#TWD2_Summer

.•(ร้อน)

...

เขารู้ในทันทีว่ากำลังแตะไหล่ใคร เมื่อทราบถึงเสียงลิงกรี๊ดที่เล็ดลอด

โล่งอกไปที..

" อะโดนิสสินะ "

" ดีใจจริง ๆ.. ช่วยนำทางออกไปที "

เขาออกปากขอทันทีเมื่อรับรู้ว่าเขาได้สัมผัสสิ่งที่จับต้องได้

นอกเหนือจากเงามืดปริศนาหลายตนที่มัวแต่ก่อกวนเขาให้ติดอยู่ที่นี่นานโข

(มาแล้ว ขอโทษที่ช้าาา)

เขามึนหัวอยู่เนือง ๆ แต่ดูเหมือนคนตรงนี้จะเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเป็น ๆ

สักทีนะ..

" ช่วยที.. "

" เด็กสะวันน่าใช่ไหม ช่วยนำทางกลับหน่อยสิ "

เขาไหว้วานอีกฝ่าย น้อยครั้งที่จะขอความช่วยเหลือ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นภาคบังคับ ไม่งั้นเขาก็ติดอยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้า

(มาโลด)

(ก้อนอ้วนกินของอ้วน)

…

ดอว์นไม่พูดอะไรต่อไปครู่หนึ่ง จริงๆมันก็น่าแปลกใจตั้งแต่ที่เด็กเหล่านี้ ดูจะไม่กลัวรูปลักษณ์ของเขาที่เป็นแบบนี้ในขณะที่คนส่วนใหญ่มักจะตัดสินเขาไปก่อนแล้ว

“ อืม มาดูให้ได้ล่ะ ”

ดอว์นตอบรับ พลางหลุดยิ้มไม่รู้ตัว

ดูเหมือนการมาซื้อนาฬิกานอกสถานที่จะไม่ใช่เรื่องแย่อย่างที่คิด

- จบ -

…
“ แล้วพี่ก็เล่นเก่งจริง ๆ ด้วย ”

ดอว์นหันไปมอง

“ อย่างที่คิดไว้เลย พี่ต้องเป็นสุดยอดนักดนตรีในอนาคตแน่ๆ”

ดูเหมือนเด็กผู้ชายคนนี้จะไม่ย่อท้อ

“ ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งผมโตขึ้นจนได้ไปเที่ยวรอบโลก ผมต้องได้เห็นพี่เล่นดนตรีอยู่สักที่บนโลกแน่! ”

เด็กชายยิ้มและพูดออกมาอย่างมั่นใจอย่างเต็มอก ในขณะเดียวกันก็กินขนมจนเปื้อนรอบปากไปหมด

(+)

” พูดกับฉันว่า จะ-ไม่-ทำ-แบบ-นี้-กับ-ใคร-อีก โอเคไหม?”

เด็กชายลูบหัว แต่ดูจะสำนึกแล้ว

…” จะไม่ทำแบบนี้กับใครอีกครับ/ค่ะ …”

เมื่อเด็กๆพูดจบ ดอว์นก็ถอนหายใจ ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงเพื่อมอบขนมทั้งหมดตามที่เด็ก ๆ ต้องการไป

เด็กทั้งสามที่โดนดุและดูเหมือนจะร้องไห้ก่อนหน้านี้ กลับมาร่าเริงเมื่อได้รับขนม

” ขอบคุณครับ/ค่ะ! “

(+)

เด็กผู้หญิงทั้งคู่หน้าหงอย แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่กับเด็กผู้ชาย

“ ก็พี่เท่นี่นา! ดูก็รู้ว่าเล่นเครื่องดนตรีเป็นแน่ๆ ใช่ไหมพวกเรา!“

ทันทีที่เด็กชายพูดจบ เด็กที่เหลือก็พยักหน้า ถึงอย่างนั้นเหล่าเด็กผู้หญิงก็ยังแอบหงอยอยู่ดี

ดอว์นผงะไปแป็ปนึง

” ผมรู้ว่าพี่น่ะมีความสามารถนะ~ ก็เลย- อั่ก! “

โป๊ก

(+)

“ และการเชิญชวนใครก็ไม่รู้ไปทำนั่นทำนี่ ทั้งที่เขาไม่แม้แต่ตอบรับ ก็เป็นพฤติกรรมที่ไม่น่ารักเช่นกัน

พวกนายควรจะถามความยินยอมของคนเหล่านั้นเสียก่อน

เพราะงั้าอย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก โอเคไหม?”

