รูริกะพยักหน้า
”บอกแล้วไงว่าให้เรียกรูริกะจังก็ได้น่ะ“ คิ้วตกนิดหน่อย ทำเป็นน้อยใจแต่ก็แค่แกล้งเล่น
”อื้มๆ“
”เรื่องล่าลายเซ็นก็สู้ๆนะคะ“
”กัมบัตเตะเนะ!“ 🌸
ยกสองมือกำขึ้นให้กำลังใจ
“อ้ะ เร็นจัง!?”
ก่อนที่เขาจะเดินไปไกลมากกว่านี้ เธอตะโกนไล่หลังเขาไป
“ขอบคุณนะคะ”
หล่อนยิ้มแหะน่าเป็นดู
“เรื่องล่าลายเซ็นก็ กัมบาเระะะ~” 🌸
“ไว้เจอกันนะ”
(ขอบคุณสำหรับรูทค่ะ! ขอโทษที่มาต่อช้ามาก 55555)
รูริกะส่ายหน้าเบาๆ
”เมื่อยแต่ก็คุ้มนะ“ หล่อนยิ้มแก้มยุ้ย
พอพอใจแล้วก็ค่อยลุกขึ้นมา แอบดีใจที่มีคุณคอยประคอง พลางปัดกระโปรงเบาๆ
“เอาล่ะ มาโดกะจังต้องไปล่าลายเซ็นต่อแล้วใช่มั้ยคะ?”
(ขอบคุณสำหรับรูทโรลเช่นกันค่ะ!🌸✨)
ลายเซ็นสุดแสนน่ารักถูกเซ็นลงบนกระดาษของอีกฝ่าย
“เปล่าค่ะ”
“ก็ดูแล้วจูเบคุงเริ่มอารมณ์ไม่ค่อยดี เราก็เลยคิดว่า พอแค่นี้ดีกว่า”
เซ็นเสร็จก็คืนกระดาษให้เจ้าของ
”เราอาจจะขอนายมากเกินไปหน่อยด้วย“
บรรยากาศรอบตัวดูนิ่งแปลกๆ
เธอเว้นช่องไฟไปซักพัก
”นายคงต้องไปหาเหยื่อรายต่อไปแล้วล่ะ ดูสิ เหลือลายเซ็นอีกตั้งเยอะให้ล่าแหน่ะ” 🌸
(เย้ นอนพักกก~🌸)
“เราไม่ได้ล่าลายเซ็นจริงๆจังๆน่ะ ได้ก็ได้ ไม่ครบก็ไม่เป็นไร”
“พอดีว่าอยากเซ็นให้คนอื่นๆมากกว่าค่ะ”
สองมือประกบกัน ใบหน้ายิ้มร่า
”เอาล่ะ เราคงไม่รบกวนเวลามากแล้ว“
”อีกนิดเดียวก็จะครบแล้วนี่นา“
”สู้ๆนะ! เป็นกำลังใจให้“🌸
งุ๋ง-
มือแอบวางไว้บนตักของอีกฝ่าย
พอโดนรุ่นน้องลูบแบบนี้แล้ว แอบเขินหน่อยๆเลยแหะ เพราะปรกติมีแต่คนที่โตกว่ามาลูบหัว
แต่ก็…รู้สึกดีไปอีกแบบ
หล่อนยิ้มบางออกมา
”ถึงจะเป็นภาพที่แปลก แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดี“
”เราคงอยากเห็นภาพมาโดกะจังกำลังลูบหัวเราอยู่อีกครั้งในตอนที่รู้สึกท้อแท้ก็ได้นะคะ“
รูริกะช้อนตามองอีกฝ่าย แก้มแทบแนบตัก
“ขอบคุณนะ”
“มาโดกะจัง”
รูริกะส่ายหัวเบา
“ไม่เป็นไรเลยคะ”
ไม่ใช่แค่ก้ม เธอย่อตัวลงไปนั่งยองข้างหน้าอีกฝ่าย
“เป็นรุ่นพี่แท้ๆ ปล่อยให้รุ่นน้องเงยหน้าคุยอยู่ตั้งนาน”
“มีอะไรว่ามากได้หมดเลย” ( 灬´ ˘ `灬 )
รอยยิ้มอันอบอุ่นยังปรากฏอยู่บนใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
#MSG_commu
"ฉะ..ฉะ..ฉันเชื่อพวกท่านทุกคนนะคะ !"
