Cr.Kanticha Ra
#OMTK_คาโกเมะ
นัตสึเมะจับดาบลุกขึ้น โลหิตหลั่งไหลเป็นทาง นัยน์ตามืดครึ้มลง
ทันทีที่ศัตรูพุ่งกลับเข้ามา นัตสึเมะรีบยกดาบสกัดกั้นเอาไว้ มืออีกข้างของชายชุดขาวกำมีดหมายจะแทงเข้าที่ท้อง ตอนนั้นเองที่เด็กหนุ่มปล่อยมือข้างหนึ่งจากดาบแล้วเอามากัน ทำให้มีดแทงทะลุฝ่ามือซ้ายไปแทนที่จะโดนท้องเต็ม ๆ
#OMTKSS2_ทัศนศึกษา #โรลปิด
[With @harigane-omtk.bsky.social ]
[สถานที่ อควาเลี่ยมมิยาจิมะ จังหวัดฮิโรชิมะ]
บรรยากาศของอควาเลี่ยมที่มีเหล่าปลาหลากหลายชนิดที่กำลัง แหวกว่ายไปตามปกติแต่ในวันนี้เหมือนจะมีสาวน้อยคนหนึ่งมีเรื่องอะไรในใจพอสมควรเลย
เธอนั้นไม่แม้จะโฟกัสการบรรยายของคนนำทัวร์แม้แต่นิดเดียวเหมือนเรื่องในครั้งนั้นคงจะเรื่องพอสมควร
+
#OMTK_คาโกเมะ
( นัตสึเมะก่อนไปรวมตี้ค่ะ บาปกรรมของพวกแอบหลับในห้องเรียน💔 )
( มีลิ้งฟิคในเมนชั่นค่ะ )
Ⓒmaple kaedex
[ #OMTKss2_คาโกเมะ | โรลเปิด – ทางเดินอาคารเรียน : 13.30 ]
สิ้นเสียงสัญญาณเตือนภัยของโอะมะกะโทคิ 、นักเรียนส่วนใหญ่จับกลุ่มเพื่อเตรียมรับมือกับภัยคุกคาม
แต่ว่า— คนที่แทบจะหลับตลอดคาบเรียน กลับไม่ฟังอะไรทั้งนั้น
" บอกแล้วไงว่าฉันเจอเด็กคนนี้นั่งร้องไห้อยู่ พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ ? ใจจืดใจดำชะมัด ให้ทิ้งไปได้ที่ไหน– !? "
โดนมนต์ลวงตาเข้าเต็ม ๆ เลยแหละ
#OMTKss2_คาโกเมะ
(มอมไม่ไหว ขอวูบก่อนนะครับ😴)
#OMTKss2_คาโกเมะ
(ลงโมเม้นสึมุกิโดนฟ้าดหัว 😭)
ปกติสึมุกิไม่ใช่คนที่กลัวตาย... ไม่เลยสักนิด... บางทีก็เข้าขั้นบ้าบิ่นเอาชีวิตไปทิ้งด้วยซ้ำ...
แต่ครั้งนี้มีบางอย่างบีบรัดอยู่ในอก...
ความรู้สึกที่ว่าไม่อยากให้ชีวิตเธอต้องจบลงแบบนี้...
'ร..โรเซย์...'
แล้วโลกของเธอก็มืดลง...
ภาพลักษณ์ของสาวกุลสตรี ถูกพรากศักดิ์ศรี จนเทียบเท่ากับสัตว์ป่าที่ถูกทุบตีทารุณกรรม อย่างน่าเวทนา
ดวงดาวที่ประดับประดาท้องฟ้ายามค่ำคืน ค่อยๆหายลับไปเมื่อร่างของสึมุกิถูกลากลงบันได สู่ชั้นใต้ดิน ความคิดสุดท้ายในหัวของเธอเต็มไปด้วยใบหน้าของพ่อแม่ และช่วงเวลาที่ได้ใช้ไปกับเหล่ารุ่นน้องผองเพื่อนตลอดสามปีที่ผ่านมา...
