«Δεν ήταν άνθρωπος αυτός, ούτε άντρας», επαναλάμβανε πολλές φορές. «Ντρόπιαζε όλο μας το σπίτι. Όσες φορές τον έβαζα να δουλέψει, έκλεβε και τα λεφτά τα χάλαγε για να κάνει μανικιούρ και να αγοράζει κρέμες».
Ζωντανοί μέσα στους τάφους των κελιών ή στα προαύλια των ψηλομαντρωμένων φυλακών, γιόρτασαν, έψησαν τ’ αρνιά τους, τσούγκρισαν κόκκινα αυγά, «αλλά εδάκρυσαν, έκλαψαν, αντί να χαρούν. Γιατί τους έλειπε η οικογενειακή θαλπωρή, οι τρυφερές αγκαλιές, τα ερωτηάρικα μάτια».
Αν «όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή», τότε γιατί οι φυλακές στις οποίες ανοίγουν σχολεία δεν αυτοκαταστρέφονται;
Το δεύτερο επεισόδιο της σειράς (Πρεμιέρα, αύριο Κυριακή 4 Απριλίου 2026)
«Είχα κι άλλα να σας πω αλλά…» φώναξε αποκαρδιωμένος σαν να εξαντλούνταν η βεβαιότητα για το δίκιο του συγχρόνως με την μπαταρία του ακουστικού.
«Τότε εγενικεύθη όμως από τους τελευταίους η “άμυνα", η πρωτότυπος δηλαδή εκσφενδόνισις διά των μισανοιγμένων παραθύρων. Πτυελοδοχεία, ξύλα, πέτρες και κομμάτια από τα αμμοκονιάματα ερρίπτοντο κατά των κεφαλών των αστυνομικών και πυροσβεστών».
Ο τηλεκινηματογράφος θα ήταν η μελλοντική διασκέδαση και αυτό θα έκανε να εκλείψουν και οι κινηματογραφικές αίθουσες.
Μα είναι τόσο κουλ ο μεσοπόλεμος
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συνέλεξε ο ρεπόρτερ Ευστάθιος Θωμόπουλος, ο Λάζαρος Παπαδόπουλος δεν «ημπορούσε να ανεχθή τον πρωτογενή του κορίτσι. Τον ήθελε αρχηγό της οικογενείας, λεβέντη, παλληκαρά, κατά που λέει ο λόγος...»
Σφαγείο φτωχών
...δεν υπήρχε σκοπός πώλησης, μιλάμε για 40 γραμμάρια, τι κέρδος μπορεί να βγάλει από αυτήν την ποσότητα;
Διαβάστε στο @insidestory.gr
Την 5:12 πρωινήν της παρελθούσης Κυριακής, η Διευθύντρια των φυλακών ειδοποιήθη ότι “ανεμίζει” μια “άσπρη κορδέλλα” που εκρέματο από ένα παραθυράκι κελλίου της βορειοανατολικής πλευράς.
Με την αναγγελία του δυστυχήματος, οι συντάκτες της εφημερίδας «Ακρόπολις» έσπευσαν στον Σταθμό Λαρίσης και τη διεύθυνση της εταιρείας όπου συνέλεξαν τις μεταβιβασθείσες τηλεγραφικώς πληροφορίες.
Τις αναπαλαίωσα ως μια μικρή συμβολή στην ιστορία των ελληνικών τρένων.
Στις 9:00 ακριβώς οι καρέκλες άρχισαν να τρίζουν – με την κυριολεκτική έννοια του όρου, καθώς οι υποθέσεις δεν αφορούσαν άτομα σε θέσεις θεσμικής εξουσίας. Ήταν το τρίξιμο που προκάλεσε το κοινό της αίθουσας, καθώς σηκώθηκε σύσσωμο και συντονισμένα ως ένδειξη σεβασμού στη δικαστή.
@insidestory.gr
«Επιδιώξεις και σκοπός του Συλλόγου μας: Εξάπλωσις της δυστυχίας διά της μεταδόσεως αφροδισίων νόσων εις τους μη πάσχοντας. Έτσι δημιουργούντες απομάκρυνσιν από τη δουλειά και οικονομική στενοχώρια, θα κατορθώσωμεν το σμπαράλιασμα του ηθικού και θα μπορέσουμε να το εκμεταλλευθούμε».
Σύμφωνα με τον τακτικό ανταποκριτή της εφημερίδας «Εσπερινή» από το Λονδίνο, τον Οκτώβρη του 1928, «αιτήσει ενός ιδιώτου, το ταχυδρομείον της Αγγλικής πρωτευούσης εδέχθη ραδιοτηλεγράφημα διά τον Άρην».
Δεν θα προσπαθήσει να βρει κατάλληλες φιλολογικές εκφράσεις για να διακοσμήσει ένα μελανό και απεχθές ντεκόρ, ούτε θα συμπληρώσει με μακάβριες φαντασιώσεις ό,τι δεν υφίσταται.
Πολύ χαίρομαι!
Βρισκόταν από τότε φυλακή με κατηγορίες για πλαστογραφία σε βαθμό κακουργήματος. Τώρα, στο Εφετείο, είχε μια δεύτερη ευκαιρία να δοκιμάσει την τύχη του σε αυτό που κάποιες φορές μοιάζει σαν ρουλέτα της ποινικής δικαιοσύνης.
[Διαβάστε στο @insidestory.gr]
Ο αττικός ουρανός χαμογελούσε και η κόκκινη σημαία που κυμάτιζε πάνω από το κεφάλι τους με το κλασικό πλέον σφυροδρέπανο δεν τους ενέπνεε καμία εχθρική διάθεση. Τουναντίον. Εκείνη τη στιγμή αντιπροσώπευε ένα φιλόξενο κράτος που τους καλούσε να το περιηγηθούνε.
Δεν περνά, τέλος πάντων, μήνας χωρίς να καταγγελθή και ένα νέο όργιο που συνέβη στο Άγιον Όρος, από αυτά που προκαλούν ανατριχίασιν και αποτροπιασμόν.
Υποθέσεις ιδιωτικές, που δεν βρήκαν πια άλλον τρόπο παρά να ζητήσουν τη μεσιτεία του κράτους κι έγιναν έτσι δημόσιες. Ιστορίες που σκιαγραφούν την ελληνική κοινωνία, αποτελώντας κάποιες από τις ψηφίδες που τη συνθέτουν.
[Για το @insidestory.gr]
«Κάτω το Συγγρού! Ζήτω η ελευθερία!»
«Ελευθερία ή θάνατος», φώναξε αμέσως η Νίτσα, με φωνή γεμάτη λαχτάρα, οξεία.
«Πάνω τους», πρόσθεσε το Κατινάκι και μια πέτρα εκσφενδονίστηκε από τα χέρια της προς το μέρος της πόρτας.
Μόλις είχε ανατείλει ολόχρυσος ο ήλιος της πρώτης ημέρας του 1930 στον αττικό ουρανό και ο ρεπόρτερ περίμενε έξω από τα κάγκελα της μεγάλης πόρτας των φυλακών Συγγρού, μαζί με λογής λογής κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος.
Εν τέλει ο αράπης, ασυναγώνιστος εις ερωτικάς περιπετείας, δέχεται να ικανοποιήση τας βδελυράς επιθυμίας του μοντέρνου συζύγου εις το ίδιον εκείνο δωμάτιον, όπου ικανοποίησε προ ολίγου και τας σεξουαλικάς ορέξεις της συζύγου του!...
