"ไดโจบุ ไดโจบุ"
เขาส่ายหัวไปมาพร้อมรับกระดาษมาประทับลายและบรรจงเซ็นชื่อตัวเองอย่างปราณีตบรรจง
"อืม แล้วก็ ผมเองก็อยากจะได้ลายเซ็นเช่นเดียวกัน เพียงแต่อาจจะเป็นเงื่อนไขแปลกๆสำหรับตัวผมเอง"
เขาเอ่ยพร้อมส่งคืนให้
"พอจะรับฟังหน่อยได้ไหมขอรับ?"
ใบหน้าประดับรอยยิ้มหันมองตามเสียงเรียกก่อนจะค่อยๆไล่สายตามองทีละอย่าง
"เช่นนั้น...ให้ผมเซ็นช่องเจาะหูให้ดีไหมขอรับ?"
หลังไล่ดูทีละอันจนตัดสินใจได้ก็ถามหนึ่งในข้อที่เขาน่าจะเซ็นได้
"แม้จะเสียใจที่ต้องจาก แต่ดังเช่นที่ท่านว่า เมื่อจากลา แต่หากได้กลับไปอีก ก็เป็นสิ่งที่น่าประทับใจยิ่งขอรับ"
ยิ่งเมื่อภาพจำนั้นแสนงดงาม ความประทับใจก็ประทับอยู๋ในใจไม่รู้ลืม
"นี่ขอรับชิซุยซัง"
เขาเอ่ยพร้อมหยิบยื่นกระดาษมอบให้
"หัวเรื่องผู้ที่ดูแข็งแกร่ง...รบกวนด้วยนะขอรับ" พร้อมรอยยิ้ม
#MSG_nyugaku | #MSG_เปิดโรล
[ 14:20-ช่วงเวลาล่าลายเซ็น ]
ในคราแรกเขากะจะรอให้ผู้คนแออัดน้อยลง
แต่ดูเหมือนว่าแม้เวลาจะผ่านไปนานจนเหลือเวลาไม่มากแล้วคนก็ไม่ได้น้อยลงเลย กลับกันกระดาษยังคงว่างเปล่าขาวสะอาดดังตอนเพิ่งได้มาไม่มีผิด
ขณะที่กำลังกังวลว่าจะทันหรือไม่นั้นได้หันมาเจอเข้ากับ [คุณ] ที่ผ่านมาพอดี
+
(แวะมาแลกลายเซ็นหรือพูดคุยปลอบใจกันได้นะคะ😔)
เมื่อถูกเชยชม ใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่แล้วยิ่งวาดรอยยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกเท่าหนึ่งพร้อมค่อยๆยกพัดขึ้นมาบังครึ่งกรอบหน้าช้าๆ
"เป็นเช่นนั้น แม้ว่าจะกังวลข้อสุดท้ายอยู่เล็กน้อย แต่ผมก็ไม่หวังรางวัลอะไรอยู่แล้วน่ะขอรับ"
"จริงสิ แล้วท่านมีอะไรให้ผมช่วยเซ็นหรือไม่เล่าขอรับอาเฮีย?"
"จะว่าไป เหมือนว่าปีนี้เราจะได้ร่วมห้องกัน"
"ปีนี้เอง อย่างไรก็ฝากตัวด้วยนะขอรับ ชิซุยซัง"
รอยยิ้มไม่จางหายไปจากใบหน้า ขณะเดียวกันก็นึกขึ้นมาได้
"จริงสิ ผมเองก็อยากจะได้ลายเซ็น รบกวนหน่อยได้ไหมขอรับ?"
