เสียงของคุณดูจะเป็นตัวเรียกสติได้ดี ทันทีที่ข้อมูลใหม่ถูกป้อนเข้ามา ดวงตาสีซีดก็หรี่ลงอย่างครุ่นคิด
"เป็นแบบนี้นี่เอง รับทราบแล้วครับ"
จินหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่งเมื่อมาถึงหน้าบ้าน สภาพโดยรวมของที่อยู่อาศัยนั้นทำให้ในใจปะปนไปด้วยหลายความรู้สึก ถึงกระนั้นเขาก็ไม่รอช้าที่จะกดกริ่งและเรียกด้วยความสุภาพ
"นาราตะซัง อยู่บ้านหรือเปล่าครับ?"
ประคองเจ้าปลาไว้แบบงงๆ กระนั้นก็ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไปตามครีบของมันเบาๆอย่างนึกเอ็นดู
เหลือบมองหนุ่มผมยาวที่เขาเพิ่งเดินจากมาโดยยังคงเก็บความสงสัยไว้ในใจ
บรรยากาศเงียบเหงาทำให้รู้สึกวังเวงพิลึก แถบนี้เป็นย่านที่เขาไม่ค่อยมาตรวจตราเท่าไหร่ อาชญากรรมที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะตัวเขาด้วย พอคิดแบบนั้นแล้วก็เจ็บใจขึ้นมาลึกๆจนเผลอเม้มปากแน่น
+
"แต่จะช่วยเก็บเป็นความลับให้ก็แล้วกันครับ"
ยังคงก้มหน้าก้มตาทานข้าวชาแสนอร่อยต่อไป เมื่อได้ทานของที่ชอบก็ดูจะผ่อนคลายขึ้นมาก
"ทานได้ แต่ถ้าให้เลือกก็ไม่ทานครับ"
"เท่าที่ผมเคยโดนลากไปดื่มก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่เมาแอ๋ ถึงจะดื่มเยอะน่ะนะ" ดูจะเป็นคนคอแข็งใช้ได้
"แต่มันไม่ดีต่อร่างกายจึงเลือกที่จะไม่ดื่มดีกว่าน่ะครับ"
เขาปริบตาช้าๆเมื่อคุณร่ายยาวตัดพ้อ
"คนที่ว่านี่เป็นพี่น้องเหรอครั-?" ยังไม่ทันจะถามจนจบประโยค ชายตรงหน้าก็กระดกแก้วใสขึ้นจนหมด ทำเอาเขานิ่งค้างไปครู่หนึ่ง
"รู้ตัวอยู่แล้วแต่ยังดื่มรวดเดียวแบบนี้มันจะดีเหรอครับ?"
มองแก้วใสที่ถูกรินจนเต็มอีกครั้ง มุมปากงุ้มเข้าหากันเล็กน้อย
"แบบนั้นมันผลักภาระกันชัดๆเลยไม่ใช่เหรอครับนั่น"
พึมพำเสียงเบาก่อนเทน้ำซุปลงไปในชามข้าว และตักทานด้วยความอิ่มเอม
+
"อืม...คำชมในฐานะตำรวจน่ะ ผมได้รับมามากมายเลยครับ แต่คำชมเรื่องพวกนี้...ถูกแล้วล่ะ ไม่ชินเลยครับ" กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ซื่อตรงขณะสบตาคุณ
"ไม่เห็นต้องทำให้ชินเลยนี่ครับ แต่ถ้าจะชมผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แค่จริงใจก็พอครับ"
"โอ้ะ" มองดวงตาของคุณสลับกับแก้วเหล้า
"ตาของเธอกับแอลกอฮอล์ในแก้วนี่ สีเดียวกันเลยนะครับ" ดูเหมือนว่าจะทักขึ้นมาเพราะเพิ่งสังเกตุเห็น
+
"อืม ถึงจะเกะกะแต่ก็พอจะใช้ประโยชน์ได้ล่ะนะครับ"
"ไม่ได้มีกล้ามเนื้ออะไรมากหรอก ก็แค่หางปกตินี่แหละ" พูดราวกับคนทั่วไปเขามีหางกัน(...)
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมทานหมดแน่"
"เอ๋? งั้นตัวยาบำรุงนั่นผมขอซื้อก็แล้วกันครับ ได้รับอยู่ฝ่ายเดียวแล้วมันเกรงใจนะ"
มองเทมปุระที่พร่องหายไปของคุณ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อออกเสียงสั่งอาหารจานเดิมเพิ่ม
"ชอบทานงั้นเหรอครับ? มะระทอดน่ะ"
+
#MSG_bunkatsu #MSG_YumeJuuClub
#MSG_เปิดโรล | +สั้นแวะรับของ หรือมาป่วนได้!
