ที่ทำงานกำลังจะมีการฟอร์มหน่วยงานใหม่ขึ้นมา เขาก็เลยจะรีครูทคนจากแต่ละหน่วยไปอยู่ อธิบดีเลยสั่งให้ทุกคนเขียนรายงานส่งไปว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษอะไรมั่ง ซึ่งมันก็เหมือนจะดูดีแต่มันคือได้งานเพิ่มเงินไม่เพิ่มอะ หน่วยเราแต่ละคนเลยเขียนความสามารถแบบ เล่นบอร์ดเกมเก่ง, ขับ F1 เป็น, ดื่มเก่ง, ร้องเพลงเพราะ ฯลฯ
แต่เส้นนี้วิ่งยาวเลย นี่ไม่เคยรู้จนมาเปิดแมปวันนี้ว่าเลยพะโคขึ้นไปคือตองอู แล้วถึงจะเป็นเนปิดอ และมัณฑะเลย์ ส่วนวันนั้นแวะกินข้าวเที่ยงก็นั่งยาวๆ เพราะพี่คนขับถูกกำชับมาว่าอย่าขับเร็ว แต่พี่ก็เซฟจนหวานเย็นจัดๆ5555 ไปถึงเนปิดอคือมืดพอดี คือแต่ทริปนั้นที่ต้องไปลงย่างกุ้งก่อนเพราะไฟลท์ตรงมันมีแค่ 40 seat เครื่องบินใบพัดละตั๋วเต็ม แล้วต้องขนเครื่องปริ้นไปด้วยไม่อยากเสี่ยงdomestic flight
เห็นคุณพุดดิ้งคัสตาร์ดทวิตแมปเส้นทางโบราณ เลยเอาไปเทียบของช่วงที่ตัวเองก็เคยไปแถวนั้น แต่เราใช้ Mandalay Highway จำได้ว่าพี่คนขับบอกว่าแวะrest area ได้แค่ที่พะโคนะ ออกจากนี่แล้วยิงยาว 5 ชม เพราะไม่มีปั๊มให้แสะเจ้าห้องน้ำอะไรทั้งนั้น เคลียร์ธุระให้เรียบร้อย ไอเราไม่กล้ากินน้ำเยอะเลย แต่ก็จริง ข้างทางไม่มีอะไรทั้งนั้น มีแต่ทุ่งนา ไม่มีบ้านไม่มีปั๊มไม่มีร้านซ่อมใดๆ แต่ถนนดีกว่าเส้นในเมือง
ดูจากการทำงาน นี่ว่าไม่ใช่ไอโอนายทุนนะ หน่วยเดิมแหละ น่าจะจัดกลุ่มที่กระทบกับเรื่องเจ้าไว้ความมั่นคง
No.1 แมวนักชมนกชมไม้ 🐦⬛🍃
กุจะอึ้งอะไรก่อนดี มันทำงานยังไงวะ how ????
bsky เปรียบเป็นบ้านเมืองที่สงบสุขก็ยังจะโดนโจมตี 😂
112 คือตัว sabotage สถาบันอันดับหนึ่ง ไม่ใช่พวกล้มเจ้า ไม่ใช่พวกที่วิจารณ์ มาตรานี้แหละที่ทำให้สถาบันภาพลักษณ์ย่ำแย่ที่สุด you can’t change my mind.
