تنها گزینه پیش رو در محل کارم احتمالا استعفا باشد و تمام ... !

عجیب‌ترین احساس متضادی که تجربه می‌کنم این است که گاه به آن‌ها که رهاکردند و از ایران رفتند، حسادت می‌کنم وهمزمان فکر می‌کنم چقدر تصمیمم برای نرفتن در سال ۱۳۹۵ درست بودوچقدر هم می‌خواهم همین جا باشم و این روزهای ایران را از نزدیک ببینم!
خب زن چه مرگت است؟ بالاخره حسرت نرفتن داری یا شادی برای ماندن در وطن؟

من اندوهگین نیستم
من اندوه جهانم
در سینه‌ام سرزمینی‌ست که می‌گرید

#غاده_السمان

تصویر از آزادی در دود ؛ روز ۲۶ خرداد ۱۴۰۴ و در زمان حمله اسرائیل

ازفصل۴ ‎#بازی_تاج‌وتخت درحالی که ۷ اقلیم درگیر بازی قدرت و رقابتهای سیاسی و انتقام بود؛ مردم شمال می‌دانستند جنگ اصلی جای دیگر است؛ ‎#شاه‌شب داشت می‌رسید.
در ایران،بیش ازیک دهه است وسط حذفها و رقابتهای سیاسی، بارها اخطار داده‌شدکه محل نزاع جای دیگری است؛بحران جدی ایران ‎#آب است، آب!

امروز یک بار دیگر برای خودم مسجل و ثابت شد که فضای تویتر سابق و ایکس فعلی لزوما هیچ شباهتی به حقیقت کف جامعه ندارد!

جهان به مجلسِ مستانِ بی‌خِرد مانَد ..
که در شکنجه بوَد هر کسی که هشیارست

#صائب_تبریزی

در نظام‌های توتالیتر همه چیز تا یک ربع پیش فروپاشی خوب بنظر می‌رسد.

#هانا_آرنت

پی‌نوشت: آرنت نوشته خوب به نظر می‌رسد اما شاید کلمه عادی به جای خوب بهتر باشد.

پی‌نوشت: مساله اکنون این است که اینجا هیچ چیز خوب یا عادی به نظر نمی‌رسد!

در صورت پیروزی فاشیسم، حتی مردگان نیز در امان نخواهند بود.

والتر بنیامین

که فالَم «لا تَذَرْنِی فَرْداً» آمد

#حافظ
#یلدا

ما چله نشین شب آزادی خویشیم
ای کاش که یلدای وطن را سحری بود

‎#بیداد_خراسانی
‎#يلدا

هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را

#سعدی

اگر در دیدهٔ مجنون نشینی
به غیر از خوبی لیلی نبینی

#وحشی_بافقی

تو شبیه به شبی هستی که ستمگران می‌میرند و انقلاب پیروز می‌شود ... !

از دیوار نویسی‌های #سوریه

با چنین گام که نسوانِ وطن پیش روند
عن قریبست که ایران شود ایرانِ دگر

#ایرج_میرزا

این‌که می‌گویم حالا شاید برای خودم هم عجیب است اما وقتی به او فکر می‌کنم، می‌تواند بخشی از تفکرش را درک کنم.
به عنوان یک میهن‌پرست که چیزی مهم‌تر و عزیزتر از ایران ندارم؛ برای وطن و سرزمینم، منطقه که هیچ می‌توانم جهان را به آتش بکشم.
وطن اولین مادر است و بی‌وطنی و اشغال سرزمین، خود درد است.
#یحیی_السنوار

در سرم
جنگ‌های بسیاری است
که تنها کشته‌اش منم!

ما آدم ها هر کدام مرزی پنهان درون خود داریم و گذشتن از این مرز از دشوارترین کارهاست و در این میان آن چه که بیش از همه آدمی را آزرده می کند تکه تکه شدن خیال هایش نیست، بلکه این است که زنده بودن‌هایمان قطعی است اما خوشبخت بودنمان نه!

#هذیان_گویی_های_یک_ذهن_پریشان

هیچ چیز خاطرات را از لحظات عادی زندگی متمایز نمی کند.
فقط بعدهاست که آن‌ها با نشان دادن زخم‌هایشان باعث یادآوری‌هایی در ذهن آدم‌ها می‌شوند و ماهیت متفاوت خود از لحظات عادی را روشن می‌کنند ... !

زمان آدم‌ها را دگرگون می‌کند اما تصویری که از آن آدم‌ها داریم را ثابت نگه می‌دارد؛ و در اين ميان هیچ چیز دردناک‌تر از این تضاد میان دگرگونی آدمی که می‌شناختیم و ثبات خاطره‌هایی که از او در ذهن داریم، نیست.

یک جایی هست آخرهای ‎فیلم سگ‌کشیِ ‎بهرام بیضایی که عیوض ِ باغبان به گلرخ می‌گوید

"با زخم باید ساخت، طول میکشه ولی خوب میشه."

اینجا، دقیقا همین جا هست که همه ما به یک عیوض کنار خودمان نیاز داریم، تا در آن نقطه سخت، این جمله را به ما هم بگوید و بعدش هم آن صدای بلند شلیک گلوله ... !

#سگ_کشی
#بهرام_بیضایی

میان بود و نبود ایستاده‌ای
و لحظه‌ فرجامت آغاز دیگری‌ست
قرار تقدیر از انعکاس اندامت
بر هم میخورد،
و چشم کودکت از انحنای دستانت
دمیده است
جنین همواره در زایش است
و پوستواره‌ زهدان درد
زمانه‌ات را پوشانده
برآر چشمانت را برآر
که گردش چشمی
ظلمات غار را به روشنائی همواره باز پیوسته
‎
#محمد_مختاری
#شیراز

فصل‌هایِ آخرِ درد،
بی تفاوتی‌ست ... !

‎#غادة_السمان

با من خیال کن که به شیراز رفته‌ایی ... !

#شیراز
#تخت_جمشید
#پاسارگاد
#باغ_دلگشا

شاید باورتان نشود اما واقعا زنده ماندیم و دیدیم فروردین تمام شد و اردیبهشت رسید ؛ که به قول شاعر
ما را به سخت‌جانی خویش این گمان نبود!

اینجا ایران است ... ایرانِ پسامهسا و این ایران دیگر هرگز به پیش از پاییز ۱۴۰۱ بازنخواهد گشت!

و این همه ماجراست ... !

زن‌ها با پیروزی این مرحله را هم پشت سر خواهند گذاشت!

خواهید نباشم
و خواهم بود
دور از یاد نخواهم شد
میاندارم
اهل کنار نخواهم شد...!

شعر از سیمین بهبهانی
طرح از اردشیر رستمی

‎#روز_جهانی_زن
‎#هشت_مارس
‎#۸مارس
‎#8M
‎#8Mars

ابلها مردا
عدوی تو نیستم من
انکارِ تواَم ... !

#احمد_شاملو

ناوالنی ، همان اپوزسیونی بود که پوتین همواره از آن می‌ترسید؛ جوان و جسور که فاسد هم نبود.

او به روسیه بازگشت، آن هم وقتی که می‌دانست پوتین از جانش نخواهد گذشت اما شاید فکر می‌کرد " جواب جوان‌های مملکت را در آینده تاریخ چه کسی خواهد داد؟"