( ใครไหวไปก่อนเลยครับ ผมไม่ไหวแล้ว /ร้องห้าย )

#MSG_nyugaku | #MSG_3-C

“ คุโรสึกิ อาคาเนะ— ห้อง 3-C อยู่หอฤดูใบไม้ร่วงค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ ”

บนกระดาษกำกับชื่อของหญิงสาวไว้พร้อมกับภาพวาดเล็ก ๆ ถึงคราวของเธอออกมาแนะนำตัวแล้ว น่าตื่นเต้นจริงเลยเชียว

( กดชมคลิปเพื่อฟัง cv ไทยของอาคาเนะได้นะคะ✨ )

( จุ๋งมาก น่ารัก 😭 🫳 )

#MSG_nyugaku | #MSG_3E

"...โคอิซุมิ มาซากิ ...ครับ"

ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ นานแล้ว ทำตัวไม่ถูก...

"ข ขอฝากตัวด้วยนะครับ" /โค้ง

( ท-ทำไมมีวงเล็บ555555 แก๊งแว่นรวมตัวแนะนำหน้าห้องไหมครับ 🤭 )

( จริงไหมครับ ดีใจ🥺✨ ผมขอหอมเหม่งที )

" บางคนอาจจะไม่ได้โชคดีเหมือนผม การที่เราได้เจอกันด้วยเหตุผลใดก็ตาม ผมหวังว่าจะเป็นหนึ่งในทางหนึ่งที่เธอจะไม่ลืมนะว่าเธอกลับมาคุยกับผมได้เสมอ "

ใครจะรู้ว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันก็ได้ เขาจึงอยากสื่อสารให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โดดเดี่ยว

ระหว่างทางนั้นเป็นอะไรที่ไม่คาดคิด ไม่แน่ว่าอาจจะเจอใครระหว่างทางที่ดีก็ได้

เห็นหัวเราะออกมาได้ก็ทำเอาเขาเกาแก้มแก้เขินไปทีปนยิ้มขำก่อนจะเสตามองทางอื่นเพื่อคิดไปด้วยว่าระหว่างนี้เขาเจออะไรมาบ้าง

" สนุกดีครับ ผมก็ไม่ได้เป็นคนพูดเก่งนัก แต่มีหลายคนที่มองเห็นผมและไม่ทอดทิ้งผมครับ "

ไม่ว่าเจอเพื่อนที่รู้จักหรือใครก็ตาม อาจจะไม่ได้ราบรื่นตลอดทั้งปีเขาก็มองว่ามันเป็นรสชาติที่เป็นสีสัน

+

" จริงเหรอ?! "

ยืนเป็นหมาอ้าปากตกใจรีบจับผ้าคลุมแน่นขึ้นเพราะกลัวจะขนปลิวไปอีก อาการตื่นตระหนกเริ่มทำให้เขามองหาทางหนี

" ผม-... ผมจะกลับหอก่อน! "

ไคโตะไม่รู้เลยว่าเพื่อนไคโตะอีกคนกำลังต้มแกงหม้อใหญ่ให้เขาอยู่ ถึงฝ่ายจะไม่เลิกคบนั่นก็เบาใจ

แต่ก่อนจะเป็นแบบนั้นเขาควรรักษามันไว้ก่อนวัยอันควรสิ !

" ซากุรางิ ไคโตะครับ.. เอ่อ.. "

พอได้เจอเด็กสึโบมิแล้วเขาก็เกาแก้มน้อยๆ ถึงจะไม่รู้แต่อีกฝ่ายคาดเดาได้ถูกต้องเลย

" ผมอยู่มังไกแล้วล่ะครับ ม-มังไกครั้งแรก! "

พูดบ้าอะไรออกไปไม่รู้จนเจ้าตัวยกมือข้างนึงปิดปากตัวเอง

" หมายถึงเรียนที่นี่มาสองปีแล้วครับ สึซึริจังได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆหรือยังครับ? "

(ลงเก็บฟอร์มหางอ้นคับ)

( ไม่ใช่อันนั้นสิครับบบบ /จิ๊ ไว้ผมไปวางแผนมาใหม่! )

( ป๋มอยากได้มาม๊า )

( จ้ากก เดี๋ยวๆ ผมอยู่ร่างคนครับ5555555 )

( ผ-ผมเปล่า!? ตาของผมมันทำไมเหรอครับ ? )

( รอได้แต่ไม่ทันใจเลยครับ ผมอุ้มมาหน้าห้องเองเลยดีกว่า 🫳)

( อุ๊ยย 🥺 /ผมบิดเขิน ผมเกาะจอรอดูไซโตะคุงด้วย! 🫶✨ )

#MSG_nyugaku #MSG_3E

" ซากุรางิ ไคโตะครับ "

" หวังว่าปีการศึกษานี้ผมจะได้อยู่ร่วมห้องกับทุกคนอย่างสนุกสนาน "

" เอ่อ... " ยืนนิ่งเหมือนไม่เป็นไรแต่แอบเกร็งไปอีก " ฝากตัวด้วยครับ "