+
นัยน์ตาสีแดงเลือดไร้ประกายแสง เหม่อมองออกไปผ่านศัตรูไปยังด้านหลัง ไปทางผู้เป็นรุ่นน้อง ผู้ที่เธอควรจะปกป้องดูแล ในฐานะรุ่นพี่คนโตสุดในกลุ่ม...
"อิโรฮะ... หนี..ไป..."
เธอพึมพัมอย่างสิ้นหวัง เสียงของเธอบางเบาจนส่งไปไม่ถึงด้วยซ้ำ...
ความคิดเลือนลางถูกขัดจังหวะด้วย มือหยาบด้านคว้าที่ข้อเท้าของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะออกแรงฉุดกระชากลากถูไปตามผืนดินขรุขระอย่างน่าหยาบคาย
+
#OMTKss2_คาโกเมะ
[TW: เลือด]
"ฮะๆๆๆ~ หมดฤทธิ์แล้วสินะ นังตัวดี"
"ไอ้นี่สินะ หนึ่งในตัวปัญหาที่มาป้วนเปี้ยนทำลายแผนของพวกเราน่ะ? ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นนี่หว่า"
"แค่แย่งปืนมาได้ก็ชนะแล้วสินะ รู้งี้ทำซะตั้งนานก็ดี"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะจากศัตรูที่เพิ่งเอาชนะเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าได้อย่างไม่ยุติธรรม ร่างไร้สติของสึมุกิฟุบลงไปบนพื้น ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้หรือแม้แต่ขยับตัวหนี
+
#OMTKss2_คาโกเมะ
[ มีเลือด ]
เรื่องน่าสนใจของสิ่งเหนือธรรมชาติคือการที่มักจะเจอสิ่งที่เดาไม่ได้
หญิงสาวที่มีรอยยิ้มเสมอดูซอมซ่อราวกับผ่านการต่อสู้มาเป็นระยะเวลานาน แต่ดูคล้ายว่าจะไม่รู้ผลแพ้ชนะ
รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจะปกปิดความหงุดหงิดใจไว้ไม่อยู่
ดำเนินมานานแค่ไหนแล้วนะ การต่อสู้ที่ไร้ความหมายนี่น่ะ
การต่อสู้กับตัวเองนี่...
ยุ่งยากจริงๆ เลยนะ
[ 2/5 ]
+
#OMTK_คาโกเมะ
(ลองฝึกทำ Hand-drawn animation จริงๆจังๆสักครั้ง 🥺 เอามาใช้ทำ OP ตี้ตีมอนก็แล้วกัน)
เพลงที่ใช้ (N14N1 - Vylet Pony) : www.youtube.com/watch?v=Yiy-...
[ Kagome ]
รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...
ช่วงเวลาภายในคอมมู :: 30 ต.ค. เวลา 13.00 น….
ระยะเวลาอีเว้นท์ :: 2 เม.ย. เวลา 12.00 น. - 14 เม.ย. เวลา 23.59 น.
ประกาศผลคะแนนรวม :: ภายในวันที่ 16 เม.ย.
#OMTKSS2_คาโกเมะ
⚠️มีภาพของแมงมุม,หัวกระโหลก / วิดีโอภาพมีเสียงเพลงการละเล่น⚠️
#OMTKSS2_AprilfoolDay
โอ้ ให้ตายสิ...
คนที่ไม่ชอบฝน
กับเมฆฝนที่หลบไม่พ้น
โชคชะตาฟ้าฝนเล่นตลกอะไรกันนะ💢
(ลูกสาวหงุดหงิดแต่ผปค.ตลกมากเลยล่ะ)
- ประกาศทีมผู้ชนะ -
การแข่งขันเริ่มไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งได้ผู้ชนะในที่สุด!
ทีมที่ชนะ คือ…
ทีมยักษ์👹!
ขอขอบคุณทุกๆท่านที่เข้าร่วมเล่น ไว้เจอกันใหม่ปีหน้านะ!
