"หึหึ เจอกันครับ"
เขายืนส่งรอจนกว่าสาวน้อยที่คุ้นตาจะเดินลับตาไป อย่างน้อยก็ถือว่าได้ทำหน้าที่ผู้ดูแลนอกสถานที่
(เง้ยยยย ขอบคุณสำหรับโรลค่า ขอบคุณลูน่าจังที่เอ็นดูผจก.ด้วยต่ะะ 😭✨ น่ารักม้ากก เด็กดีที่สุด เพ่ดหัวๆๆๆ)
( แน่นอนครับ~ จะช่วยสอนทริคการคิดเงินแบบ มา1จ่าย2 มา2จ่าย4ให้เอง!
ส่วนโบนัสนี่ขออนุญาตโบ้ยไปที่เก็นซาบุโร่ซามะ....../หลบตา)
ดูท่าวันนี้คงต้องบอกลากันก่อน
"ถึงคราววันทำงาน ฉันจะเตรียมวุ้นถั่วแดงเอาไว้ให้ ถือเป็นทิปพิเศษเล็กน้อย แล้วมากินกับเพื่อนๆด้วยล่ะ~"
หน้าที่เพิ่มค่าจ้างไม่ใช่ของเขา แต่ถ้าแค่แอบจิ้กเงินร้านมาทำขนมเพิ่มนิดๆหน่อยล่ะก็ได้อยู่
เขากระดิกหูอีกครั้ง ไม่คาดคิดว่าลูน่าจังจะพูดคำว่าลักพาตัวออกมา
"โอยะๆ แบบนั้นคงต้องแย่แน่ กิจการอุระมาโดะที่ไม่มีฉันอยู่อาจจะต้องปิดตัวลงเลยนะ" พูดไปเรื่อยๆ จริงๆนายท่านนอาจจะแค่หาคนมาแทนเขาเท่านั้นแหละ
"แต่เห็นด้วยว่า..." ควันสีขาวปูีงออกมาอีกครั้งก่อนที่จิ้งจอกน้อยจะกลับร่างมาเป็นชายหนุ่มอีกหน แล้วมองขึ้นไปบนฟ้า
"อากาศเย็นขึ้นทุกที ลูน่าจังก็ไม่ควรจะอยู่ข้างนอกจนดึกดื่น"
(+)
(สูดได้เต็มที่เลย!! แต่ระวังขนเข้าปอดนะ..)
"เรื่องเล็กน้อย~ ฉันออกจะชอบด้วยซ้ำ" เขาไม่ได้ถือสาอะไรเลย ตรงกันข้ามกลับดีซะอีกเพราะหลังๆไม่ค่อยมีคนแวะมาลูบเล่นเท่าไหร่
เจ้าจิ้งน้อยวางขาหน้าตัวเองลงไปบนตักของลูน่าจังอย่างเอาใจ
เพราะเห็นว่าเด็กดีของร้านดูจะสำนึกผิดเกินกว่าความเป็นจริงไปหลายขุม
"ลูน่าจัง~ ถ้ามีอะไรในใจล่ะก็มาบอกได้เสมอเลยนะ ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ยินดีให้บริการจิ้งจอกบำบัด~"
พอถูกซุกหน้าเข้ากับพุงก็หูตั้งโหยงขึ้นมา ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่แบบนี้มันก็จั๊กจี้หน่อยๆ
เขาดิ้นแด่วๆอยู่พักนึงเพราะไม่ชิน แต่ไม่นานก็นิ่งไปเมื่อเริ่มยอมรับได้แล้ว
"หึหึ... เพราะแบบนี้ถึงได้เห็นข้อดีของการเป็นจิ้งจอกยู่เหมือนกันนะ" อุ้งขาหน้าเขาตบปุๆลงบนหัวของลูน่าจังที่ส่องแสงอ่อนๆ
ถือว่าแลกกันกับที่ซุกพุงเขา ก็เลยขอจับขอทัชผมที่เรืองแสงได้ดูสักหน่อย
สวยดีออกนี่นา~
"โอเครึยังลูน่าจัง?"
(อมก อมก (╥﹏╥) คาวาอี้มาก อ้ากกก 😭อยากอยู่ร่างนี้ตลอดไป ลาออกจากการเป็นผู้จัดการ หวนคืนสู่ชีวิตจิ้ง!!)
