ทุกสิ่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะเธอยังคงยืนยิ้มอยู่หน้ากระดานหลังกล่าวจบ

เหมือนว่าเธอจะต้องพูดอะไรอีกสักอย่าง…

“แหะ ๆ เพิ่งเข้าปีแรก…”

เด็กสาวหัวเราะเสียงแผ่ว แววตาล่องลอยแย้มยิ้มไปพร้อมเรียวปากของเธอ

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วย… นะคะ”

(มาประเดิมค่ะ แอบเขิน 😭🤟)

#MSG_nyugaku #MSG_1-B

(อ่านจากขวาไปซ้าย)

เธอขยี้ตาเล็กน้อย เดินงัวเงียออกมาเขียนกระดานหน้าชั้นด้วยชอล์กสีขาว

“ตรงนี้อ่านว่า 「โยะ」…”

“ตรงนี้อ่านว่า 「ฟุเนะ」…”

“ตรงนี้อ่านว่า 「มิ」…”

“ตรงนี้อ่านว่า 「โฮะ」…”

ไม่ลืมที่จะเขียนฟุริกานะกำกับคันจิแต่ละตัวในชื่อของเธอ

“โยฟุเนะ มิโฮะ…”

ใบหน้าง่วงงุนหันมาระบายยิ้มน้อย ๆ ให้กับบรรดาเพื่อนร่วมชั้น

“ยินดีที่ได้รู้จัก…”

.
.
.

(มปร.เลยค่า 🙌)

"อื้อ..."

มิโฮะผงกหัวอย่างว่าง่าย ราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรกับท่าทีมั่นใจสุดกู่ของอีกฝ่ายนัก

แค่ยอมเซ็นให้ก็พอแล้ว — เธอคาดหวังเพียงแค่นั้น

"กระดาษอยู่นี่..." เธอยื่นมันออกไปพร้อมปากกาด้ามหนึ่งของเธอเอง "ขอบคุณนะ..."

"เรย์นะ..." เธอพึมพำชื่อเจ้าของลายเซ็นเบา ๆ ทันทีที่ได้รับกระดาษกลับคืนมา ก่อนจะเงยหน้ากลับไปสบตาอีกครั้ง "คือชื่อของรุ่นพี่สินะ..."

เด็กสาวพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ และแน่นอน— เธอไม่ลืมที่จะเป็นฝ่ายเสนอตัวมอบลายเซ็นของเธอให้

"อา แล้ว... มีช่องไหนที่ฉันพอจะเซ็นให้ได้รึเปล่าคะ...?"

"อา... ในที่สุดก็ได้แล้ว ขอบใจนะ..."

เด็กสาวรับกระดาษล่าลายเซ็นที่มีลายเซ็นของอีกฝ่ายประดับไว้คืนมา แน่นอนว่าพร้อมกันกับปากกาด้ามนั้นของเธอ

พอหวนนึกคำถามก่อนหน้านั้นของอีกฝ่ายถึงชื่อที่เซ็นลงไปบนกระดาษ จึงเลือกที่จะเอ่ยแนะนำตัวให้ฟัง

"อื้ม มิโฮะ... โยฟุนะ มิโฮะ"

เอ่ยนามสกุลไปด้วย เพราะเธอเขียนไว้แต่ชื่อตัวนี่นา

"เพิ่งเข้าใหม่ ยินดีที่ได้รู้จัก..."

"ที่ทางนั้นพอจะช่วยได้เหรอ..." เธอเอ่ยทวนคำพูดของอีกฝ่ายที่ได้ยินมาตอนพบหน้า "ก็มีอยู่หรอก แถมได้จังหวะพอดีซะด้วย..."

มิโฮะหยิบกระดาษของเธอกลับขึ้นมา พร้อมด้วยปากกาของเธอเองเช่นกัน

"ถ้านับขนที่หูตรงนั้นเป็นขนล่ะก็..." ปลายนิ้วชี้ขึ้นไปบนหูคู่นั้น — หูที่ดูคล้ายกับหูของเสือดาวหิมะ "ช่วยเซ็นช่องคนที่มีขนให้ที... นะ?"

