#MSG_bunkatsu

เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากโต๊ะในห้องพักของอุเมะฮะ
บนโต๊ะมีชิ้นส่วนที่หลอมเสร็จแล้วรอประกอบเป็นชิ้นงานจำนวนมาก

เด็กๆของเธอวนเวียนอยู่ข้างๆเสมอไม่เคยห่าง แม้จะทะเลาะกันบ้างแต่ก็ให้ความช่วยเหลือเธอเป็นอย่างดีเช่นทุกที
งานโปรโมทชมรม..ใกล้เข้ามาแล้ว

ว่าอย่างไรดี.. การได้ทำสิ่งที่ชอบร่วมกับทุกคนนี่มัน วิเศษไปเลยนะคะ..

( ต้าวก้อนอยากได้ขนมในมือคุณ )

#MSG_bunkatsu | #MSG_MiniEvent

ในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย กิจกรรมโปรโมทชมรมเริ่มขึ้นแล้ว !

ช่วงเวลาที่ทุกชมรมจะได้แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ของตนด้วยวิธีต่าง ๆ ที่สมาชิกในแต่ละชมรมได้ร่วมมือกันจัดเตรียมในตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

และเพื่อเป็นตัวช่วยเบิกทางให้กับสมาชิกใหม่ที่มีความชื่นชอบในสิ่งเดียวกันได้พบกับชมรมที่ใฝ่หา

( ทุกชมรมสามารถลงโปรโมทชมรมได้ตั้งแต่วันที่ 19-26 )

"桐の花 言はれぬ痛み 胸に抱く" —————— ดอกคิริตสึโบะที่ผลิบาน มากความทุกข์ระทมแสนสาหัส เก็บซ่อนให้ดมดิ่งลึกลงตลอดไป CMS. ร่างไม่มีเขาดอกไม้ - FB: Thanaporn Teinprapa - LINK: https://www.facebook.com/todays.day

📍PIN: #MSG_Commu
“ โอ้ลออดวงฤดีศรีอัปสร นิศากรโคจรพาดอังสา
ศีรษะลดหลั่งไหลไล่น้ำตา แผ่เกศาลากพื้นฝืนใจยล
เฝ้าคะนึงรำพึงบุพกา ทั้งมาตาปิตุรอวันคืน
โปรดคืนฟ้าสดับฟังเสียงสะอื้น สมานพื้นเยาว์ยืนชั่วนิรันดร์ "
°´¯cr. FB: เรียกข้าว่า มูฮาฮา

— ･ﾟ☆ ｡ —
『 伎胸 テンブス | Wazamune Tenbusu 』
❧ NPC Police (26 y)
❧ 178/72
—————

Doc: bit.ly/TenbusuMSG

#MSG_bunkatsu l #MSG_babysadine

คุณพบใบประกาศ ณ หน้าห้องชมรมแปลกๆชมรมหนึ่งเข้า

'🐟ชมรมปลา ซาร์ดีน และฟอสซิล🦖 ยินดีต้อนรับ✨
สู่Workshopพวงกุญแจโหลระบบนิเวศใบจิ๋ว🌊
กับสารพัดของกุ๊กกิ๊กมากมายให้คุณได้เลือกสรรจัดแจง
⚠️และที่สำคัญราคาเพียง 500 เยน ต่อโหลเท่านั้น!!⚠️'

🐟เชิญเข้าร่วมWorkshop : shorturl.asia/iLE8y
🦖Doc ชมรม : shorturl.asia/A1Ewr

"ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะสำหรับวันนี้ ทั้งราเม็ง ทั้งกอด ทั้งเดินมาส่ง... รินมีความสุขมาก ๆ เยยค่ะ!"

เธอยืดตัวขึ้นพลางโบกมือลาพัลวัน

"รีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อนนะคะ รุ่นพี่... ฝันดีนะคะ บ๊ายบายค่ะ!"