ทั้งการประทับและการบรรจงเขียนตัวหนังสือล้วนเป็นไปอย่างเชื่องช้าและปราณีต
"ผมชอบภาพอาทิตย์ตกดินที่นั่นมากเลยขอรับ ทำเอาเสียดายไม่หยอกที่เวลาหมดลง"
เขาเอ่ยขณะที่ส่งกระดาษคืนไป พร้อมกันนั้นก็ใช้มายาสร้างภาพจำลองสภานที่ให้ดูเพียงคร่าวๆประกอบสถานที่ที่ว่า
"น่าเสียดาย...จริงๆ"
+
เขาโคลงศีรษะพร้อมส่งเสียงฮืมราวกับกำลังครุ่นคิด แต่ก็ไม่นานนัก
เมิ่งเหม่ยระบายยิ้มก่อนจะผงกหัว
"ขอรับ เช่นนั้นไว้เจอกันใหม่"
"ไม่สิ ไว้เจอกันเร็วๆนี้เหมือนทุกครั้งนะขอรับ อาหม- อากิระซัง"
"เหมือนกันเลยขอรับ"
เขาตอบรับพลางหัวเราะในลำคอแผ่วเบา
"เป็นปิดเทอมที่สงบและสบายใจอย่างที่ปรารถนาและวาดฝันไว้ขอรับ"
เขาพูดเล่าเรื่องช่วงเวลาที่ผ่านมาพร้อมยื่นมือเพื่อขอกระดาษใบที่ว่าเพื่อจะเซ็นให้อีกฝ่าย
"ผมพักผ่อนอยู่ที่บ้านพักแถมชานเมืองที่ไม่ได้เป็นที่รู้จักนัก ถือว่าสงบไม่หยอก"
(ถ้าอย่างนั้นจบเลยนะครับ ขอบคุณสำหรับรูทครับผมมมม🥺🌸)
ใบหน้าระบายยิ้มรับเฉกเช่นที่ผ่านมา ใช้พัดปัดใบไม้ที่หลงเหลือตามตัวให้เล็กน้อยก่อนจะค้อมตัวให้อย่างสุภาพเมื่อได้รับคืนมา
"เช่นกันขอรับ และขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือ"
"ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของท่านอีกปี"
(ขอบคุณโคอิซุมิซังเช่นกันน้าคับบ)
"โอเนไกชิมัสสึอาเฮีย"
ใบหน้าระบายรอยยิ้มพร้อมยื่นกระดาษให้ "แถวที่สอง ช่องแรก"
เมื่อส่งมอบเสร็จเขาก็รับฟังพร้อมโคลงศีรษะเล็กน้อย
"มีเช่นนั้นด้วยหรือ หากหาตัวเจอผมคิดว่าอาจจะขอไม่ยากมาก"
"ถ้าหากว่าเจอะตัวน่ะนะ" ย้ำสองรอบ
"ฮืม..."
เขารับฟัง และพยักหน้ารับเบาๆ
"อย่างไรก็เถอะ ปีนี้เองก็ฝากตัวด้วยนะขอรับเซมไป ไม่สิอากิระซัง"
ใบหน้าระบายยิ้มอีกครา ค้อมตัวเล็กน้อย
"ไม่แน่ เราอาจจะได้อยู่ด้วยกันยาวนานกว่านี้คิด"
#GSM_slooflirpa
TW : Capcutวันสุดท้าย
ในเช้าวันที่ 1 เมษายน ทั้งที่เป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง แต่คุณกลับตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างออกจากปกติเล็กน้อย
หลังจากตื่นนอนคุณทำกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างเคย ล้างหน้าล้างตาหรือกระทั่งพูดคุยกับรูมเมทของคุณเหมือนเคย
แต่แล้วพวกคุณมองหน้าสลับกันไปมา ก่อนที่คุณจะเริ่มรู้ตัวว่าอีกคนมีบางอย่างแปลกไป??!?