"ตะ..แต่ว่ายูเมะจูตัวนั้นน่ากลัวเกินไปค่ะ !"
"ขะ..ขอโทษษษน้าาาาค๊าาาาาา—-!"
🏃♀️💨
微子 尻尾 | Piko Shippo
( ปิโกะ ชิปโปะ )
110cm. | สึโบมิ | หอฤดูใบไม้ผลิ 🌸| วิถีแห่งพืชพันธุ์ | ชมรมเรียนรู้ยูเมะจู
Doc : in bio
Co/role/dm 24/7
#MSG_Commu
" อยากให้ช่วยหรอ ได้สิ! "
" นี้เธอน่ะ... อยากกินเจ้านี้มั้ยมันอร่อยมากๆ เลยนะ "
.
" เหวอ... ไม่เอาอะ!!? น่ากลัวจะตายไป "
.
🩷 Morita Hanako
🩷 茂利田 花心
🩷 ปี 2 | หอพักฤดู ใบไม้ร่วง | วิถี สายลม
🩷 อายุ 16 ปี | 48/157
.
Doc : docs.google.com/document/d/1...
“ประมาณนั้น…ฮะๆ หน่า มันก็ไม่ได้ถึงขั้นย้อนกลับไปในสมัยที่คนยังไม่มีรถขับ“
”ต้องเป็นภาพอดีตที่เราเคยเห็นน่ะค่ะ“
”เห็นคนรู้จักทำอะไรซ้ำๆ เหมือนเดจาวู“
”หรือเห็นคนใกล้ตัว ที่ไม่อยู่แล้ว…“
เธอเว้นช่องไฟไปซักพักราวกับคิดอะไรอยู่
”บางครั้งมันก็ไม่น่าอภิรมย์นักหรอก“
รูริกะยิ้มแห้งๆ ยกนิ้วขึ้นมาเกาแก้มเก้อๆ บรรยากาศดูหมองลงไปนิด
.
”เอาเป็นว่ามาโดกะจัง! ต้องล่าลายเซ็นเพิ่มอีกกี่คนหรอ?“🌸
“แต่มันก็คุ้มใช่ไหมล่ะคะ”
ลายเซ็นถูกเขียนบนกระดาษกิจกรรมของอีกฝ่าย
“ถ้าชอบก็ดีแล้วล่ะ เพราะเราไม่มีอะไรมาแจกเลยนี่สิ”
“แล้ว… ต้องไปล่าลายเซ็นต่อมั้ยคะ?”
“อยากรู้เลยว่าได้เจออะไรน่าตื่นเต้นมาบ้างรึเปล่า🌸”
#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent
─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───
ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง
กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา
การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
shorturl.asia/E2hN4
“…”
รูริกะยังคงปั้นยิ้มสดใสให้อีกฝ่าย แต่ครานี้กลับให้บรรยากาศที่รู้สึกแตกต่างออกไป ดูนิ่งๆชอบกล
ดวงตาตี่ค่อยๆเบิกขึ้นมา เผยให้เห็นดวงตาไร้ซึ่งข้างนึงเป็นสองสี จ้องไปที่อีกฝ่าย เดาไม่ได้เลยว่าเธอกำลังคิดหรือรู้สึกอะไรอยู่
“ขี้โม้จังนะคะ จูเบคุงเนี่ย…”
.