คือ mentality ของการใช้มาตรานี้ ในทุกๆเคสมันบ้าบอและไร้เหตุผลเสียจนมันทำให้เราเปลี่ยนจากมุมมองไปทางรอยัลลิส เป็นอนาคิสต์ได้
เอาจริงรอบนี้ค่อนข้างเสอไพร้ที่หลาย ๆ เพจ หลาย ๆ คนในเฟซค่อนข้างมีสติและรวมพลังกันสู้เพื่อคุณอมลมาก ที่บ้ง ๆ เพี้ยน ๆ ก็มี แต่รู้สึกว่าน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญ คือรู้สึกรอบก่อน ๆ คนในเฟซจะออกแนวมีปัญหากับการจับประเด็นมากกว่านี้
สวนลุม
เห็นในทวิตแนะนำหนังกับหนังสือแรงบันดาลใจพม่ามากมาย ผมล่ะคุ้นว่าตัวเองก็มีป่ะนะ ค้นห้องฝุ่นตลบจะสำลักตาย ครับ มีจริงๆ ร่องรอยคนที่ต้องข้องแวะกับโปรเจคพม่าหลายปี 55555 แต่อ่านรึยัง ก็…ดองมานานแล้วล่ะ🙈
ซีรี่ส์วายตอนนี้มันคือการหนีตายของคนทำโทรทัศน์ยุคก่อนที่เกลียดกะเทยแต่ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง แต่มันก็ดูออกอ่านะว่าใครซัพพอร์ตคอมมูนิตี้เควียร์จริงหรือปลอม
แปร๊น
แอบซ่อนใต้รถ 🐈
แป่ดๆทั้งคู่เลยงะ 555555
ส่วนเนปิดอไม่มีอะไร เมืองใหม่โล่งๆ มีเจดีย์อันใหม่เบียนแบบเจดีย์ไรไม่รู้อันนึง ไฟดับบ่อย มีพิพิธภัณฑ์แปลกๆแบบพิพิธภัณฑ์หยก(ของรบ.) ดูgowentgo เมื่อกี้แล้วพึ่งนึกได้ว่าเมื่อก่อนไปทีไรต้องเช่าpocket wifi ไปด้วย เวลาจะคุยสื่อสารต้องจำว่าพี่คนไหนพกไว้ เดินห่างกันเมื่อไหร่ก็ lost connection 55555
จริงๆที่เราไม่ค่อยมีรูปอะไรทั้งที่ไปพม่าตั้ง 3 ครั้ง คงเพราะไปพร้อมความเครียดตลอด ไปทำงานไม่เคยสนุกสุขใจเต็มความรู้สึกได้ แล้วทริปแรกที่ไม่ได้เตรียมอะไรไปเลยเพราะมันแค่2day1night แบบใครจะไปรู้ว่าจะได้แถม ไม่เคยคิดว่ามันควรเผื่อใจworst case แบบมีเสื้อผ้าเผื่อหรือยอมเปิดโรมมิ่งที่ตอนนั้นโคตรแพงไว้มั้ย
พอกลับมานึกอีกที ทริปนั้นก็แอบจะคล้ายไกลบ้านเพราะใช้เจ้าถิ่นนำทางช่วยเหลือแบบเดียวกัน
แต่…วันนั้นก็ไม่ได้กลับ 55555 ยังเคยเล่าเรื่องทริปนี้ในมันยางสเปซจนทุกคนงงว่านี่มันเรื่องที่เกิดในแค่เวลาประมาณ 48 ชม จริงเหรอ พอดูgowentgo ก็ยังจำได้เลยว่าไปเจดีย์แล้วยังได้ใบชนะเป็นยอดทับกลับมาในพาสปอร์ตอยู่เลย ทริปย่างกุ้งในความทรงจำที่เหลือคือ วงเวียนพระจิ๋ว วงเวียนทับทิม นกสถานทูตเสียงดังมาก TGทำพิษ ไฟไหม้ อาหารเป็นพิษ ไข้เริ่มขึ้นตั้งแต่เช็คอิน กลับมาอ้วกทันทีที่ถึงห้อง🥲
กลับไปนั่งย้อนดูว่าบันทึกอะไรช่วงที่เคยไปพม่าทุกปีบ้างมั้ย นานมาก ช่วง 2013-2015 แทบไม่เหลือรูปอะไร ในยุคsemi smartphone แต่ยังจำได้ว่าชเวดากองใหญ่กว่าที่คิดมาก เกือบหลง ขึ้นไปเดินหาเทวดาประวันเกิดแล้วต้องจำทางที่ขึ้นมาให้ถูกด้วย มีหลายคนไม่ได้ขึ้นเพราะต้องถอดขนาดถุงน่อง ทริปนั้นเรามีแต่เงินไทยใส่แบงค์ร้อยทำบุญ เพราะไม่คิดว่าจะเหลือเวลาได้แวะอะไรก่อนขึ้นเครื่อง…
ดู โกเว้นโก แล้วก็รู้สึกว่าคนพม่าใช้พื้นที่สาธารณะเยอะมาก จากที่ไปเห็น เขาไปเดทกันทุกที่จริงๆ espพื้นที่สีเขียว ตอนนั้นงง แบบสวนบนวงเวียนกลางถนน เกาะกลางถนนเขายังใช้นั่งเล่นคุยกัน หรือวัด มีครั้งนึงปีนภูเขาทองไปนั่งเล่นเพราะเลิกงานไว คนพม่าเพียบ ที่ดาดฟ้าส่วนมากมาถ่ายคอนเท้นประกอบเพลงแบบพักผ่อนในวันหยุดงาน อาจจะแปลกสำหรับเราแต่กับเขาคงปกติ youtu.be/zzDOf9XCRGk?...