(ผมมา🏃)
เมิ่งเหม่ยยืนหยุดนิ่งก่อนจะหันไปตามเสียง ก่อนจะพบหญิงคุ้นหน้า
“ชิซุยซัง”
ใบหน้าระบายรอยยิ้ม ใบพัดที่ถูกคลี่หุบฉับ
“ทิวาห์สวัสดีขอรับ ไม่ได้พบกันตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมเลยสินะ”
ก่อนจะลอบมองของในมือ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องกิจกรรมสินะ
[ โฮมรูม ep1 : ห้อง 3-H ]
((คนอื่นๆีบมาเช็คชื่อเร็วเข้า ep2 กำลังเริ่มแล้วนะ👊))
#MSG_nyugaku #MSG_โรลเปิด
[ แยกรูท | ช่วงกิจกรรมล่าลายเซ็น ✒️ ]
หลังจากหมดช่วงเวลาพักเที่ยง ก็ถึงเวลาสำหรับ...ล่าลายเซ็น!!! ช่างเป็นกิจกรรมที่ชวนคิดถึงวันวานจริงๆ- จะติดก็แค่โจทย์ที่ได้รับมานี่สิ
"เหลืออีกอี่อายเอนอิน๊า~" (เหลืออีกสี่ลายเซ็นสิน้า~)
หลังจากแยกกับกลุ่มเพื่อน โคโยก็เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย มองกระดาษในมือไปพลาง กัดปากกาเล่นไปพลาง
(+)
กระทั่งลายเซ็นก็ยังพิเศษตระการตา เมิ่งเหม่ยอดชื่นชมไม่ได้
"หามิได้" เขาส่ายหัว "เป็นผมด้วยซ้ำที่แนะนำตัวช้าไป"
"จินกูจิ เมิ่งเหม่ยขอรับ"
"ยินดีที่ได้พบเช่นกันชิราคามิซัง ขอให้ปีการศึกษานี้ราบรื่นนะขอรับ"
ใบหน้าระบายยิ้มอย่างยินดี ค้อมตัวให้คนตรงหน้าอย่างนอบน้อม
"..."
เห็นท่าทีราวกับจะร่ำไห้อยู่รอมร่อของอีกคนก็อกที่จะอ่อนใจไม่ได้
เงยหน้าขึ้นไปมอง ให้กระโดดก็ไม่ถึง ครั้นจะให้ใช้ปีก...เขาก็ไม่อยาก แต่จะให้เมินเฉยผู้ประสบภัยก็ไม่ได้
"มาเถิดขอรับ หากผมกับท่านต่อตัวกัน น่าจะหยิบถึง"
"ประเดี๋ยวผมให้ท่านขี่คอ"
เขาค่อนข้างมั่นใจว่าน่าจะรับน้ำหนักอีกคนไหวจึงได้ย่อตัวลง
"คนที่เห็นเป็นคนแรกหลังจากเงยหน้า?"
เขาเอ่ยอย่างไม่มั่นใจนักในทักษะการตีความ แม้จะพยายามจนทำได้ดีแล้วก็ตาม
"เมื่อครู่ผมเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเป็นแผ่นหลังท่าน เช่นนั้นคงต้องขอให้ชิรายูกิซังช่วยแล้วล่ะขอรับ"
"โคอิซุมิซังนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักนะขอรับ"
เขาผงกหัวให้อีกครั้ง
"บังเอิญจังเลยนะขอรับ ผมเองก็อยู่หอพักฤดูใบไม้ร่วงเช่นกัน แต่พึ่งขึ้นระดับมังไกปีนี้เอง"
ยิ่งน่าแปลกใจที่ราวกับไม่เคยพบอีกคน แต่อย่างว่า โรงเรียนแสนกว้างขวาง
"ลายเซ็น...อ่ะ"
เขาหยิบกระดาษออกมาจากอกเสื้อ ปลายนิ้วชี้ไปช่องที่ห้า
"มีขอรับ แถวที่สองช่องที่สอง คนฤดูใบไม้ร่วง"
"รบกวนด้วยนะขอรับ"
(ว้าว กินแล้วดิ้นในปากด้วยล่ะครับ นิฮงคุกกี้สุโก้ย)
"ในช่องแรกสุด บุคคลที่ผมคิดว่าหล่อเท่สุดๆ"
เขาเอ่ยพร้อมหัวเราะแห้งๆอย่างติดเกรงใจ โดยภาพรวมอาจจะเหมือนผู้ชาย แต่ด้วยรายละเอียดบางอย่าง หากเขาคาดเดาไม่ผิด อีกฝ่ายก็น่าจะเป็นสตรี
"หากไม่เป็นการเสียมารยาท ขอลายเซ็นท่านลงในช่องนี้ได้หรือไม่ขอรับ?"
