[ เทศกาลฤดูร้อน ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ช่วงเวลาภายในคอมมู :: 26 ส.ค. - 30 ส.ค. 2568
ระยะเวลาเล่น :: 24 ก.พ. เวลา 13.00 น. เป็นต้นไป *สามารถย้อนกลับมาเล่นได้*

#OMTKSS2_เทศกาลฤดูร้อน

#OMTKss2_Roleplay
[ปิดเทอมฤดูร้อน | 11:30 | หาดอามาโนะฮาชิ]

โรลปิด @hieda-omtk.bsky.social

ไม่ไกลจากสถานีหลังจากนั่งมาสองชั่วโมง

ผืนทรายสีอ่อนตรงหน้า แสงแดดส่องกับน้ำทะเลประกายวิบวับ

"ถึงแล้ว!"
เซย์ตะยิ้มร่าตื่นเต้นแม้จะเคยมาหลายครั้งแล้วก็ตาม

"วันนี้แดดดีมากเลยล่ะ ฮ่า ๆๆ "
ก็ฤดูร้อนนี่นะ

"จริง ๆ ฉันไม่ถูกกับอากาศร้อนเลยล่ะ"
เขาหันไปเช็คอีกฝ่าย

#OMTK_commuss2

"𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘣𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘱𝘳𝘪𝘷𝘦𝘥 𝘰𝘧 𝘱𝘦𝘢𝘤𝘦,
𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘰𝘵𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘩𝘢𝘵 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘱𝘦𝘳𝘪𝘵𝘺 𝘪𝘴."
"𝘚𝘰 𝘐 𝘴𝘢𝘺, 𝘔𝘺 𝘴𝘱𝘭𝘦𝘯𝘥𝘰𝘳 𝘪𝘴 𝘨𝘰𝘯𝘦
𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘭𝘭 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘐 𝘩𝘢𝘥 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘥 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘵𝘩𝘦 𝘓𝘰𝘳𝘥."
- 𝘓𝘢𝘮𝘦𝘯𝘵𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴 𝟥:𝟣𝟩-𝟣𝟪 -

---------------------------------------

寒月 亮平 l Kangetsu Ryōhei l Y.2
doc: shorturl.at/U94Hx
DM for Co always open

“ถ้าเราเป็นคนปกติก็คงดีนะคะ”

น่าเสียดายที่ไม่เป็นแบบนั้น
แม้ว่ามิคาโดะจะดูเป็นคนธรรมดาที่สุด แต่โทวกะเหมือนจะห่างไกลคำว่าคนปกติธรรมดาด้วยซ้ำ
พอเป็นแบบนั้นแล้วคำว่า ’เรา‘ ก็ดูเป็นคำที่ห่างไกล

สำหรับเธอทั้งเรย์จังทั้งมิคาโดะจัง ล้วนเป็นสิ่งล้ำค่า เป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้และไม่อยากเสียไป

เพราะงั้นไอความรู้สึกดีชวนใจเต้นที่เธอไม่รู้ว่าหมายถึงอะไรนี้ก็ไม่รู้ว่าควรจะหาคำตอบดีมั้ย

โทวกะกระปริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มจนดวงตาปิด คล้ายว่ายินดีอย่างยิ่ง
ความรู้สึกแปลกประหลาดภายในใจก่อตัวขึ้นมาให้สงสัย

“เอาสิคะ”

ถึงแม้จริงๆเธอจะอยากเห็นมิคาโดะจังในชุดแบบอื่นบ้างก็เลยเสนอ… ไม่ได้หมายถึงตัวเองเลยก็ตาม

“ที่บ้านไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ช่วงนี้มีแค่ฉันที่อยู่บ้านคนเดียวน่ะ ฮะๆ”

เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลืมตามองอีกฝ่าย
🍎

“คนฉวยโอกาสก็มีเยอะสะด้วยสิ อาจจะเป็นหลักฐานปลอมก็ได้นะคะ”

โยวไคคงไม่คิดจะทำอะไรแบบนี้…ด้วยความเร็วเท่านี้ด้วยหรอก
แต่ถ้าเป็นคนที่อยากมาปั่นป่วนก็ดูเข่าข่ายเป็นไปได้มากกว่า