#MSG_onigiri | #MSG_เปิดโรล

โอนิกิริหน้าตาน่าสนใจ อย่างน้อยแม้จะไม่ได้คาดหวังรสชาติ แต่ก็ขอให้มันไม่มีพิษภัย

หากแต่ผลที่ได้รับตามมากลับเหนือความคาดหมายมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก

“ อื้ม รสชาติใช้ได้เลยนะเหมียว ”

เหมียว?— ทำไมจู่ ๆ ก็มีคำนี้ลงท้ายซะได้ล่ะ

และดูเหมือนจะมีคนผ่านมาเห็นพอดีซะด้วย จะเผลอได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้เข้ารึเปล่านะ

( คนได้ข้าวปั้นแล้วตาเรืองแสงมาแล้ว )

( นี่สินะพ่อๆประจำห้อง 🥺 ดูดีมากคั้บ )

ฉากโดยอ.คาเอล & อ.เนะ

#MSG_nyugaku | #MSG_3E
w/ @reigen-msg.bsky.social

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ชั้นปีมังไค ห้อง E ครับ ผม ชิลิคอฟ ยาเซน สอนปรุงยา แต่พวกคุณก็คงรู้จักผมจากชั้นเรียนแล้ว"

"ตามธรรมเนียมก็คงต้องแนะนำตัวหน้าชั้น แต่ถ้าคุณเบื่อจะแนะนำตัว.."

อาจารย์ที่หน้าชั้นเรียนทำท่าเหมือนใช้ความคิด เดี๋ยวเดียวก็ดีดนิ้วเปาะ

"อ้า—.. จะเล่าเรื่องสยองขวัญแทนก็ได้นะครับ ผมชอบฟัง"

( จัดอันดับสิ่งลึกลับได้เลยนะครับ )

#MSG_3E (ไวรัสแว่นระบาด)

/ใส่ตามเด็ก ๆ
/ไม่ชิน หันหน้าหลบเข้ามุม
/หัวเราะ แล้วเปลี่ยนกลับมาเป็นหัวเดิม

( ไว้มาเจอกันคร้าบอาคาเนะจวางงง 🫶 )

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ปรึกษาปัญหาของตนเองในเชิงลึกนัก แต่เขาก็ได้รับการปลอบประโลมเป็นอย่างดี อีกฝ่ายได้ฝากความฝันเอาไว้แม้กระทั่งเขาจะกลับไปงั้นหรือ

เขาหวังว่าคืนนี้จะหลับเต็มอิ่มจนไม่เสียงดังรบกวนเพื่อนร่วมหอนะ..

" ขอบคุณนะครับ ผมจะตอบแทนแน่นอน "

ร่างสูงค่อยๆค้อมตัวลงจรดปลายจมูกเข้ากับถุงมือสีเข้มของอีกฝ่ายอย่างผิวเผินแล้วค่อยผละตัวออกมาช้าๆเพื่อกลับหอของตน

- จบรูท 🫶

#MSG_3E

( ไวรัสแว่นระบาดทั่วห้อง 3 - E แล้วค่ะ 🤓
โทชิกิติ๋มเอดิชั่นนนน )

(ต่อต้านไม่ได้ก็ต้องเข้าร่วม😔👓<เอารูปจากแคนดิเดตมาใช้ค่— มาใส่แว่นกันเตอะ!!!!🤓)

(Fact : องค์หญิงมีแว่นตาที่ลงคาถามายา เอาไว้ใส่เพื่อให้ตัวเองมองเห็นด้วยล่ะค่ะ🥺✨ แต่ตามจริงไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะใส่แล้วรู้หมดว่ามองเห็นอยู่-3-)

" เลือกยากจังเลยนะครับ "

มือของเขายังคงจับกับอีกฝ่ายไม่คลายไปไหนระหว่างที่กำลังเดินตีคู่ออกไปตรงไปยังอาคารหอพักโดยผ่านล็อบบี้

ในระหว่างนั้นที่พูดคุยสักพักในระหว่างทางเขาก็ตอบถึงคำถามนั้นในตอนที่ใกล้ถึงหอพักของอีกฝ่าย สองมือของเขาจับกับมือนั้นไว้แล้วกล่าวอย่างสุภาพ

" งั้นคราวหน้ามาเจอกันที่หน้าสระน้ำแล้วกันครับตึกขวาของมังไก "

ฝ่ามือของเขาออกแรงบีบเล็กน้อย ต้องไปแล้วสินะ..

เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็พยักหน้าน้อยๆแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าเขากำลังเสียดายหากจะแยกจากกันเอาตอนนี้ ร่างของเขายอมผละออกช้าๆโดยยังจ้องมองอีกฝ่าย

" งั้น.. ผมจะนัดเจออีกทีครับ "

ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าวหากหางของเขายังอยู่ล่ะก็คงจะส่ายจนเก็บอาการไม่อยู่เสียยิ่งกว่าเดิมเป็นแน่

"กลับกันเถอะอาคาเนะ อยู่ที่นี่มาพอสมควรแล้วล่ะ"

ฝ่ามือของเขากุมมือหนึ่งของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วส่งยิ้มให้จนตาหยี