พูดจบเด็กสาวก็รีบหันหลังวิ่งหายไปในเงามืดพร้อมกับเจ้าหมาเงา ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะคิกคักที่ยังก้องอยู่ในสายลมและรอยยิ้มที่ติดตรึงอยู่ในใจของคนมองไปอีกนานแสนนาน

"ได้เลยค่ะ! รินจะดูแลเจ้าตัวจ้อยนี่อย่างดีเลย... เอ๊ะ หรือรินควรตั้งชื่อให้มันดีนะ?"

เด็กสาวหัวเราะร่าเริงพลางเดินเคียงข้างรุ่นพี่ไปตามทางเดินหอพักฤดูหนาว ตลอดทางรินชวนคุยเรื่องชื่อหมาบ้าง เรื่องหมาเงากินหญ้าบ้าง เสียงเจื้อยแจ้วของเธอทำลายความเงียบเหงาจนหมดสิ้น

จนกระทั่งแสงไฟจากหน้าหอพักปรากฏขึ้น รินหยุดเดินลงตรงรั้วหน้าหอพัก

เมื่อเห็นอีกฝ่ายร่ายเวทย์เสกสุนัขตัวจ้อยออกมา รินก็ถึงกับชะงัก สองตาเบิกกว้างจ้องมองเจ้าลาบราดอร์เงาสีดำที่กำลังเห่าบ้อกอยู่บนมือของรุ่นพี่ด้วยความตื่นเต้น

"ว้าาาา! น่ารักจังเยยค่ะ!"

รินรีบกระถดตัวเข้าไปใกล้ พลางยื่นนิ้วเล็ก ๆ ไปจิ้มแก้มเจ้าหมาเงาเบา ๆ อย่างนึกสงสัย พอได้ยินว่ารุ่นพี่จะให้เจ้าตัวนี้ไปส่งเธอที่หอเป็นเพื่อน รินก็รีบพยักหน้ารับรัว ๆ จนผมที่เพิ่งหวีมาเริ่มจะยุ่งอีกรอบ

เด็กสาวเอียงคอถามพลางส่งยิ้มกว้างจนตาปิด คราวนี้เธอไม่ได้มีท่าทีขี้แกล้ง แต่กลับดูตั้งใจและเป็นห่วง

"รินว่า... รินไปส่งรุ่นพี่ที่หน้าหอดีกว่าค่ะ! มืด ๆ แบบนี้ ถ้าเดินคนเดียวเดี๋ยวโดนคุณผีหลอกจะแย่เอานะคะ!"

รินก้าวเท้าฉับ ๆ นำหน้าไปทางทิศหอพักฤดูหนาวโดยไม่รอให้คนตัวโตกว่าได้คัดค้าน

"แถมรุ่นพี่จะได้ไม่เหงาด้วยค่ะ!"

😆

หางอ้วนกลมส่ายดุ๊กดิ๊กไม่หยุดจนเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียนที่บรรยากาศเริ่มจะเงียบสงัดและเย็นลง เธอหยุดฝีเท้าลงหน้าป้ายโรงเรียนพลางแหงนหน้ามองคนตัวสูงกว่า

"รุ่นพี่นาโอเอะคะ..."

เธอเรียกชื่อรุ่นพี่เสียงใส พลางขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้มือเล็ก ๆ สองข้างจับชายเสื้อตัวเองไว้แน่น

"หอฤดูหนาวของรุ่นพี่... อยู่ลึกกว่าหอของรินใช่ไหมคะ?"

พอเห็นรุ่นพี่นาโอเอะเปลี่ยนมาหัวเราะคิกคัก แถมยังชมกลับว่ารินก็น่ารักเหมือนกัน เด็กสาวก็ถึงกับหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอีกรอบ เธอรีบยกมือขยี้จมูกตัวเองแก้เขินพลางเดินถอยหลังวนไปวนมารอบตัวคนตัวสูงกว่าเหมือนลูกนกที่กำลังร่าเริง

"เพราะแบบนั้น รุ่นพี่ถึงเอากระดาษมาให้รินเซ็นสินะคะ!"