ดอว์นรู้ว่าเมื่อถือสิ่งที่พวกเขาต้องการ จะต้องถูกฟังสักทีแน่นอน และเขาก็ใช้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้

(+)

“ เย่ สำเร็-! ”

ดอว์นดึงขนมกลับมา ยกขนมสูงขึ้นเหนือหัว แน่นอนว่าส่วนสูง 205 ซม.ของเขาคงมีประโยชน์ขึ้นมา จริงๆแค่เขายืนตามปกต มันก็สูงเกินเด็กจะเอื้อมแล้วล่ะ

“ ฉันไม่รู้ว่าพวกนายเป็นใคร แต่พฤติกรรมแบบนี้อย่าไปทำกับใครอีกล่ะ ถ้าเกิดว่าดันไปเจอพวกคนไม่ประสงค์ดี คงได้เกิดอันตรายกับพวกนาย และพ่อแม่ก็คงไม่ได้เห็นพวกนายอีกแน่ ”

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งทำหน้าผวาเหมือนจะร้องไห้

(+)

…
การแข่งขันจบลง

ดอว์นเป็นผู้ชนะและได้รับขนมจำนวนมากจากการแข่งขันมา

“ เอ้า ”

เขายื่นกองขนมไปให้เหล่าเด็กๆที่ลากเขามา หวังให้ทุกอย่างจบเสียที

(+)

…
การแข่งขันเริ่มขึ้น

เพราะหมกหมุ่นอยู่กับเครื่องดนตรีหลากชนิด พอจะมีพื้นฐานอยู่บ้าง แต่ถ้าเจอพวกเซียนๆก็คงแพ้ราบคาบ

ระหว่างแข่งเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตากำลังจดจ่อกับการแข่งขันเป่าแตร เขาเริ่มเป่าอย่างสุดความสามารถ

(+)

(อย่าให้รู้ว่าเป็นลูกเล็กเด็กแดงใครนะ …) ดอว์นคิด

“ งั้นก็รีบมาลงชื่อเลย ไวๆ “

ลุงที่ดูท่าทางกระตือรือร้นเหมือนกับเด็กทั้งสามเชิญชวนให้เขาเข้าแข่งอีกหนึ่งเสียง ตอนนี้ผู้ร่วมอุดมการณ์โดยไม่ชอบธรรมรวมเป็นสี่

ปล่อยเลยตามเลยเสียแล้วกัน

(+)

ถ้าไม่ติดที่เป็นเด็ก เขาคงมองเป็นนักต้มตุ๋นหรือสแกมเมอร์ฮาร์ดเซลล์อะไรทำนองนั้น

ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สะดวกใจอยู่ดี

”เอ้าไอ้หนุ่ม! มีคนกำลังเตรียมเข้าแข่งขันอยู่พอดี“

” ผมไม่ได้มาแข่- “

อีกครั้งที่ไม่ทันพูดจบประโยค

” ลูกพี่ผมมาเพื่อเข้าแข่งขันครับ! “

” เพื่อพวกเรา! ”

(+)

ท้ายสุดเขาก็โดนนำจนถึงที่หมาย

…การแข่งขันเป่าแตรเพื่อแลกขนม…

เขาก็นึกว่าหอประวัติศาสต์จะเป็นแนว ๆ พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีอะไรให้ชมตามห้อง บรรยากาศเงียบๆ เดินชิลๆ ใครจะไปคิดว่ามีการแข่งขันที่ใช้เสียงภายในที่แห่งนี้ด้วย เปิดโลกใช้ได้เลย

“ พี่ต้องเล่นเป็นแน่! ช่วยพวกเราได้ขนมมาที! น้า~”

” น้า~ “

เด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายส่งเสียงและสายตาอ้อนวอน

(+)

“ ฉันไม่-”

ไม่ทันได้ตอบปฏิเสธ เด็กเหล่านั้นก็คิดเองเออเอง และดึงเสื้อดอว์นก่อนพาเดินนำไปยังที่แห่งหนึ่ง

ดอว์นมึนงงพลางมองซ้ายมองขวาแต่ก็เดินตามไป เพียงเพื่อตามหาพ่อแม่หรือคนที่ดูเหมือนผู้ปกครองของเด็กเหล่านี้ ก่อนที่เขาจะดูไม่ดีเพราะดูเหมือนผู้ใหญ่แปลกหน้าที่เดินกับเด็กที่ไม่รู้จักป้วนเปี้ยนภายในงาน

(+)

“ พี่ฮะๆ หน้าตาพี่ดูเหมือนพวกที่มาจากวงร็อคเลย! ”

“ พี่ต้องช่วยพวกเราได้แน่! ”

เด็กผู้หญิง 2 คนและผู้ชายอีก 1 วัยประมาณ 7 - 9 ปี ล้อมรอบตัวเขา

(+)

แต่ลืมนึกไป คงเพราะเป็นงานเทศกาลที่สามารถเข้าร่วมได้ทุกเพศทุกวัย รู้ตัวอีกทีก็อยู่ท่ามกลางฝูงเล็กเด็กแดงที่กำลังเย้วๆกับงานเฉลิมฉลองเต็มไปหมด ฝูงลูกกระต่ายขาวเราะ …