#MSG_Songkranfes
(ท่านขุนเกณสบุโรจน์ค่ะ เชิญรดน้ำดับไฟอันรุ่มร้อนในตัวท่านได้เลย)
˖⁺✧₊~˚₊‧* — PIN — *‧₊˚~₊✧⁺˖
神代 光生 ✦ คามิชิโระ โคเซย์
17 yrs ✧ สึโบมิ 1-C | วิถีมายา
ชมรมวิจัยความรัก🫶✨
🐾 มีแมวหนึ่งก้อนชื่อ มิมิมารุ aka มี่จัง
doc : bio
talk , co , role , dm — 24/7
#MSG_Commu
" สิทธิพิเศษให้ลูน่าจังในวันนี้โดยเฉพาะ" เขากระดิหูและส่ายหางพวงๆ ประมาณว่า เชิญลูบซี่~
หวังว่าจะช่วยให้เด็กคนนี้ผ่อนคลายจากเรื่องที่หนักใจอยู่บ้างนะ
"ถ้าอยากลูบอีกเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะ"
" แน่นอน! "
ตอบสอบคำถามด้วยคำเดียว
เห็นลูน่าจังมาอยู่แถวนี้คนเดียว จะเหงาหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผู้จัดการที่ดีก็ต้องดูแลเด็กของตัวเองให้เอ็กคูลซีฟสักหน่อย
"อะแฮ่ม" เขากระแอ่มไอหนึ่งทีก่อนที่จะมีเสียง ปุ๊ง และควันน้อยๆ
ร่างหนุ่มตัวสูง178เซนหดลงเหลือแต่ตัวไม่กี่เซนในร่างจิ้งจอกตัวเล็กขนฟู
"บริการพิเศษจากผู้จัดการร้านอุระมาโดะ~" เจ้าจิ้งจอกพูดก่อนจะปีนมาบนตักของลูน่าอย่าถือวิสาสะ
(+)
"ตอนแรกก็ไม่ชอบเท่าไหร่.." เขาคิ้วตกลงมาเล็กน้อย
"เพราะมันเสียเวลาทำความสะอาดแล้วก็..ทำให้มีความทรงจำที่ไม่ดี...." เขาเว้นช่วงไว้นิดนึงพอให้มีช่วงเวลาที่คิดถึงอดีต
"แต่ตอนนี้ฉันชอบมันแล้วล่ะ เพราะมีคนบอกว่ามันนุ่มฟูฟลัฟฟี่~" กระดิกหางอย่างอารมณ์ดีเพราะกลัวว่าจะทำให้เด็กน้อยข้างๆเสียมู้ดเข้าเพราะทำตัวเป็นคนแก่พูดถึงอดีต
"เห~ฉันว่ามันเจ๋งมากเลยนะ เวลาหาตัวเธอในงานเทศกาลคงง่ายขึ้นเยอะ" เขาเชียร์อัพอยากให้เธอมองเห็นข้อดีของมัน
"อา..ฮะฮะ แต่ถ้าถึงขั้นมีปัญหาการนอนนี่ก็ไม่ดีจริงๆล่ะเนอะ" ฟังมาถึงตรงนี้ก็ใช้นิ้วแตะคางท่าทางครุ่นคิดว่าพอจะมีวิธีไหนช่วยบำบัดการนอนให้กับลูน่าจังผู้น่ารักคนนี้บ้างมั้ยนะ...
แต่ลูน่าจังก็ไม่ปล่อยให้เขาคิดนานดันมองเขาด้วยตากลมโตแล้วถามออกมาอย่างน่าเอ็นดู
"อืม..."