วิถีที่ 420 : เหมันต์ และชมรมเรียนรู้ยูเมะจู
หากคุณกำลังเพลิดเพลินกับการเดินชมงานโปรโมทชมรม จนไม่ทันระวังตัวชนเข้ากับชุดมาสคอตลอร์ดปุกิกิตัวใหญ่ สายตาดุดันแสนเจ้าอารมณ์ดูไม่รับแขกสุดๆ
แต่กลับหยิบยื่นบางสิ่งที่แสนน่ารัก
ให้เป็นคำขอโทษ แทนการใช้คำพูด
ระหว่างทางที่เดินไปก็กวาดตาสำรวจบริเวณโดยรอบไปพลาง จนมาถึงหน้าบ้านของเป้าหมาย
ก้มไปคุยกับปลาน้อยที่ลอยตาม "มีข้อมูลคร่าวๆของเจ้าของบ้านหลังนี้ไหมครับ?"
ข้อความจากกระดาษทำให้จินใช้เวลาครู่หนึ่งในการเรียบเรียง ก่อนจะพับกระดาษเก็บอย่างเรียบร้อย
"ถ้างั้นผมคงรบกวนแค่เท่านี้ ขอบคุณสำหรับความร่วมมือนะครับ" ค้อมหัวให้ชายตรงหน้า กวักมือเรียกเจ้าปลาตัวน้อยเบาๆ แล้วจึงก้าวเท้าไวๆไปยังบ้านหลังต่อไป
.
.
.
+
ชะงักไปเมื่อเจ้าปลาน้อยเข้ามาถูไถที่มือ เขาเพียงแค่แตะๆมันเบาๆสองสามทีก่อนกลับไปโฟกัสกับงาน
เมื่อจดข้อมูลใหม่ที่ได้รับมา ดวงตาที่หลุบลงนั้นกลับหรี่ลงเล็กน้อยอย่างเงียบเชียบ ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่น่าสงสัยเกี่ยวกับการให้การของหนุ่มผมยาว เพียงแต่เขายังต้องการข้อมูลมากกว่านี้เพื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด
+
(อ่าวนี่เตี่ยเลี้ยงลื้อเหรออาตี๋🧍 แต่ขอบคุณเช่นกันครับ ไว้พามาขุนกล้ามอีก)
ช่วงเวลาแสนอบอุ่นใจแบบนี้
โทราอิไม่ลืมที่เอ่ยบางสิ่ง
“หลังงานโปรโมทชมรม”
“ขอรบกวนจินซังเหมือนเคยด้วยนะครับ”
…
(จบงับ ขอบคุนเตี่ยที่ให้ลูกมาโรลด้วยแงๆ น่ารักที่สุดเลย มากับเตี่ยละได้กินของฟรีแฮปปี้—)
แม้ว่าสายตาของคุณจะเลื่อนลอยออกไปไกล แต่เขาก็ยังคงมองตาเพื่อรอคำตอบตอนคุณอย่างใจเย็น
"อ๋า..."
"แปลว่าเมาง่ายเหรอครับ?"
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน โอชาสึเกะก็ได้มาเสิร์ฟพอดี
"โอ้ น่าทานจังเลยครับ" มองต้นตอของควันที่ลอยกระทบอากาศเย็น
"เอ๋?" ยืดหลังตรงมองคุณ
"ก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอกครับ แค่คิดว่าได้รับคำชมจากเธอมาตั้งเยอะเลยเท่านั้นเอง" ถึงจะมีบ้างที่ได้รับคำชมจากคนอื่น แต่ความถี่ที่ได้รับจากคุณนั้นมากกว่าคนอื่นหลายเท่า
"ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะครับ" พอเป็นเวลาแบบนี้แล้วเจ้าตัวก็อยากทานของสบายๆท้องมากกว่า
+
"ผมว่าหางของผมมันเกะกะแล้วนะ เขาของเธอดูจะเกะกะกว่าซะอีก"
ถอนใจเบาๆให้กับความไม่แฟร์ของชีวิต
"ก็เรียนนะครับ แต่ไม่ได้ฝึกอย่างต่อเนื่องก็เลยลืมไปหมดแล้วล่ะ"
"อีกอย่าง เจ้านี่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียวหรอก" พูดจบก็ขยับหางไปคว้าเก้าอี้ข้างๆมาชูให้ดู ก่อนจะวางคืนที่เดิม
ส่งเสียง อ้อ ขึ้นมาเบาๆเมื่อถูกถามเรื่องยา
"ครับ เหมือนคอจะระคายน้อยลงนะ"
+
เก็บจิตเตะเข้าฝักก่อนยกสมุดขึ้นจดข้อมูลที่เพิ่งได้ทราบ
"ในตอนที่คุณเดินไปดูต้นตอของเสียง มีเพื่อนบ้านคนอื่นที่ออกมาดูด้วยบ้างไหมครับ?"
