"นั่นสินะ ตึกนี้มันแปลกมากเลย ดีนะที่ไม่มีใครอยู่ที่นี่เพราะงั้นรีบหาของแล้วรีบกลบกันดีกว่า" เขาส่องไปหาแถวๆบริเวณที่เขาโดนบาดไปเมื่อกี้เผื่อว่าจะเจอสร้อย ถึงจะกลัวๆอยู่ในใจแต่เพราะของที่เขาทำหายก็สำคัญเลยต้องมาหาอีกรอบ
"โทษทีนะที่พานายมาลำบากน่ะเรนโจว สร้อยนั่นคุณยายเป็นคนให้มาก็เลย.."
"อยากหาให้เจอน่ะ" เขาพูดบอกรุ่นน้องด้วยความรู้สึกผิด
#KMI_Kenkoushindan
นอกจากที่โดนสั่งให้พ่นยาถี่ขึ้นกว่าเดิม อย่างอื่นก็ปกติดี ส่วนสูงกับน้ำหนักเพิ่มมานิดหน่อย-- เขาไม่ได้ใส่ใจนัก ยังไงเดี๋ยวพอโตขึ้น ก็ต้องสูงขึ้นอีกอยู่แล้ว
เขาสบตากับคุณเข้าพอดี เป็นคุณที่ดูเหมือนจะกำลังหัวเสียกับเจ้าความสูงที่ดูจะไม่กระเตื้องไปไหนเอาเสียเลย
ยูโตะเลิกคิ้วน้อยๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก ถึงจะไม่ได้พูดออกมา แต่ก็อ่านสายตาได้ว่า ‘หืม ไม่สูงขึ้นเหรอ.. งั้นก็แย่หน่อยนะ!‘
"อ๊ะ ไม่หรอกครับผมแค่ทำไปเพราะทนเห็นไม่ได้เท่านั้นเอง กลับกันสุดท้ายคุณตำรวจก็ต้องมาดูแลผมอยู่ดีนี่ครับเพราะอย่างนั้นผมจะพักผ่อนให้มากเป็นการตอบแทนน้ำใจที่ช่วยเหลือนะครับ"
"ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณนะครับ~" เขาโบกมือลาให้อีกฝ่ายหลังจากที่ลงจากรถแล้วเรียบร้อย
(คุณตำรวจจะได้รับคำขอบคุณแบบอินฟินิตี้แน่นอนค่ะ---😂)
ไม่นานนักคุณตำรวจก็ขับมาถึงหน้าบ้านที่เป็นร้านคาเฟ่ในตัวของเขาแล้วเขาจึงหันไปกล่าวขอบคุณอีกรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้
"ขอบคุณมากเลยนะครับคุณตำรวจ" เขาหันไปยิ้มขอบคุณขณะที่อีกฝ่ายมาเปิดประตูให้
+
"ฮ่าๆ ตัวผมไม่ได้มีเรื่องให้กังวลหรือคิดมากเท่าไหร่หรอกครับ แต่ว่าถ้าวันไหนมินาโกะต้องการ..จะมาคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันก็ได้นะ"
"อย่างนั้นเองเหรอครับ คุณน้าทำขนมอร่อยออกฝันอาจจะเป็นจริงก็ได้นะ ถ้ามีอะไรที่ผมพอช่วยได้ก็ยินดีมากเลยล่ะ"
"จะว่าไปมินาโกะเอาแต่พูดถึงคุณน้า แล้วความฝันของมินาโกะล่ะครับ?" เขาถามกลับเรื่องของอีกฝ่ายบ้างระหว่างทางที่เดินกลับบ้าน