(+)
#MSG_bunkatsu
#MSG_เปิดโรล
[ย่านการค้า ช่วงเย็น ช่วงเตรียมกิจกรรม]
ฟุยุมาสะมาเดินซื้อของสำหรับไปเตรียมกิจกรรมชมรม แต่ระหว่างทางกลับเหมือนจะโดนดักด้วยร้านขายเครื่องประดับแผงลอย
ฟังบทสนทนาไกล ๆ ก็รู้ว่ากำลังถูกหลอกชัด ๆ ดูยังไงก็เปลือกหอยธรรมดา แถมป้ายราคายังบอกแค่ 300 เยนด้วยซ้ำ
เขากำลังจะควักกระเป๋าตังออกมาจ่ายเงินแล้ว…
คุณจะ
>ไปช่วย
>ไปปั่น
>ไปซ้ำเติม
“ย๊าา....” เขาลากเสียงยาวก่อนจะหัวเราะแห้งๆ
“ผมก็ชอบแมวทุกสีนั่นแหละ ขนาดจิ้งจอกยังมีหลายสี ผมไม่กล้าเลือกปฏิบัติหรอก..” ทำหูลู่แบบจนเจียมเนื้อเจียมตัว
เกิดทุกคนชอบแค่จิ้งจอกขาวหรือดำขึ้นมา ตัวเองก็โดนเลือกปฏิบัติน่ะสิ... เป็นแค่จิ้งจอกแดงที่หาได้ทั่วไปพอๆกับแมวส้ม...
เขาก้มลงดูแมวที่ถูกยื่นให้ แมวใครก็ไม่รู้ ขืนเออออไปมันอันจรายจะตาย
“เหมือนว่า..จะไม่ใช่นะครับ” หัวเราะแหะ
(ขอบคุณสำหรับโรลค่า ปกติชอบบิดคนอื่น ไหงรอบนี้โดนบิดซะงั้นนน 😔👌)
มองพิจารณามองผมที่ลูน่าจังม้วนเก็บ
”ฉันไม่แสบตาหรอก แค่คิดว่าเป็นเอกลักษณ์ที่โดดเด่นแล้วก็สวยงามดีนะ“ คำชมจากคนที่ชอบของสวยๆงามๆ ไม่รู้ว่าจะทำให้เธอปลอดโปร่งขึ้นบ้างรึเปล่า
(ย้ากกก กลับมาแล้วค่ะะ)
“ฮะฮะ เพราะว่าเป็นหัวค่ำไงล่ะถึงดื่มได้ อย่างฉันดื่มดึกไปถ้าเมาหัวราน้ำเหมือนใครบางคนคงจะไม่ได้ตื่นมาเปิดร้านพอดี” ว่าแล้วก็แอบแขวะนายท่านที่ไม่ได้อยู่แถวนี้สักหน่อย
หูของซุยโตะกระดิกอย่างสนใจเมื่อได้ยินว่าเธอมีปัญหากับมัน
“โอยะ โอย๊ะ? ปัญหาที่ว่าก็คือแสบตางั้นเหรอ”
เขาเอามือแตะคางท่าทางครุ่นคิดว่าถ้าตัสเองมีผมแบบลูน่าจังจะเป็นยังไง
(+)
#MSG_Songkranfes
" บอกไว้ก่อนนะ
ฉันไม่ใช่พญานาค "
เขาขยับยิ้มและส่งเสียงหัวเราะออกมาน้อยๆโดยไม่ถือสาอะไร ก่อนจะขยับตัวนั่งลงข้างๆอย่างถือวิสาสะ
“ก็น้า~ ว่าจะไปหารสชาติของผู้ใหญ่ดื่มสักหน่อย” เขาตอบก่อนจะเว้นช่วงไว้ไม่กี่วิ
“ว่าแต่...ผมของลูน่าจัง~ไม่บ่อยเลยนะที่จะได้เห็น” ดวงตาเรียวเล็กจับจ้องอย่างสนใจ เพราะมักจะเจอเธอในที่สว่างๆกับตอนกลางวันซะส่วนใหญ่
“เธอชอบมันรึเปล่า?” จู่ๆก็โยนคำถามใหม่เข้าไปทันทีปุบปับ
เขาเอียงคอแล้วยิ้มเหมือนกับทุกทีที่มักจะทำเสมอเมื่ออยู่ที่ร้าน
“แมวน่ะครับ” เขาตอบสั้นๆก่อนจะเว้นจังหวะในหัวไว้ให้ตัวเองได้แต่งเรื่องสักหน่อย
“แมวน่ารักตัวนึงไต่กำแพงมาแถวนี้ ผมเลยเดินมาดูว่ามันจพฝะไปที่ไหน แต่ตอนนี้ก็คลาดสายตาไปซะแล้ว~” น้ำเสียงเสียด๊ายเสียดาย แต่ก็ช่วยไม่ได้
