#MSG_bunkatsu
#MSG_โรลเปิด | แยกรูท
[ช่วงเตรียมกิจกรรม]
ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการเตรียมกิจกรรมชมรมของตัวเอง แน่นอนว่าเด็กสาวสุดแสนน่ารักก็ยุ่งไม่แพ้กัน
เธอกำลังเดินอยู่คนเดียวตรงทางเดิน พร้อมพูดอะไรสักอย่างกับลังกระดาษ 2 ลังที่กำลังลอยอยู่ข้างๆ(?)
และดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจรอบข้างเลย หากไม่หลบทางให้เธอก็น่าจะชนเข้ากับลังกระดาษไม่ก็ตัวเธอเอง
(แวะมา+ได้เจ้าค่าา)
#MSG_bunkatsu #MSG_babysadine
มีคนบอกว่าถ้าผ่านมาแถวห้องชมรมนี้จะเจอซาร์ดีนจิ๋วคอยต้อนรับ
จะเป็นจริงหรือเปล่าน้า? ต้องลองเดินมาดูแล้วละ✨
“อ๊ะ— ชมรมปลา ซาร์ดีน ฟอสซิล ยินดีต้อนรับค่ะ!”
“สนใจเข้ามาทำกิจกรรมก่อนไหม? มีให้ลองขุดฟอสซิลด้วยนะ”
“มีน้ำแข็งใสให้ด้วย จูริทำเอง~ ประธานก็อนุมัติแล้วละ”
“แต่อย่ากินเยอะนะ เดี๋ยวปวดท้องขึ้นมาจะแย่เอา!”
(ทักทายกันได้ค่ะ!)
#MSG_เปิดโรล แยกรูท | สนามกีฬา
ปลายปากกาเวทมนตร์สะบัดพร้อมริมฝีปากที่เอ่ยคาถาขึ้นมา มวลน้ำเริ่มลอยขึ้นมาจากกระบอก ก่อนจะขยับไปตามปลายที่วาดลวดลายอยู่ในอากาศ
ซ้ายที
ขวาที
คนที่คุมมันอยู่ดูจะชำนาญพอตัว ด้วยเพียงการตวัดเบา ๆ มวลน้ำก็ขยับราวกับปลามีชีวิตกำลังแหวกว่ายอยู่
โชว์ตรงหน้าเกือบจะสมบูรณ์แบบอยู่แล้วเชียว
หากไม่ใช่ว่า ในฉากจบสุดท้ายมันกลับไปสาดเข้าหน้าคุณเต็ม ๆ
ในสถานการณ์แบบนี้ควรจะกลับบ้านมากกว่าหอพักแท้ๆ ถึงจะยังไม่รู้ว่ารุ่นพี่มีบ้านอยู่ในเมืองนี้หรือเปล่าก็เถอะ
"....."
เด็กสาวไม่มีท่าทีตอบโต้อะไรตอนโดนรุ่นพี่กอดแบบสายฟ้าแลบ เธอปล่อยให้เสื้อสเวตเตอร์สีขาวราคาแพงหูฉี่เปรอะคราบสกปรกจนหมดราคา ...แต่เรื่องชุดไม่ใช่ประเด็น
"ฉันเป็นห่วงจริงๆ นะเจ้าคะ"
เธอกล่าวออกมาสั้นๆ พร้อมสบตารุ่นพี่โดยปราศจากรอยยิ้ม ดูเธอจะเป็นห่วงจริงๆ
ทุกประโยคอีกคนทำเอาเธอหน้าซีดเผือดไม่หาย
มันไม่เหมือนกับเกมคราวก่อนนี่ เข้าใจกติกาผิดไปหรอ!
"ไม่ๆ ฉันมีจ่าย!"
ก็แค่เธอไม่อยากใช้มันหมดไปรวดเดียววันนี้ก็เท่านั้น
อุตส่าได้มาทั้งที แต่มาหมดไปกับเกมง่ายๆพรรคนี้เลยเรอะ!
