(บ๊า คิดไปเองค่ะ😉)

(รอเก็บภาพนะคะ น่าจะอภิรมณ์น่าดู)

รอยยิ้มหวานวาดขึ้นมาบนใบหน้าครั้นหันกายเตรียมเดินออกไปไม่มีทางที่จันทร์วาดจะได้เห็นเต็มตา

"อื้ม" ตบปากรับคำในลำคอก่อนเดินจากไป

ที่เดิม เวลาเดิมคืนนี้คงมีอะไรให้นั่งฟังแลกเปลี่ยนกันมากมายเอาเถิดแค่ได้อยู่ด้วยกันบ้างก็ดี

(จบค่าไปละแบบหึหื้ม)

"คิดว่าของกิน ของทานเล่นเป็นยังไงบ้าง?"

เธอเอ่ยถามไม่ระบุว่าใครแต่ทั้งสองคนสามารถแสดงความเห็นได้เต็มที่

@thianthara-vrkn.bsky.social

จันทร์วาดเป็นคนเท่าเทียมและมีน้ำใจจึงเลือกที่จะซื้อขอลฝากเล็กๆน้อยๆให้กับอาจารย์ทุกคน ซึ่งผิดกับตัวเธอมีเพียงความเท่าเทียม

ไม่ซื้อให้ใครฝากใครทั้งนั้นเพราะความไม่สนิทและมีกำแพงสูง

"กำลังคิดพอดีว่าจะซื้ออะไรไปฝากดี"

แม้จะรู้ของที่ชอบมากมายแต่ก็ยากสำหรับเธอนักลูกชายที่เกิดมามีพร้อมไปเสียทุกอย่างได้ของเล็กๆน้อยๆแบบนี้ตะชอบรึเปล่านะ

"ของเล่นเต็มบ้านแล้วหนังสือก็มี"

(ช่วยด้วยค่ะน้องเธียรพี่โดนประสงค์ร้าย)

อวยพรเสร็จสับจึงลดมือลงพร้อมเบี่ยงตัวหนีเดินออกไปเพราะประเดี๋ยวจะรบกวนเวลาของเด็กๆที่รอให้ครูจันทร์วาดผูกข้อมือต่อ

"ผูกเบื้องซ้ายให้ขวัญเจ้ามา ผูกเบื้องขวาให้พระเจ้าอยู่ ฝ้ายเส้นนี้มีคำแถน นำมาผูกแขนผอวนเจ้า อย่ามีศรีเศร้าตัวเจ้าอย่าหมองหม่น.."

เอิ้นขวัญอวยพรน้ำเสียงเบาให้เพียงคนที่ถูกผูกได้ยินเพียงผู้เดียวดวงตาที่มองมือของตนเองแอบลอบช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเล็กน้อย หากโดนมองกลับก็หลบสายตากลับแบบไม่ลุกลน

"ดูแลตัวเองให้ดีเหมือนที่ผ่านมาและอย่าโหมงานหนักเล่า"

"มีคนที่รักอยู่รายล้อมรอบตัวไม่ดีแล้วรึไรถึงใคร่หาอีก"

แม้ไม่ใช่ในฐานะคนรักเคียงข้งางกันแต่จันทร์วาดก็มีมิตรสหาย และนักเรียนที่รักมากกว่าตนโดยหาต้องสงสัยแต่ก็อาจเข้าใจได้เพราะอายุเข้าเลขสี่หัวกระไดแห้งจนขึ้นคานได้แล้ว

เส้นด้ายสีขาวมัดปมผูกอย่างเนิบนาบ ไม่รัดแน่นให้เจ็บแขนและไม่คลายให้หลวมเสียเกินไป

แล้วในฐานนะที่เป็นอดีตเพื่อนสนิท หรือตัวฉันเองเล่าจันทร์วาด

น่าหงุดหงิด

จึงถือวิสาสะคว้าสายสิญจน์ในมืออีกฝ่ายมาไว้

"งั้นในฐานะที่ฉันเป็นพี่สะใภ้เธอก็คงไม่แปลกที่จะผูกให้น้องสาวสามีถูกรึไม่"

ไม่รอคำตอบใช้ความนิสัยเสียจับข้อมือคนตรงหน้าดึงเข้าหาตนเองเบาๆ พร้อมประดับรอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของตน

ประภาขวัญยืนสงบนิ่งรับคำอวยพลางคิดตามไปว่า

เรื่องแย่ๆเพียงเรื่องเดียวในชีวิตคงเป็นการตบแต่งกับพี่ชายสุดประเสริฐของจันทร์วาดตามที่ผู้ใหญ่ต้องการ หากต้องการให้เรื่องแย่ๆพัดผ่านไปคงเป็นเรื่องนี้

"ขอบคุณจ้ะ"

แม้จะมีความคิดเชิงลบให้หัวทว่ากลับไม่ได้แสดงออกมา แต่ก็อดจะน้อยใจไม่ได้เพราะเป็นแม่และภรรยาที่ดีจึงสมควรได้รับงั้นหรือ

ที่จะรู้สึกว่ามันแปลก"

ไหวไหล่เสียเล็กน้อยพลางถอนหายใจประมาณว่าก็ช่วยไม่ได้

เธอยืนนิ่งมองสหาย(?)รอยยิ้มท่าทางสดใสหากมีหูทางมันคงกำลังส่ายไปมา

ประหลาดใจนักแล

"ไม่รู้สึกแปลกไปเสียหน่อยรึคะ"

ถึงวาจาจะกล่าวดูไม่เต็มใจนักทว่าก็ยื่นข้อมือออกไปโดยง่ายเพราะรู้ว่าหากปฏิเสธรึดึงดันไปอักฝ่ายหากไม่ทำหน้าหง่อยเป็นสุนัขโดนทิ้งก็อาจจะตื้อให้เล่นด้วย

"อายุเท่าๆกันก็จริงแค่ฉันก็มีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ของเธอ"

"ในความคิดฉันแม้จะเป็นการอวยพรแต่ก็อดไม่ได้-

(อะไร๊กี๊ด)

ตัวเธอเรียกว่าไม่สนิทกับนักเรียนคนใดเป็นพิเศษและหาได้เดินเสาะหาผูกให้ใครไม่

ตามนิสัยจึงเดินหลบหลีกเงียบๆไปมาตามร่มเงาครุ่นคิดแบบมนุษย์พลังงานน้อยเมื่อเจอคนเยอะอยากไปหาที่นั่งเงียบๆ

ทว่ากลับเจอคนคุ้นตาโผล่ออกมาดักไว้ด้วยรอยยิ้มอันสดใสคล้ายแสงรวีก็ไม่ปาน

"คะ?"

อารมณ์ไหน– อาจไม่ได้พูดกับตนจึงไปผิรหน้ามองด้านหลังว่าตนเองยืนบัง รึเดินตัดหน้านักเรียนคนใดรึไม่

คาบเรียนที่ 1
วิชาเวทย์มนตรา
#คาถาคำร่าย_VRKN

หลังผ่านการเรียนสองสัปดาห์แรกไปอย่างสงบสุข วันนี้ก็เป็นอีกวันแสนธรรมดาที่อาจารย์แจ้งว่าคาบศึกษาด้วยตนเองของวันพฤหัสนี้จะเป็นการทดสอบเวทมนตร์

รายละเอียด : docs.google.com/document/d/1...

[อีเว้นต์ส่วนหนึ่งมีการลงทะเบียนภายใน 24 ชั่วโมง]

โดนนินทาหาได้รู้ตัวร้อนรนไม่ ทั้งชมนกชมไม้ไปพลางก่อนที่นะหันกลับมาเมื่อวาดถามเรื่องกาดรึของฝาก

"ถ้าวาดกับน้องเธียรอยากไปฉันก็ไม่มีปัญหา"

ส่วนตัวประภาขวัญนั้นมนุษย์สัมพันธ์ติดลบเพื่อนครูมองเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานหาได้พูดคุยกันบ่อยจึงนึกไม่ถนัดว่าจะซื้อของไปฝากผู้ใด

และลุกขึ้นจากม้านั่งมองทั้งสองคนที่ทรงดูพร้อมเคลื่อนออกจากที่นี่แล้ว

@thianthara-vrkn.bsky.social

#สู่เรือนเจ้า_VRKN

โรลเปิด | สำหรับเด็กปี 1 เรือนทิวากร

ในจังหวะที่เหล่าเด็กน้อยปี1ได้รับรู้ว่าตนเองคือทิวากร ร่างที่ตะเกียดตะกายขึ้นมาเหนือน้ำก็พบกับหัวหน้าเรือนที่มาต้อนรับ และนอกเหนือจากนั้นก็พบกับตัวอาจารย์จัณฑวาตาที่นั่งยองๆยื่นผ้ามาให้คุณ