#OMTKSS2_setsubun
#OMTKss2_OkiTrip
ในที่สุดปิดเทอมฤดูร้อนก็มาถึงแล้ว
หนีจากความวุ่นวาย สู่ทะเลสีฟ้าใสของโอกินาวา นี่คือช่วงเวลาที่เราจะได้หัวเราะ เล่นน้ำ ถ่ายรูป เที่ยวเล่น และสร้างความทรงจำดีๆร่วมกัน (ดีมั้ง?ไม่รู้)
รายละเอียดต่างๆ
Doc: bit.ly/4aZNWcN
*อีเว้นท์นี้ได้รับการอนุมัติจากทีมงานแล้ว*
( เอย์ยามิกับเอย์ยามิวัยละอ่อนล่ะ )
[Story 1 : ทรงผม | 2 ปีก่อนย้ายโรงเรียน]
หลังจากได้รับจดหมาย ที่บ้านของไคโตะก็วุ่นวายกันใหญ่
เขาเดินปลีกตัวจากความวุ่นวายจากบทสนทนาสุดตึงเครียดของคุณพ่อคุณแม่มาเข้าห้องนํ้าพร้อมกับกรรไกรคู่หนึ่ง
เมื่อวันก่อนเขาได้อ่านเจอถึงบทความ ‘การเปลี่ยนลุคเพื่มความมั่นใจ‘ ตัวเขานั่นมองว่าตัวเองยังอ่อนแอ ไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่หนักแน่นสักเท่าไหร่
’ตัดเลยดีไหมนะ?‘
+ [1/2]
ร่างบางรีบพุ่งตัวไปอุ้มเด็กคนนั้นออกห่างจากวัตถุต้องสาปอย่างฉับไว แต่ในขณะเดียวกัน มือของสึใกิก็เผลอไปแตะเข้ากับตุ๊กตาเช่นกัน
เงยหน้าขึ้นมามองเซนเซด้วยรอยยิ้มแห้งๆ
"อา~ ฮะๆ~ เอ่อ ดูเหมือนว่าต้องรีบเก็บกวาดเจ้านี่ก่อนมีใครจะไปจับมันเพิ่มนะคะ..."
เธอกล่าวพลางส่งตัวเด็กคืนให้พ่อแม่ที่สิ่งตามมาติดๆ
น้ำเสียงเรียบเย็นปะปนกับความตื่นเต้นกล่าวตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองผลงานของผู้เป็นอาจารย์
"แต่ว่าเซนเซคะ..."
นิ้วเรียวเล็กชี้ไปทางที่ตุ๊กตาที่ถูกเข็มเย็บผ้าปักอยู่ ใกล้เคียงมีเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งนั่งจ้องผลงานดังกล่าวด้วยสีหน้าฉงนใจใฝ่รู้ คงผ่านมาเห็นเหตุการณ์แล้วอยากเข้ามาดูใกล้ๆเสียอย่างงั้น มือคู่น้อยพยายามเอื้อมหยิบจับซาก แม้จะเป็ยโยไคที่ถูกปัดเป่าแล้ว แต่ก็ไม่น่าไว้วางใจอยู่ดี
"อ๊ะ-!"
+
(ขออภัยในความล่าช้านะค้าบ :> กลับมาแล้ว!)
นัยน์ตาสีทับทิมเบิ่งกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดปนอัศจรรย์ใจต่อการต่อสู้ที่จบลงอย่างรวดเร็ว สำหรับอาจารย์ที่ดูมีทีท่าประหม่าเช่นนั้นกลับมีฝีมือที่น่าชื่นชมมากๆเลยแหะ... แถมอาวุธที่ใช้ก็ดูว่าจะใช้ได้อย่างชำนาญสุดๆไปเลย
"ห-โห... สุดยอด..."
+
"มีร้านอะไรแนะนมั้ยคะ?"
เข้าตัวยกมือขึ้นมาแตะหลังหัวด้วยอาการ้ขินอายเล็กน้อย
"นอกจากที่โรงเรียนแล้ว ฉันแทบไม่ค่อยได้ออกไปทานข้าวข้างนอกบ้านน่ะ ปกติเค้าไปร้านประมาณไหนกันเหรอ?"