"อึก... จ จ่ายเลยก็ได้" หยิบซองน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นิ้วสั่นระริกหยิบแบงค์พันเยนออกมาสามใบก่อนจะยื่นมันให้อีกคนทั้งนั้มตา 😢
(สุขสันต์วันเกิดน้าาาา)
(วันนี้เป็นวันเกิดของโชคุรันค่ะ🎉🍻)
(ผปค.ไม่ค่อยว่างเลยจริงๆ ค่ะ หาเวลามาวาดได้คือเป็นบุญอย่างยิ่งเลยค่ะ😭😭😭)
(ไม่น่าเกินเดือนนี้จะมาแปะใบโคกับปกหมุดนะคะ🙏)
เมื่อได้ยินว่าแพ้ว่าช็อคแล้ว
พอได้ยินตัวเลขที่ต้องเสียก็เหมือนโลกนี้มันกลายเป็นขาวดำตามสีตัวเองก็ไม่ปาน
"ส ส ส สามพันเยนเลยหรอ" แม้วันนี้จะได้มาเยอะ แต่เสียถึงสามพัน มากมายเหลือคณานับเลยนะ!
"จ จ่ายอย่างอื่นที่มีค่าได้ใช่มั้ย? แบบคราวก่อนนะ" กุมมือตัวเองบีบๆไปมา ยิ้มแห้ง ทำท่านอบน้อมถ่อมตนทันที
(น่ารักกกกแงๆๆๆ)
(เห็นปัจจุบันดูเฟรนลี่ แต่ตอนเด็กนี่ขั้วตรงข้ามมากนะ//แปะยูวซังตอนเด็กคับ)
ประวัติการชิ่งอีกคนแทบไม่มี จากที่รู้จักกันมา แม้จะไม่นานก็เถอะ..
แต่อีกคนคงไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก ท่าทีแม้จะดูมีบรรยากาศชวนน่าสงสัย แต่ไม่หรอก
กอดอกทำหน้าคิดหนัก..
"งั้น... อีกแค่ตาเดียวพอ" ชูนิ้วขอแค่ตานี้ตาท้าย!
"รอบนี้ขอเป็น 5000!" ชูห้านิ้ว ตาเต็มไปด้วยเงินหมดแล้ว 💴
"เลข 15" เสี่ยงดวงกันหน่อย ไม่รู้ว่าจะเลขเอนไปซ้ายหรือขวากันแน่
เสมือนมีเสียง เยส ในใจ
สีหน้ากำลังสนุกเลยที่ชนะ แต่ก็ต้องผงะเมื่ออีกคนผายมือมา
"? ไม่ได้เงินเลยหรอ"
โดนจี้ใจดำจนถึงกับสะอึก ฮึก!
แต่มันก็จริงอย่างที่อีกคนบอกล้วนๆ สมควรจะกลัวนี่นา ก็คราวก่อนที่โดนมันฝังใจขนาดนั้น
ไม่ได้ขนาด ptsd อะไรหรอก แค่ไม่อยากโดนซ้ำซากแล้วต่างหาก
"เขาเรียกว่าการต่อรองต่างหาก" กอดอกฮึ่ม
"ลงเงิน 1000 เยน"
"และฉันขอทายยย.. เลข25!"
เรียกได้ว่าเลือกเลขที่กลางๆเอาไว้ ฉลาดมากตัวฉัน(?)
เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่านั่นใช่เลขที่คิดเหมือนกันรึเปล่า
"ถ้าทายแล้วเป็นเลขใกล้เคียง ก็ไม่ได้งั้นหรอ?" เสนออีกกฏ เผื่ออีกคนจะเห็นใจ ตัวเลขตั้ง 50!
เธอถามไปก็ไมไ่ด้คิดเลยว่าทั้งเงินรางวัลทั้งผลเสียหากแพ้มันก็เข้าเนื้อดีลเลอร์ไปขนาดไหนแล้ว(....)
มันมาอีกแล้ว กติกาเกมที่ได้เปรียบจนน่าใจหาย ช่างล่อตาล่อใจไม่เปลี่ยนถ้าหากชนะ
ดูดีจนเหมือนหลอกลวง
แถมแพ้ไปก็ไมไ่ด้เสียอะไรมากมาย จะให้เศษเงินก็ยังได้..