"ไม่เป็นอะไรนะ อยู่ๆนายก็ตะโกนเรียกขึ้นมาทำเอาตกใจเลย นึกว่าเป็นอะไรซะอีก" เขาพูดพลางสำรวจตัวรุ่นน้องตรงหน้าว่่าไม่เป็นอะไรแน่นะ
ยิ่งพออีกฝ่ยเดินไปสำรวจที่เคาน์เตอร์แถมยังบอกให้รีบออกไปอีกเขาก็ยิ่งงงใหญ่
"เดี๋ยวสิ ที่นี่มีอะไรงั้นเหรอ? มีใครทำอะไรนายรึเปล่า?" ถามอีกฝ่ายกลับออกไปเพราะเขาไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรที่ผิดปกติเลย
อีกฝ่ายยื่นนิ้วก้อยออกมาให้เขาแบบนี้เขาก็วางใจแล้วค่อยยกนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นมาเกี่ยวสัญญากับอีกฝ่าย
"สัญญาแล้วนะครับ คืนคำไม่ได้แล้วนะ~" พูดบอกอีกฝ่ายพลางส่งรอยยิ้มออกมาให้
"เข้าบ้านแล้วก็รีบพักผ่อนนะครับโยโกะ"
"นั่นสินะครับ ผมเองก็เข้าใจเรื่องนั้นดีเลยล่ะ" กว่าการเงินในบัญชีของร้านจะลงตัวเขาเองก็ลำบากมาไม่น้อย
"ผมเองก็ดีใจนะครับที่ได้คุยกับลูกค้าหลากหลาย ตอนนี้เลยเริ่มจะเข้าใจคุณตาขึ้นมาเยอะมากเลยล่ะครับ" นั่งคุยไปสายตาก็มองอีกฝ่ายที่กำลังเห็บโคลเวอร์สองต้นนั้นไว้ในผ้าเช็ดหน้าอย่างดี
"จะนำกลับไปด้วยสินะครับ?"
"อ่อ เนี่ยเหรอ ตอนลมพัดน่าจะโดนของบาดเข้าน่ะ" เขาเองก็งงกับเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่เหมือนกันว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขามั่นใจว่าไม่ใช่โจรแน่นอน
"งั้นไปเอาด้วยกันก็ได้ เรารีบไปหาของแล้วรีบกลับกันเถอะ" เขาชวนรุ่นน้อง อีกอย่างตอนนี้ก็รู้สึกว่าแถวนี้มันแปลกๆยังไงก็ไม่รู้รีบกลับน่าจะดีกว่า พูดจบก็เดินนำรุ่นน้องขึ้นไปเอาของพลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดโหมดไฟฉายซึ่งตอนนี้มันกลับมาใช้ได้แล้ว
(อัพเดทสกินหน้าร้อนน/รวบผมตอนออกไปแตะแสงอาทิตย์🫠)
#KMI_KimatsuShiken
📖สอบปิดภาคเรียน(ฤดูร้อน)📖
" ทั้งที่อ่านหนังสือมาเยอะมากแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยเนี่ย... "
ระยะเวลา(จริง) : 10 ธ.ค. - 14 ธ.ค. (23:59)
วันสอบ : 14 ธ.ค.
ระยะเวลาตามไทม์ไลน์ :
ช่วงอ่านหนังสือสอบ : 15 ก.ค. - 23 ก.ค.
วันสอบ : 24 ก.ค. - 31 ก.ค.
'ไป...ซะ..'
'อย่า...มา...ยุ่ง...'