"เฮะ ๆ... ได้เลย"

เด็กสาวส่งยิ้มล่องลอยตอบกลับ เธอเก็บกระดาษล่าลายเซ็นของเธอก่อน แล้วจึงรับกระดาษล่าลายเซ็นของอีกฝ่ายพร้อมปากกามาจรดลงบนช่องนั้น

"แว่นทรงเหลี่ยม... อืม... ตรงนี้สินะ"

หลังตวัดปลายปากกาออกมาเป็นชื่อของเธอเรียบร้อย จึงคืนกระดาษแผ่นนั้นกลับไปพร้อมปากกาด้ามนั้น

"เสร็จแล้วล่ะ..." เธอเอีงคอยิ้มอีกครั้ง (+)

drive.google.com/file/d/18Ub7...

#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent

─── ･ ｡ﾟ☆: *.☽ .* :☆ﾟ. ───

ช่วงเวลาที่คุณจะได้ค้นพบและพัฒนาทักษะของตัวเองมาถึง

กระดาษมากมายเรียงรายบนบอร์ดและเสียงบนทางเดินดังจอแจจากรุ่นพี่เรียกให้คุณเข้าไปหา

การตามหาชมรมที่จิตวิญญาณของคุณใฝ่หาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

shorturl.asia/E2hN4

#MSG_nyugaku

(เพิ่งมีรูปประกอบค่ะ ✌️ เหลืออยู่หนึ่งช่อง มาให้ความช่วยเหลือ มาแลกกันหรือมาขอลายเซ็นอย่างเดียวได้ เข้ามาบวกที่ต้นโควทได้เลยนะคะะ)

(อัปเดตล่าสุดค่า เหลือแค่คนที่มีขนเท่านั้น 🥺 หรือใครจะมาขอลายเซ็นอย่างเดียวก็ยินดีค่ะ!)

(เฮะ ๆ... เข้าใจดีเลยล่ะ นักวาดที่กำลังหาอะไรวาดน่ะ...
น่ารักมากเลย ขอบคุณน้า (⁠◡⁠ ⁠ω⁠ ⁠◡⁠))

"อ๊ะ...? น่ารักงั้นเหรอ..."

เด็กสาวไม่ขัดอะไรหากจะต้องทำตามคำสั่งของอีกฝ่าย เพียงแต่การตั้งใจแสดงท่าทางน่ารัก ๆ นั้นยังไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นชินเท่าไหร่

หากนึกถึงอะไรน่ารัก ๆ มาสักหนึ่งสิ่ง... เห็นทีอาจจะเป็นลูกแมว...?

"...เมี้ยว?"

เธอเลือกที่จะเลียนแบบมันด้วยเสียงร้องและสองมือที่ยกขึ้นกวักเบา ๆ

น่ารักพอในสายตาอีกฝ่ายหรือยังนะ...?

"อา... ขอบคุณนะ"

มิโฮะพยักหน้าเบา ๆ สองมือรับกระดาษที่เขากลับมาก่อนเอ่ยตอบ

"อื้ม... อยู่สึโบมิ เพิ่งเข้าปีนี้"

เธอพยักหน้าหงึก ๆ อีกครั้ง แล้วจึงเอ่ยปากแนะนำชื่อของเธอ

"โยฟุเนะ มิโฮะ..." แม้ดวงตาดูคล้ายกำลังง่วงงุน เธอยังคงส่งยิ้มบาง ๆ "ยินดีที่ได้รู้จัก..."

มิโฮะยืนตาค้างกับภาพตรงหน้าไปชั่วครู่ ก็ใครจะไปนึกถึง… คนผมสั้นที่ว่ากลับอยู่ใกล้ตัวเธอยิ่งกว่าที่คิดเสียอีก

“อื้อ… เอ้านี่“

เธอยื่นกระดาษให้ชายหนุ่ม— หญิงสาวตรงหน้า ยืนคอยให้ปลายปากกาจรดลงไปพร้อมด้วยสายตาเหม่อลอย

ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่ยังไม่ได้ย่างเท้าเข้ามาที่นี่ เธอคงเผลอนึกว่าเป็นมายากลไปเสียแล้ว

(อันนี้เลยค่า 💕✨
drive.google.com/file/d/18Ub7...)

เพราะสภาพอีกฝ่ายที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ คือผู้ชายผมยาวคนหนึ่งนี่นา...

(แอบไปลบแล้วแก้มาใหม่นิดนึงค่ะ 🙏)

(มาแล้วค่า 🥺✨)

"อ๊ะ...?"

