/เจอของใครไม่รู้แต่น่ารักดี

/หาคนได้ของตัวเองต่อ

( มาละคร้าบ ขอภัยที่หายไปนานม๊าก💥 ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมสนุกกัน🥳 ใครอยากได้ไฟล์เดี่ยวสามารถติดต่อหลังไมค์ได้เลยผิดพลาดตรงไหนบอกก็ได้เช่นกัน
ขอบคุณค่า )

(หล่อมากกก ขอบคุณค่ะะ)

#WTM_Openseason #WTM_เปิดโรล
[ เล่นย้อนหลัง / + ได้ทุกคนค่ะ;; ]

เหมือนว่าการคาบแอปเปิ้ลคงไม่ใช่อะไรที่แอนโทนี่ถนัดเลยแม้แต่น้อย..
มิหนำซ้ำยังตกลงไปถังได้ยังไงก็ไม่รู้ด้วย !?

ตัวเปียกมอมแมม..ผมที่เซ็ตมาก็เสียทรงไปหมด สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินงานทั้งสภาพแบบนี้..

เมื่อกี้น่าอายชะมัด !
หวังว่าจะไม่มีใครทักเขาในสภาพนี้นะ ?

[ สามารถเห็นตอนตกน้ำได้นะคะ55555 ]

Story 02 : Our broken fairytale

______________________

docs.google.com/document/d/1...

(เค้าอยากก)

(โอ้ยย คนสวยขามากแงง)

(ยินดีค้าบ)

(คนหร่อลายเส้นใครก็หร่อ)

(เพราะต้นแบบน่าเอ็นดูค่ะ🥺)

(ดีใจที่ชอบนะคะ!)

(มาแบบรัฟๆอย่างรวดเร็ว

ขอบคุณทุกคนมากค้าบ

@emiliano-wtm.bsky.social
@raju-kumar-wtm.bsky.social
@siwon0.bsky.social
@hannahwtmcommu.bsky.social
@vaska-wtm.bsky.social
@felicia-wtm.bsky.social
@wtm-valentine.bsky.social )

(ปิดแยะค่ะ)

(เอาด้วยย)

(อีกหนึ่งคนมาเร้ว)

Story 01 : In the name of HATE

_________________

Trigger Warning :

domestic violence / physical abuse /mental abuse / blood

docs.google.com/document/d/1...

( หายไปหลายวันเลย มาแปะภาพที่เคยวาดเล่นไว้ให้รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่นะคะ แต่หลังจอวาร์ปมาตปท.ต้องใช้เวลาปรับตัวนิดหน่อยเลยไม่ได้เข้ามาเล่นมูเลยค่ะ o<-< จะกลับมาตอบโรลตอนที่ว่างนะคะ หวังว่าจะได้ว่างเร็วๆนี้!!

ระหว่างนี้เดมมาชวนเวิ่นเล่นกันได้นะคะ ตอนนี้ยังสวิตซ์โหมดตัวเองมาโรลไม่ได้ เวิ่นๆน่าจะไปได้ไวกว่าค่ะ😚 )

(คัมออน)

โรแวนหัวเราะออกมาเล็กน้อย แน่นอนว่าสำหรับเขามันดูไร้สาระ แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายเข้ามาปลอบ

”อืม ร้อนนิดหน่อย”

“นายมาเดินเล่นเหรอ”

เขาเงยหน้าขึ้นในที่สุด รอบตาแดงระเรื่อแต่น้ำตาก็แห้งไปบ้างแล้ว

“กอด..?“

เขาลังเลอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่อยากได้มากกว่านั้นแล้วเขาจึงพยักหน้าก่อนจะอ้าแขนอย่างเก้ๆกังๆ

”ขอบคุณครับ..”

เสียงของเขาเบาหวิวจากความอาย

(ฮือๆๆๆสุดจะเท่)

(ฮือออออ สุดจะเท่ๆๆๆๆ)

“สนุกหรือไง”

เขาถอนหายใจก่อนจะรับมาตรงได้ แค่ซับๆบนใบหน้าให้สภาพดูดีขึ้นบ้างก็เท่านั้น

“นิสัยแย่จริงๆนะนายเนี่ย“

”หรือจริงๆแอบชอบฉันเลยอยากได้รูปเก็บไปเชยชม?“

เขาคิดว่าเขาจำเสียงนั้นได้ ทันทีที่มีคนเด็กกว่าเข้ามาปลอบเขาก็หยุดสะอื้น ความอายพลันคืบเข้ามาแทน

“นาย..”

“เรย์?”

เขาพูดทั้งๆที้ยังกอดเข่านั่งอุดอู้อยู่ เพราะไม่อยากจะเงยขึ้นไปสบตา

“คุณพระอาทิตย์เหรอ?”

“อะไรล่ะนั่น?”

เมื่อถูกทักขึ้นมาเด็กหนุ่มก็สะดุ้งตัวโยน เขาเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรีบเช็ดน้ำตาก่อนจะตอบกลับไป

“ก็แค่ออกมาสูดอากาศครับ”

“เอ่อ..ไม่มีอะไร”

เพราะเป็นคนแปลกหน้าเลยทำตัวไม่ค่อยถูกมากนัก รู้สึกอายเล็กน้อยที่มาทำตัวสะอึกสะอื้นอยู่ในที่ที่ใครๆก็เห็นได้แบบนี้

“ฝุ่นมันเข้าตา..“

”เหอะ“

”ไม่เอา ฉันไม่ต้องการ“

เขาปฏิเสธทันที แค่รู้สึกแย่อยู่คนเดียวก็เกินพอแล้วยังต้องมารับมือกับคนเพี้ยนๆอย่างหมอนี่อีกー

“ถ้าว่างนักก็ไปหาอะไรทำเถอะพวก”

“จะมาสนใจฉันที่นั่งอยู่เฉยๆทำไมกัน”

เขาง่วง

แต่กลับนอนไม่หลับ

เขานอนอยู่บนฟูกแข็งๆนี่มาตั้งแต่พระอาทิตย์ตกแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับหลับไม่ลง แม้กระทั่งงีบก็ตาม

ความโดดเดี่ยวกัดกินจิตใจ เขาเกลียด.. ความรู้สึกที่เหมือนว่าทำอะไรก็ผิดพลาดไปซะหมด ไม่ว่าจะทำอะไรก็ทำร้ายคนอื่น ไม่มีทางที่จะทำให้ใครมีความสุขได้ แม้กระทั่งตนเองก็ตาม

เขาลุกขึ้น เดินๆไปยังกีตาร์ตัวเดียวที่มีพลางกอดมันไว้

”ไม่เป็นไร..ฉันไม่เป็นไร“

(เค้าขอร่วม🥺)

(เบ๊บ)