"เพราะงั้นแคลร์จะรอชมนะคะ ของขวัญนั่น แล้วก็การเปิดตัวด้วย คาดหวังอยู่นะคะเนี่ย~!"

เย้าแหย่ ยั่วยุ นั่นสิ
ที่แน่ๆ แค่เป็นคนตรงหน้าเธอก็การันตีได้ว่าเร็วๆนี้จะต้องมีสีสันใหม่แต่งแต้มให้กับวันนี้อย่างแน่นอน

"อืมม ถ้าให้ดี จะรอรับค่ามัดจำที่ใหญ่กว่านี้แล้วกันนะคะ โซ-จัง~"

เสียงหัวเราะหลุดมาเป็นครั้งครา

"ส่วนบทนั่นน่ะ-"

ท้ายคำลากยาวกว่าที่เคยระหว่างที่ตนเรียบเรียงคำในกรง

"-จะแบบไหนก็ล้วนเป็นเวทมนตร์ที่น่าสนุกทั้งนั้น ยิ่งตัวเอกโดดเด่นเท่าไหร่ ความสนุกที่จะได้มองได้คอยตามหาก็มากขึ้น..."

คำพูดไหลเอื่อย แต่ก็แฝงความคาดหวังบางอย่างเอาไว้ไม่น้อย

"เฮะๆ~ โซจังเป็นเด็กดีสินะคะ"

การกระทำที่ใส่ใจนั้นเธอย่อมรู้ตัว และแน่นอนว่าก็อดเอ็นดูไม่ได้ "ถึงจะเรียกคะแนนตรงนี้ได้ไม่น้อย แต่ระวังตัวด้วยสิคะ" เธอมองไปยังมือของตนอย่างอ่อนใจ

"รู้ใจจริงๆว่าแคลร์ชอบของหวานน่ะ" เสียงสดใสยกสูงขึ้นอีกนิด

ลูกอมในมือถูกยกขึ้นมองแสง พลิกไปมาอย่างพอใจ

ประกายสีใสนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตา คงไม่ต่างจากความดีใจเล็กๆที่เก็บไว้ไม่มิด

เธอจึงลองถามกลับไปดู

"อืมม เพื่อน? รึเปล่านะคะ" ท่าทีของอีกตัวดูมีอะไรสักอย่าง แต่ด้วยไม่ได้พูดภาษาเดียวกันก็คงจะสื่อสารกันยาก...

"ว่าแต่เธอคนนั้น...อืม"

"เธอคนนั้นทำอะไรเหรอคะ"
"ถ้าคนนั้นทำตัวไม่ค่อยดี แคลร์จะช่วยเธอเองค่ะ! แบบนั้นดีมั้ย" ปีกข้างนึงถูกกุมแล้วชูขึ้นในอากาศ

ถึงแม้ว่าไซส์ขนาดตัวจะ แตกต่าง ไปสักหน่อย แต่แน่นอนว่าแรงใจความพร้อมช่วยเต็มร้อยเลยทีเดียว!

นกตัวสีอ่อนกว่าใช้ปีกของมันแปะพลางคลอเคลียไปกับเจ้าสิ่งมีชีวิตแปลกตาตรงหน้า

ไม่รู้ว่าจะเพราะสัญชาติญาณรึแค่การแสดงความเป็นมิตรในแบบของเธอ

แต่โดยรวม เจ้าตรงหน้าก็ดูเป็นเด็กดีไม่น้อย(?)เลยอดเอ็นดูไม่ได้

ทุกอย่างก็คงจะปกติต่อไปถ้าเจ้าตัวไม่ได้เห็นคนที่อยู่ตรงจุดปลายปีกที่ชี้ไปล่ะนะ

แคลร์เอียงหัว รู้สึกคุ้นกับด้านหลังอย่างบอกไม่ถูก-

(+)

แขนเสื้อยาวๆยกมาตะเบ๊ะให้อีกที

"เอ ของชมรมสิน้า...ไม่เรียกให้คนอื่นๆมาช่วยเหรอคะ?"

หญิงสาวนึกถึงใบหน้าของเหล่าสมาชิกทั้งหลายแหล่ระหว่างมองไปรอบๆ

"ไม่งั้นจะให้แคลร์ช่วยถือไปสักกล่องมั้ยคะ?"

ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองอย่างระมัดระวัง
หางตาที่ตกลงเล็กน้อยยิ่งทำให้แววรู้สึกผิดนั้นชัดเจนขึ้น

"หวา- ข ขอโทษค่ะ! แคลร์เห็นมิเนะจังเลยรีบเข้ามาทุกทายจนลืมมองเลย..."

