Hup, daar is Donald met de heffingentang! youtu.be/7uNLnTa7qak

Oh, yeah, that was the Obama Iran deal.

In de categorie: 'Houd me tegen, of ik doe mijzelf iets aan!'

Even in de pauze paar appjes sturen naar Islamabad. Nieuwe stijl van onderhandelen over de wereldeconomie.

'Vermoordt'?

Vorstelijke verleiding - VOLZIN Ger Groot: vorstelijke verleiding

Trump presenteert zich als een moderne Zonnekoning en verandert de VS in rap tempo in een autocratischer staat. Filosoof @gergroot.bsky.social onderzoekt hoe diep onze behoefte aan vorstelijke glans reikt, zelfs in samenlevingen die zichzelf als democratisch zien.
volzin.nl/vorstelijke-...

👍

'Poëzie hardop' was een project van Huub Oosterhuis, aanvankelijk in de Dominicuskerk, later in het cultureel centrum De Populier, waarop poëzie werd voorgedragen en (veelal door Oosterhuis zelf) van commentaar werd voorzien.

Trump is the biggest gift Putin could ever dream of.

He is fracturing and weakening the West faster than any adversary ever could.

Moscow is just sitting back and watching its greatest geopolitical rival tear itself apart from the inside

Trump distrusts professional diplomats. 115 of 195 American ambassadorial posts worldwide currently sit vacant. Fewer than 20 even have a nominee in the pipeline. That is diplomatic malpractice on a global scale—but the consequences are sharpest where the stakes are highest.

We are the ones who insisted that NATO defense obligations be geographically limited to the defense of Europe and North America, because we did not want to be dragged into defending European empires around the world.

What’s killing NATO isn’t the European refusals to access to US bases, but Trump’s unilateral decision to redefining NATO as a US force-projection tool rather than a collective defense arrangement.

That’s the constitutional coup against the alliance.

Europe didn’t break NATO, Trump did.

1/2. Notice that after losing the war Trump threatens his allies rather than Russia — even though Russia quite literally helped Iran defeat the US and he knows it.

Deze vier schlemielen en bluffers begonnen, aangespoord door Netanyahu, een oorlog zonder enige goede strategie tegen Iran en laten de Iraanse bevolking nu over aan hun vreselijke beulen die nog genadelozer zullen zijn. Maar de kleuter heeft weer even een “deal”, tot nader order.

novelle is dat de twijfel daarover pas bij het uitlezen van het boek werkelijk doorbreekt – en je blijft bezighouden terwijl het al lang weer in de boekenkast staat.

aanzien van zichzelf geschapen heeft van een onvermogen of trauma dat ongenoemd moet blijven omdat het ‘drakenbloed’ er juist een pantser tegen wil zijn?
Of is dat alles te ver gezocht en is Claudia werkelijk de ‘onkwetsbare’ met het drakenbloed waarvoor ze zich uitgeeft? Het knappe van Heims

verdiepende raadsel dat ‘Claudia’ heet.
En daarmee zij we toch weer bij de titels terug. Is het bloed dat door Claudia’s aderen stroomt werkelijk zo kil? En is de dood werkelijk een vriend die, zo zou je kunnen denken, daaruit verlossing biedt? Of getuigt de ‘officiële geschiedenis’ die zij ten

zij over zichzelf vertelt. Is dat wel het hele verhaal? – zo vraag je je gaandeweg af, en precies daarin betoont Hein zich een gewiekst literair schrijver. Niet wat er staat vormt de uiteindelijke betekenis van deze novelle, maar wat deze teweegbrengt. Tussen tekst en lezer ontstaat het zich almaar

zich ondanks alles ‘geliefd’ weet? Welke kloof gaapt er, met andere woorden, tussen Claudia’s innerlijk en de wijze waarop ze zichzelf in de wereld toont?
Aan die lezersvraag komt Hein op geen enkele manier tegemoet. Hij beschrijft Claudia consequent van binnenuit, of liever vanuit het relaas dat

grootste deel van het boek onderhoudt.
Liefde – dus toch kwetsbaarheid? Je merkt er bij Claudia weinig van. Veeleer geeft ze af en toe lucht aan een mannenhaat die haar misantropie nog versterkt. Hoe krijgt ze dat voor elkaar? – vraag je je af. Hoe kan zij aan het slot van het boek zeggen dat zij

novelle, waarmee Hein in 1982 internationaal doorbrak, in West-Duitsland de titel 'Drachenblut' mee – anders dan de oorspronkelijke uitgave onder de titel ‘Der fremde Freund’. Ook die laatste is raadselachtig, tot je beseft dat Claudia daarmee de dood bedoelt, en niet de liefdesrelatie die zij het

immers maar één: de 39-jarige arts Claudia die haar leven becommentarieert. IJzig kil is zij, niets laat zij haar bestaan beroeren en daarin zegt zij gelukkig te zijn. ‘Ik zou niet weten wat me ontbreekt. Ik heb het gemaakt. Met mij gaat het goed,’ zo eindigt het boek.
Niet voor niets kreeg deze

#FLITSRECENSIE #344
Chr. Hein: De onkwetsbaren. Vert. H. Lemmens. Uitg. Van Gennep, 160 blz.

Pas wanneer je de novelle ‘De onkwetsbaren’ van de (Oost-)Duitse romancier en toneelschrijver Christoph Hein gelezen hebt, valt je op hoe vreemd de Nederlandse titel is. Onkwetsbaar is er in het verhaal

Trump: do as I say, or I will bomb you back to the stone ages Iran: best I can do is this 10 point plan where you give us everything we want Trump: deal! FoxNews: Trump is a master negotiator

Pedro Sanchez and Spain's criticism of Trump's war: "The Spanish government will not applaud those who set the world on fire just because they are now showing up with a bucket of water."

This is leadership and moral backbone.

And this is what the Americans do themselves.

diep geestelijk inzicht. Noem ‘De Mitsukoshi Troostbaby Company’ een SF-verhaal, een coming-of-age-roman, een beschouwing over literaire fictie en (auto)biografische werkelijkheid. Al die elementen komen samen in dit overweldigende boek, dat de Nederlandse literatuur verre ontstijgt.

enige zeggenschap daarover heeft hij niet. Hij is vooruitstrevend genoeg om ‘zwanger’ te zijn mét zijn vriendin, maar als het erop aankomt telt dat niet meer mee. Hij legt zich neer bij haar besluit, maar kan het voor zichzelf tegelijkertijd niet accepteren.
Noem het tragisch, noem het getuigen van

in het geheel vormt wel de evocatie van Aukes verdriet na de abortus van zijn vriendin. Modern als hij is, erkent hij voortdurend dat dat het recht is van elke zwangere vrouw. Maar tegelijk ervaart hij dat die vrouwelijke zelfbeslissing verder reikt. Ook zíjn levensgeluk ligt in de waagschaal – maar

moment zitten die twee zo vaak antagonistische genres elkaar in de weg. Daardoorheen weeft Hulst bovendien een intrigerende confrontatie tussen roman- en bekentenisliteratuur en leveren de verschillende verhaallijnen en genres in het boek voortdurend commentaar op elkaar.
Maar het meest aangrijpend