😸

เธอพูดจ้อไม่หยุดปาก ชวนคุยตั้งแต่เรื่องรสชาติของต้นหญ้า ไปจนถึงเรื่องขนมของคุณแม่ว่าชิ้นไหนน่าจะอร่อยที่สุด

พูดจบเธอก็รีบผละออกมาหัวเราะคิกคักร่าเริงเหมือนเด็กที่เพิ่งแกล้งคนได้สำเร็จ รินกระโดดเหยาะแหยะไปตามทางเดินหินพลางแกว่งถุงขนมไปมาอย่างมีความสุข หางอ้วนกลมขยับส่ายตามจังหวะเดินอย่างน่าเอ็นดู

"รุ่นพี่นาโอะเอะน่ารักจังเยย!"

😆

เธอยิ้มกว้างจนตาปิดเป็นรูปสระอิ ดูเหมือนลูกเฟอเรทตัวน้อยที่กำลังอารมณ์ดีสุด ๆ หลังจากได้กินอิ่มนอนหลับมาทั้งวัน

เธอขยับเข้าไปใกล้รุ่นพี่สาวแล้วใช้มือข้างที่ว่างดึงชายเสื้อนาโอเอะเบา ๆ ให้ก้มลงมาหา "อยากรู้จริง ๆ เหรอคะ?"

รินเปลี่ยนมาใช้เสียงเล็กเสียงน้อยอ้อนแบบเด็ก ๆ แล้วจึงป้องปากกระซิบข้างหูรุ่นพี่สาวด้วยน้ำเสียงที่ชวนจั๊กจี้หู

"ความ—ลับ—ค่ะ! คิคิ"

"คิก..."

รินรีบยกมือเล็ก ๆ ขึ้นมาอุดปากตัวเองไว้ทันทีที่เห็นท่าทางเลิ่กลั่กของรุ่นพี่นาโอเอะ เธอพยายามกั้นขำจนตัวสั่นดุ๊กดิ๊กไปหมด ยิ่งเห็นหางสีดำนั่นสะบัดแรงขึ้นเพราะเจ้าของกำลังทำตัวไม่ถูก เเธอก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ

พอโดนทักเข้าให้ เด็กสาวตัวจ้อยก็แกล้งตีมึน เธอเอียงคอซ้ายทีขวาทีมองดูหางที่ส่ายไปมานั่นด้วยสายตาใสซื่อ

#MSG_เปิดโรล แยกรูท
เย็นวันเสาร์ แถว ๆ ชายหาด

หากอยู่ในบริเวณนั้นคุณคงได้ยินเสียงของทรัมเป็ตเป็นทำนองอ่อนนุ่มลอยมาตามลม

ผู้บรรเลงก็คือเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูจดจ่อกับลมหายใจและการลงนิ้ว

แต่เมื่อคุณเข้ามาใกล้ กลับรู้สึกเหมือนภาพของ 'อดีต' เด่นชัดอยู่ในจิตใจ...
ก่อนที่คุณจะทักทายเขา ภาพนั้นทำให้คุณรู้สึกยังไงกันนะ?

Cms: NeaRs

#MSG_โรลเปิด
[สวนหินในโรงเรียน หลังเลิกเรียน]

มุมหนึ่งของบริเวณสวนหิน เวลาที่คนไม่พลุกพล่านมากนัก ฟุยุมาสะกำลังฝึกเวทมนตร์อยู่ลำพัง

ตวัดไม้กายสิทธิ์ปลายแหลม ไอน้ำในอากาศควบแน่นก่อนจะแข็งตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ คล้ายกลีบดอกไม้ แต่ละกลีบจึงค่อยประกอบกันเป็นรูปทรงซับซ้อน

พวกดอกไม้น้ำแข็งลอยอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะแตกตัวเป็นละอองหิมะบาง ๆ แล้วละลายหายไปอย่างรวดเร็ว +