เสียงหัวเราะแห้งถูกส่งออกมาจากลำคอเธอเบาๆ

"มิเนะจังไม่โกรธนะคะ? คราวหน้าแคลร์สัญญาว่าจะระวังค่ะ!"

(+)

"เบื่อนี่นา เล่นน้ำนานๆไม่ดีด้วย แคลร์ไม่ใช่พวกคุณปลาด้วยสิ"

"อีกอย่าง แคลร์อยากจะสังเกตการณ์...ทักทายเพื่อนใหม่ด้วยค่ะ!"

ขาที่ไม่เรียกว่าสั้นรึยาวเกินกว่าคนปกติเดินตามจังหวะอีกฝ่ายทันที ดูคุ้นชินกับการกระทำนี้สุดๆ

อย่างน้อยก็ดีใจเถอะว่าไม่ใช่เหยื่อรายแรกล่ะนะ(?)

"มีที่ในใจแล้วรึยังคะ" เห็นเดินไปเรื่อยๆแบบนี้ในใจเลยแอบเดาไว้สองสามที่ เผื่อถูกน่ะ!

แหงล่ะ ของหวานถูกนับว่าเป็นสิ่งที่ชอบที่สุดในสามอันดับเลยนี่นา!

“ขอบคุณนะคะ ใจดีแถมยังรู้ใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน..” เธอหัวเราะคิกคัก ดวงตาหยีจนแทบปิดสนิท

"อื้ม เซย์เอ็นจังตัวจริง จริงๆด้วย!"

แคลร์หมุนลูกอมในมือเล่น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งเมื่อนึกอะไรได้

"แล้ว— มาอยู่ตรงนี้คนเดียวไม่เบื่อเหรอคะ?"

เป็นคำถามทั่วไปที่ถูกหย่อนไว้ง่ายๆของเด็กที่อยากชวนคุยแต่ไม่รู้จะถามอะไรดี(..)

"ไม่กี่ปีที่ว่ามันนานม๊ากกก มากเลยนี่คะ!" เสียงงอแงขึ้นจมูกเล็กน้อยสวนตอบ

แก้มที่แต่เดิมก็ป่องอยู่แล้ว พอเติมลมเข้าไปอีกก็กลมดิกเหมือนลูกโป่งน้อย อ่ะ แน่นอนว่าไม่ได้งอนจริงจังหรอกนะ!

"ลูกอม!?" คนเดียวเกินผลทันตา ลูกโป่งที่มีแฟบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกสะกิดด้วยเวทมนตร์หวานๆ

ดวงตากลมเบิกกว้างเป็นประกาย มือเล็กรีบรับของโปรดมาแนบอกอย่างไม่ลังเล

(+)

(ทำไม...ฮื่อออ น่ารัก สหายนกตรงนี้ก็...น่ารัก-Orz)

.

เจ้าตัวน้อยเอนแนบชิด คลอเคลียไปมาไม่นึกระวังตัวอะไร เป็นสัมผัสที่นุ่มเสียจนเหมือนก้อนสายไหมที่มีชีวิต

อบอุ่น และเป็นมิตรอย่างไร้เงื่อนไข?

อืม– ดูจากภายนอกก็เป็นก้อนขนปริศนา
ทำไงต่อดีล่ะ?

(พ พึ่งเห็นว่าตอบไม่ไป ขอโทษนะคะ😭💦)

สายตาคู่นั้นไม่ละออกไปมองทางอื่น ไม่สิ มันจดจ้องคนตรงหน้าหนักกว่าเดิม

แววตาเล็กจิ๋วนั้นเป็นประกายราวกับดวงดาวทั้งผืนฟ้าถูกย่อส่วนลงมาเก็บไว้ข้างใน

'จิ๊บ?'

ขาคู่เล็กกระดึ๊บไปข้างหน้า

กระโดดทีละนิดๆ เลือกจุดที่พอจะพาตัวเองขึ้นสูงเรื่อยๆ..

จนในที่สุดมันก็ขึ้นไปเกาะบนไหล่ของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย!

(+)

(เฮะๆ! ไว้เจอกันใหม่ค่ะ~🌟🐣)

"ถ้าพวกเธอมาเรียน แคลร์ก็จะได้มีรุ่นน้องเป็นเด็กที่น่ารักแบบเธอสินะ วิเศษไปเลยล่ะค่ะ!" ก็มีคนตื่นเต้นให้คนนึงตรงหน้านี่แหละ

"แล้ว— สรุปผู้ปกครองของอุเตะจังกับเฮียวริจังอยู่ที่ไหนเหรอคะ" ย่อชื่อทันทีราวสนิทกันมาแต่ปางก่อนสุดๆ

"หลงทาง...หรือว่าตามหาอะไรอยู่เหรอ?" หัวน้อยๆหันสลับมองทั้งสอง

“แน่นอน แน่นอน! พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะค่ะ~ และเพราะแบบนั้น!”