เธอหันไปตามเสียงเรียก สายตาหลุบลงมองแผ่นกระดาษล่าลายเซ็นของเขา พยักหน้าเบา ๆ ราวกับเข้าใจสถานการณ์ที่เขาเผชิญอยู่เป็นอย่างดี

"อื้อ... จะเซ็นให้นะ"

เด็กสาวยกปากกาขึ้น จรดลงเซ็นชื่อของเธอลงบนช่องนั้น

"แว่นทรงเหลี่ยม... ตรงนี้เนอะ?" เธอคืนกระดาษให้ ครั้นพินิจมองอีกฝ่ายก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "จะว่าไป... พอจะรู้จักใครที่ผมสั้นรึเปล่า"

(+)

#GSM_slooflirpa

TW : Capcutวันสุดท้าย

ในเช้าวันที่ 1 เมษายน ทั้งที่เป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง แต่คุณกลับตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างออกจากปกติเล็กน้อย

หลังจากตื่นนอนคุณทำกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างเคย ล้างหน้าล้างตาหรือกระทั่งพูดคุยกับรูมเมทของคุณเหมือนเคย

แต่แล้วพวกคุณมองหน้าสลับกันไปมา ก่อนที่คุณจะเริ่มรู้ตัวว่าอีกคนมีบางอย่างแปลกไป??!?

รอยยิ้มล่องลอยคลี่ออก มือรับแผ่นกระดาษพร้อมลายเซ็นของเขากลับคืนมา

โฮริ สุซาคุ — เธอเพ่งอ่านชื่อของเขาผ่านลายเซ็นในใจ

"อืม... คุณโฮริ...?"

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษเล็กน้อย เพราะยังไม่แน่ใจชั้นปีของอีกฝ่ายจึงเลือกเรียกไปเช่นนั้น แล้วจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงบางเบาราวกับกำลังง่วงงุน

"ขอบคุณน้า" เธอคลี่ยิ้มอีกครั้งหนึ่ง "โยฟุเนะ มิโฮะ... ยินดีที่ได้รู้จัก..."

"ของรุ่นพี่..." เธอลากนิ้วชี้ตามกระดาษที่อีกฝ่ายเพิ่งรับไป "ช่องกลาง... แถวล่าง... ตรงนี้ล่ะ"

ปลายนิ้วของเธอหยุดลงตรงช่อง 「คนที่อยู่ชั้นไคกะ」 ก่อนยกออกช้า ๆ ให้ปลายปากกาของรุ่นพี่ตรงหน้าจรดลง

(มาแล้วค่ะะะะ)

เสียงนั้นสะกดให้เธอหันมองทันทีที่เดินผ่าน แม้ความผิดปกติที่มีจะทำให้เห็นได้ไม่ชัดนัก ก็พอจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสวมผ้าปิดตาอยู่

นึกว่าจะหาไม่เจอเสียแล้ว... เธอระบายยิ้มน้อย ๆ อย่างโล่งอก

"ผ้าปิดตานี่นา..."

เด็กสาวเอ่ยเสียงแผ่ว มือยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งในมือออกไป

"ช่วยเซ็นนี่ให้ทีสิ...?" เธอเอียงคอพลางหวนนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่าย "หรือว่า... ต้องทำอะไรก่อน?"

(มาปักขอความช่วยเหลือผ้าปิดตาค่ะ 🥹 ทางนี้พอจะเป็นคนใส่แว่นทรงเหลี่ยมให้ทันมั้ยคะ 🥺🙌)

"เอ— ก็... หางมันออกจะเตะตานี่นา...?"

เธอไม่ค่อยเข้าใจปฏิกิริยาของเขาในตอนนี้เท่าไหร่ ถึงจะดูหงุดหงิดแต่ก็รู้สึกว่ามัน — น่ารัก...?

เอาเถอะ เธอไม่คิดอะไรมากมายอยู่แล้ว

"อื้อ... อันนี้"

มือยื่นกระดาษที่ถือไว้เข้าไปใกล้เขา

"อ๊ะ ไคกะ..."