(ไม่เป็นไรเลยคับๆๆ อิสโอเค ถือว่าตะลึงความงดงามจนลืมใช้พลังไปเลย!🥺)
เขารับมาก่อนจะบรรจงปั้มลายและเซ็นชื่ออย่างปราณีต
"ไม่มีอะไรมากมายขอรับ เพียงอยากจะให้ท่านช่วยเซ็นเช่นเดียวกันก็เท่านั้น
ใบหน้ายังคงระบายยิ้มรับพร้อมส่งกระดาษคืนให้
+
"อาเฮีย อาเฮีย-"
เสียงเรียกจากด้านหลังสวนทางกับสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะทำ มือดึงๆชายผ้าคลุมรั้งให้อีกคนหันมา กลายเป็นคนเรียกร้องความสนใจไปชั่วขณะ
"ชิรายูกิซัง ขอลายเซ็นหน่อยสิขอรับ"
กดปิดปากกา ดวงตาหลุบมองชื่อของอีกคน
ในฐานะผู้ที่เติบโตนอกญี่ปุ่น ต้องยอมรับว่าการอ่านชื่อชาวญี่ปุ่นนับเป็นความท้าทายอย่างยิ่ง
และเขายอมแพ้ สิ่งยื่นคืนให้เจ้าของ
"ผมจินกูจิ เมิ่งเหม่ย หากไม่เสียมารยาทขอทราบนามของท่าน?"
ตอนที่อีกฝ่ายมุดเข้าไปในพุ่ม เขาทำเพียงนึกสงสัย ไม่ได้เตรียมใจที่อีกคนจะโผล่มาจากด้านล่างจึงเผลอตกใจจนไหล่ยก มือปิดปากฉับก่อนจะแหกปากเพราะยังต้องการที่จะคีพคูล
จนเมื่อคนตรงหน้าโค้งและยื่นสิ่งทั้งหลายออกมาให้ เมิ่งเหม่ยจึงทำท่าทีเป็นปกติพร้อมรับมาปั้มลายและเซ็นอย่างยินดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เรียบร้อยแล้วขอรับ"
+
เขาผงกหัวรับการทักทาย ช่างเป็นคนที่มีท่วงท่าและกริยา...งดงาม ตั้งแต่บนจรดล่าง
หรือนี่จะเป็นที่เขาเรียกกันว่าหนุ่ม(?)รูปงามกันนะ!
เหตุเพราะมัวแต่ตกตะลึง นึกลืมไปถึงมายาที่ปกปิดอยู่เบื้องหลัง ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง
"ถ้าหากต้องการ ผมย่อมยินดีช่วยเหลืออยู่แล้วขอรับ เพียงแต่อาจมีข้อแลกเปลี่ยนเล็กน้อย..."
"แต่ก่อนอื่นใด ขอกระดาษของท่าน"
魔法四季学園 | #MSG_Commu
“...บางครั้ง การหลับตากลับทำให้มองเห็นได้ชัดกว่า”
“ไม่เป็นไร…ฉันอยู่ตรงนี้”
✦✧—————————————✧✦
▶ 白石 優 悠 • ชิราอิชิ ยู
▷ 18 yrs. | มังไก | Y.3
▷ จิตวิญญาณฤดูใบไม้ผลิ ; วิถีพันธะ
✦✧—————————————✧✦
doc: bit.ly/MSG_Yuu
co role DM ok! 24/7🌸🍃
(น่ารักกก😭 นี่มันน่ารักสุดๆไปเลยนี่นา)
ใบหน้าระบายยิ้มให้อย่างนึกเอ็นดู ดูดวงตาเป็นประกายนั่นสิ แม้จะรุ่นราวคราวเดียวกันก็หวังว่าการเผลอเอ็นดูอีกฝ่ายจะไม่เป็นการเสียมารยาท
"เช่นนั้นขอกระดาษของท่าน"
มือยื่นออกไปเพื่อขอกระดาษและปากกาที่มืออีกฝ่าย การยื่นออกไปหยิบจากมืออีกคนเลยคงไม่ดีนัก