“ยินดีต้อนรับสู่ทิวากรนะจ๊ะ เด็กน้อย”

หากคุณรับหรือไม่ เธอก็จะยื่นมืออีกข้างมา

“เอาล่ะ รีบขึ้นมาได้แล้วจ่ะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะจ๊ะ”

ประภาขวัญมองทั้งสองคนไม่ได้มีท่าทีสงสัยสิ่งใด เห็นการพูดคุยเช่นนั้นไม่คิดและไม่เข้าข้างว่าจะเป็นเรื่องของตน

เรื่องของเธอกับสามีมีเรื่องกระทบกระทั่งกันในเรื่องความสัมพันธ์เพราะไม่นานมานี้พึ่งจะจับได้ว่าสามีของตนมีชู้ จึงมีปัญหากันหนักแต่ก็เลือกไม่บอกทั้งหญิงย่าและจันทร์วาดเพราะไร้หลักฐานเป็นชิ้นเป็นอัน

จะกลายเป็นว่าไปใส่ร้ายสามีตนแทน

@thianthara-vrkn.bsky.social

มันดูเก่าราวกับว่าไร้การดูแลมานมนานเห็นเช่นนั้นจึงหาไม้กวาดรึสิ่งใดก็ตามที้ปัดฝุ่นรึเศษใบไม้แห้งออกได้ให้พอดูสะอาดขึ้นมาแบะจึงนั่งลงมองดูภาพเหล่าเพื่อนและรุ่นน้องกำลังก้มหน้าก้มตาใช้แรงงานเก็บผัก

"อยากทานอะไรก็เก็บมาเลย ประเดี๋ยวเย็นนี้ทำให้ทาน"

ไม่มีความต้องการเป็นพิเศษจึงตอบกลับไปพร้อมเอามือพัดๆลมเข้าหาตัวเอง

@thianthara-vrkn.bsky.social

"ยายแกไม่อยู่รึ..."

ประภาขวัญเอ่ยถามเมื่อเห็นจันทร์วาดผูกจดหมายที่ขาเจ้านกที่คุ้นเคยมองมันบินออกไปก่อนที่ตะหันศีรษะมองตามปลายนิ้วที่เธียรชี้ออกไปยังม้านั่งเก่าๆใต้ต้นไม้

เธอไม่ได้ตอบสิ่งใดเพียงพยักหน้าให้เล็กๆก่อนที่จะเดินไปยังม้านั่งตัวนั้น

และใช้เวลาส่วนมากกับการนั่งมองทั้งสองคนที่กำลังก้มๆเงยๆเก็บผักมันไม่ค่อยเพลินตานักแต่คงเรียกว่าดูเป็นบางสิ่งที่จะสามารถเอาสายตาไปมองพักไว้ได้ปทนที่จะมองเหม่อไปทางอื่น

"ทั้งสองคนอยากทานอะไรก็เก็บมาเถอะ"

พอเป็นสิ่งที่แลกเปลี่ยนได้ที่พอจะทำได้ละจากการนั่งกินแรงคนอื่นเช่นนี้

"เดี๋ยวทำอันนี้อยากทานให้เองค่ะ" ตะโกนกลับไป

ประภาขวัญหันศีรษะตามที่เธียรแนะ เจอม้านั่งไม้เก่าๆใต้ร่มไม้จึงพยักหน้าตอบพร้อมเดินไปอย่างง่ายดายผิดกับนิสัยตามปกติที่จะเรื่องมาก

เมื่อเดินเข้ามาใกล้ดูสภาพม้านั่งฝุ่นจับราวกับไม่มีใครแวะเวียนมานมนานเศษใบไม้แห้งร่วงคลุมอยู่ไม้น้อยเห็นเช่นนั้นจริงลองสอดสายตาดูว่ามีไม้กวาดรึอะไรก็ได้พอจะใช้ปัดฝุ่น กวาดเศษใบไม่ออกได้บ้าง

และนั่งลงเมื่อทำความสะอาดจนพอจะนั่งพักได้

ถามหลังจากนกส่งสาสน์ของจันทร์วาดบินออกไปพร้อมจดหมายที่คิดปลายขา

คิดแล้วก็นาแล้วเช่นกันที่ไม่ได้มาเยี่ยมเยือนคนเก่าคนแก่หลายๆคน หากได้เจอก็ดีเพราะถ้ามัวแต่พลัดวันมันมักจะสายเกินไปเสมอ