°~❅.📌 #MSG_Commu *.°︶❅

「เจ้าพวกนี้ซนมาก ระวังด้วยนะ—」

「ขอโทษที เป็นอะไรรึเปล่า…ครับ?」

○◐°・*—————————*・°◑○

🌑🌘
คุโรโนะ จิน
玄野　仁 • {Kurono Jin}

สึโบมิ | 1-E | จิตวิญญาณฤดูหนาว∴☆🌌วิถีความมืด

∵16 yrs | 187/70

○◐°・*—————————*・°◑○

🌌 โค/โรล/เวิ่น > Dm ได้เลย★!
Doc: shorturl.asia/qRzPK

#MSG_nyugaku | #MSG_MainEvent
#MSG_เปิดโรล

ช่วงเปิดเทอมกลับมาอีกครั้ง เด็กๆพากันหาฮามากุริอย่างสนุกสนาน

แม้จะจบไปนานแล้ว เธอก็เผลอสนุกไปด้วย เลยยืนเฝ้าความปลอดภัยในฐานะตำรวจ

…

ล้อเล่น แค่หาเรื่องอู้งานมายืนแอ็คเฉยๆ

(แวะมาดูเด็กๆ(อู้)ค่ะ 🙂‍↕️ ทักทายได้นะคะ แต่อย่าทักว่า ไม่ทำงานหรอ ก็พอ../อุบอิบ)

(เรฟคาร์ชีท :

ทำเก็บไว้เพราะลืมเองเหมือนกันว่าต้องวาดยังไง)

#MSG_nyugaku #MSG_2-E

“ฮานะมิยะ ซาคุครับ”

“ส่วนตุ๊กตาที่อยู่บนแขนผม… วันนี้เป็นคุณอิจิ ยังมีอีกเก้าคน ไว้มีโอกาสจะพามาแนะนำนะครับ”

“ขอฝากตัวด้วยครับ”

(ยังทันม้าย （ ; ; ）)

#MSG_bunkatsu #MSG_โรลเปิด | แยกรูท

— ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน

คุณได้ยินเสียงบางระหว่างกำลังเดินกลับบ้าน เมื่อเดินเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นก็พบว่าเป็นเสียงพูดของใครคนหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะไม่รู้ตัวถึงการมาของคุณสักนิด

ในจังหวะที่คุณกำลังสงสัยนั้นเอง เจ้าของเสียงก็หันหลังกลับมาเจอคุณเข้าพอดี

“ เอ๊ะ ?”

“สวยจังเลยนะคะ...”

เธอพึมพำออกมาเบา ๆ พลางแอบชำเลืองมองหางสีดำที่ส่ายไปมาอย่างเริงร่าของคนข้างตัว มันตลกดีที่บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ แต่หางของรุ่นพี่กลับเสียงดังพึ่บพั่บจนทำลายความเงียบซะกระเจิง

รินหลุดหัวเราะคิกคักออกมาพลางกระชับถุงผ้าที่ใส่ขนมและข้าวกล่องไว้แน่น

แต่พอสัมผัสได้ถึงแรงบีบเบา ๆ ที่ข้อมือและความเร็วฝีเท้าของคนข้างตัวที่ดูจะจงใจเดินให้ช้าลง รินก็เผลอเม้มปากแน่น เธอไม่ได้โง่ขนาดที่จะดูไม่ออกว่ารุ่นพี่สาวคนนี้กำลัง "เสียดาย" เวลาที่กำลังจะหมดลง... ซึ่งจริง ๆ แล้ว เธอก็รู้สึกไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก

รินเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของนาโอเอะไปบนท้องฟ้า ดวงตาสีชาดสะท้อนแสงดาวนับล้านดวงจนดูเป็นประกายวิบวับ

รินเดินตามแรงจูงของนาโอเอะออกไปสู่ทางเดินที่อาบด้วยแสงจันทร์ ท่าทางจ๋อย ๆ เมื่อครู่เริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นเข้ามาในใจเมื่อได้ยินคำยืนยันว่าเธอสามารถมาหาเพื่อกินเนื้อได้ตลอดเวลา

“จริงหรอคะ...? พูดแล้วห้ามคืนคำนะคะ!!”