เพื่อเป็นการหลีกหนีความวุ่นวาย และซื้อนาฬิกาให้แล้วเสร็จ เขาเลือกที่จะไปเดินดูหอประวัติศาสตร์นาฬิกา…

‘ เฮ้ย! ดูนั่น ’

เสียงเด็กผู้ชายปริศนาคนหนึ่ง ขึ้นเสียงสูงแล้วชี้มาทีเขา

(+)

#TWD2_WhiteRabbit

มีฤกษ์ให้ออกมาทัศนศึกษานอกโรงเรียนไม่พัก เพียงเพราะอาจารย์ใหญ่ทำนาฬิกาพัง จะไปซื้อใหม่ที่ร้านลุงแซมก็ได้แท้ๆ

เล่นพาเด็กทั้งโรงเรียนออกมาแบบนี้พาหนีเที่ยวในนามโรงเรียนชัดๆ (ใช่)

ช่างมันประไร ไหนๆก็มาแล้ว ก็คงต้องสิทธิ์นั้นให้คุ้มค่า

(+)

(ตามมาจากหอร้างป่าว)

(ชมรมดนตรีทั้งใจ)

(ตราย T-T น่ารักเกิ๊น)

เพลงบรรเลงจบลง

รอบตัวมืดทึบ คาดว่าคงเพราะเขาเผลอใช้ยูนีคมาโฮไม่รู้ตัว

แต่สิ่งที่มั่นใจได้แล้วคือ เพลงนี้แหละที่เขาจะใช้ในการสอบในวันพรุ่งนี้

- จบ -

ขณะเล่น เขาเพียงปล่อยสมองบรรเลงเรื่องที่อยากจะนึกได้อย่างอิสระโดยไม่ขัดด้วยสิ่งเร้าใด ๆ

ครอบครัว การเติบโต หรือสิ่งที่อยู่กับเขามาตั้งแต่จำความได้ ราวกับความชอบในดนตรีเป็นเพียงความต้องการที่จะถ่ายทอดสิ่งที่พบเห็นบางอย่าง มาบรรจบกันด้วยเหตผลบางประการ

(+)

Keyboard Song YouTube video by ARTHUR - Topic

เขาบรรเลงเพลง ๆ หนึ่งออกมา

[ www.youtube.com/watch?v=uX_8... ]

ดนตรีที่เล่นออกมาไม่มีความเพราะ หรือน่าจดจำอะไรเป็นพิเศษ แต่เรียบนิ่งและฟังดูลึกลับไม่น้อย

(+)

แม้จะทราบดีว่าไม่ได้เป็นเรื่องยากอะไร เพราะเขาชื่นชอบการเล่นดนตรีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่คงเพราะถนัดมาก ๆ เลยเลือกไม่ถูกว่าจะหาเพลงใดมาทำให้ไม่เกิน 5 นาทีดี ..

เขารู้สึกหลงทางอยู่พักหนึ่ง

…

เขาถอนหายใจ กระทั่งคิดออกวิธีหนึ่ง

‘ ลองวิธีนี้แล้วกัน ’

เขาหลับตาลง

(+)

#TWD2_Class01

สัปดาห์แรก ๆ ของการเรียนการสอน | ณ ห้องประจำชมรมดนตรี

เขาได้รับคีย์บอร์ดมาเป็นเครื่องดนตรีในการสอบครั้งนี้ เพื่อไม่ให้อะไรผิดพลาดเขาอยากจะซ้อมครั้งสุดท้ายก่อนการสอบจริงในวันพรุ่งนี้

หลังจากการลองเปลี่ยนแนวเพลงไปประมาณ 7 - 8 เพลง

“ อืม ..เพลงนี้ ..ไม่สิเพลงนั้น .. ”

(+)

#TWD2_WhiteRabbit

กิจกรรมนี้เดิมทีเขามิได้ใส่ใจ ทว่ารู้สึกตัวอีกที พัสดุจากทางบ้านก็มาถึงมือ พร้อมชุดสำหรับงานนี้อย่างไม่อาจเลี่ยง หากไม่ยอมสวมใส่แล้วถ่ายส่งไปให้ดู มีหวังได้ถูกวีนใส่เป็นแน่

ท้ายที่สุด นาดีร์ก็ยอมสวมมันจนได้

อา…ช่างให้ความรู้สึกราวกับพ่อบ้านเสียจริง กระนั้นเมื่อยืนเคียงข้างเพื่อนร่วมหอแล้ว กลับมิได้ดูด้อยไปกว่าใคร ขับรัศมีให้พอจะทัดเทียมกันได้ ถือว่าไม่เลว

[Night Raven College]

29.3

- Happy Birthday -
[อิซาคาน ซาอิด ซัลมาซีรีน] @twdishakan.bsky.social