เสียงใสเอ่ยอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ราวกับคำว่า เพื่อน เป็นสิ่งที่ตัดสินได้ในพริบตา

จงอยเล็กขยับงุ้มลงไปในขนฟูของตัวเอง ค้นคว้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะคาบบางสิ่งออกมา

ลูกกวาด?

สีสันใสวิบวับราวอัญมณีเม็ดน้อยห่อด้วยพลาสติกโปร่งที่ผูกเป็นโบว์น่ารักถูกยื่นให้เด็กๆทั้งสองคนละเม็ด

(+)

-ที่แท้ก็เพื่อนในชมรมคนดีคนเดิม แคลร์ เดลาครัวซ์ นั่นเอง!

เป็นการทักทายที่โจ่งแจ้งซะเหลือเกิน จะชินหรือไม่คงต้องแล้วแต่เหยื่อ

"อ่ะ แคลร์เห็นเธอเลยรีบเข้ามาทักทายน่ะค่ะ" เธอพูดพลางชะโงกหน้าไปมองด้านหน้าอย่างสนอกสนใจ

สายตาจับจ้องไปยังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่

"กำลังทำอะไรสนุกๆกับคุณกล่องอยูาเหรอคะ ขนย้าย?" วิญญาณคนขี้สงสัยเข้าสิงเรียบร้อย-

"มิ–เนะ–จัง~!"

เสียงใสแจ๋วดังขึ้นจากด้านหลัง แต่จะเรียก ทัก คงไม่ถูกนัก เพราะในวินาทีถัดมา

สิ่งที่ควรเป็นเพียงเสียงกลับถือวิสาสะพุ่งเข้ามาเกาะอีกฝ่ายเสียได้

เป็นแรงถาโถมจากด้านหลังที่แน่นแต่ก็เบาพอจะไม่ทำให้ล้มเสียหลัก(นับเป็นเรื่องดี..มั้ยนะ?)

เส้นผมสีเหลืองนวลเป็นลอนพลิ้วไหว ดวงตาสีดอกซากุระเปล่งประกายระยับอย่างไม่ปิดบังความดีใจ-

(+)

"ทำแบบนั้นระวังเห็นดาวนะคะ~"

เสียงของเธอเตือนลอยมาจางๆ แขนเสื้อน้อยๆขยับเป็นเชิงว่าอย่าคิดเล็กคิดน้อยไปเลย

"กิจกรรมแค่นี้ไม่ต้องขอบคุณอะไรนักหรอกค่ะ! ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันนี่นา" เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อน ไม่มีอะไรที่มากเกินไปอย่แล้ว!

"งั้น จะไปหาคนต่อไปมั้ยคะ? ถ้าเธออ้อมไปอีกทางนึง คนตรงนั้นน่าจะซาอยู่พอสมควรด้วยสิ"

เป็นคำแนะนำเล็กๆจากคนที่รู้ทางประมาณนึง

ส่วนเสียงเดิมที่เคยใสแจ๋วก็ยังมี แค่ชัดขึ้นเท่านั้น

"ที่นี่ถึงจะไม่แช่น้ำก็มีอะไรน่าสนุกเยอะอยู่ด้วยสิ!"

“อืม..งั้นถ้าขอเดินตามเธอไปเงียบๆ(?) จะว่าอะไรมั้ยคะ"

ก็เป็นคนที่ดู น่าสนุก ในหลายๆแบบเลยนี่นา~

แน่นอนว่าแค่เห็นบทสนทนาแรกก็รู้ว่าเธอคนนี้เป็นคนที่ร่าเริง และอาจจะน่ารำคาญในความหมายเดียวกันแค่ไหน

ขาเล็กๆแบบนั้นคงไล่ตามไม่ทันเป็นแน่
ถ้าอย่างนั้น—

เปลี่ยนวิธีหน่อยแล้วกัน~

เสียงเตาะแตะแทนที่ด้วยจังหวะก้าวเท้า
ก้อนขนสีเหลืองนวลที่เคยกลมฟูแปรเปลี่ยนเป็นเส้นผมสีทองพลิ้วไหวรับสายลม

(+)

(ธรรมชาติมากๆ!)