เสียงสิ่งที่กอดตัวของยูริอยู่พูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้งและยากลำบากพร้อมๆกับเสียงกึกกักของกระดูกที่บิดไปมาจากร่างกายที่ไหม้และบิดเบี้ยว แต่ทว่าตัวยูริก็มองไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรเลย
(เซมไปต้อนรับด้วยความยินดี~55555)
"อิวาซากิ--!?" เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายแล้วจึงเรียกออกไปอีกครั้งพลางรีบเดินหาอีกฝ่ายเพราะฟังเสียงรุ่นน้องแล้วก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เขาเลยเป็นห่วง
"อิวาซ--- อ๊ะ--!!!?" จังหวะที่เขาหันไปมองรอบๆเผื่อมองหาก็ชนเข้ากับอีกฝ่ายที่วิ่งมาพอดี ดูเหมือนว่าตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างจะกลับมาปกติแล้วเมื่ออีกฝ่ายมาแตะตัวของยูริ
+
"ฮ่าๆๆ~ ก็กลัวว่ามินาโกะฟังแล้วจะรู้สึกเศร้านี่ครับ" เขาหัวเราะออกมาเบาๆพลางจับมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้นเรียบร้อย
"คนสำคัญมากๆกับผมเสียหมดแล้วนี่นา เพราะงั้นพอมีมิาโกะเป็นเพื่อนเลยไม่เหงาแล้วล่ะ ปะ ไปหาคุณน้ากัน" พูดชวนอีกครั้งก่อนจะเริ่มพาเดินกลับกัน
"หืม~ เป็นหนูลองยาก็ไม่กลัวหรอกครับคุณน้าของมินาโกะทำขนมอร่อยออก~"
"โจร..(?)" ขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อยเมื่อรุ่นน้องบอกมาแบบนั้น
"โจรที่ไหนเหรอเรนโจว? ..ข้างบนไม่มีอะไรเลยนะ อะ--" เขารู้สึกแสบแผลที่คอขึ้นมาเลยยกมือขึ้นจับใกล้ๆแผลก่อนจะพบว่าสร้อยคอของเขาหายไป
"ดูเหมือนของสำคัญจะหายไปน่าจะหล่นอยู่ข้างบนน่ะ นายรอตรงนี้เดี๋ยวผมไปหาแปปนึง" ถึงจะกลัวอยู่หน่อยๆแต่เพราะเขารบกวนรุ่นน้องมามากพอแล้วเลยไม่อยากไปรบกวนเพิ่มอีก
"แล้วก็.." เขานึกอะไรบางอย่างได้เลยพูดบอกอีกฝ่ายออกไปต่อ
"เห็นโยโกะบอกว่าเหงาปกติอยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆรึเปล่าครับ(?) ถ้าเป็นไปได้กับคนที่ไม่สนิทมากอย่าให้ใครรู้เด็ดขาดนะครับว่าอยู่คนเดียว" ไม่รู้ว่าจะก้าวก่ายมากไปไหมแต่เขาก็พูดออกไปเพราะความเป็นห่วง
"ผมชอบคุกกี้ทุกแบบเลยครับไม่ค่อยเลือกกินหรอก~ แค่ตั้งใจทำมาให้ก็ดีใจแล้วครับ" ตอบอีกฝ่ายออกไปตามตรงก่อนจะหยุดอยู่ทางเข้าบ้านอีกฝ่ายเตรียมแยกกัน
พออีกฝ่ายถามเรื่องงานวัฒนธรรมเขาก็คิดไปแปปนึงว่าวันนั้นต้องทำอะไรบ้าง
"อ้อ ไปสิครับ~ เป็นงานของโรงเรียนที่เคยเรียนมาก่อนเลยกะว่าจะไปช่วยงานเค้าพอดีน่ะครับ"
"ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เจอกันวันงานนะครับ~"
+
"ฟังดูเป็นเรื่องที่ดีเลยนี่ครับ เวลาที่เรามีคนดีๆรอบตัวคอยช่วยเหลือ" ฟังที่อีกฝ่ายพูดแล้วก็นึกถึงตัวเองเช่นกัน ถ้าเขาไม่มีพนักงานที่ทำประจำอยู่ตอนนี้คนนั้นเขาก็ผ่านมันมาได้ยากแน่
"ผมเองก็คงจะเป็นโคลเวอร์สักต้นนึงเหมือนกันครับ.. ที่ถูกรายล้อมไปด้วยเพื่อนๆมากมาย"
"แล้วคุณอายานามิล่ะครับ? ตอนนี้ชีวิตลงตัวดีรึเปล่า?" พูดถามกลับตามประสาคนทำธุรกิจการค้าเหมือนกัน
(ตรงนั้นดูสนุกน่าดูเลยนะ---😂😂😂)
#KMI_เปิดโรล
17:00 | บริเวณข้างแม่น้ำมิซึกิ
[คุณ]ที่อาจจะบังเอิญผ่านมา เสียงหนึ่งแผ่วผ่านหูเข้ามา หากตั้งใจลองฟังดีๆ จะพบว่านั่นเป็นเสียงเพลง
เสียงเพลงที่อบอุ่น และไพเราะ
ร่างเล็กเจ้าของเส้นผมสีส้มอ่อนที่อยู่ข้างรั้ว ใบหน้ายิ้มแย้มหันไปทางแม่น้ำพร้อมกับร้องเพลง
ก่อนที่จะบังเอิญหันมาสบตา[คุณ] เธอไม่มีท่าทีตกใจ แต่กลับยิ้มแย้มให้แทน
.
