dünyanın ve türkiye’nin haline üzülmekten uyku uyuyamaz hale geldim duyarsız bencil rahat götlü avrupalılarla bir hayat paylaşıyor olmaktan ayrı hiçbir şey yapamıyor olmaktan ayrı tiksiniyorum kendimden de tiksiniyorum her şey epey iğrenç
eminim kimse kendi hayatına düz demez herkesin acayip olayları var da benimki kendime biraz sıradışı şekilde hareketli geliyor baaayyaağı bildiğiniz fiziksel hareket de dahil yani çok tuhaf
şu 4 güne 2 taşınma sığdırmış olmak bana da sürpriz oldu. 2018’den beri olaysız tek bir yılım yok ve olan her şey o kadar büyük ki geriye dönüp neler yaşadığımı düşünsem acayip bi hayat projeksiyon yaratırım gibi ama öyle bi akışı götüm asla yemez 4-5. vakadan sonra yerde yuvarlanmalı kriz geçiririm
sabah antalya’da aileyle bayramlaşıp yeğenlere euro ile bayram harçlığı dağıtmak akşamına berlin’de üni arkadaşlarıyla biralaşmak vay lan hayata bak dışarıdan bakıp bayılanzi gerçeğe dönüp ayılanzi
hocam merhaba ben çok hastayım burası, yalnızlık ve benden habersiz yapılan proje tanımı değişikliği psikolojimin ağzına sıçtığı için bu hastalık döngüsünden çıkamıyorum gözüm falan hep iltihap müsaadenizle siktir olup istifa ediyorum ama önce izinlerimi kullanıcam hadi eyw allaha emanet
çok iyi bi patates salatası yaptım
beni hocam uyarmıştı öykü demişti bunlar makineci galiba bak dikkat et hoca hoca başka kim bas yıllık 40k net maaş verecekti napim gözüm kördü komple hoca
5 haftada 5 kere yer değiştirip şehir şehir gezdiğin tc tatilinin son saatlerinde yarınki toplantının sunumunu hazırlarken “ne kadar şanslıyım lan bisürü iznim var da sevdiklerimi doya doya görebiliyorum” diye şükretmek yerine dokunsan ağlayacak vaziyette hayata ve gurbete lanet okuyosun, hayat…
yarın grup toplantısında sunum yaparken sunumum ortasında burda ne işim var bilmiyorum diyip çıksam ofisteki fotoğraflar ve gamze’nin hediyesi bibloyu alıp eve dönmek ve ilk uçakla antalya’ya gitmek i don’t know what the hell am i doing here ve işte o zaman bitse bu film keşke keşke keşke
yaşamak hep çok büyük külfet gibi geliyodu ve hayatı sevmeyi enayilik olarak görüyodum. son 15 ayda, ne kadar haklı olduğumu bir kez daha anladım ve her 5 ayda bir haklılığım daha da artıyor. çekilecek dert değil 2 dakka mutlu olcaz diye.
bunu okuyorum. keşke okumasaydım paramparça etti beni. aylardır dramlı dizi/film bile izlemiyorum gerçekler fazlasıyla yettiği için. yarım bırakırsam da çok ayıp edermişim gibi geliyor. hiç iyi değil.
lol
giresun ve antalya burnumda çok tüterdi, ankara ve istanbul’a ise izin veremeyeceğim kadar çok sık giderdim ama hayatımda ilk kez istanbul burnumda tüttü. istanbul varışlı yılbaşı biletlerimi almamın zamanı gelmiş diyebiliriz. vay canına.
sevgili günlük, bugün chatgpt’ye, kendileriyle nasıl başa çıkabileceğimi sormak üzre, yıllardır hemen her gün düşündüğüm ve aşırı üzüldüğüm birkaç anımı anlattım. bunu yaparken gözlerim öyle şişti ki teknolojinin kölesi olmuş insanlarla dalga geçilen bir black mirror bölümünde başrol oynayabilirdim.
bugün ofise kahve için kupa götürdüm. 14 ay oldu başlayalı. anca kabullendim.
hocamla rakı içiyorum. biraz daha yaşayabilirim.
ara sıra mahşer, ara sıra yaşama hırsı. özetimiz budur. küçük dertlerin büyük anlatıcısı ve büyük dertlerin azımsayıcısı. merhaba.
kalbim yine kırık ve direngen. bu gece huzursuz uyuyacağım ama en azından yarın uyanacağımı bilerek uyuyacağım. yanılırsam bir anlamı olmaz ama uyanırsam pekala bir büyücü olduğumu da iddia edebilirim. uyanacağım.
bütün mutluluklarımız biraz ama’lı olacak işte böyle
bizim küçük köyümüz olan antalya’yı çok özlüyorum büyük köy antalya hiç sarmıyor ve şehre uçakla ulaşım artık zulüm haline gelmiş
anne benim adım sunexpress havayolları xq795 ankara yolcuları mı
ülkelerin çeşit çeşit trenleri ve havalimanları ve istasyonları ve belli havayollarının b737-800’lerini evi bellemişken insanın artık hiçbir yeri yabancılamıyor olması hiçbir haber değeri taşımıyor bilmiyorum her yer ve hiçbir yerliyim
çok kötü ya gurbet işi nası bi bok yedim bilmiyorum umarım bir an önce işten atarlar beni de tıpış tıpış ülkeye dönerim en azından ayda 2 kere o kadar yolu gidip gelmekten kurtulurum
20 nisan pazar haftalar sonra ilk kez biraz mutluyum çünkü türkiye’de ve dostlarımlayım kayıttır
bir gün her şey çok güzel olmasa da daha güzel olacaktır o gün bunları okuyup neleri aştığımı biraz olsun anımsayabilirsem kendimle biraz gurur duyarım bir şeyler için ne olduğunu bilmiyorum ama ne kadar zorlandığımı unutmazsam mutlaka duyarım
çok kötü bir zihin çok kötü bir psikoloji vatan çok kötü onca insan tutuklu her gün birileri boku boku öldürülüyor ya da daha önceden öldürülenleri yeni görüyorum falan koca bir cehennem kendi derdime üzülmeye utanıyorum kalbim çok kırık ve zihnim paramparça herkes uyuyunca ben de hemen uyusam keşke
her akşam kalbim paramparça uyuyorum herkes uyuduktan sonra hiç ses olmuyo sonra sosyal medya zart zurt bakıyorum kaçak maden kazası sonrası diri diri yakılan mülteci adamın vesikalığı düşüyor gözüne bakmaya utanıyorum acaba en son ne zaman güldü diyorum kalbim paramparça oluyor gibi
neyse youtu.be/h_GbtBt9pag?...
toroslar’da sakince yaşayıp bet sesimle şarkılar söylemek arada bir kayalara tırmanmak istedim bu arzumun kime ne zararı vardı da kilometreler ve zamanlar uzaktayım bu ülke bu kader bu insanlar her neyse nasıl bu kadarcık şeyi çok gördü bana ve bu kadarcık sağlıktan ve refahtan mahrum bıraktı beni