“ถ้ามาโมรุซังเจอแมวที่น่ารักระหว่างเดินตรวจจะถ่ายรูปมาฝากผมบ้างก็ได้น้า” ไหนๆแล้วก็ชักชวนให้ส่องแมวด้วยเลย
(มาบวกด้วยคนนะคะ😭🙌)
“ลูน่าจัง” เสียงเนิบเรียกเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า เขาก้มลงเก็บนกกระเรียนที่เพิ่งเคว้งตกลงมาอยู่ที่พื้นไว้ในมือหนึ่งตัวก่อนจะเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มเหมือนอย่างเคย
“ทำไมถึงมาเหม่ออยู่ตรงนี้ล่ะ“
ยื่นนกกระเรียนกระดาษตัวที่เก็บได้ไปวางคืนในมือของเด็กสาว
วันนี้จิ้งจอกหนุ่มแต่งชุดไปรเวทที่ดูแตกต่างจากชุดที่อยู่ร้านอาจทำให้ดูแปลกตาไปจากเดิมนิดหน่อย
(เซ็ตผมมาตั้งแต่เป็นก้อนจิ๋ว 🥺)
(ผิดแล้วล่ะเอนชิคุง หยาดแห่งฤดูร้อน500เยน สมบัติแห่งผู้มาเยือน300เยน คิดยังไงมันก็ต้องได้3000เยนไม่ใช่เหรอ
แต่น่ารักมากคับ ปลื้มปริ่ม ฮึกกก😭✨ /ซับน้ำตา)
"ก็แค่ซื้อมาลองเท่านั้นเองล่ะน..." เขากำลังจะอธิบาย แต่ก็หยุดปากไปซะก่อนแล้วมองห่อลูกอมสีเขียวมะนาว ดูซองก็รู้แล้วว่าพรีเซ้นต์ความเปรี้ยวขนาดไหน
"โอยะ? อันนี้ถือเป็นค่าตอบแทนงั้นเหรอ" หางพวงของเขาสะบัดน้อยๆอย่างสนใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบลูกอม
ถึงมูลค่าจะต่างกันลิบลับก็เถอะ...
เขามองหนุ่มที่กำลังจะบิดหนีโดยไม่ห้ามอะไร เพียงแค่ทำจมูกฟุดฟิตเล็กน้อยเพื่อจำกลิ่นอย่างเคยตัว
(เค้าจดคุณเข้าบัญชีหนังจิ้งไว้ก่อน 😣🫵)
“หยา~!!” ไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้ก็ทำให้คนตรงหน้าเสียน้ำตาซะแล้ว เล่นเอาทำตัวไม่ถูกเลย
ตอนแรกกะจะแกล้งหยอกไถเงินเล่นซะหน่อย แต่ดูท่าแล้วสงสัยได้ถูกคิดเป็นจริงเป็นจังแหง คนจะแกล้งก็แอบรู้สึกผิดขึ้นมาด้วย
”แค่ขนมหมาเอง ไม่เป็นไรหรอกเน้อ~ ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นหรอก”
เพราะงั้นไม่ต้องซื้อคืนล่ะ!! ขนมมนุษย์แซ่บกว่าเยอะ
(โอ้มายก้อดดด ก้อนจิ๋วว 😭🤏 การที่คุณทำแบบนี้!!)
ไม่คิดว่าจะถูกเห็นเข้าเลยสะดุ้งจนขนหางฟูไปหมด
เขาหันกลับมายิ้มให้ก่อนจะรีบตอบกลับไป
“โอย๊าา~ คุณตำรวจมาโมรุลูกค้าประจำ“ เขาเอ่ยทักทายลูกค้าประจำที่ชอบแวะมาบ่อยๆ
”วันนี้ไม่โผล่ไปที่ร้านเพราะมาทำงานนี่เอง วันพรุ่งนี้จะแวะไปมั้ยคร้าบ ผมว่าจะทำวุ้นถั่วแดงให้ชิม“ เปิดบทสนทนาคุยกลับเพื่อเลิกให้อีกฝ่ายสนใจว่าเขามาทำอะไรตรงนี้