“ได้สิ มิคาโดะจังอยากไปทางไหนละคะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมามองไปทางอื่นเพื่อกวาดสายตาหาที่ที่ยังไม่มีคนไปดู

“ด้วยหลักฐานแค่นี้ มันเลยเหมือนงมเข็มในมหาสมุนไพรเลยละค่ะ”

โทวกะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางดูสบายๆ ไม่เดือดร้อน…
ก็แหม เธอไม่ใช่ครอบครัวของคนหาย มีหน้าที่ช่วยสืบตามเท่าที่ทำได้

ตอนนี้ก็กำลังจนมุมเพราะหลักฐานมันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน…

“มืดแปดทิศเลยนะคะเนี่ย ฮะๆ…“

(ว้ายสุดหล่อของแม่ สสวกนะจ้ะ)

(วันเกิดไอ้ติ๋มขี้แย)

“ก็จริง แต่กำลังคิดว่าเป็นคนลักพาตัวหรอ”

เธอถาม จากล่องรอยบางอย่าง เหมือนจะเป็นโยวไคมากกว่ามนุษย์
ถ้าเป็นเคสธรรมดาก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

“ฉันคิดว่าเป็นโยวไค…คงจะบังเอิญมากกว่าค่ะ”

เพราะการถอดเสื้อผ้ามันยากที่จะทำให้เรียบร้อยแบบนี้ ถ้าเป็นกองผ้าและมีรอยฉีกขาดก็ไม่แน่

“แต่…ช่างคิดจังนะคะ แบบนี้จะไม่เป็นพระแล้วเป็นนักสืบดีกว่ามั้ยน้า~”

“หืม…? นานๆจะออกมาที ไปดูหนังมั้ยละคะ ?”

เธอเอนหัวคิดตาม ส่วนเรื่องหนังสือก็ไม่ได้แปลกใจนัก ในกลุ่มสามคนมิคาโดะดูเป็นคนที่จะอ่านหนังสือมากกว่าหลากหลายที่สุดแล้ว

“หรือว่าไปดูเสื้อใหม่ๆกันดี ?”

โทวกะว่า เพราะเอาเข้าจริงๆก็ไม่ได้คิดอะไรไว้เลยแม้แต่นิดเดียว…

“อืม…แค่ไปแล้วก็ซื้อไอติมทานระหว่างเดินทางกลับก็โอเคนะคะ“

“ทฤษฎีอะไรหรอ ?”

โทวกะถามอย่างไม่รู้สึกร้อนรู้สึกหนาว… ว่ากันตามจริงแล้ว เธอไม่ใช่สายสืบสวน ยิ่งให้ออกงานภาคสนามโดยไม่มีข้อมูลก็ยิ่งไม่อยากทำเลยสักนิด

แต่การเรียนเป็นผู้ปัดเป่าก็ย่อมต้องเจอสิ่งที่ไม่ปราถนากันบ้าง

“แต่แปลกดีนะคะ ถ้าเป็นฉันคงไม่มาวางชุดคนที่ฉันจับตัวไปเร็วขนาดนี้”

แถมทำแบบนี้ก็มีแต่พาลจะเสียเวลาเพิ่ม…

( เราแกงทุกคนอย่างเท่าเทียมนะรฮ.จัง 😈 )

( คุณก็เท่นะ เพื่อนสนิทใครก็ไม่รู้ 😔🫵 )

( พูดภาษาจิ้งจิกกันสะแล้วววว(?) 😔👉👈 )

( คนมันเริ่ดอยู่แล้ว 😔💅 )

“คุณผู้ชายมีอะไรรึเปล่าคะ ?”

เธอยังคงถาม น้ำเสียงยังอ่อนช้อยทว่าหนักแน่น

ถามจบแล้วก็หันกลับไปมองทางคุณเจ้าของร้านมิโดะริโนะนิวะอย่างเชื่องช้า
—คล้ายว่าไม่ค่อยเกรงกลัวคุณผู้ชายคนนี้เสียเท่าไรนัก…

เธอหันไปทางชายร่างสูง ความรู้สึกผิดปกติต่ออีกฝ่ายก่อตัวขึ้นมาในอก ดวงตาสีน้ำตาลสบมองอีกฝ่าย

“หมายถึงช่อดอกแอสเตอร์หรอคะ…?”