”…ผ่านแล้วค่า! 🌸 ทำเอาตกใจเลยนะเนี่ยเมื่อตะกี้นี้“ รูริกะกลับมาสดใสเช่นเคย พร้อมดอกเนโมฟีลาที่บานปุ้งๆรอบตัวเพราะความตื่นเต้น
“เรียกเค้ารูริกะจังเลยก็ได้นะ“🌸
เธอไม่ถือตัวเท่าไหร่
พอได้ยินเรื่องดอกไม้ หล่อนก็ส่ายหัวเบาๆ
”อันนี้เป็นตอนก่อนเข้ามาเรียนที่นี่น่ะ“
”ส่วนที่เป็นมาตั้งแต่เกิด…“
รูริกะค่อยๆเบิกตาตี่ๆของเธอ เผยให้เก็นดวงตาไร้แววที่ข้างนึงเป็นสองสี ถึงแม้วิทยาศาสตร์จะอธิบายได้ แต่สิ่งที่ผิดปรกติก็คือ
”บางทีเราก็เห็นภาพซ้อนของอดีตน่ะค่ะ“
”บางครั้งมันก็ย้อนกลับไปไกลมาก…“
เธอมองผ่านไหล่ของมาโดกะไป
#MSG_nyugaku #MSG_3A
“คุมะซากิ คาน่อนค่ะ ปีนี้ขึ้นมังไกปีแรก ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวและยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ”
เด็กสาวยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ ก่อนจะเผลอพึมพำตามนิสัย
“ถึงจะตัวเล็กแบบนี้…คาน่อนไม่ใช่ตุ๊กตานะค—”
แล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย
“อะ…เอ๊ะ นี่ฉันพูดอะไรออกไปกันนะ…น่าอายจัง…”
เธอตะโกนให้กำลังใจ กัมบาเระ ไล่หลังคุณไป
เห็นคุณสนุกก็ดีแล้ว ทำเอาคิดว่าอยากเล่นด้วยกันอีกจังเลยนะ
(ขอบคุณสำหรับรูทสั้นๆเช่นกันค่าาา✨✨🫰)
“หวาาา-” โยกเยกไปตามแรงยีหัว
รู้ทั้งรู้ว่าโดนหมั่นไส้ แต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายยีเล่น
“เดี๋ยวเซ็นให้นะ” ว่าแล้วก็รับปากกามาเซ็นอย่างว่าง่าย ลายเซ็นชื่ออยู่ในกรอบเส้นลายกระต่ายถูกบรรจงเขียนลงบนกระดาษ
“เร็นจังเหลืออีกหลายช่องเลย”
“แต่แปปเดียวเดี๋ยวก็เต็มแล้วเพราะเร็นจังน่าจะคุยกับคนอื่นได้ง่ายนะ“🌸
“อ่า… เอโตะ…ไม่ได้พกอะไรมาซะด้วยสิ“
จับซ้ายจับขวาตัวเอง โบ๋เบ๋ ไม่ได้เตรียมอะไรมาแจกซักอย่าง
เธอครุ่นคิดอยู่ซักครู่
”งั้น…“
มือเล็กเอื้อมไปจับมือที่ผายอยู่ของอีกฝ่าย นำมาแนบที่แก้มของตัวเอง
”ให้จับแก้มแบบนี้…เป็นไงคะ?“
“จะดูไม่ออกได้ไง แก้มเปียกขนาดนี้”
เอื้อมมือไปเช็ดๆ ซับหน้าให้แห้งก่อนจะใช้สองมือประคองแก้มเขาไว้แล้วมองหน้าตรงๆ
”ร่าเริงเข้าไว้”
“ไหนซิ เป็นอาราย เล่าให้เราฟังได้มั้ยคะคนเก่ง”(❀´ ˘ `❀)
“มาโดกะจัง🌸✨”
“ถึงปากจะบอกว่าไม่น่ารัก แต่เราว่าใครมองมาก็คิดว่าน่ารักทั้งนั้นแหละ” รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า
”อ้ะ จริงด้วยๆ เต้นแล้วนี่น้า~ ต้องเซ็นให้“
ลายเซ็นแสนน่ารักถูกเขียนลงบนแผ่นกระดาษ
“ดีใจจัง มีรุ่นน้องน่ารักเพิ่มมาอีกคนแล้ว”
เธอพูดลอยๆตอนเซ็น
.