"..มีที่นั่งไหมนะ" พึมพำเบาๆ เพราะเริ่มตึงๆขา จะหินก้อนใหญ่จะแคร่อะไรก็ได้

ประภาขวัญกำลังกวาดตามองหาที่นั่งพักว่ามีอยู่ใกล้ๆในบริเวณนั้นรึไม่

"งั้นฝากด้วยนะคะน้องเธียร" เป็นการโยนภาระแบบหน้าตาเฉยโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

ประเดี๋ยวไปทำอาหาร รึขนมไทยที่ทำเป็รคลายร้อนให้เป็นการตอบแทนเสียแล้วกัน

เธอเดินตามไปไม่ได้กล่าวสิ่งใดมากตามนิสัยมีแค่ฟังตันทร์วาดพูดและถางป่านำไปก่อนแบบไม่ยื่นมือไปช่วย

พอได้ยินชื่อผู้ใหญ่ที่คุ้นเคยจึงเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กๆด้วยความสงสัย

"ยายแกไม่อยู่รึ?"

แม้เธอจะตื่นไวในทุกๆเช้าแต่ไม่มีหรอกที่จะได้ดูแสงอาทิตย์เต็มตาเช่นนี้ไม่วานเบี่ยงสายตาเล็ดน้อยมองบางสิ่ง

พระอาทิตย์มันก็สดใสอยู่ทุกวันเสียจริง

. . .

"ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันเลือกผักเป็นแต่เรื่องเก็บนี่ไม่ถนัด"

แม้จะเคยเป็นนักขุดค้น แค่ของโบราณกับผักมันคนละอย่าง

"ดีแล้วค่ะ"

ยินดีกับรุ่นน้องที่รู้จักผ่านจันทร์วาดที่ดูเหมือนจะปรับตัวเข้ากับสภาพสังคมได้เป็นอย่างดี

ช่างเป็นเรื่องน่ายินดี

เธอไม่ได้ยื่อยุดฉุนกระชากกับจันทร์วาดต่อเพียงมุ่นคิ้วขมัดใส่ให้เป็นสัญญาณเล็กๆว่าไม่ค่อยปราบปลื้มนักกับการกระทำ

เมื่อจันทร์วาดเปลี่ยนเรื่องจึงหันไปมองตาม ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วจริงๆ

ส่วนตัวเธอจะนำเรื่องในอดีตมาเล่าเผาให้เสียหน้ารึขำขันเล่นบ้างรึไม่ ก็คงไม่ทำเพราะนิสัยอันรักษาภาพลักษณ์อย่างดี

เพราะรู้สึกว่าการกระทำเช่นนั้นคงมีแต่เด็กๆเขาทำกัน

ส่วนดีไหมหรือสำหรับมิตรภาพเช่นนี้ อาจจะดี แต่ก็ไม่ดีในขณะเดียวกัน

"แล้วน้องเธียร์ละคะ เริ่มปรับตัวรึมีเพื่อนบ้างรึยัง"

ถามพร้อมยกมือข้างที่ว่างปิดปากจันวาดเอาไว้

ในข้อหาพูดมาก

อะไรก็ได้...ยากนักสำหรับเธอนักเนื่องด้วยเป็นคนไร้ความคิดสร้างสรรค์ เสียด้วย คงจะทำอะไรก็ได้จริงๆนั้นแหละ

"ก็.."

ไม่ทันจะได้ตอบเพื่อนสนิท(?) ตั้งแต่วัยเด็กก็ชิงตัดหน้าตอบไปเสียแล้ว เมื่อเห็นลางว่าจะโดนเผาวีรกรรมวัยเด็กก็ทำได้เพียงยืนกอดอก

และฟังว่าแม่พิกุลทองปากรั่วคนนี้จะพร่ามสิ่งใดออกมาบ้าง

"ได้ยินเช่นนั้นแล้วคงเดาได้ว่าเห็นกันมาตั้งแต่ยังวัยเยาว์นั้นแหละน้องเธียร์"

ถามแขกที่มาเยี่ยมเยือนพร้อมยื่นกระปุกยาดมคืนให้อีกฝ่าย