เด็กสาวโพล่งออกมาเสียงใสพลางทำจมูกยืดอย่างภูมิใจในแผนการกินของตัวเอง

(ผู้ชายที่เป็นมิจที่สุด)

( CMS แมว มันแกวสามแก้ว )

#MSG_โรลเปิด
แยกรูท / ย่านการค้า (ช่วงก่อนโปรโมทชมรม)

วันธรรมดาอีกวันที่มีอะไรหลายสิ่งกำลังดำเนินต่อไปและ
ใครบางคนที่ดูจะอยู่ไม่สุขนักจนต้องหา ' อะไรทำ ' อย่างที่เคยตัว

อะไรที่ว่าอาจจะ ' แค่ ' เดินผ่านใครสักคนที่เขาสนใจ
ส่งยิ้มให้เธอ และไม่ได้สังเกตว่าจะมีใครคนอื่นสังเกตมากน้อยแค่ไหน

ของบางอย่างของเธอหายไป
ไม่ก็อาจจะ ' แค่ ' ติดมือของบางคนมา

(นายน้อยเก็นซาบุโร่ค่ะ

ถ้าเป็นตระกูลร่ำรวยในโลกมนุษย์อาจจะได้เห็นนายท่านวัยกะเปี๊ยกค่ะ เตาะแตะมาเข้างานก่อนจะหายไปหอบเพราะปอดไม่ค่อยดี /ฟืด)

ความจ๋อยหายวับไปเกือบครึ่งเมื่อได้กลิ่นขนมหอม ๆ "อ๊ะ... ขอบคุณค่ะ..."

รินรับถุงผ้ามาถือไว้ สัมผัสอุ่น ๆ ที่ข้อมือตอนนาโอเอะจูงนำทางทำให้ความประหม่าจาง ๆ กลับมาอีกครั้ง เธอเดินตามแรงดึงไปอย่างว่าง่าย พลางก้มมองถุงขนมสลับกับแผ่นหลังของรุ่นพี่

"—————... ทั้งรุ่นพี่ ทั้งคุณแม่เลย..."

เสียงพึมพำดังออกมาเบา ๆ ขณะที่ก้าวเดินออกจากบ้านที่แสนอบอุ่นหลังนี้

ความจ๋อยแสดงออกชัดเจนจนหางอ้วนกลมวางนิ่งสนิทอยู่บนพื้น เธอหลับตาปี๋ไม่ยอมสบตาคนข้างหลัง ปล่อยให้รุ่นพี่หวีผมจนเนี้ยบกริบแบบที่เธอไม่เคยทำเองได้เลยสักครั้งในชีวิต

"ใกล้เสร็จ... หรือยังคะ..."

เธอถามเสียงอ่อยพลางเงยหน้ามองด้วยสายตาละห้อยเหมือนลูกแมวโดนจับอาบน้ำไม่มีผิด แต่พอเห็นถุงผ้าที่เตรียมไว้ให้ แววตาหม่น ๆ ก็กลับมาเป็นประกายวิบวับทันตา!

"อู้อี้..."

รินส่งเสียงครางประท้วงอยู่ในลำคอ เมื่อร่างเล็กถูกต้อนให้กลับมานั่งแหมะลงอีกรอบ เธอทำคอตกจนไหล่ลู่ หูพับลงอย่างคนยอมแพ้ต่อชะตากรรม ใบหน้าที่เคยแดงก่ำตอนนี้กลายเป็นมุ่ย ๆ อย่างกับเด็กที่โดนขัดใจตอนกำลังจะวิ่งไปเล่น

ร่างเล็กแอบบ่นขิงข่าในใจพลางนั่งนิ่งสนิทเป็นตุ๊กตา ปล่อยให้มือนาโอเอะจัดการสางผมที่พันกันยุ่งเหยิงจากการกลิ้งหลุน ๆ เมื่อครู่