โทวกะถามอย่างอ่อนช้อย เธอยังคงมองชายผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้ม

ในใจคาดคิดว่าอีกฝ่ายอาจไม่ใช่คนธรรมดา… ทว่าหากน่าสนใจ เธอก็ไม่เกี่ยงเผ่าพันธุ์
🍎

แม้ว่าเธอจะใช้เพียงพัดให้คนอื่นเห็นก็ตาม

"เรื่องวันนี้ห้ามเอาไปบอกเรย์จังนะคะ"

แน่นอนว่าเธอแค่หยอกเล่น แม้ในใจจะหวังให้คนที่ถูกเอ่ยถึงรู้แล้วบ่นที่ไม่ชวนไปด้วย
ก็แหม...มินาโมโตะ โทวกะเป็นคนที่ชอบความวุ่นวายของคนอื่นนี่นะ ?

เพราะฉะนั้นจะเป็นความยุ่งเหยิงแบบไหนหรือเป็นความรู้สึกอื่นๆ ก็ล้วนปราถนาจะได้ชมอย่างใกล้ชิด

คุณจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาจากเธอ โทวกะยิ้มจนตาปิดเมื่อได้ยินว่าคุณยอมให้เธอไปด้วย ก่อนที่จะก้าวเดินไปก่อน ท่าทางกระฉับกระเฉงอย่างยิ่ง

ทว่าเดินนำหน้าไปก้าวหนึ่งก็หันกลับมา ดวงตาสีน้ำตาลมองไปทางคุณก่อนที่จะคว้ามือของชายหนุ่ม
กึ่งลากกึ่งจูงขึ้นรถบัสไปทั้งอย่างนั้น

สัมผัสของมือโทวกะไม่ได้อ่อนนุ่มอย่างที่คิด
แต่ก็อาจเพราะต้องจับอาวุธฝึกฝน
🍎

( คอน คอน~ )
cr. Pretty Good Job [FB]

[เวลาประมาณ 5 โมงเย็น]

ถ้าคุณมาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อทันโนยะล่ะก็ คุณจะไม่เห็นเจ้าของร้านมายืนรอคิดเงินให้

แต่คุณจะพบแมวขาวตัวหนึ่งนอนขวางยาวเต็มเคาน์เตอร์

และเมื่อคุณเดินเข้ามาใกล้ น้องจะผงกหัวขึ้นมาแล้วอ้าปากหาวใส่

"เมี๊ยว~"

วันนี้คุณเจ้าของร้านตัวจริงมาประจำการที่ร้านล่ะ!

(+ได้ตามสะดวกเช่นเคยนะคับ)

( ปักหมุดและใบโคยังไม่มาเร็วๆนี้ แต่ขอมาลงรูปคอสตูมเซนเซย์เวลาสอนในคลาสครับ 😔❤️‍🔥 )

(สำหรับภาพชัดๆ นะคะ 🥺👍)

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay

[ โรลเปิด | แยกรูท ]

มินาโมโตะ โทวกะกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนหลายคนที่กำลังสอบถามเรื่องราวที่มีการหายตัวไปอย่างปริศนาอยู่ เธอใช้พัดทองเหลืองคู่ใจพัดลมเบาๆ ขณะฟังข้อมูล

จากนั้นก็เดินแยกไปทางใดทางหนึ่งที่ยังไม่มีคนไปโดยมี [คุณ] ตามมา...

"หลายอย่างชี้ชัดว่าเป็นฝีมือของโยวไค...
แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าจะได้พบเบาะแสแบบนี้นะคะเนี่ย"

( ผปค.พึ่งว่ามาเทสๆเงาครับ TT 🙌❤️‍🔥 เซนเซย์หน้าใหม่มาแว้วว )

( นักเรียนวิชาเลือกสายต่อสู้คนไหนไม่ตั้งใจเรียนหรือมาสายระวังเจอเซนเซย์ดีดมะเง้กเอานะะ 💥 )