ | ทัก | เวิ่น | อริ | อร่อย ──> ᴅᴍ ✅

(มาเรยค่ะ ฝากเด่กเบียวคนนี้แลกกลับด้วยย)

เร็นยิ้มตาปิดเมื่ออีกคนตกลง ก่อนจะหยิบกระดาษในมือขึ้นมากางอีกครั้ง

“อ้อ ข้า ’อาเคโบชิ เร็น‘ อยู่ชั้นสึโบมิ เป็นเด็กใหม่แกะกล่องเชียวล่ะ!”

เจ้าตัวแนะนำตัวพลางทุบอก

“จะว่าไปข้าเจอพี่สาวเป็นคนแรก คงเซ็นช่องแรกได้แฮะ!“

(ได้เบยค่ะ มาเบย🥺🥺)

(ส่วนใบของเร็นคุงงับ ช่วยด้วย😭)