"แล้วก็ มีใครในละแวกนี้ที่คุณคาดเดาว่าจะเป็นคนร้ายรึเปล่า?"
.
.
.
กลอกตาไปมากับข้อมูลที่ได้จากตำรวจรุ่นน้อง ก่อนจะเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายร้องขอค่าแรงเป็นชา
"ไว้ถ้าจับคนร้ายได้จะเลี้ยงชานะครับ"
"นั่นสินะครับ" เอ่ยตอบเสียงเรียบราวกับอยากตัดจบบทสนทนา
"เสียงโอดโอยงั้นเหรอ..." พึมพำเบาๆนึกเชื่อมโยงไปถึงมีดที่มีคราบเลือดติดอยู่
เหลือบกลับไปสบตาของอีกฝ่ายเพื่อหวังจะจับพิรุธ เมื่อเห็นว่ามองจิตเตะของตนตาไม่กระพริบจึงหรี่ตาเล็กน้อย
+
#MSG_bunkatsu โปรโมทชมรม
ยินดีต้อนรับสู่ชมรมการแสดง
การแสดง–โลกแห่งเวทมนตร์ที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์ ที่แห่งนี้คือคือที่ที่ คุณ จะเป็นใครหรืออะไรก็ได้
เมื่อสวมบทบาทแล้วด่ำดิ่งลงในบทละคร คุณจะพบกับโลกใบใหม่ที่มีเพียงนักแสดงและผู้ชม
ไม่ว่าจะเป็นบทนางเอกเจ้าน้ำตา นางร้ายสุดเจ้าเล่ห์ พระเอกสุดอัจฉริยะ หรือแม้แต่หมาน้อยแสนซื่อสัตย์
ที่นี่ คุณ เป็นได้ทุกอย่าง
Doc : bit.ly/4tlUbi3
+
ยกมือขึ้นเกาแก้มหน่อยนึงที่ดูไม่ออก
"ไม่จำเป็นหรอกครับ แค่ได้ทำหน้าที่ผมก็พอใจแล้ว" ค้อมหัวกลับ
"ถ้างั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะครับ"
ยกมือขึ้นโบกไปมาเบาๆ จนเมื่อคุณหันหลังเดินเข้าเขตโรงเรียนไปแล้วจึงเดินลาดตระเวนต่อ ดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้ของคุณตำรวจจะยังอีกยาวไกล
(ขอบคุณสำหรับโรลครับ🥺 ไว้เจอกันรูทหน้านะลูกจ๋า)
"ก็เป็นจดหมายส่วนตัวนี่ครับ คงจะแปลกถ้าถูกเพื่อนร่วมงานเห็นว่ามีเด็กส่งจดหมายมาหาใช่ไหมล่ะ?"
"จะว่ามีมันก็มีอยู่หรอกครับ แต่ไม่บ่อยหรอกนะครับที่จะมีคนปรบมือให้แบบนี้"
"อืม...จะว่าปิดทองหลังพระก็ได้ล่ะมั้งครับ แต่ผมแค่อยากช่วยเหลือประชาชนน่ะ" ดูจะไม่ได้สนใจกับนิยามขนาดนั้น คนแบบเขาขอแค่ได้ทำหน้าที่ก็พอใจแล้ว
"นั่นก็ยิ่งใหญ่มากแล้วนะครับ เป็นเด็กดีมากเลยล่ะ"
"โอ๊ะ- มุกสินะครับ"
+
มองจานผักทอดหลากชนิดที่ถูกนำมาเสิร์ฟ
"ไม่เป็นไรครับๆ" โบกมือไปมาปฏิเสธเสียงแข็ง
"เวลาแบบนี้ผมไม่อยากทานของทอดเท่าไหร่น่ะ"
ขณะที่ปฎิเสธอยู่นั้นก็เหลือบมองเครื่องดื่มในมือคุณ
"จะว่าไป...ครั้งก่อนที่สังสรรค์ก็ไม่เห็นเธอดื่มเลยนะครับ"
"นึกว่าเป็นคนไม่ชอบดื่มซะอีก"
ทันทีที่เขากิ่งไม้ของคุณพลันหายไปในพริบตา จินก็ส่งเสียง โอ้ ออกมาเบาๆ
"ทำแบบนี้ได้ด้วยสินะ สะดวกดีจังเลยนะครับ" ก่อนจะก้มมองหางของตน
"ถ้าผมทำแบบนั้นกับเจ้านี่ได้ก็คงดีน่ะสิ"
"แต่อุตส่าห์เก็บเขาให้แบบนี้ ต้องขอบคุณมากนะครับ ช่วยได้เยอะเลยล่ะ" ค้อมหัวให้เล็กน้อยก่อนค่อยๆถอดแมสก์
"เธอก็ชมกันเกินไปแล้วครับ" เห็นชมนู่นชมนี่ตั้งแต่ครั้งก่อนแล้ว
"วาซะมุเนะซังเป็นพวกปากหวานสินะ"
+
"ครับ ไว้ครั้งหน้ามาทานของอร่อยด้วยกันอีกนะ"
ดวงตาสีฟ้าน้ำไหลที่ดูหม่นหมอง บัดนี้กลับถูกแต่งแต้มไปด้วยประกายบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่เคยรู้
เมื่อซดน้ำซุปเสร็จจึงคีบเส้นตาม ความกรึบนิดๆของเส้นทำให้การกินนั้นสนุกขึ้น
"เป็นเส้นแบบแข็งสินะครับ ลวกมากำลังพอดีเลย"
"ใช่ไหมล่ะครับ อร่อยมากเลยล่ะ" หันไปเสริมคุณพลางผงกหัว
ความอบอุ่นจากอาหารจานโปรดทำให้ค่ำคืนที่หนาวเหน็บนี้พิเศษขึ้นมา ถึงแม้จะแปลกใจที่ได้ยินความยินดีที่ได้มาทานมื้อดึกด้วยกัน แต่เขาก็ขยับมุมปากขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า 'หัวเราะเป็นด้วยแฮะ'
+
copper-lens-3af.notion.site/Shape-of-sou...
จินอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวดูสะอาดตาที่คลุมทับด้วยแจ๊กเก็ตสีดำตัดกับผมสีฟ้าด้านในได้เป็นอย่างดี เขานั่งลงข้างๆ ดวงตาสีฟ้าน้ำไหลกวาดมองใบเมนูที่ประดับไว้ข้างๆ
หลังพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยกับเจ้าของร้าน "โอชาสึเกะที่นึงครับ"
หลังจากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังเลิกกะดึก เคนซากิ จิน ได้เดินทอดน่องตามถนนของย่านการค้าเพื่อหวังจะฝากปากท้องกับร้านอาหารสักแห่ง จนเมื่อกลิ่นหอมคลุ้งลอยมาแตะจมูกจึงก้าวเท้าเข้ามายังร้านที่คุณนั่งอยู่
"อ้าว วาซะมุเนะซัง"
"มาดื่มเหรอ? บังเอิญจังเลยนะครับ"
+
...เอาอะไรอีกหรือเปล่าครับ?... "เทมปุระผัก ก็พอแล้ว" ...เข้าใจแล้วครับคุณลูกค้า... ไม่ทราบว่ากำลังรอใครอยู่หรือเปล่า ท่าทางดูไม่ได้จะมาทานอาหารคนเดียวเลยนะครับ... "... หรอ" "มาคนเดียวนั่นแหละ ไม่มีอะไร" "..." "ถึงมี คนนั้นก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วน่ะ" ...อ๋า... ...คุณลูกค้าอกหักมาหรอครับ?... "..." ...ขออภัยที่ทักถามซี้ซั้วนะครับ... "ช่างเถอะ ไม่ต้องถามอีกแล้วก็พอ" . .
#MSG_เปิดโรล #แยกรูท
[ร้านอาหาร ย่านการค้า 21.00 น.]
เสียงเพลงเบาๆ คลอไปตามแสงสลัวที่เปิดสู้ราตรีนอกร้าน
เสียงน้ำแข็งคนไปมาในแก้ว ขยับจากแรงแว่งเพียงหยิบมือ ตาสีทัวร์มารีนที่มองของเหลวสีเดียวกันอย่างพินิจพิเคราะห์
'Blue L*b*l' สีแปลกตาที่เลื่อนลอยของ 'เทนบุซุ' คล้ายกับว่าจะจมในความคิดบางอย่าง ลึกพอที่ไม่รับรู้ถึงใครรอบข้างเลย...
.
(สั้นๆ ได้ เน้นคุยจิปาถะกันคับ)
CMS : เด็กชายเทียน
#MSG_Commu
村上 泥洹 | Murakami Naion
มุราคามิ ไนอง
16 | 222/93
——————
• ชั้นปีสึโบมิ ห้อง 1-D
• จิตวิญญาณธรรมชาติแห่งฤดูร้อน - วิถีประกายแสง
• ชมรมแฮนด์เมด
——————
Doc : docs.google.com/document/d/1...
จินถอดผ้าปิดปากออกและพับเก็บ ผมที่มัดลวกๆถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย เสียงตะเกียบถูกบิออกดังเป๊าะ ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองผ่านควันที่กระทบกับความเย็นของฤดูใบไม้ผลิก่อนที่จะค่อยๆยกช้อนขึ้นซดน้ำซุปหอมกรุ่น
"..."
"อร่อยมากเลยครับ ทำเอานึกถึงบ้านเกิดเลยแหนะ"