.
+
(ยูริมองไกลๆคิดว่าเออิจิกำลังสนุก55555555)
(มาเล่นน้ำมั้ยโยโกะ~✨)
(ตอนนี้นายดูน่าจะเป็นผู้ประสบภัยมากกว่านะเออิจิ---555555555😂😂😂 เปียกแน่เลย)
/มอง
(สองคนนั้นทำอะไรกัน5555😂😂😂)
(เพื่อนอาจกำลังมองเหตุการณ์ชุลมุนนี้อยู่)
bsky.app/profile/eiji...
"เอาเป็นว่าแค่ตอนนี้ถ้าโยโกะถึงบ้านอย่างปลอดภัยผมก็ดีใจแล้วล่ะ~"
"ฮ่าๆ~ ไม่ต้องขอบคุณหลายรอบก็ได้ครับผมเต็มใจน่ะ" เห็นท่าทางอีกฝ่ายแบบนั้นแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้
"หืม~ ขนมงั้นสินะ ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องนั้นอยู่พอดีเลย เอาไว้ถ้าโยโกะว่างเมื่อไหร่ค่อยทำมาให้ชิมก็ได้ครับผมไม่กล้าสั่งให้โยโกะทำอะไรตามใจผมหรอก^ ^" แน่นอนว่าเขาเป็นคนขี้เกรงใจอีกอย่างอีกฝ่ายกำลังเรียนอยู่ด้วยไหนจะเรื่องปรับตัวเรื่องการบ้านก็เลยไม่อยากรบกวนเวลามาก
+
#KMI_Suiei #KMI_เปิดโรล
[สระว่ายน้ำประชาชน]
เห็นว่าสระว่ายน้ำเพิ่งเปิดหลังจากปิดปรับปรุงเลยแวะมาว่ายน้ำเล่นสักหน่อย แต่ได้มองคนอื่นที่กำลังเล่นน้ำอย่างมีความสุขในตอนนี้มันก็ดีเหมือนกัน
(มาแปะไว้บวกได้ค่าหรือจะมาเป็นคนที่ยูริเผลอไปมองได้นะคะ✨)
(รุ่นพรี่อยากให้โยโกะแฮปปี้เยอะๆไงล่า~✨✨)
"ขอบคุณมากเลยนะครับ^ ^" เขาตอบกลับออกไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ เรื่องมันก็ผ่านมาสักพักจนเขาทำใจได้แล้ว
"งั้นเหรอครับ.." เขยิบตัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นดูใบโคลเวอร์สองกลีบที่อีกฝ่ายส่องกับแสงแดด
"สำหรับผมไม่ว่าจะเป็นหนึ่งกลีบ สองกลีบ หรือสามกลีบก็ดีเหมือนกันหมดเลยล่ะครับ บางทีการที่ใบโคลเวอร์เหล่านี้อยู่รวมกันหลายต้นก็อาจจะเพราะแต่ละต้นคอยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของกันและกันอยู่ก็ได้.."