"อ้อ ได้เลยค่ะ งั้นมาในนามของฮิบิกิซัง อย่างเดียวก็ได้ ไม่มีปัญหาเลย"
โน้มหัวขอบคุณอย่างนอบน้อม แม้จะสงสัยในคำพูดของอีกฝ่ายที่มักปกปิดเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความลับจากครอบครัว แต่สึมุกิก็รู้ดีว่าการกล่าวถามออกไปนั้นคงเป็นเรื่องที่ไม่สมควร
เดินย่ำก้าวไปตามท้องถนนที่มืดมิดพลางฟังคำถามจากอีกฝ่าย
"เอ๋? ร้านอาหารเหรอ?"
"คุณเรบาอิชิ- ไม่สิ ขอเรียกว่า ฮิบิกิซังได้มั้ยนะ?"
+
เธอคิดติดตลก ปนตกใจกับแผนการที่เหนือความคาดหมาย โซซัดโซเซ กลับหลังหันเพื่อหาที่หลบ
รีบสลัดผ้าออก ลั่นกระสุนอีก 1 นัดไปอย่างสุ่มๆในทางทิศที่ผ้าผืนนั้นปลิวมา หวังให้อีกฝ่ายไม่กล้าออกมาจากที่กำบัง แต่ก็สายเกินไป เพราะก่อนหน้านั้นเธอได้สูดเอาสารชนิดดังกล่างเข้าไปเฮือกใหญ่เสียแล้ว
มือไม้ที่เริ่มรู้สึกหนักอึ้งมากขึ้น นัยน์ตาที่เริ่มพร่ามัว เหมือนภาพลางๆของรุ่นน้องตรงหน้าที่รีบสิ่งไปหยิบจับมาบุประจำกายของเธอ
'อ๊ะ- โดนเล่นซะแล้ว-'
+
ทันทีที่กระสุนยางนัดแรกตกกระทบร่างของสาวผมแดง สึมุกิเริ่มก้าวขารุกไปข้างหน้าด้วยความเร็ว หวังปิดฉากการต่อสู่นี้ในระยะเวลาอันสั้น ทว่าทัศนวิสัยของเธอกลับถูกบดบังอย่างฉับพลันด้วยวัตถุผืนบางที่ลอยมากับสายลม
นัยน์ตาสีทับทิมเบิ่งกว้างเมื่อได้กลื่มหอมอ่อนที่ดูไม่ธรรมดาจากเนื้อผ้าที่ปกปิดจมูกของเธอไว้
+
(ตรุษจีนย้อนหลังค้าบ 🧧🥺)
(ได้ค้าบบบ :> เดี๋ยวมาตอบน้า)
"แบบถ้าคนๆนั้นเป็นเพื่อน... เป็นรุ่นน้องหรือคนสนิท แล้วต้องมานั่งสวดศพให้... มันคงปวดใจน่าดู ฮะๆ"
เจ้าตัวพูดออกมาอย่างติดตลก แต่น้ำเสียงเรียบๆนั้ยกลับแฝงความเศร้าไว้
"แต่ที่เซนเซพูดก็ถูกสุดๆเลย... หนูคิดว่าหนูควรใช้เวลาพักผ่อนสักนิดนึงมั้งคะ?"
'ลูกอมเหรอ?'
ใบหน้าเรียบเย็นระบายยิ้มบางเบา...
"ขอบคุณค่ะเซนเซ..."
สึมุกินำสองมือที่ถือลูกอมไว้ประสานกันอย่างประหม่า คล้ายกับว่าอยากเล่าความในใจอีกสักนิด
"จริงๆก็... ถ้าให้พูดชัดๆก็คือหนูคงแค่ไม่อยากให้ใครตายน่ะค่ะ"
สิ่งที่เจ็บปวดใจที่สุดในการเป็นโนคังฉิ คือการต้องเห็นหน้าของผู้สูญเสีย และที่น่าเศร้าไปกว่านั้น คือสีหน้าอันเศร้าโศกของญาติพี่น้องของผู้ที่จากไป
+