#MSG_Songkranfes

(เพิ่งเห็นว่ามีแท็กนี้ แวะมาลงด้วยครับ)

(ปากแดง กางเกงเขียว. เขียวธรรมชาติ)

#MSG_bunkatsu
#MSG_โรลเปิด | แยกรูท

[ช่วงเตรียมกิจกรรม]

ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการเตรียมกิจกรรมชมรมของตัวเอง แน่นอนว่าเด็กสาวสุดแสนน่ารักก็ยุ่งไม่แพ้กัน

เธอกำลังเดินอยู่คนเดียวตรงทางเดิน พร้อมพูดอะไรสักอย่างกับลังกระดาษ 2 ลังที่กำลังลอยอยู่ข้างๆ(?)

และดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจรอบข้างเลย หากไม่หลบทางให้เธอก็น่าจะชนเข้ากับลังกระดาษไม่ก็ตัวเธอเอง

(แวะมา+ได้เจ้าค่าา)

(โซจ๊างงง!! ถ้าไม่มีใครกล้าเข้าชมรมเราแคลร์จะจิกแน่ค่ะ!!ಠ⁠ ⁠೧⁠ ⁠ಠ)

( CMS แมว มันแกวสามแก้ว )

#MSG_โรลเปิด
แยกรูท / ย่านการค้า (ช่วงก่อนโปรโมทชมรม)

วันธรรมดาอีกวันที่มีอะไรหลายสิ่งกำลังดำเนินต่อไปและ
ใครบางคนที่ดูจะอยู่ไม่สุขนักจนต้องหา ' อะไรทำ ' อย่างที่เคยตัว

อะไรที่ว่าอาจจะ ' แค่ ' เดินผ่านใครสักคนที่เขาสนใจ
ส่งยิ้มให้เธอ และไม่ได้สังเกตว่าจะมีใครคนอื่นสังเกตมากน้อยแค่ไหน

ของบางอย่างของเธอหายไป
ไม่ก็อาจจะ ' แค่ ' ติดมือของบางคนมา

📌 #MSG_Commu

" เหมือนกับสายลมนั่นแหละ "
" ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป "

═══════════════════

🌏 奥空 • 愛世
Okusora Aise 🦊

2?? y/o | 175 cm.
1E (สึโบมิ) | วิถีแห่งสายลม
จิตวิญญาณแห่งฤดูใบไม้ร่วง

Doc : bio

═══════════════════

สายซ้ำชั้นครับ เนียนรู้จักได้เลย✌️
โค-โรล-เวิ่น >> DM ok
ผปค.ทำงานแล้ว แอคทีฟไม่เป็นเวลาครับ..😞

...

-กรงเล็บแหลมคมที่มีปลอกนิ้วครอบทับไว้อีกที(เดาได้ว่าสื่อเวท) บรรจงจับปากกาไว้ไม่ให้เผลอไปทำร้ายบุคคลหรือสิ่งของ

ปลายปากกาลากเส้นลงบนกระดาษอย่างบรรจง ดูงดงามไม่น้อย แม้จะน่าเสียดายที่ส่วนท้ายสั่นไปหน่อย

ดวงตาของแคลร์หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แววตาวูบไหวก่อนจะกลับมายิ้มดังเดิม

"เรียบร้อยค่ะ! หวังว่าจะได้ของน่าสนุกๆมานะคะ~"

เธอยื่นแผ่นกระดาษและปากกาคืนอีกฝ่าย

"ความทรงจำ ความรู้สึก และเรื่องราวแบบนั้น เป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นและพึงพอใจที่สุดเลยล่ะค่ะ~"

ช่วงช่องว่างบทสนทนาถูกใช้ไปกับการสำรวจเหรียญปริศนาทางสายตาอย่างถูกอกพูดใจก่อนจะไล่ไปยังปากกาและกระดาษที่ยื่นมา

ตัวเธอจับจ้องไปยังสองสิ่ง แม้จะลังเลเล็กน้อยแต่มือซึ่งถูกซ่อนไว้ก็เริ่มค่อยๆโผล่ออกมาพ้นชายผ้า

จุดที่ควรจะเป็นเนื้อหนังของบริเวณมือเธอนั้นไม่ต่างจากมือของนก—

(+)

"ไม่หรอกค่ะ! สิ่งที่แคลร์ชอบน่ะคือการได้เป็นหนึ่งในตัวละครที่ได้คอยอยู่เคียงข้างตัวเอกไปยันตอนจบที่สวยงาม—"

ดวงตาที่บดบังด้วยแพขนตายาวค่อยๆเปิดขึ้น

"การได้เห็นรอยยิ้มของทุกคนโดยที่แคลร์ได้อยู่ข้างๆ ได้ถูกโอบล้อมด้วยความสุขเหล่านั้น นั่นก็นับเป็นเกียรติของแคลร์แล้วค่ะ!"

จังหวะเสียงของเธอช่างหนักแน่นเวลากล่าวคำที่ราวคติพจน์ของตน

(+)