#ภพนภามีอาหาร ของที่ไม่ดีต่อสุขภาพคือของอร่อยทุกที นานๆอยากกินขนมปังหน้าหมู ชอบที่ร้านทำชิ้นเล็กๆแบบนี้ มันราดอาจาดได้เยอะดี กรอบด้วย ไม่ค่อยอมน้ำมันแต่กินเสร็จก็รู้สึกแสบปากและรู้สึกถึงกลิ่นน้ำมันในทุกอณู สมมงของทอด🥹
น้ำมันแพง ปลาทูสดแช่แข็งแพ็คละสามตัวขึ้นราคาพรวดเดียวจาก 59 เป็น 75 บาท
ละคุณยายกินวันละตัว บางทีก็สอง 😑
วิถีคนอยู่เป็นในปะเทดนี้มันน่าเส้าอ่ะ
วิถีคนรวย
เพิ่งรู้ว่าช่องทีวีกำลังจะหมดสัญญากับกสทช. และโดนสตรีมมิ่งนอกเข้ามาตีเลยพยายามตั้งของตัวเองและเจาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ แต่คนรุ่นใหม่สายเสพการ์ตูน+สาววายมองพี่เป็นศัตรูไปแล้วแหละ
ในที่สุดก็ได้รู้ว่าต้มยำใส่เต้าหู้แบบไม่เผ็ดตอนนั้นที่ได้กินที่เนปิดอมันเป็นแบบสิเรียม ยังจำได้อยู่เลยว่าห้องที่ใช้ประชุมโคตรร้อนเพราะฝ้าไม่ได้ปูฉนวนกันร้อนแน่ๆ แบบกระเบื้องมุงหลังคาแล้วฝ้าเพดานเลย เขาเลี้ยงข้าวเที่ยงในห้องแบบมีเวที วันนั้นลุ้นมากว่าจะกินได้รึเปล่า แต่อร่อยดี ของหวานเป็นกล้วยน้ำว้า www.silpa-mag.com/culture/arti...
แต่เศร้ากว่าที่เวลาที่ค่อยๆผ่านไปคนก็ค่อยๆเปลี่ยนไปเหมือนกัน ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว best time เหมือนมันสั้นนิดเดียว แล้วก็ไม่มีวันกลับมาได้อีก
แต่โปรเจคนั้นให้อะไรเราหลายอย่างนอกจากปสก.งานภายใต้ความเครียด ช่วงที่ในทีมมีแต่คนเก่งๆ มีคนที่คุยด้วยรู้เรื่อง แชร์ความสนใจด้วยได้ ช่วงที่ตัวเองเป็นเด็กน้อยไร้ปสก. จมอยู่กับความรู้สึกที่คิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่องแต่ก็ยังมีผู้ใหญ่ที่ไม่หมดหวังในตัวเรา หลังจากนั้นหลายปีกว่าเราจะทิ้งความคิดนั้นแล้วตัดสินใจกล้าทำแบบที่เขาบอกได้
TL มีแต่คนทวิตเรื่องพม่า ฮืออ หันกลับมาที่ตัวเอง ปะเทดแรกในชีวิตที่เราก้าวขาออกจากไทยไปเหยียบ มีเรื่องมากมาย ประสบการณ์(อะไรไม่รู้)เกิดขึ้นที่นั่น ประเทศที่เราไปหลายครั้งที่สุดแบบไม่ได้ตั้งใจ(เลยซักครั้ง) กลับไปนั่งคิดถึงโปรเจคนั้นก็ด้วย มีเรื่องมากมาย ทั้งมีความสุขทั้งเสียใจ ผ่านมา10ปีกว่าแล้ว สุดท้าย…จบที่คำถามเดียว ทำไมเรายังทนทำงานที่นี่อยู่ได้นานขนาดนี้วะ แเถมเหมือนสายไปที่จะหนีแล้วอีก