..ไม่สิ เดี่ยวก่อนนะ คราวนี้ลองอย่างอื่นบ้างจะดีมั้ยนะ? อะไรไม่รู้หละ ถ้าแพ้ก็ค่อยคิดแล้วกัน ไม่ได้ก็ค่อยหาอย่างอื่นแทน
มาที่อีกประเด็นที่น่าขบคิดกับเกมทายใจนี่
อีกคนจะโกงรึเปล่า? เลือกเลขนี้ แต่อีกคนกลับเบี่ยงไปอีกเลข
+
ระหว่างเล่าเธอก็ไม่ได้มองหรอกว่าอีกคนมองด้วยสีหน้าไหน
หรือมีมองบ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจว่าอีกคนฟังแล้วรู้สึกอะไรอยู่
"จะน้อยจะมาก เงินก็ยังเป็นเงินนะอาโอะจัง" ชูนิ้วจุ๊ๆทำทรงสอนค่าเงิน ความจริงแค่รักในเงืนก็เท่านั้นเอง
มาอีกแล้ว.. คำเชิญชวนเล่นเกมที่มีแต่ได้จนน่าสงสัย แต่ว่ามันก็ไม่มีอะไรเสียหายเหมือนๆที่ผ่านมา
ละมั้งนะ?
"ได้สิ เกมอะไรละ?"
และทุกเหตุการณ์คือต้องมีทำงานพลาดอย่างน้อย 1 ครั้ง ไม่ว่าจะทำปลาดหลุดลงน้ำ หรือผูกเชือกเรือหลวมจนเกือบจะลอยออกทะเล
เหมือนแฉตัวเองเลย.. แต่ช่างมัน! หาเรื่องตลกมาคุยตอนนี้ก็เหมาะแล้ว!
"วันเดียวเล่นเอาเหนื่อยเลยเนอะ แต่ว่าก็ได้ค่าตอบแทนมาเยอะเป็นพิเศษเลยหละ" ชูสองนิ้วยิ้มยิงฟันตาหยี ภูมิใจผลลัพธ์สุดๆ
ถ้าได้น้อยคงนอนเน่าอยู่ห้องไปแล้ว(...)
ยังเดาอารมณ์อีกคนยากเช่นเคย.. ไม่รู้ว่ามานี่เพราะอะไร
แมัแถวนี้ไม่น่ามีอะไรอันตราย แต่มีเด็กอยู่ข้างนอกเวลาใกล้ค่ำ ผู้ใหญ่อย่างเธอก็คงปล่อยไว้ไม่ได่
"ได้สิ เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนนะ" ยิ้มอืม แล้วไปอยู่ข้างๆ เว้นระยะไว้เล็กน้อยก่อนจะนั่งลงที่ผืนทราย
"นั่งก่อนสิ วันนี้น่ะนะ—" เธอตบแปะข้างๆ เมื่ออีกคนนั่งแล้วจึงเริ่มเล่าตั้งแต่ตัวเองทำงาน ทั้งคอยดูเรือ ยกของ แช่ปลา สารพัดงานจิปาถะแทบทั้งวัน
+
(ไม่เป็นไรนะ ไว้เจออีกค่อยถาม5555555 น้องน่ารักมากกก เพ้ทๆๆๆ)
อีกคนไม่ทันได้พูดคุยอะไรต่อก็มีเสียงประกาศ ทำให้เธอหันไปมองตามเสียง น่าจะมาจากแถวๆโน่นที่มีนักเรียนเยอะๆ
"ปฐมนิเทศไวจังเลยน้า ลืมดูเวลาเลย" สวมเสื้อโค้ชกลับแบบเดิม
"ไปเร็ว เดี๋ยวจะไม่ทันเอา" โบกมือให้อีกคนรีบไปเลยไม่ต้องสนใจ
เธอก้มดูเจ้าเครื่องรางนั่น พอปรากฏสีก็ลูบคางมองอย่างสนใจ โฮ่..
"สีนี้นี่มัน อะไรนะ? ถ้าจำไม่ผิดใบไม้ผลิละมั้ง?" ตอบอย่างไม่มั่นใจ
"อืม หาเจอแล้วนะ เก่งมากเลย" กอดอกยิ้มให้อย่างภูมิใจตาม ดีดี
"ฉันเองก็เคยเป็นนักเรียนที่นี่ด้วยนา ตอนนั้นได้สีฟ้า พลังเกี่ยวกับน้ำแข็งหละ"
อีกคนทักขึ้นมาก็ยกมือเซย์ไฮพร้อมรอยยิ้ม วันนี้มันอารมณ์ดีเป็นพิเศษจนออกหน้าออกตาไปหมดแล้ว
"ไงอาโอะจัง บังเอิญสุดๆเลย"
"ว่าแต่.. ไม่กลับหอหรอ เย็นแล้วนา.."