“ถ้ามาโดกะจังไม่ว่าอะไร เราขอถามได้มั้ย”
“ว่าทำไมถึงนั่งวีลแชร์หรอ?”
“อุบัติเหตุ?”
เธอถามออกไปด้วยความสงสัยล้วนๆ
“เอ… ถ้าให้เลยมันก็คงจะง่ายไป แล้วกิจกรรมก็อาจจะไม่สนุก“
”งั้น เอาเป็นว่า ทำสิ่งที่เราขอซักอย่างจะได้ไหมคะ? แลกกับลายเซ็น“
”เอาเป็น…“ นิ้วเรียวแตะปลายคางนึกคิด
”มี่จังอยากได้ลายเซ็น งั้นมี่จังลองอ้อนเราดูมั้ยคะ?”
(🧍♀️ ทำไมมะนมาเป็นภาพเล่า! อ๊ากกก—-)
”นั่นสินา~”
“นายเล่นจัดเต็มซะไม่อายใคร แถมยังออกมาดูได้ฟีลมากๆอีก ให้ลายเซ็นอย่างเดียวคงไม่พอ…”
“แล้วอยากได้อะไรหรอ?“
”ลองว่ามาก่อนสิ🌸“
เห็นอีกฝ่ายเต้นอย่างตั้งอกตั้งใจแล้วมันก็อดที่จะ…
“หวาาาาา น่าร้ากกกกกกกก~!🌸”
ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง ดอกเนโมฟีลาบานเต็มไปหมด
ถือวิสาสะเข้าไปลูบหัวคนตรงหน้า ก่อนจะจับทั้งสองมือแล้วย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน
“ว่าแล้วเชียว”
“พอเธอเต้นแล้ว น่ารักสุดๆไปเลย“
ดูท่าจะพอใจเป็นอย่างมาก
“เราชื่อ จินัทสึ รูริกะ อยู่ชั้นมังไก เรียกเราว่ารูริกะจังได้เลยนะ” 🩷
“ได้สิ 🌸 มา เดี๋ยวเราช่วยทำจังหวะให้“
”พร้อมมั้ยคะ?”
“เอาล่ะนะะะ~”
ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมาปรบเป็นจังหวะให้อีกฝ่าย
“ใช่แล้ว อะไรก็ได้เลย”( ⸝⸝´꒳`⸝⸝)
พยักหน้าหงึกๆๆ
จริงๆแล้วมีคำถามมากมายอยากจะถาม ทั้งเรื่องนั่งวีลแชร์ เรื่องเสียงที่ออกมา และอีกหลายๆอย่าง แต่เธอเลือกที่จะยังไม่ถามคำถามส่วนตัว หรือ ให้ทำอะไรแปลกๆ
ดูแล้วน่าจะเป็นรุ่นน้อง..
แบบนี้ต้องเอ็นดูเป็น2เท่า!
“เต้น…ให้ดูหน่อยได้มั้ยคะ?“(ㅅ´ ˘ `)
“อ้ะ ไม่จำเป็นต้องลุกหรอกนะๆๆ”
หล่อนยกมือขึ้นมาส่ายๆห้ามไม่ให้ลุกยืน
”ท่อนบนยังขยับสะดวกได้ปรกติใช่มั้ยล่ะคะ เดี๋ยวเราปรบมือเป็นจังหวะให้!“
“อ้ะ- ให้ช่วยเซ็นสินะคะ“
”อืมๆ…“ หล่อนยกมือขึ้นมาจับคางตัวเองพลางครุ่นคิด
”ถ้าให้ง่ายๆเลยกิจกรรมนี้คงจะขาดสีสัน งั้นเราขออะไรบางอย่างแลกกับลายเซ็นได้ไหมคะ?“
เด็กสาวยิ้มแป้น ดูมีความคิดอยู่ คงจะเป็นคำของ่ายๆเพราะอีกฝ่ายนั่งวีลแชร์
เธอคงไม่ใจร้ายขนาดให้ทำอะไรเกินตัวหรอก
(ใครก็ได้เอาจูเบคุงไปเก็บ)