ดวงตาง่วงงุนของเธอกะพริบปริบ ๆ ปล่อยให้สมองประมวลผลไปครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ ยื่นกระดาษในมือเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น

"รุ่นพี่... สินะคะ" คำพูดคำจาของเธอยกระดับความสุภาพขึ้นเล็กน้อย "แหะ ๆ... งั้นก็ รบกวนหน่อยนะคะ"

เธอเผยอปากอ้าทันทีที่เห็นกลุ่มควันปรากฏเป็นหูกับหางของสุนัขจิ้งจอก เหมือนว่าคนคนนี้จะมีเงื่อนไขตรงกับโจทย์ที่เธอได้รับมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก

นัยน์ตาเผลอมองตามหางนั้นที่ตีพึ่บพั่บ... จนอดไม่ได้ที่จะหลุดคำคำนั้นออกมา

"หาง..." ใบหน้าง่วงงุนเอียงคอมองพร้อมรอยยิ้มบาง แล้วจึงเอ่ยย้ำความต้องการของเธออีกครั้ง "หางนี่ล่ะ"

#MSG_nyugaku *ได้รับอนุญาตจากทางคอมมูแล้วค่ะ

(สวัสดีค่ะ เราได้ทำเว็บไซต์สำหรับกิจกรรมล่าลายเซ็นให้ทุกคนได้สามารถเล่นได้อย่างทั่วถึงได้มากยิ่งขึ้นค่ะ เนื่องจากผู้เล่นในคอมมูค่อนข้างเยอะ การตามหาโพสต์โรลเปิดที่ตรงตามเงื่อนไขของตัวเองนี่มันยากจังเนอะ! เพราะงั้นเลยสร้างเว็บที่ทุกคนสามารถค้นหาผู้เล่นที่ตรงตามโจทย์ที่ได้ในใบล่าลายเซ็นขึ้นมาค่ะ>w< สามารถเพิ่มข้อมุลลงในเว็บเองได้เลย!)

(อัปเดตค่า ตอนนี้เหลือตำแหน่งว่างอยู่สามที่นะคะ ตามหาผ้าปิดตาขนปุยผมสั้นใกล้ฉันค่ะ 🥺🙏)

"เฮะ ๆ... พอดีเลยนี่นา"

แม้แสงจากภาพหลอนจะทาบทับจนบิดเบือนภาพที่เห็นไปบ้าง แต่สิ่งที่เธอรู้สึกได้ในทันที — คนตรงหน้าเธอตอนนี้... ดุชะมัดเลย

"ล่าลายเซ็นอยู่น่ะ..." เธอยังคงส่งยิ้มลอย ๆ พลางยื่นกระดาษไปตรงหน้าเขา "พอจะ... เซ็นช่องไหนให้ได้รึเปล่า...?"

“เฮะ ๆ… ขอบคุณเหมือนกันน้า…”

เธอหัวเราะเสียงค่อย ก่อนเก็บกระดาษที่มีลายเซ็นอีกฝ่ายประดับอยู่บนนั้นกลับมา

“ที่เหลือก็ พยายามเข้า… นะ…”

เป็นถ้อยคำให้กำลังใจที่น้ำเสียงฟังดูไม่หนักแน่นนัก แม้แต่กำปั้นที่ชูขึ้นมายังดูอ่อนแรง

แต่ถึงอย่างไร มันก็ออกมาจากหัวใจของเธอ

(ขอบคุณที่เปิดโอกาสให้มาแลกกันนะคะะ ถ้าจะเอาลายเซ็นไปแปะด้วยเซฟอันนี้ไปได้เลยค่ะ !)

"อา..."

เธอย้อนกลับไปอ่านสิ่งที่อยู่บนกระดาษของตน ก่อนกลับมาเอียงคอพินิจมองคนตรงหน้า — แม้สายตาจะดูล่องลอยราวกับไม่ได้คิดอะไร

"ผมยาวสินะ... ไม่ได้ใส่ผ้าปิดตาด้วย..."

น้ำเสียงเนิบช้านั้นแฝงด้วยความเสียดายเล็กน้อย ขณะปากว่า มือก็พลิกกระดาษในมือเธอให้อีกฝ่ายเห็น

"จะว่าไป เธอก็น่ารักน้า..." นิ้วแตะลงบนช่องสุดท้ายของแผ่นกระดาษ "ช่วยเซ็นช่องนี้ก็แล้วกัน... นะ?"

(ข้อ 4. จองไว้ให้ @suzaku-msg.bsky.social
ข้อ 5. จองไว้ให้ @reina-msg.bsky.social

นอกนั้นยังว่างค่ะ! 🩵 จะมาช่วยเซ็นให้หรือจะถือใบมาให้ช่วยเซ็นก็ได้หมดเลย 🙌)