ว่าแต่หอมันให้กลับไม่เกินกี่ทุ่มนะ? ไอ้เราก็จำไม่ได้แล้ว แค่เห็นว่าจะมืดจะค่ำเลยห่วงนิดหน่อย
(ผมมาแล้ว)
เป็นปกติอยู่แล้วที่เธอจะอยู่แถวชายหาดเพราะเธอนั้นทำงานแถวท่าเรือ
งานบางทีก็มีไม่เยอะ แต่วันนี้ดันลากยาวจนถึงช่วงเวลาท้องฟ้าโพล้เพล้ ทำเอาคนไม่ชอบทำงานทั้งวันแบบเธอเปื่อยไปข้าง แลกกับการได้เงินมาเยอะเป็นพิเศษ
กำลังคิดว่าจะกินอะไรเย็นนี้ดีระหว่างเดินผ่านชายหาด ก็เห็นเด็กที่คุ้นหน้าคุ้นตาเข้า จึงได้เข้าไปหา
+
รับเสื้อโค้ชมา ยังไม่ทันใส่อีกคนก็หยิบยื่นน้ำใจมาให้ก่อนเสียแล้ว
เด็กที่นี่จิตใจงามกันจริงๆ รู้สึกปลื้มปริ่มที่เจอแต่คนดีๆ
"ใจดีจังเลยนะหนู ขอบคุณนะ~" ผงกหัวยิ้มแฮะๆ รับผ้าเปียกมาเพียงแผ่นเดียวเช็ดหน้าเช็ดตาล้างเหงื่อซักหน่อย
เธอมองสภาพอีกคน เหมือนจะกำลังหาหอย? ปีหนึ่งสินะเนี่ย ชะเง้อมองไปข้างหลังอีกคนที่ดูท่าจะงมหอยซะไกล
"ปีหนึ่งละสิ หาหอยซะไกลเชียว เก็บได้รึยังคะ?"
(ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ แงๆๆๆๆน้องน่ารักมากมาย TT)
(สุขสันต์วันเกืดยูเซย์จัง เลี้ยงราเม็งรอบดึกเป็นของขวัญ)
HBD Kawamura Yusei [04/10]🥳
(ถ้าอิงตามเวลาญี่ปุ่นก็เที่ยงคืนแล้ว แสดงว่าเราลงวันเกิดต่ายชมพูได้)
#MSG_โรลเปิด - แยกรูท
[ ย่านการค้าเมืองมิโอริ | ก่อนเที่ยง วันอาทิตย์วันหนึ่ง ]
"ชิมชีสไหมฮะ?"
ลูกแมวน้ำ..???ตัวหนึ่งยืนมองคุณจากส่วนสูงแค่สักหนึ่งเมตร มือ????ลากกล่องเก็บความเย็นมาด้วย
เซลล์แมนตัวจิ๋วยืนมองคุณอย่างจดจ่อและตั้งใจ ไม่รู้ว่าได้ค่าแรงชั่วโมงละกี่เยนกันแน่?
"ชีสที่คุณลุงทำเองที่ร้านเลยนะฮะ"
(กี้ดดดดกวดวกมาเปนภาพพพ น่ารักมากแงTT)
" ม- ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่สาว! "
เธอเกาแก้มเล็กๆ ก่อนจะยืนเสื้อโค้ชตัวเก่งคืนให้หญิงสาวตรงหน้า
" เอ.. ถ้าไม่รังเกียจ.. "
เธอค้น ๆ ถุงผ้าที่พกติดตัวสักครู่
เหมือนว่าเธอจะคิดว่าคุณร้อนจนเหงื่อโชกก็เลย..
ไม่นาน ｢ผ้าเปียก｣ ก็ถูกยื่นให้กับคุณ
เป็นยี่ห้อที่ได้รับขนานนามว่าพอได้เช็ดแล้วเหมือนได้อาบน้ำเลยหละ!
(ฟื้นแล้ว กะ-กลับมาแล้วค่าา ขออภัยที่ตอบช้านะคะะะะะ /ไหว้)